II SAB/KR 28/25

II SAB/Kr 28/25 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2025-06-18
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-01-23
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Magda Froncisz /sprawozdawca/
Monika Niedźwiedź
Sebastian Pietrzyk /przewodniczący/
Symbol z opisem
6480
658
Hasła tematyczne
Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ
Burmistrz Miasta
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2001 nr 112 poz 1198
art 1 , art 13 - 16
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sebastian Pietrzyk Sędziowie: Sędzia WSA Magda Froncisz (spr.) Sędzia WSA Monika Niedźwiedź po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 18 czerwca 2025 r. sprawy ze skargi M. D. na bezczynność Burmistrza Miasta L. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na wniosek dnia 15 listopada 2024 r. oddala skargę.
Uzasadnienie
M. D. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie datowaną na 20 grudnia 2024 r. skargę na bezczynność Burmistrza Miasta Limanowa w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na wniosek z 15 listopada 2024 r.
We wniosku tym skarżąca zwróciła się do organu o udostępnienie informacji w zakresie:
"1. Czy na działkach nr [...] i [...] zidentyfikowano szkody wynikające ze zmiany stanu wody na gruncie spowodowanej działaniem właściciela działki nr [...]? Jeśli tak:
a) Jakie konkretne szkody zostały zidentyfikowane?
b) W jaki sposób zostały udokumentowane?
2. Kopii dokumentów, które stanowią podstawę stwierdzenia, że zmiana stanu wody na działce nr [...] spowodowała szkody na działkach nr [...] i [...].
3. Czy przed wydaniem decyzji przeprowadzono wizję lokalną na działce nr [...] oraz działkach nr [...] i [...]? Jeśli tak, proszę o udostępnienie dokumentacji z tej wizji (protokołów, zdjęć, notatek).
4. Czy opinia biegłego, na którą powołano się w decyzji, została zweryfikowana przez Burmistrza? Jeśli tak, proszę o wskazanie, w jaki sposób ta weryfikacja została przeprowadzona oraz o udostępnienie dokumentów związanych z tą weryfikacją.
5. Kopii opinii biegłego oraz wszystkich załączników, na podstawie których podjęto decyzję w oparciu o powstałe szkody".
Skarżąca wniosła o stwierdzenie bezczynności Burmistrza Miasta Limanowa w związku z nierozpatrzeniem ww. wniosku skarżącej z dnia 15 listopada 2024 r. oraz o zobowiązanie Burmistrza Miasta Limanowa do udzielenia odpowiedzi na ww. wniosek - w terminie 7 dni od doręczenia wyroku sądu.
W uzasadnieniu skargi skarżąca zarzuciła Burmistrzowi naruszenie art. 13 ust.1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2022 r. poz. 902), dalej: "u.d.i.p." oraz art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej w zakresie, w jakim przepis ten stanowi podstawę prawa do uzyskiwania informacji publicznej poprzez niezgodne z prawem zastosowanie, polegające na nieudostępnieniu informacji publicznej na wniosek. Skarżąca podniosła, że zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p., organ ma obowiązek udzielić odpowiedzi na wniosek o dostęp do informacji publicznej w terminie 14 dni roboczych oraz że termin ten upłynął 29 listopada 2024 r., jednak do dnia wniesienia skargi nie otrzymała żadnej odpowiedzi ani informacji o przedłużeniu terminu. Odpowiedź na swój wniosek o udzielenie informacji publicznej z 15 listopada 2024 r. skarżąca uzyskała w piśmie datowanym na 10 grudnia 2024 r., w którym Burmistrz stwierdził, że wniosek skarżącej nie stanowił wniosku o informację publiczną w rozumieniu przepisów u.d.i.p. Organ I instancji podkreślił, że jako strona postępowania administracyjnego skarżąca miała dostęp do materiałów postępowania i korzystania ze środków ustawowych w toku wydawania decyzji oraz że decyzja administracyjna może być weryfikowana wyłącznie w trybach określonych przepisami ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 1960 r. nr 30 poz. 168), dalej: "K.p.a.".
W odpowiedzi na skargę Burmistrz Miasta Limanowa wniósł o jej odrzucenie, jako wniesionej bez wyczerpania środków zaskarżenia, a w przypadku braku uwzględnienia wniosku o odrzucenie skargi wniósł o oddalenie skargi w całości oraz zasądzenie od skarżącej na rzecz Burmistrza kosztów postępowania sądowego wraz z ewentualnymi kosztami zastępstwa procesowego.
