II SAB/Kr 33/23

II SAB/Kr 33/23 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2023-04-06
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-02-10
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Agnieszka Nawara-Dubiel /przewodniczący/
Joanna Człowiekowska
Joanna Tuszyńska /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6159 Inne o symbolu podstawowym 615
658
Sygn. powiązane
II OSK 1892/23 - Wyrok NSA z 2024-05-23
Skarżony organ
Wójt Gminy
Treść wyniku
zobowiązano do załatwienia wniosku
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Agnieszka Nawara-Dubiel Sędziowie: Sędzia NSA Joanna Tuszyńska (spr.) Sędzia WSA Joanna Człowiekowska po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 6 kwietnia 2023 r. sprawy ze skargi S. P. na bezczynność Wójta Gminy T. w przedmiocie nakazania przywrócenia poprzedniego zagospodarowania terenu I. stwierdza, że Wójt Gminy T. dopuścił się bezczynności, a bezczynność ta miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; II. zobowiązuje Wójta Gminy T. do załatwienia wniosku skarżącego z dnia 1 grudnia 2022 r. przez wydanie aktu w terminie 1 miesiąca od daty zwrotu akt wraz z prawomocnym wyrokiem; III. zasądza od Wójta Gminy T. na rzecz skarżącego S. P. kwotę 100 (słownie: sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
W dniu 10 stycznia 2023 r. S. P. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na bezczynność Wójta Gminy T. w sprawie rozpoznania jego wniosku z dnia 1 grudnia 2022 r., domagając się:
"1. zobowiązanie Wójta Gminy T. do bezzwłocznego wykonania wniosku z dnia 1 grudnia 2022 r. w trybie przewidzianym, tj. obowiązku z art.104 § 1 k.p.a.;
2. orzeczenie, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa"
oraz zasądzenia zwrotu kosztów postępowania.
W uzasadnieniu skargi S. P. podał, że wnioskiem z dnia 1 grudnia 2022 r. zwrócił się do Wójta Gminy T. o wszczęcie postępowania administracyjnego w sprawie "przywrócenia poprzedniego sposobu zagospodarowania terenu, tj. części działki nr [...] w T. , na którym obecnie prowadzone są usługi uciążliwe będące wynikiem działalności związanej z usługami sportowymi i rekreacyjnymi w piłkę nożną, w miejscu wycięcia naturalnej bariery ochronnej, od strony południowej granicy naszej własności, których uciążliwości wykraczają daleko poza granice działki nr [...] na których jest prowadzona, obejmując swym zasięgiem cały teren naszej nieruchomości zabudowanej budynkiem mieszkalnym jednorodzinnym".
Skarżący wyjaśnił, że sprawa dotyczy samowoli budowlanej dokonanej przez Gminę T. , zakończonej ostateczną decyzją MWINB w Krakowie z dnia 8.12.2021 r., którą Wójt Gminy T. dysponuje. Dlatego też sprawa winna być "załatwiona bezzwłocznie", nie wymaga przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego i powinna być rozstrzygnięta w oparciu o fakty i dowody przedstawione przez stronę, a znane organowi do którego złożono wniosek. Skarżący podał również, że pismem z dnia 16 grudnia 2022 r. Wójt Gminy T. "ukręcił sprawie łeb".
Wskazał także, że w dniu 28 grudnia 2022 r., za pośrednictwem Wójta Gminy T. , wniósł ponaglenie (bez potwierdzenia odbioru pisma) do organu wyższego stopnia.
W dniu 5 stycznia 2023 r., tym razem za potwierdzeniem odbioru pisma, skarżący ponownie wniósł ponaglenie do SKO w Krakowie za pośrednictwem Wójta Gminy T. .
W odpowiedzi na skargę (pismo z dnia 8 lutego 2023 r.) Wójt Gminy T. wyjaśnił, że pismo S. P. z dnia 1 grudnia 2022 r. zakwalifikował jako wniosek o zmianę w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego Gminy T. . Pismem z dnia 16 grudnia 2022 r. zawiadomił S. P., że na obecnym etapie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla sołectwa T. wniosek nie może zostać uwzględniony i zostanie rozpatrzony przy kolejnej procedurze zmiany planu. Zarzucił również, że ponaglenie z dnia 28 grudnia 2022 r. na bezczynność Wójta Gminy T. w postępowaniu administracyjnym z wniosku z dnia 1 grudnia 2022 r. zostało wniesione przed upływem miesięcznego terminu na załatwienie sprawy, o którym mowa w art.35 § 3 k.p.a. oraz że na dzień wniesienia ponaglenia wniosek został już rozpoznany. Wójt Gminy T. wskazał także, że postanowieniem z dnia 13 stycznia 2023 r., wydanym na podstawie art.37 § 3a k.p.a. pozostawił wniesione ponaglenie bez rozpoznania "z uwagi na fakt, że strona otrzymała odpowiedź na wniosek z dnia 1 grudnia 2022 r. w wymaganym terminie".
