II SAB/Kr 33/25

II SAB/Kr 33/25 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2025-04-10
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2025-01-29
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Agnieszka Nawara-Dubiel
Joanna Tuszyńska /przewodniczący/
Sebastian Pietrzyk /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6480
658
Hasła tematyczne
Inne
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
zobowiązano do rozpoznania wniosku
Powołane przepisy
Dz.U. 2001 nr 112 poz 1198
art 1 ust 1
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Tuszyńska Sędziowie : WSA Agnieszka Nawara – Dubiel WSA Sebastian Pietrzyk (spr.) po rozpoznaniu w dniu 10 kwietnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi M. R. na bezczynność Dyrektora Centrum Kultury w Krynicy – Zdroju w rozpatrzeniu wniosku z dnia 6 listopada 2024 roku w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1. zobowiązuje Dyrektora Centrum Kultury w Krynicy – Zdroju do rozpatrzenia wniosku skarżącego z dnia 6 listopada 2024 roku w terminie 14 dni od dnia doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdza, że Dyrektor Centrum Kultury w Krynicy – Zdroju dopuścił się bezczynności, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. zasądza od Dyrektora Centrum Kultury w Krynicy – Zdroju na rzecz M. R. kwotę 100 (słownie: sto) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
Przedmiotem skargi M. R. – dalej też jako "Skarżący" jest bezczynność Dyrektora Centrum Kultury w K. – Z. w rozpoznaniu wniosku o udostępnienie informacji publicznej na wniosek z dnia 6 listopada 2024 roku.
Skarga została złożona w następujących okolicznościach.
W dniu 6 listopada 2024 roku o godzinie 8:32 Skarżący skierował za pośrednictwem poczty mailowej do Dyrektora Centrum Kultury w K. – Z. wniosek o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania:
"a) które z zarzutów, postawionych p.o. dyrektora CK w K.-Z. M. M., w pismach KOZ z 2 października 2024 roku do burmistrza K.-Z. P. R. i do Rady Gminy K.-Z., zostały uznane przez p.o. dyrektora CK w K.-Z. M. M. za uzasadnione a które zostały uznane za bezzasadne i oddalone (do odpowiedzi na pytanie należy dołączyć wytworzoną dokumentację urzędową w przedmiotowej sprawie lub oficjalne, oddzielne oświadczenie),
b) jakie działania urzędowe podjęła p.o. dyrektora CK w K.-Z. M. M. w celu wyjaśnienia postawionych w ww. pismach zarzutów a następnie w celu zażegnania konfliktu na linii KOZ- p.o. dyrektora CK w K.-Z. M. M..
Odpowiedzi na zadane pytania i kopie opisanych powyżej dokumentów należy przesłać na elektroniczny adres redakcji "[...]
Ponieważ dotyczyło to zapytanie faktów, które miały związek ze skargą wniesiona do Rady Miejskiej w K.-Z., przez K. Orkiestrę Zdrojową (KOZ), która wpłynęła do Centrum Kultury dopiero w dniu 27 listopada 2024 r., tj. po złożeniu przez skarżącego ww. zapytania, Centrum Kultury nie miało możliwości zapoznania się z treścią przedmiotowego pisma KOZ oraz ustosunkowania się do niego. W związku z powyższym na to "zapytanie prasowe" nie udzielono odpowiedzi.
Niezależnie w dniu 10 grudnia 2024r. drogą e-mail udzielono skarżącemu zbiorczą odpowiedz zarówno na ww. "zapytanie prasowe" z dnia 6 listopada 2024r. jak również na wniosek z dnia 9 grudnia 2024 r. o udostępnienie informacji na podstawie art. 14 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej.
Następnie Skarżący, M. R. pismem z dnia 3 grudnia 2024r. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, która wpłynęła do Centrum Kultury w dniu 9 grudnia 2024 r.
