II SAB/Kr 29/06

II SAB/Kr 29/06 - Postanowienie WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2006-04-27
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2006-03-15
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Barbara Pasternak /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Skarżony organ
Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
Odrzucono skargę
Sentencja
Kraków, 27 kwietnia 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Barbara Pasternak po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 27 kwietnia 2006 r. sprawy ze skargi "A." sp. z o.o. w K. na bezczynność Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] w sprawie [...] postanawia skargę odrzucić
Uzasadnienie
Skarżąca "A" sp. z o.o. w K. wniosła skargę na bezczynność Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...], w sprawie toczącej się z jej wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w C. z dnia [...] stycznia 2005 r., znak [...]. Skarżąca zarzuciła, że w dniu 24 marca 2005 r. złożyła skargę o stwierdzenie nieważności w/w decyzji do Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego WINB, lecz do dnia wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, skarga ta nie została rozpoznana. Skarżąca wniosła "o podjęcie postępowania w zakresie złożonej skargi o stwierdzenie nieważności".
W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej odrzucenie, uzasadniając wniosek niedopuszczalnością skargi z uwagi na niewyczerpanie przez skarżącą trybu przewidzianego w art. 37 kpa, czyli uprzedniego - przed wniesieniem skargi na bezczynność organu do sądu administracyjnego - zażalenia do organu administracji publicznej wyższego stopnia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Przepis art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270), w skrócie ppsa stanowi, że sądy administracyjne sprawuj ą kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Z kolei § 2 pkt 8 tego przepisu stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt. 1-4 tego przepisu.
Z kolei zgodnie z treścią przepisu art. 52 § l ustawy ppsa skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba, że skargę wnosi Rzecznik Praw Obywatelskich lub prokurator, przy czym zgodnie z § 2 przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. W świetle powyższego, w przypadku skargi na bezczynność, która polega na niewydaniu w terminie przewidzianym przez art. 35 kpa decyzji lub postanowienia przyjąć należy, że skarżący (oprócz RPO i prokuratora) obowiązany jest przed wniesieniem skargi wyczerpać środek prawny przewidziany w art. 37 kpa, tj. wnieść zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia na niezałatwienie sprawy w terminie.
Wniesienie zażalenia w trybie art. 37 kpa jest warunkiem formalnym wystąpienia ze skargą do sądu administracyjnego na bezczynność organu. Niewyczerpanie tego środka skutkuje odrzuceniem skargi jako niedopuszczalnej.
Jak wynika z akt sprawy skarżąca spółka nie wyczerpała trybu przewidzianego przepisem art. 37 kpa. Nie złożyła bowiem zażalenia do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego jak organu wyższego stopnia nad Wojewódzkim Inspektorem Nadzoru Budowlanego, na niezałatwienie sprawy w terminie określonym przez przepis art. 35 kpa, bądź ustalonym w myśl art. 36 kpa, tj. na nierozpoznanie w tym terminie jej skargi o stwierdzenie nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w C. z dnia [...] stycznia 2005 r. znak [...]. Skarga do sądu administracyjnego jest więc niedopuszczalna i jako taka podlega odrzuceniu.
Wobec powyższego, w oparciu o przepisy art. 52 § 1 i § 2, oraz 58 § 1 pkt 6, i § 3 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji Postanowienia.