W uzasadnieniu odpowiedzi na skargę organ przywołał stan faktyczny sprzed zwrócenia się przez skarżącą z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej z 15 listopada 2024 r. Burmistrz stwierdził, że prowadził postępowanie administracyjne w sprawie naruszenia stosunków wodnych. W toku postępowania na skutek prawomocnej decyzji administracyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Nowym Sączu z 20 kwietnia 2023 r. znak: SKO-PW-4171-90/22 utrzymana została decyzja Burmistrza z 8 listopada 2022 r. nakładająca na skarżącą określone obowiązki wykonania prac zabezpieczających. W konsekwencji niewykonania tych obowiązków Burmistrz wszczął postępowanie egzekucyjne w celu ich wyegzekwowania. W toku postępowania została nałożona grzywna w celu przymuszenia.
Następnie organ powtórzył stanowisko z pisma z 10 grudnia 2024 r., stwierdzając, że sprawa nie jest przedmiotowo związana z udostępnieniem informacji publicznej, skoro strona m.in. na podstawie art. 73 K.p.a. ma pełne prawo wglądu w akta postępowania w przedmiocie egzekucji administracyjnej, na co wskazuje art. 18 pkt. 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2023 r., poz. 2505, ze zm).
Ponadto organ podkreślił, że w sprawie egzekucji administracyjnej wydawane są przez organ rozstrzygnięcia ze skutecznym ich doręczeniem skarżącej, zaś sama skarżąca aktywnie korzysta z możliwości zapoznania się z aktami.
W piśmie procesowym z 9 czerwca 2025 r. wyznaczona z urzędu pełnomocnik skarżącej złożyła do Sądu replikę na odpowiedź Burmistrza na skargę, w której podtrzymała wszystkie twierdzenia zawarte w skardze oraz wniosła o zasądzenie od Skarbu Państwa kosztów pomocy prawnej świadczonej z urzędu.
Podniosła również, że wbrew twierdzeniom organu zawartym w odpowiedzi na skargę, wniosek nie zawierał pytań dotyczących wyłącznie samego postępowania administracyjnego, które prowadził organ i wydał decyzję z 8 listopada 2022 r., znak: ZP.6331.7.2020, na podstawie art. 234 ust. 3 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. — Prawo wodne (Dz.U. 2017 poz. 1566).
Według pełnomocnik skarżącej w rzeczywistości wniosek miał na celu uzyskanie ogólnych informacji dotyczących kompetencji organu, tj. sposobu weryfikacji przez organ, czy to działania właściciela danego gruntu spowodowały zmiany stanu wody na gruncie oraz tego czy te zmiany szkodliwie wpływają na grunty sąsiednie. Skarżąca odwołała się do orzecznictwa, wedle którego w razie wątpliwości co do charakteru wnioskowanej informacji, należy - respektując zasadę powszechnego dostępu – interpretować przepisy na korzyść wykonującego prawo do takiej informacji (wyroki NSA: z 30 kwietnia 2020 r., sygn. I OSK 504/19, z 14 lipca 2021 r., sygn. III OSK 3200/21, z 12 października 2023 r., sygn. III OSK 1596/22).
Skarżąca odwołała się także do trzystopniowego testu sprawdzającego, akceptowanego w orzecznictwie (wyroki NSA: z 19 marca 2019 r., sygn. I OSK 977/17, z 8 czerwca 2016 r., sygn. I OSK 3110/14), w którym pozytywna odpowiedź na następujące pytania pozwala w sposób niebudzący wątpliwości uznać, że należy udostępnić daną informację:
1. Należy sprawdzić, czy wniosek o udzielenie informacji rzeczywiście dotyczy informacji. Informacją jest przy tym pewna wiadomość dotycząca faktów.
2. Następnie, należy zbadać, czy wniosek dotyczy informacji istniejącej i będącej w posiadaniu podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji, gdyż nie ma możliwości udzielenia informacji, która nie istnieje.
3. Na koniec należy określić, czy informacja dotyczy spraw publicznych, o których mowa w art. 1 ust. 1 u.d.i.p.
Według pełnomocnika wniosek dotyczył informacji spełniających kryteria ww. testu, natomiast w przypadku powzięcia wątpliwości co do zakresu wniosku organ powinien wezwać skarżącą do sprecyzowania wniosku i wyznaczyć nowy termin na rozpatrzenie wniosku, zgodnie z art. 13 ust. 2 u.d.i.p. Pełnomocnik skarżącej stwierdziła również, że do dnia wniesienia repliki z 9 czerwca 2025 r., wnioskowane informacje nie zostały skarżącej udostępnione, nie została także wydana decyzja o odmowie ich udostępnienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.