W skardze wskazał, że w związku z brakiem odpowiedzi na prawidłowo złożony, 6 listopada.2024 roku, wniosek o dostęp do informacji publicznej złożony w trybie tzw. zapytania prasowego, wniósł o:
1) zobowiązanie organu do bezzwłocznego udostępnienia informacji publicznej na wniosek z 6 listopada 2024 roku,
2) stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności postępowania;
3) zasądzenie od organu na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania sądowoadministracyjnego.
W uzasadnieniu wskazał, że wniosek o dostęp do informacji publicznej, sformułowany jako zapytanie prasowe, został złożony 6 listopada 2024 roku - zob. załącznik, tj. wysłany pocztą elektroniczną z redakcyjnego adresu redaktora naczelnego czasopisma [...] / [...]. na ogólnie dostępny w Internecie adres poczty elektronicznej Centrum Kultury w K.- Z.: [...]. Organowi znane były dokumenty, tj. pisma skargowe, skierowane przez członków K. Orkiestry Zdrojowej do burmistrza P. R. i do Rady Miejskiej w K.-Z. z dnia 2 października 2024 roku (przedmiotowe dokumenty zostały złożone na dziennik podawczy UM w K. w dniu 2 października 2024 r.). Do dzisiaj, tj. do dnia 3 grudnia 2024 roku organ, tj. Dyrektor Centrum Kultury w K.- Z. nie udzielił odpowiedzi na ww. wniosek o dostęp do informacji publicznej z dnia 6 listopada 2024 roku a zatem organ pozostaje w bezczynności od 21 listopada 2024 roku.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor wniosła o jej oddalenie ewentualnie o umorzenie postępowania.
W uzasadnieniu Dyrektor wskazała, że w dniu 6 listopada 2024 r. skarżący drogą e-mail złożył do p.o. dyrektor Centrum Kultury w K.-Z. "zapytanie prasowe" wskazując, że reprezentuje czasopismo "B. Ponieważ dotyczyło to zapytanie faktów, które miały związek ze skargą wniesiona do Rady Miejskiej w K.-Z., przez K. Orkiestrę Zdrojową (KOZ), która wpłynęła do Centrum Kultury dopiero w dniu 27 listopada 2024 r., tj. po złożeniu przez skarżącego ww. zapytania, Centrum Kultury nie miało możliwości zapoznania się z treścią przedmiotowego pisma KOZ oraz ustosunkowania się do niego. W związku z powyższym na to "zapytanie prasowe" nie udzielono odpowiedzi. Co więcej skarżący w złożonym piśmie nie sprecyzował w jakim trybie miały zostać udostępnione wnioskowane informację. Natomiast w dniu 10 grudnia 2024r. drogą e-mail udzielono skarżącemu zbiorczą odpowiedz zarówno na ww. "zapytanie prasowe" z dnia 6 listopada 2024r. jak również na wniosek z dnia 9 grudnia 2024 r. o udostępnienie informacji na podstawie art. 14 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej.
Podkreślono, że Skarżący, M. R. pismem z dnia 3 grudnia 2024r. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, która wpłynęła do Centrum Kultury w dniu 9 grudnia 2024r. Dopiero w tej skardze podniósł, że odpowiedzi na zapytanie z dnia 6 listopada 2024 r. oczekiwał w trybie dostępu do informacji publicznej. Dlatego też w sposób i w trybie właściwym dla udostępniania informacji publicznej udzielono jej skarżącemu wiadomością e-mail z dnia 10 grudnia 2024 r.
Zważywszy na fakt iż Rada Miejska w K.- Z. udostępniła Centrum Kultury w K.-Z. pismo (skargę K. Orkiestry), którego dotyczył wniosek o udostępnienie informacji publicznej, o które wnioskował skarżący, nie było możliwe wcześniejsze uwzględnienie tego w odpowiedzi do skarżącego. Mając na względzie powyższe oraz fakt, iż do dnia wniesienia odpowiedzi na skargę obowiązek udzielnie informacji publicznej został wypełniony, postępowanie wywołane skargą jest w ocenie organu bezprzedmiotowe. Odpowiedź została skarżącemu wysłana drogą e-mail w dniu 10 grudnia 2024r.
