II SAB/Kr 259/24

II SAB/Kr 259/24 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2025-02-05
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-12-31
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Anna Kopeć /sprawozdawca/
Paweł Darmoń /przewodniczący/
Piotr Fronc
Symbol z opisem
6480
658
Hasła tematyczne
Inne
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
Zobowiązano do podjęcia czynności
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art 149
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Paweł Darmoń Sędziowie: SWSA Piotr Fronc AWSA Anna Kopeć (spr.) po rozpoznaniu w dniu 5 lutego 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi I. K. na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie – Powiat Grodzki w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na wniosek z dnia 17 września 2024 r. I. zobowiązuje Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie – Powiat Grodzki do podjęcia czynności w zakresie części wniosku obejmującej załączniki do decyzji administracyjnych wskazanych we wniosku – w terminie czternastu dni; II. stwierdza, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Krakowie – Powiat Grodzki dopuścił się bezczynności, która nie miała miejsca z rażącym naruszenia prawa; III. zasądza od Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie – Powiat Grodzki na rzecz I. K. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
I. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie - Powiat Grodzki w zakresie załatwienia jego wniosku z 27 czerwca 2024 r. Wskutek bezczynności organu zarzucił naruszenie:
1) art. 19 ust. 2 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych otwartego do podpisu w Nowym Jorku dnia 19 grudnia 1966 r. (Dz. U. z 1977 r. Nr 38, poz. 167) w zakresie, w jakim przepis ten stanowi o prawie do swobodnego wyrażania opinii obejmującego swobodę poszukiwania, otrzymywania i rozpowszechniania wszelkich informacji i poglądów, bez względu na granice państwowe, ustnie, pismem lub drukiem, w postaci dzieła sztuki bądź w jakikolwiek inny sposób według własnego wyboru, poprzez jego niezastosowanie i nieudostępnienie na wniosek informacji podlegającej udostępnieniu, co w konsekwencji doprowadziło do nieuzasadnionego ograniczenia prawa człowieka do informacji;
2) art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U, z 1997 r. Nr 78, poz. 483, późn. zm.) w zakresie, w jakim przepis ten stanowi podstawę prawa do uzyskiwania informacji poprzez błędne zastosowanie, polegające na nieudostępnieniu informacji podlegającej udostępnieniu na wniosek;
3) art. 10 ust. 1 w związku z art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r. poz. 902; dalej: "u.d.i.p") w zakresie, w jakim z przepisów tych wynika, że informacja, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej lub portalu danych, jest na wniosek udostępniana bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, poprzez brak zastosowania polegający na niezrealizowaniu wniosku w zakreślonym ustawowo terminie.
Na podstawie tych zarzutów skarżący wniósł o:
1) stwierdzenie, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Krakowie - Powiat Grodzki dopuścił się bezczynności;
2) stwierdzenie, że bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie - Powiat Grodzki miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa;
3) zobowiązanie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie - Powiat Grodzki do załatwienia wniosku, w zakresie załączników do żądanych decyzji Prezydenta Miasta Krakowa, bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia uprawomocnienia się wyroku;
4) zasądzenie od Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie - Powiat Grodzki kosztów postępowania według norm przepisanych.
W uzasadnieniu skargi skarżący w pierwszej kolejności opisał przebieg kolejnych czynności w sprawie.
W dniu 17 września 2024 r. pocztą elektroniczną skarżący wystąpił do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie - Powiat Grodzki z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej, w następującym zakresie:
"1) Decyzja Prezydenta Miasta Krakowa pozwolenia na budowę nr 836/6740.1/2018 z dnia 8 maja 2018 r., znak: AU-01-1.6740.1.2158.2017.ERM, wydana dla zamierzenia budowlanego pn.: "Budowa zespołu budynków usługowo-biurowo-handlowych (segment-1, segment-2) z garażem podziemnym wraz z wewn. instal. i wentylacją mechaniczną, oraz zewnętrznym odcinkiem instal. kanaliz. sanit. i deszczowej, wraz ze zbiornikami na wody opadowe, budową parkingów wraz z budową dojścia i dojazdu do budynku z ul. [...] w K. na dz. nr [...], [...], [...] obr. [...]", wraz z załącznikami, w tym projektem budowlanym (zob. wyrok NSA z dnia 13 lutego 2024 r. sygn. akt III OSK 2875/22);
2) Decyzja Prezydenta Miasta Krakowa nr 411/6740.1/2021 z dnia 6 kwietnia 2021 r. (pozwolenie na budowę wydane w sprawie znak: AU-01-1.6740 1.2270.2020), wraz z załącznikami, w tym projektem budowlanym (zob. wyrok NSA z dnia 13 lutego 2024 r. sygn. akt III OSK 2875/22).".