Skarga wniesiona w niniejszej sprawie jest bezzasadna.
Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym, bowiem zgodnie z art. 119 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.), dalej: "P.p.s.a.", sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania.
W świetle art. 3 § 2 pkt 8 i 9 P.p.s.a. w zw. z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024 r. poz. 1267) sądowa kontrola administracji publicznej, dokonywana w oparciu o kryterium legalności, obejmuje m.in. orzekanie przez sądy administracyjne w sprawach skarg na bezczynność. Pojęcie bezczynności wiąże się z sytuacją, gdy organ będąc właściwym i zobowiązanym do załatwienia sprawy, nie czyni tego w terminie określonym przepisami prawa.
Celem skargi na bezczynność organu administracji jest zwalczanie braku działania (zwłoki) w załatwieniu sprawy administracyjnej. W doktrynie oraz orzecznictwie powszechnie przyjmuje się, że o bezczynności organu administracji możemy mówić wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadząc postępowanie, mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie kończy go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub innego aktu, czy też nie podejmuje innej stosownej czynności. Dla stwierdzenia bezczynności nie ma znaczenia okoliczność, z jakich powodów określony akt nie został podjęty lub czynność nie została dokonana, a w szczególności, czy bezczynność spowodowana została zawinioną lub niezawinioną opieszałością w ich podjęciu lub dokonaniu, czy też wiąże się z przeświadczeniem, że nie istnieje obowiązek wydania stosowanego aktu lub podjęcia określonej czynności. Skarga na bezczynność organu ma bowiem na celu przede wszystkim wymuszenie na organie administracji załatwienia sprawy.
Na podstawie art. 149 § 1 P.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1–4 P.p.s.a., na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a, albo bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw:
1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności;
2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa;
3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania.
Z kolei § 1a powołanego przepisu stanowi, że jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa.
Co istotne, jak słusznie podnosiła skarżąca, nie budzi żadnych wątpliwości, że zgodnie z utrwaloną linią orzeczniczą sądów administracyjnych, dla dopuszczalności skargi na bezczynność organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej nie jest wymagane poprzedzenie jej jakimkolwiek środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej, czyli nie jest wymagane wyczerpanie środków zaskarżenia w rozumieniu art. 52 § 1 i § 2 P.p.s.a. (por. np. wyrok NSA z 24 maja 2006 r., sygn. I OSK 601/05, wszystkie powołane w uzasadnieniu orzeczenia dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie www. orzeczenia.nsa.gov.pl). Podobnie do skarg na bezczynność nie mają zastosowania terminy do wniesienia skargi ustalone w art. 53 P.p.s.a. (por. postanowienie NSA z 11 maja 2011 r., sygn. I OSK 716/11), bowiem taka skarga może być skutecznie wniesiona aż do chwili ustania stanu bezczynności, tj. do chwili załatwienia sprawy przez organ administracji publicznej poprzez wydanie decyzji, postanowienia albo innego aktu lub podjęcie czynności (por. wyrok NSA z 29 kwietnia 2011 r., sygn. I FSK 249/10).
Dlatego też wniosek organu o odrzucenie skargi należało uznać za bezpodstawny.
Przechodząc do meritum sprawy należy wyjaśnić, że w sprawach dostępu do informacji publicznej zakres przedmiotowy wyznacza pojęcie informacji publicznej (art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Zakres zaś podmiotowy - wykonywanie zadań publicznych przez adresata wniosku (art. 4 ust. 1 tej ustawy). Rzeczą organu, do którego wpływa wniosek o udostępnienie informacji publicznej jest załatwienie go w przepisany sposób, czyli udostępnienie informacji, jeśli ją wytworzył bądź jest w jej posiadaniu, albo odmowa lub umorzenie postępowania z przyczyn uregulowanych ustawą, albo wreszcie poinformowanie, że żądane dane nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu ustawy.