Organ nie pozostawał ponadto w zwłoce, ponieważ z uwagi na przedstawione powyżej okoliczności i formę "zapytania" miał prawo ocenić, że termin do udzielenia odpowiedzi w trybie właściwym dla przepisów o dostępie do informacji publicznej rozpoczął bieg w dniu 9 grudnia 2024 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:
Sądy administracyjne, stosownie do art. 1 § 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2024, poz. 1267 ze zm.) sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (art. 1 § 2 ww. ustawy) w trybie i na zasadach określonych w przepisach ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2024, poz. 935, dalej: p.p.s.a.). Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 – 4a tego przepisu. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 9 p.p.s.a. kontrola ta obejmuje również bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.
Jak stanowi art. 149 § 1 p.p.s.a. w przypadku uwzględnienia skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a, sąd:
1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności (pkt 1),
2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa (pkt 2),
3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (pkt 3),
4) jednocześnie stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a),
5) w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego (art. 149 § 1b),
6) w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 (art. 149 § 2).
W przypadku nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części, stosownie do art. 151 p.p.s.a.
Stosownie do art. 119 pkt. 4) p.p.s.a. Sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W myśl art. 120 p.p.s.a. w trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.
Przedmiotem skargi M. R. jest bezczynność Dyrektora Centrum Kultury w K. – Z. w rozpoznaniu wniosku o udostępnienie informacji publicznej na wniosek z dnia 6 listopada 2024 roku.
Dokonując kontroli legalności wskazanego postępowania w granicach kompetencji przysługujących sądowi administracyjnemu, na podstawie wyżej wymienionych ustaw sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie.
W sprawach dostępu do informacji publicznej zakres przedmiotowy wyznacza pojęcie informacji publicznej (art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r. poz. 902 - dalej też jako "u.d.i.p."), zaś zakres podmiotowy - wykonywanie zadań publicznych przez adresata wniosku (art. 4 ust. 1 u.d.i.p.).
Rzeczą organu, do którego wpływa wniosek o udostępnienie informacji publicznej jest załatwienie go w przepisany sposób, czyli udostępnienie informacji, jeśli ją wytworzył bądź jest w jej posiadaniu, albo odmowa lub umorzenie postępowania z przyczyn uregulowanych ustawą, albo wreszcie poinformowanie, że żądane dane nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu ustawy. W sytuacji natomiast gdy podmiot, do którego wpływa wniosek nie jest w posiadaniu wnioskowanej informacji publicznej, powinien o tym powiadomić wnioskodawcę z zachowaniem ogólnych, powszechnie akceptowanych standardów proceduralnych, wynikających chociażby z zasad "dobrej administracji". Stanowisko podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej powinno zatem zawierać takie informacje, które pozwolą na ocenę rzetelności twierdzenia o nieposiadaniu wnioskowanych dokumentów. Powiadomienie wnioskodawcy o nieposiadaniu żądanych dokumentów powinno być nie tylko jasne i konkretne, ale także zawierać wyjaśnienie dlaczego organ nie posiada żądanych informacji, o ile powinien je posiadać (por. np. uzasadnienie do wyroku NSA z dnia 23 lutego 2024 roku, sygn. III OSK 46/23).
W przedmiotowej sprawie nie budzi wątpliwości, że Dyrektor Centrum Kultury w K. – Z. jest podmiotem obowiązanym do udostępnienia informacji publicznej, co wynika z art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p.