Jako sposób i formę udostępnienia wnioskowanej informacji wskazał pliki w formacie PDF przesłane na adres poczty elektronicznej.
W odpowiedzi na wniosek pismem z 2 października 2024 r. P. Z. - Zastępca Powiatowego inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie - Powiat Grodzki, wyraził następujące stanowisko: "żądana informacja publicznie nie może być udostępniona w terminie, określonym w art. 13 ust. 1 przedmiotowej ustawy. Żądane dokumenty, nie stanowią dokumentów wytworzonych przez tut. organ nadzoru budowlanego, a dokumenty Wydziału Architektury i Urbanistyki Urzędu Miasta K.. Dlatego udostępnienie wnioskowanych informacji wiąże się z koniecznością weryfikacji dostępnych w tut. organie rejestrów, celem ujawnienia dostępności żądanych informacji, a następnie ich ewentualnego sprowadzenia spoza siedziby tut. Inspektoratu. Wobec powyższego żądane wnioskiem informacje publiczne zostaną udostępnione, po weryfikacji ich dostępności do dnia 18 listopada 2024 r. Odnosząc się z kolei co do formy udostępnienia wskazanego we wniosku projektu budowlanego wraz z załącznikami tj. pliki w formacie PDF przesłane na maila PINB wyjaśnia, że udostępnienie projektu budowlanego w formie wskazanym we wniosku nie jest możliwe.".
Pismem z 7 listopada 2024 r. P. Z., Zastępca Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie - Powiat Grodzki, udostępnił:
1) decyzję Prezydenta Miasta Krakowa pozwolenia na budowę nr 836/6740.1/2018 z dnia 8 maja 2018 r., znak: AU-01-1.6740.1.2158.2017.ERM,
2) decyzję Prezydenta Miasta Krakowa nr 411/6740.1/2021 z dnia 6 kwietnia 2021 r. (pozwolenie na budowę wydane w sprawie znak: AU-01-1.6740.1.2270.2020).
Odnośnie natomiast do udostępnienia załączników do decyzji, w tym projektów budowlanych, w postaci plików w formacie PDF i przesłanie ich na wskazany adres poczty elektronicznej, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Krakowie - Powiat Grodzki zajął stanowisko w odrębnym piśmie skierowanym do wnioskodawcy i przesłanym na wskazany adres e-mail [...]). Zastępca Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie - Powiat Grodzki, działający z upoważnienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie - Powiat Grodzki, pismo to zatytułował "Decyzja".
Zdaniem skarżącego pismo to nie stanowi jednak decyzji administracyjnej.
Zgodnie z art. 2 ust. 1 u.d.i.p. każdemu przysługuje, z zastrzeżeniem art. 5, prawo dostępu do informacji publicznej. Każdy, nawet bez podawania swoich danych personalnych oraz adresu zamieszkania, może zwrócić się do organu z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej. Obowiązkiem organu jest udzielenie takiej informacji, nawet jeśli wnioskodawca podał jedynie swój adres poczty elektronicznej (e-mail). Jeśli jednak organ, działając na podstawie art. 14 ust. 2 u.d.i.p., zamierza wydać decyzję administracyjną umarzającą postępowanie o udostępnienie informacji publicznej, to zgodnie z art. 16 ust. 2 u.d.i.p., obowiązany jest stosować przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U, z 2024 r. poz. 572; dalej: "k.p.a,’’). Znajdują one zastosowanie do wydania samej decyzji, jak i czynności poprzedzających jej wydanie, których zastosowanie jest niezbędne dla zapewnienia jej legalności. Z przepisu art. 107 § 1 pkt 3 k.p.a. wynika, iż decyzja musi zawierać oznaczenie strony lub stron. Oznacza to, że nie jest możliwe uznanie za decyzję administracyjną pisma organu z 7 listopada 2024 r., gdyż zostało ono adresowane do "[...]". Zgodnie zaś z art. 29 k.p.a. stronami mogą być osoby fizyczne i osoby prawne, a gdy chodzi o państwowe i samorządowe jednostki organizacyjne i organizacje społeczne - również jednostki nieposiadające osobowości prawnej.