W przypadku złożenia skargi na bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej obowiązkiem sądu jest przede wszystkim zbadanie, czy sprawa mieści się w zakresie podmiotowym i przedmiotowym u.d.i.p. Dopiero stwierdzenie, że podmiot, do którego zwrócił się wnioskodawca, był zobowiązany do udzielenia informacji publicznej, oraz że żądana informacja miała charakter informacji publicznej w rozumieniu przepisów u.d.i.p., pozwala na dokonanie oceny, czy w konkretnej sprawie można skutecznie zarzucić wskazanemu podmiotowi bezczynność w zakresie realizacji wniosku o udostępnienie informacji publicznej.
Skuteczne złożenie wniosku o udostępnienie informacji publicznej inicjuje postępowanie, w ramach którego organ zobowiązany jest w pierwszej kolejności ocenić charakter żądanej informacji pod kątem uznania jej za informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p., a następnie, w razie uznania żądanej informacji za publiczną, informację tę udostępnić bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem (art. 13 ust. 1 w zw. z art. 14 ust. 1 u.d.i.p. – z zastrzeżeniem art. 13 ust. 2, art. 14 ust. 2 i art. 15 ust. 2), lub w tym terminie wydać na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.ip. decyzję o odmowie jej udostępnienia, bądź też – w razie uznania, że żądana informacja nie spełnia kryteriów informacji publicznej, lub, że jest ona dostępna w innym trybie (art. 1 ust. 2), powiadomić wnioskodawcę, że w przypadku jego żądania przepisy u.d.i.p. nie znajdują zastosowania.
Co istotne, u.d.i.p. odsyła do przepisów K.p.a. jedynie w odniesieniu do decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej oraz o umorzeniu postępowania o udostępnienie informacji (art. 16 u.d.i.p.).
Należy także pamiętać, że zgodnie z art. 1 ust. 2 u.d.i.p. przepisy ustawy nie naruszają przepisów innych ustaw określających odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi.
Warto zauważyć, że na gruncie powyższej regulacji w orzecznictwie wypracowany został pogląd, zgodnie z którym strony "własnych spraw" mają dostęp do wszelkich informacji prawnie dostępnych, w tym również do informacji publicznych, w oparciu o unormowania poszczególnych procedur. Inne osoby, niż uczestnicy "spraw własnych" mają dostęp do informacji publicznych w "sprawach własnych" innych osób na podstawie u.d.i.p. (por. wyroki NSA: z 14 czerwca 2024 r., sygn. III OSK 1210/23, z 13 listopada 2024 r., sygn. III OSK 945/23).
Dodatkowo, Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z 8 października 2018r., sygn. I OPS 1/18, stwierdził, że w ramach udostępnienia akt stronie na podstawie art. 73 § 1 K.p.a. mieści się sporządzenie przez organ, w sposób wynikający z jego możliwości technicznych i organizacyjnych, na wniosek strony, kopii dokumentacji zgromadzonej w aktach sprawy.
Sprawami publicznymi nie są konkretne i indywidualne sprawy określonej osoby lub podmiotu. U.d.i.p. nie może być nadużywana i wykorzystywana w czysto prywatnych sprawach. Z żądania udostępnienia informacji publicznej musi wynikać interes obiektywny, a nie subiektywny (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 14 lipca 2020 r., sygn. I OSK 2817/19, LEX nr 3034920). Przedmiotem informacji publicznej są zagadnienia, które mają znaczenie dla większej ilości osób, czy grup obywateli lub też są ważne z punktu widzenia poprawności funkcjonowania organów państwa. Wnioski o udostępnienie informacji publicznej składane przez podmioty, których interesów dotyczą, nie są wnioskami o udzielenie informacji publicznej, nie odnoszą się bowiem do "sprawy publicznej" (por. wyrok NSA z 11 marca 2015 r., sygn. I OSK 918/14).
Celem ustawy nie jest zatem zaspokajanie indywidualnych (prywatnych) potrzeb w postaci uzyskiwania informacji dotyczących wprawdzie kwestii publicznych, lecz przeznaczonych dla celów handlowych, edukacyjnych, zawodowych czy też na potrzeby toczących się postępowań sądowych. U.d.i.p. ma służyć uniwersalnemu dobru powszechnemu związanemu z funkcjonowaniem publicznych instytucji (por. l. Kamińska, M. Rozbicka-Ostrowska: Ustawa o dostępie do informacji publicznej, Warszawa 2016, Lex 2016, t. 4; por. wyrok NSA z 14 września 2010 r., sygn. l OSK 1035/10).