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Przepis art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U.2022.2492 t.j.) stanowi, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie zaś z art. 3 § 2 pkt 8 z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2023.259 t.j., dalej: "p.p.s.a."), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1- 4. Według art. 149 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1- 4: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jak stanowi art. 149 § 1a p.p.s.a., jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa.
Wskazać również należy, że Sąd na podstawie art. 119 pkt 4 i art. 120 p.p.s.a. rozpoznał sprawę w trybie uproszonym na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.
W pierwszej kolejności rozważenia wymagała dopuszczalność wniesionej skargi. Stosownie do art. 53 § 2b p.p.s.a. skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego na bezczynność można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. Złożenie ponaglenia jest więc warunkiem formalnym dopuszczalności skargi. Pierwsze ponaglenie skierowane do SKO w Krakowie, za pośrednictwem Wójta Gminy T., S. P. wniósł pismem z dnia 28 grudnia 2022 r., które wpłynęło do organu I instancji w dniu 29 grudnia 2022 r. Następnie przy piśmie z dnia 5 stycznia 2023 r. S. P. ponownie doręczył Wójtowi Gminy T. "Ponaglenie z dnia 28.12.2022 r.", nadane w placówce Poczty Polskiej S.A. w dniu 5.01.2022 r., tym razem za potwierdzeniem odbioru, "z oczywistych względów". Pismo to wraz z ponowionym ponagleniem wpłynęło do organu w dniu 9 stycznia 2023 r.
Skoro skarga nadana została w placówce pocztowej w dniu 10 stycznia 2023 r. (data stempla na kopercie), czyli po wniesieniu ponaglenia, to uznać należy że jest dopuszczalna i należało ją merytorycznie rozpoznać.
Na wstępie przytoczenia wymagają przepisy art.35 § 1 – 4 kpa, art.36 § 1 kpa oraz art.37 § 1 pkt 1), § 3 i § 3a1 kpa. W myśl pierwszego z nich organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Niezwłocznie powinny być załatwiane sprawy, które mogą być rozpatrzone w oparciu o dowody przedstawione przez stronę łącznie z żądaniem wszczęcia postępowania lub w oparciu o fakty i dowody powszechnie znane albo znane z urzędu organowi, przed którym toczy się postępowanie, bądź możliwe do ustalenia na podstawie danych, którymi rozporządza ten organ. Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym - w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania. Przepisy szczególne mogą określać inne terminy niż określone w § 3 i 3a. O każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie organ administracji publicznej jest obowiązany zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki, wskazując nowy termin załatwienia sprawy oraz pouczając o prawie do wniesienia ponaglenia (art.36 § 1). Ustanowiony w § 1 (ogólny) obowiązek organu załatwiania spraw przez organ administracji publicznej bez zbędnej zwłoki ma w istocie walor ogólnej zasady postępowania i w tym sensie jest powiązany z obowiązkiem niezwłocznego załatwienia sprawy (art. 35 § 2) i obowiązkiem załatwienia sprawy w terminach określonych w art. 35 § 3, 3a i 4. Oznacza to w szczególności, że organ administracji publicznej powinien załatwić sprawę bez zbędnej zwłoki, jeżeli w toku postępowania administracyjnego okaże się, że sprawa może być załatwiona przed upływem ustawowych terminów jej załatwienia. Terminy załatwiania spraw, o których mowa w art. 35 § 3, 3a i 4, to okresy, w ciągu których sprawa powinna być rozstrzygnięta w formie decyzji. Z przepisu art. 35 § 2 w zw. z art. 12 § 2 wynika, że niezwłocznie powinny być załatwiane sprawy niewymagające postępowania wyjaśniającego, chyba że sprawę załatwia organ odwoławczy. Sprawami niewymagającymi postępowania wyjaśniającego są sprawy, w których organ nie musi zbierać dowodów, informacji ani wyjaśnień (art. 12 § 2), lecz może wydać decyzję na podstawie dowodów przedstawionych przez stronę, łącznie z żądaniem wszczęcia postępowania, faktów powszechnie znanych oraz faktów znanych organowi, przed którym toczy się postępowanie, lub faktów możliwych do ustalenia na podstawie danych, którymi rozporządza ten organ (art. 35 § 2). W wypadku zatem, gdy powyższe dowody są w ocenie organu administracji publicznej wystarczające do rozstrzygnięcia sprawy, organ ten powinien niezwłocznie załatwić sprawę przez wydanie decyzji. W sytuacji gdy powyższe dowody okażą się niewystarczające do załatwienia sprawy (art. 77 § 1) lub strona zgłosi żądanie dotyczące przeprowadzenia dowodu (art. 78), organ jest obowiązany załatwić sprawę w terminie miesiąca od daty wszczęcia postępowania. Jednakże i w tym wypadku jest związany przepisem art. 35 § 2, nakazującym załatwianie spraw bez zbędnej zwłoki.