Z tych względów nie można przyjąć, że organ wydał stosowną decyzję administracyjną. Brak jej wydania, w związku ze stanowiskiem organu co do umorzenia postępowania o udostępnienie informacji publicznej, na podstawie art. 14 ust. 2 u.d.i.p., prowadzi do wniosku, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Krakowie - Powiat Grodzki dopuścił się bezczynności.
Dokonując oceny, czy bezczynność organu miała miejsce z naruszeniem prawa w stopniu rażącym skarżący zauważył, że pismo z 7 listopada 2024 r. (zatytułowane "Decyzja") podpisał Zastępca Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie - Powiat Grodzki (członek korpusu służby cywilnej), który z racji zajmowanego stanowiska wydał setki decyzji administracyjnych. Musi zatem znać biegle nie tylko przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, ale także liczne jednolite orzecznictwo sądowoadministracyjne i piśmiennictwo dotyczące decyzji administracyjnych. Nie jest zatem możliwe, że w tej konkretnej sprawie mamy do czynienia z błędną interpretacją przepisów prawa. Przedstawiona argumentacja jednoznacznie wskazuje, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Krakowie - Powiat Grodzki pozostaje w niczym nieusprawiedliwionej bezczynności, a bezczynność ta ma miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Bezczynność ta jest oczywista i nacechowana brakiem woli załatwienia sprawy zgodnie z prawem; jest przykładem ewidentnego niestosowania jasnych przepisów prawa i uporczywym działaniem organu, który celowo dąży do ograniczenia uprawnień wnioskodawcy, oraz stanowi niedopuszczalne w demokratycznym państwie prawnym nieprzestrzeganie ustawowych obowiązków spoczywających na organie administracyjnym, w szczególności nieprzestrzeganie prawa człowieka, jakim jest prawo do informacji. W poczuciu całkowitej bezkarności organ w sposób niewątpliwy zlekceważył wnioskodawcę i jego żądanie, licząc, że ten nie podejmie stosownych czynności prawnych.
W odpowiedzi na skargę Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Krakowie - Powiat Grodzki wniósł o jej oddalenie. Potwierdził przebieg zdarzeń opisanych w skardze tj. datę i treść wniosku z 17 września 2024 r. o udostępnienie informacji publicznej, treść odpowiedzi udzielonej przez organ w dniu 2 października 2024 r., a także fakt udostępnienia 7 listopada 2024 r. objętych wnioskiem decyzji w formie określonej we wniosku oraz wydania tego samego dnia decyzji umarzającej postępowanie w zakresie załączników do decyzji - na podstawie art. 16 ust. 1 w zw. z art. 14 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej.
Organ zaznaczył, że zarówno pismo z dnia 7 listopada 2024 r. którym przesłano wnioskodawcy zanonimizowane decyzje, o które wnosił, jak również decyzję PINB z tej samej daty, skierowano na adres poczty elektronicznej wskazany przez wnioskodawcę; żadnych innych danych adresowych, jak również imienia i nazwiska wnioskodawcy organ nie posiadał.
Zdaniem organu wniosek skarżącego o udostępnienie informacji publicznej został prawidłowo rozpoznany i organ nie pozostaje w bezczynności.
Rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Sprawa została rozpoznana w postępowaniu uproszczonym, bowiem zgodnie z art. 119 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.) - dalej określanej, jako "p.p.s.a." -- sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania.
Na podstawie art. 149 § 1 p.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1–4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a:
1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności;
2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa;
3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania.
Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.).
Jeżeli natomiast sąd dojdzie do przekonania że skarga jest bezzasadna – oddala ja na nasadzie art. 151 p.p.s.a.