Sprawami publicznymi nie będą też konkretne i indywidualne sprawy określonej osoby lub podmiotu (por. wyrok NSA z 20 września 2018 r., sygn. l OSK 1359/18). U.d.i.p. nie może być nadużywana i wykorzystywana w czysto prywatnych sprawach (por. wyrok WSA w Krakowie z 16 grudnia 2019 r., sygn. II SAB/Kr 400/19, LEX nr 2771558).
Prywatna motywacja w uzyskaniu informacji w trybie u.d.i.p. może być uznana za przejaw nadużycia prawa do informacji publicznej (por. wyrok WSA w Krakowie z 26 sierpnia 2021 r., sygn. II SAB/Kr 109/21, LEX nr 3241299), które polega na próbie korzystania z jego instytucji dla osiągnięcia celu innego aniżeli troska o dobro publiczne, jakim jest prawo do przejrzystego państwa, jego struktur, przestrzeganie prawa przez podmioty życia publicznego, jawność administracji i innych organów (por. wyrok NSA z 7 lipca 2023r., sygn. III OSK 939/22, LEX nr 3588379).
Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy Sąd wskazuje, że wbrew argumentacji zawartej w skardze i replice z 9 czerwca 2025 r., organ nie miał obowiązku przekazać żądanych informacji w trybie informacji publicznej.
Mimo odmiennej argumentacji zawartej w szczególności w replice z 9 czerwca 2025 r., nie podlega zdaniem Sądu dyskusji w sprawie, że pytania zawarte we wniosku z 15 listopada 2024 r. były bezpośrednio związane ze sprawą dotyczącą stosunków wodnych pomiędzy działkami nr [...] i [...], której skarżąca była stroną. Z treści uzasadnienia tego wniosku wynika, że skarżąca nie zgadza się pod względem merytorycznym z nałożonym na nią obowiązkiem wykonania prac zabezpieczających.
W tej sytuacji skarżąca, w celu podważenia podjętych czynności czy rozstrzygnięć, winna skorzystać z przysługujących jej środków zaskarżenia właściwych w tego typu postępowaniach, a nie sięgać po wyjaśnienia w ramach dostępu do informacji publicznej. Poinformował ją o tym już wcześniej organ, do którego skierowała ona swój wniosek.
Tym samym nie można zgodzić się z argumentacją pełnomocnika skarżącej, że przedmiotowy wniosek nie zawierał pytań dotyczących wyłącznie samego postępowania administracyjnego. Jego treść prowadzi do przeciwnych wniosków.
Podniesienie w replice z 9 czerwca 2025 r., jakoby w rzeczywistości wniosek miał na celu uzyskanie ogólnych informacji dotyczących kompetencji organu, tj. sposobu weryfikacji przez organ, czy to działania właściciela danego gruntu spowodowały zmiany stanu wody na gruncie oraz tego czy te zmiany szkodliwie wpływają na grunty sąsiednie, należy ocenić jako próbę dopasowania treści rzeczywistego wniosku do reguł rządzących dostępem do informacji publicznej. Wbrew ogólnikowym twierdzeniem skarżącej, wszystkie pytania zawarte we wniosku z 15 listopada 2024 r., wprost dotyczą działań podjętych przez organ w ramach postępowania wodnoprawnego. Z pewnością nie sposób ocenić ich jako zadanych "w celu uzyskania ogólnych informacji dotyczących kompetencji organu".
Podsumowując, skoro skarżąca domagała się informacji pochodzących z postępowania administracyjnego, którego była stroną, podstawą jej żądania mogły być przepisy proceduralne regulujące to postępowanie, a nie u.d.i.p. Wobec tego organ prawidłowo poinformował skarżącą, że jej wniosek nie dotyczy w przedmiotowej sprawie informacji udzielanej w trybie u.d.i.p., co oznacza, że wbrew zarzutom skargi, organ nie pozostawał w bezczynności.
Burmistrz Miasta Limanowa wykazał wystarczającą dbałość informując skarżącą o fakcie, że żądane przez nią informacje nie mają waloru informacji publicznych. Z lakonicznych uzasadnień wniosku i skargi również nie sposób wywieść, by żądane informacje miały walor informacji publicznej. Wobec powyższego Sąd stwierdził, że organ nie naruszył żadnych przepisów u.d.i.p. Tym samym brak było podstaw do uwzględnienia skargi, co skutkowało jej oddaleniem na podstawie art. 151 P.p.s.a.
Zawarte w odpowiedzi na skargę żądanie organu zasądzenia kosztów postępowania od skarżącej nie zostało uwzględnione, jako nie mające podstaw w przepisach P.p.s.a.