Pojęcie informacji publicznej ustawodawca zawarł w art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p., z których wynika, że informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 u.d.i.p. Przemawia to za szerokim rozumieniem informacji publicznej jako informacji o każdym przejawie działania organów władzy publicznej. Tylko wyraźne ograniczenie ustawowe może prowadzić do naruszenia prawa do informacji publicznej. Przy czym art. 6 u.d.i.p. konkretyzuje przedmiot informacji publicznej w sposób przykładowy, nie tworząc zamkniętego katalogu źródeł i rodzajów informacji. Z uwagi na sformułowania tych przepisów, informację publiczną stanowi wszystko, co wiąże się bezpośrednio z funkcjonowaniem i trybem działania podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1 u.d.i.p. W orzecznictwie przyjmuje się, że informacją publiczną będzie każda wiadomość wytworzona przez szeroko rozumiane władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które tę władzę realizują, bądź gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa, w zakresie tych kompetencji. Informację publiczną stanowi więc treść dokumentów urzędowych czy wystąpień i ocen dokonywanych przez organy władzy publicznej, niezależnie do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą (por. np. wyrok NSA z dnia 1 grudnia 2011 r., sygn. I OSK 1561/11).
Charakter informacji publicznej mają również informacje niewytworzone przez wskazane podmioty, lecz do nich się odnoszące. Informację publiczną stanowi więc treść wszelkiego rodzaju dokumentów nie tylko bezpośrednio zredagowanych i wytworzonych przez wskazany podmiot. Przymiot taki posiada także treść dokumentów, których podmiot używa do zrealizowania powierzonych mu prawem zadań. Bez znaczenia przy tym jest, w jaki sposób dokumenty znalazły się w posiadaniu adresata wniosku oraz to czy znajdują się one w posiadaniu także innego podmiotu. Ważne jedynie jest to, by dokumenty takie służyły realizowaniu zadań publicznych przez tego adresata wniosku i odnosiły się do niego bezpośrednio. Informacja publiczna obejmuje przy tym swoim znaczeniem szerszy zakres pojęciowy niż dokumenty urzędowe (por. uzasadnienie do wyroku NSA z dnia 29 lutego 2012 r., sygn. I OSK 2215/11).
Ustawodawca w art. 6 ust. 2 u.d.i.p., definiując pojęcie dokumentu urzędowego, stwierdza, że jest to treść oświadczenia woli lub wiedzy utrwalona i podpisana w dowolnej formie przez funkcjonariusza publicznego w rozumieniu przepisów Kodeksu karnego. Przymiot informacji publicznej posiadają wszelkiego rodzaju dokumenty urzędowe organu (będące dowodem tego, co w nich urzędowo stwierdzono, zaświadczono bądź podano), wytworzone w ramach realizacji powierzonych mu zadań, a więc dokumenty powstałe w związku z prowadzeniem konkretnych spraw (por. np. uzasadnienie do wyroku NSA z dnia 1 marca 2022 r. III OSK 1166/21).
Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy, należy wskazać, że jak wynika z przedłożonych przez podmiot obowiązany danych i dokumentów, wnioskowane przez wnioskodawcę (Skarżącego) informacje, dotyczyły wskazania:
"a) które z zarzutów, postawionych p.o. dyrektora CK w K. M. M., w pismach KOZ z 2 października 2024 roku do burmistrza K.-Z. P. R. i do Rady Gminy K.-Z., zostały uznane przez p.o. dyrektora CK w K.-Z. M. M. za uzasadnione a które zostały uznane za bezzasadne i oddalone (do odpowiedzi na pytanie należy dołączyć wytworzoną dokumentację urzędową w przedmiotowej sprawie lub oficjalne, oddzielne oświadczenie),
b) jakie działania urzędowe podjęła p.o. dyrektora CK w K.-Z. M. M. w celu wyjaśnienia postawionych w ww. pismach zarzutów a następnie w celu zażegnania konfliktu na linii KOZ - p.o. dyrektora CK w K.-Z. M. M."
i w ocenie Sądu stanowią informację publiczną.