Stosownie do art. 37 § 1 pkt 1) kpa stronie służy prawo do wniesienia ponaglenia, jeżeli nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 (bezczynność). Z treści przywołanej definicji normatywnej "bezczynności" należy wywieść, że organ jest bezczynny, jeśli nie zakończy postępowania w przewidziany prawem sposób w ustawowym terminie lub w terminie przez siebie zmienionym na podstawie art. 36 § 1 k.p.a. Ponaglenie na bezczynność wnosi się w toku postępowania administracyjnego, co znajduje potwierdzenie w uzasadnieniu projektu ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (druk sejmowy nr 1183 z dnia 28 grudnia 2016 r.) w części odnoszącej się do art. 37 § 2-5 k.p.a., i art. 53 § 5 p.p.s.a., gdzie wskazano, że stany bezczynności lub przewlekłości stanowią przesłankę wniesienia ponaglenia, który to środek prawny ma stanowić dla organu sygnalizację zamiaru wniesienia skargi na bezczynność lub przewlekłość, ponieważ sprawa nie została załatwiona lub jest załatwiana dłużej, niż to niezbędne (druk sejmowy z dnia 28 grudnia 2016 r., nr 1183). Należy przyjąć, że skarga na bezczynność jest skargą na naruszający prawo stan postępowania administracyjnego, w którym mimo upływu określonego prawem terminu właściwego dla załatwienia indywidualnej sprawy, rozstrzygnięcie nie zostało wydane, co skutkowało złożeniem ponaglenia. Określony w przepisie art. 53 § 2b p.p.s.a. termin wniesienia skargi - "w każdym czasie" - oznacza, że możliwość wniesienia skargi do sądu administracyjnego na bezczynność, z przyczyn związanych z prawną konstrukcją i istotą bezczynności, obejmuje przedział czasowy od zaistnienia stanu bezczynności "oprotestowanego" wniesionym ponagleniem aż do załatwienia sprawy, której bezczynność dotyczy (por. P. Dobosz, Milczenie i bezczynność w prawie administracyjnym, Kraków 2011, str. 326). W uchwale siedmiu sędziów z dnia 22 czerwca 2020 r. sygn. II OPS 5/19 (opublikowano: ONSAiWSA 2020/6/79) Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że stwierdzenie, na podstawie p.p.s.a., że organ dopuścił się bezczynności następuje w wyniku uwzględnienia skargi na bezczynność, której przedmiot określony jest zdefiniowanym w art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a. stanem bezczynności, istniejącym w dacie wniesienia skargi i zakwestionowanym ponagleniem. Z tego powodu należy przyjąć, że ocena zasadności skargi na bezczynność może być dokonana jedynie na dzień wniesienia skargi (por. T. Woś (w) T. Woś, H. Knysiak-Sudyka, M Romańska; Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, komentarz, 6 wyd., str. 876; A. Kabat (w) B. Dauter, A. Kabat. M. Niezgódka- Medek; Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, wyd. 7, str. 490).
Wskazać również należy, że zgodnie z art.37 § 3a1 kpa, dodanym przez art. 1 ustawy z dnia 7 października 2022 r. (Dz.U.2022.2185) zmieniającej Kodeks postępowania administracyjnego z dniem 10 listopada 2022 r., jeżeli ponaglenie zostało wniesione przed upływem terminu określonego w art. 35 albo przepisach szczególnych, organ prowadzący postępowanie pozostawia ponaglenie bez rozpoznania. Istotne jest zatem, aby ponaglenie nie zostało złożone wcześniej niż wyznaczony przez ustawę termin na załatwienie sprawy administracyjnej. Jak stanowi § 4 omawianego przepisu, w takiej sytuacji organ prowadzący postępowanie nie przekazuje ponaglenia organowi wyższego stopnia.
Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy, zauważyć należy, że we wniosku z dnia 1 grudnia 2022 r. (wpływ do organu 5.12.2022 r.) S. P. domagał się przywrócenia poprzedniego sposobu zagospodarowania części działki nr [...] w T. . We wniosku wskazał, że po wycięciu na tej działce drzewostanu – na wniosek Wójta Gminy T. – zlikwidowano barierę akustyczną oddzielającą pełnowymiarowe boisko sportowe od nieruchomości skarżącego, co stanowiło samowolę urbanistyczną, polegającą na zmianie zagospodarowania terenu, do której ma zastosowanie przepis art.59 ust.3 u.p.z.p. Odwołując się do wyroku NSA z dnia 25 lutego 2020 r., sygn. II OSK 208/19) stwierdził, że w przypadku dokonania zmiany zagospodarowania terenu sprzecznej z m.p.z.p., nie ma możliwości wszczęcia procedury zmiany planu, a jedyną drogą doprowadzenia do stanu zgodnego z prawem jest wydanie decyzji nakazującej przywrócenie poprzedniego sposobu zagospodarowania. Wyraźnie zarzucił, że zagospodarowanie terenu (w miejsce wyciętych drzew pod boisko sportowe) jest sprzeczne zarówno z obecnym, jak również z obowiązującym w chwili samowolnej zmiany zagospodarowania terenu planem zagospodarowania przestrzennego, które nakazywały, że uciążliwości związane z prowadzoną na danej działce działalnością muszą zamykać się w granicach działki. Tymczasem uciążliwości związane z prowadzeniem sportowej działalności usługowej na działkach nr [...] i [...] wykraczają daleko poza granice tych działek.
Treść wniosku jest zatem jednoznaczna. S. P. domagał się wydania decyzji w trybie art.59 ust.3 z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U.2022.503 t.j.), stanowiącym że w przypadku zmiany zagospodarowania terenu, o której mowa w ust. 2, bez uzyskania decyzji o warunkach zabudowy, wójt, burmistrz albo prezydent miasta może, w drodze decyzji, nakazać właścicielowi lub użytkownikowi wieczystemu nieruchomości przywrócenie poprzedniego sposobu zagospodarowania.
Zdaniem Sądu, jedynie złej woli organu przypisać należy zakwalifikowanie tego wniosku jako "wniosku dotyczącego zmiany planu i przy najbliższej procedurze planistycznej wzięcie go pod uwagę". Analizując treść tego wniosku Sąd nie dostrzegł żadnej okoliczności przemawiającej za takim jego odczytaniem.
Nie ma zatem wątpliwości, że zgodnie z art.61 § 1 i 3 Kpa postępowanie w sprawie administracyjnej zostało wszczęte w dniu doręczenia żądania organowi administracji publicznej, czyli w dniu 5 grudnia 2022 r. Sprawa powinna być załatwiona w terminie określonym w art. 35 § 3, 3a i 4 Kpa. Terminy załatwiania spraw, o których mowa w powołanych przepisach to okresy, w ciągu których sprawa powinna być rozstrzygnięta w formie decyzji.
Pismo Wójta Gminy T. z dnia 16.12.2022 r., informujące skarżącego, że wniosek został zarejestrowany jako wniosek dotyczący zmiany planu, wbrew twierdzeniom organu, nie zakończyło sprawy. Sprzecznie z przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego Wójt Gminy T. nie nadał wnioskowi skarżącego dalszego biegu procesowego, całkowicie bezpodstawnie odmawiając mu charakteru żądania, o jakim mowa w art.61§ 1 Kpa.
Co więcej, pomimo otrzymania ponaglenia w dniach 29 grudnia 2022 r. i 9 stycznia 2023 r., organ nie podjął żadnej czynności w sprawie. Zauważyć należy, że w dacie wpływu do organu drugiego ponaglenia upłynął już 30-dniowy termin załatwienia sprawy określony w art.35 § 3 k.p.a., powołany przez Wójta.
Skoro stan bezczynności oznacza zaniechanie działalności organu administracji publicznej wbrew prawnemu obowiązkowi działania oraz niezałatwienie sprawy we właściwej formie i terminie, to organ pozostawał i nadal pozostaje w bezczynności.
Stanowisko Wójta jest nadto wewnętrznie sprzeczne. Jeśli bowiem Wójt uznał wniosek skarżącego z dnia 1 grudnia 2022 r. za wniosek o dokonanie zmiany planu zagospodarowania przestrzennego, który z natury rzeczy nie może wszcząć postepowania administracyjnego, to dlaczego rozpoznał w trybie art.37 § 3a K.p.a. ponaglenie na bezczynność złożone przez S. P., które wszak wnosi się w toku postępowania administracyjnego.