Jak zaznaczono pojęcie "informacji o sprawach publicznych" należy ujmować, biorąc pod uwagę adresata żądania udostępnienia informacji publicznej, a więc wytwórcę i dysponenta informacji publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 oraz 3 ust. 2 u.d.i.p. Przy analizie tego pojęcia niezbędne jest odwołanie do art. 61 Konstytucji. Przepis ten stanowi, że obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa (ust. 1). Prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu (ust. 2). Ograniczenie prawa, o którym mowa w ust. 1 i 2, może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa (ust. 3). Tryb udzielania informacji, o których mowa w ust. 1 i 2, określają ustawy, a w odniesieniu do Sejmu i Senatu ich regulaminy (ust. 4). W konsekwencji należy przyjąć, że informacją publiczną będzie każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do działalności władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Informacja publiczna odnosi się do faktów, które należy rozumieć bardzo szeroko. Analiza art. 6 ustawy o dostępie do informacji publicznej pokazuje, że wnioskiem w świetle tej ustawy może być objęte pytanie o określone fakty lub o stan określonych zjawisk. Przez fakt należy rozumieć "każdą czynność i każde zachowanie organu wykonującego zadania publiczne podjęte w zakresie wykonywania takiego zadania. Organy publiczne, a precyzyjniej organy uprawnione do wykonywania zadań publicznych, z założenia oraz charakteru tych zadań nie podejmują innych czynności jak załatwianie spraw publicznych. Wykonywanie zadania publicznego nie może polegać na realizacji sprawy prywatnej (niepublicznej) i stąd pod pojęciem informacji o sprawie publicznej należy rozumieć również każdą czynność i każde działanie organu władzy publicznej tak w sferze prawa administracyjnego, jak i np. w sferze prawa cywilnego" (por. np. uzasadnienia do wyroków: WSA w Krakowie z 15 października 2007 r., sygn. akt II SAB/Kr 56/07, WSA w Krakowie z dnia 23 kwietnia 2013 roku, sygn. II SAB/Kr 31/130).
Jak wynika z akt sprawy, w dniu 2.10.2024 r. zostało do Rady Gminy w K. – Z. skierowane pismo przez członków K. Orkiestry Zdrojowej (KOZ) dotyczące tego, że współpraca p.o. dyrektora Centrum Kultury z orkiestrą układa się źle. W ocenie Sądu kwestie ściśle związane z wykonywaniem funkcji przez p.o. dyrektora Centrum Kultury w K. Z. stanowią informację publiczną.
Stosownie do art. 13 ust. 1 i ust. 2 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w powyższym terminie określonym, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku.
Bezczynność organu polega na tym, że organ zobowiązany do podjęcia czynności materialno-technicznej w przedmiocie informacji publicznej, takiej czynności nie podejmuje i jednocześnie nie wydaje decyzji o odmowie jej udostępnienia bądź o umorzeniu postępowania w sytuacjach określonych w ustawie, albo też udziela informacji niepełnej, czy też niezgodnej z wnioskiem.
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznych wymienia trzy formy załatwienia sprawy w przedmiocie udzielenia informacji na wniosek zainteresowanego podmiotu. Mianowicie organ, do którego wniesiono wniosek, winien udostępnić tę informację w formie czynności materialno-technicznej (art. 10 u.d.i.p.) bądź też odmówić jej udostępnienia (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.) albo umorzyć postępowanie (art. 14 ust. 2 w zw. z art. 16 ust. 1 u.d.i.p.).
Na gruncie niniejszej sprawy podmiot obowiązany (Dyrektor) ani nie udzielił informacji, ani też nie odmówił jej udostępnienia, ani też nie umorzył w tym zakresie postępowania. Przekazana bowiem Skarżącemu informacja nie stanowi tej informacji, o którą on wnioskował.