Zauważyć także należy, że uwzględnienie skargi na bezczynność w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1–4 p.p.s.a. polega, stosownie do art.149 § 1 p.p.s.a., na: 1) zobowiązaniu organu administracji publicznej do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji, opinii zabezpieczającej lub dokonania czynności, 2) zobowiązaniu organu do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa, 3) stwierdzeniu, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Termin, o jakim mowa w art.149 § 1 pkt 1 jest terminem dodatkowym w stosunku do terminu, w którym sprawa powinna zostać załatwiona. Powinien to być termin realny, umożliwiający organowi załatwienie sprawy, a jednocześnie wyznaczony zgodnie z zasadą szybkości postępowania wynikającą z art. 12 k.p.a., który stanowi, że organy administracji publicznej powinny działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia, a sprawy, które nie wymagają zbierania dowodów, informacji lub wyjaśnień, powinny być załatwione niezwłocznie. W myśl art.149 § 1a p.p.s.a. uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, sąd administracyjny ma obowiązek stwierdzić, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Rozwiązanie to, w powiązaniu z ustawą o odpowiedzialności majątkowej funkcjonariuszy publicznych za rażące naruszenie prawa tworzy realny system ochrony obywatela przed bezczynnością i przewlekłością postępowania (zob. uzasadnienie projektu ustawy o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, VII kadencja, druk sejm. nr 1633 i 2539, s. 19).
Ustawodawca nie zdefiniował bowiem kryteriów stanu rażącego naruszenia prawa pozostawiając dokonanie kwalifikacji bezczynności lub przewlekłości uznaniu sądu orzekającego a uznanie to cechuje brak sztywnych ram wartościowania danego stanu rzeczy i opiera się ono na analizie całokształtu okoliczności sprawy. Taka kwalifikacja będzie więc zasadna, gdy stan bezczynności czy przewlekłości jest oczywisty i nie daje się pogodzić z regułami demokratycznego państwa prawa. Jak podkreśla się w orzecznictwie, rażące naruszenie prawa musi posiadać dodatkowe cechy w stosunku do "normalnego" naruszenia prawa i wyraźnie odróżniać się wśród innych naruszeń prawa stanowiąc przypadek wyjątkowy na ich tle. Jest to więc stan w którym wyraźnie, ewidentnie, bezdyskusyjnie i drastycznie naruszono treść obowiązku wynikającego z przepisu prawa (por. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 2 marca 2023 r., sygn.. II SAB/Wr 1485/22, Lex nr 3506406).
Sąd uznał, że bezczynność Wójta Gminy T. miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Po pierwsze, organ całkowicie dowolnie, a nawet sprzecznie z treścią wniosku skarżącego z dnia 1 grudnia 2022 r., zakwalifikował go jako wniosek o zmianę miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Po drugie, nawet wniesienie przez S. P. skargi na bezczynność, w której domagał się rozpoznania swojego wniosku z dnia 1 grudnia 2022 r. przez wydanie decyzji, nie wzbudziła w organie żadnej refleksji. Wręcz przeciwnie, w odpowiedzi na skargę Wójt Gminy T. wskazał, że pozostawił wniesione ponaglenie bez rozpoznania "z uwagi na fakt, że strona otrzymała odpowiedź na wniosek z dnia 1 grudnia 2022 r. w wymaganym terminie".
Zauważyć zatem należy, że Wójt Gminy powinien wiedzieć, że stosownie do art.37 § 3a Kpa ponaglenie pozostawia się bez rozpoznania, jeżeli zostało wniesione przed upływem terminu określonego w art. 35 Kpa na załatwienie sprawy administracyjnej, a nie udzielenia stronie informacji (zresztą błędnej) o kwalifikacji złożonego wniosku. Przez "załatwienie sprawy" należy bowiem rozumieć rozstrzygnięcie sprawy decyzją administracyjną, chyba że przepisy Kodeksu stanowią inaczej (art. 104 § 1).
Powyższe uprawniało Sąd do stwierdzenia, że Wójt Gminy T. celowo uchylał się od rozpoznania wniosku skarżącego, i to pomimo wniesienia skargi bezczynność. Za przyjęciem rażącej bezczynności przemawia niepodjęcie przez organ żadnej czynności procesowej, co stanowi oczywiste naruszenie prawa oraz że zaniechanie to pozbawione było jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia.
Dlatego też, na podstawie art.149 § 1 pkt 1) i art. 149 § 1a p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.
O kosztach przeczono na podstawie art.200 p.p.s.a.