Wobec powyższego należy uznać, że organ dopuścił się bezczynności w załatwieniu wniosku skarżącego z dnia 20 kwietnia 2022 r.
Jakkolwiek podmiot obowiązany do udzielenia informacji publicznej dopuścił się bezczynności, to nie można jednak uznać, aby bezczynność ta miała charakter rażący.
O rażącym naruszeniu prawa można mówić, gdy zwłoka w załatwieniu sprawy jest znaczna i jest efektem działań, czy zaniechań, organów, które można zinterpretować jako unikanie podejmowania rozstrzygnięcia, bądź lekceważenie praw stron domagających się czynności organu, które to czynności organ prowadzi w sposób nieefektywny, poprzez wykonywanie czynności w dużym odstępie czasu, bądź wykonywanie czynności pozornych, powodujących, że formalnie organ nie jest bezczynny. Chodzi tutaj o wadliwość o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym, takim jak oczywiście lekceważący stosunek organu do złożonego wniosku strony, duże natężenie braku woli organu w załatwieniu wniosku, działanie organu wbrew określonym standardom, bez jakiegokolwiek usprawiedliwienia dla takiej praktyki (por. uzasadnienia: do wyroku NSA z dnia 6 lutego 2020 r., sygn. I OSK 3918/18, do wyroku WSA w Krakowie z dnia 17 lutego 2022 r., sygn. II SAB/Kr 242/21). O rażącym naruszeniu prawa można mówić wówczas, gdy zwłoka w załatwieniu sprawy jest znaczna i jest efektem działań (zaniechań) organów, które można zinterpretować jako unikanie podejmowania rozstrzygnięcia, bądź lekceważenie praw stron domagających się czynności organu.
Innymi słowy, rażącym naruszeniem prawa jest stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań można powiedzieć, bez potrzeby odwoływania się do szczegółowej oceny okoliczności sprawy, że naruszono prawo w sposób oczywisty (por. uzasadnienie wyroku NSA z dnia 21 czerwca 2012 r., sygn. I OSK 675/12). Dla uznania rażącego naruszenia prawa przekroczenie terminu załatwienia sprawy musi być znaczne i niezaprzeczalne. Rażące opóźnienie w podejmowanych przez organ czynnościach ma być oczywiście pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia (por. np. uzasadnienia do wyroków: NSA z 7 kwietnia 2022 r., sygn. III OSK 4394/21, WSA w Olsztynie z dnia 20 stycznia 2022 r., sygn. II SAB/Ol 182/21).
Taka sytuacja jednak nie ma miejsca na gruncie niniejszej sprawy. Bezczynność podmiotu obowiązanego, jak wynika z akt sprawy a także z odpowiedzi na skargę, nie ma swojego źródła w działaniu organu, które można zinterpretować jako unikanie udzielenia informacji. Z tego też względu nie ma podstaw do uznania, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa.
Rozpoznając wniosek organ weźmie pod uwagę powyższe wskazania. Rozpoznając wniosek Dyrektor przyjmie, że stanowi on zapytanie o informację publiczną a następnie dokona stosownej oceny i załatwi wniosek w przepisany sposób, to jest albo (1) udostępni informację, jeśli ją wytworzył bądź jest w jej posiadaniu, albo (2) odmówi udostępnienia informacji publicznej, lub (3) umorzy postępowanie z przyczyn uregulowanych ustawą, albo wreszcie (4) w sytuacji natomiast gdy nie jest w posiadaniu wnioskowanej informacji publicznej, powiadomi o tym wnioskodawcę, wyjaśniając jednocześnie dlaczego nie posiada on żądanych informacji.
O kosztach postępowania sądowego Sąd orzekł w pkt II sentencji wyroku, na podstawie art. 200 p.p.s.a. (zgodnie z którym w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw) oraz art. 205 § 2 p.p.s.a. Na zasądzone koszty w wysokości 100 zł składa się uiszczony przez skarżących wpis od skargi (100 zł).