Bezczynność podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej ma miejsce wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie nie udzielił zainteresowanej jednostce żądanej przez nią informacji publicznej stosownie do przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 902), dalej jako u.d.i.p.; nie odmówił udostępnienia informacji na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p.; nie umorzył postępowania bądź też nie odmówił udostępnienia informacji publicznej przetworzonej w związku z niespełnieniem przez stronę warunku wskazanego w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.
W przypadku złożenia skargi na bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej obowiązkiem sądu jest w pierwszej kolejności zbadanie, czy sprawa mieści się w zakresie podmiotowym i przedmiotowym u.d.i.p. Dopiero stwierdzenie, że podmiot, do którego zwrócił się wnioskodawca, był zobowiązany do udzielenia informacji publicznej, oraz że żądana informacja miała charakter informacji publicznej w rozumieniu przepisów u.d.i.p., pozwala na dokonanie oceny, czy w konkretnej sprawie można skutecznie zarzucić wskazanemu podmiotowi bezczynność w zakresie realizacji wniosku o udostępnienie informacji publicznej (por. Szustakiewicz, "Postępowanie w sprawie bezczynności w zakresie udzielenia informacji publicznej w orzecznictwie sądów administracyjnych", Przegląd Prawa Publicznego 2012, nr 6, s. 75 i n.).
Nie ulega wątpliwości, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Krakowie – Powiat Grodzki jako organ administracji publicznej jest zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej na podstawie art. 4 u.d.i.p. Z kolei decyzja administracyjna jest aktem administracyjnym, który podlega udostępnieniu na podstawie art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. "a" tiret pierwsze u.d.i.p. ("Udostępnieniu podlega informacja publiczna, w szczególności o (...) danych publicznych, w tym treść i postać dokumentów urzędowych, w szczególności: – treść aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć"). Organ nie kwestionuje także faktu, że przymiot informacji publicznej mają również załączniki do decyzji w postaci projektu budowlanego. Objęta wnioskiem informacja mieści się więc w zakresie przedmiotowym i podmiotowym ustawy o dostępie do informacji publicznej.
Oceniając kolejne czynności podjęte przez organ w załatwieniu wniosku o udostępnienie informacji publicznej w pierwszej kolejności trzeba stwierdzić, że odpowiedź udzielona wnioskodawcy w piśmie z 2 października 2024 r. znajdowała oparcie w przepisach ustawy o dostępie do informacji publicznej. W piśmie tym organ:
- w odniesieniu do tej części wniosku, która obejmowała treść decyzji administracyjnych – poinformował, że wniosek zostanie załatwiony w terminie do 18 listopada 2024 r., wskazując powody opóźnienia,
- w zakresie tej części wniosku, która dotyczyła załączników do decyzji (projektów budowalnych) – stwierdził, że udostępnienie informacji w formie wskazanej we wniosku (plik w formacie PDF przesłany pocztą elektroniczną) nie jest możliwe, bowiem środki techniczne, którymi dysponuje organ, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie wskazanej we wniosku; jednocześnie organ poinformował skarżącego, że informacja w tym zakresie może zostać udostępniona w formie przeglądnięcia zanonimizowanego projektu budowlanego w siedzibie organu w wyznaczonym terminie – jeżeli w terminie 14 dni od niniejszego powiadomienia wnioskodawca złoży wniosek o udostępnienie informacji w tej formie. W przypadku braku takiego wniosku postępowanie o udostępnienie informacji umarza się.
Treść tego pisma znajdowała oparcie w treści art. 13 i 14 ustawy o dostępie do informacji publicznej.
W myśl art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2. Zgodnie z art. 13 ust. 2 u.d.i.p. jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku.
Organ wypełnił obowiązki wymienione w tym przepisie - to znaczy wskazał przyczyny, dla których wniosek nie mógł być załatwiony w terminie 14 dni, a ostatecznie udostępnił informację w części obejmującej zanonimizowane decyzje administracyjne z zachowaniem dwumiesięcznego terminu od dnia złożenia wniosku.
O formie udostępnienia informacji publicznej na wniosek mowa jest z kolei w art. 14 u.d.i.p. Zgodnie z tym przepisem udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku (ust. 1). Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w sposób lub w formie określonych we wniosku, podmiot obowiązany do udostępnienia powiadamia pisemnie wnioskodawcę o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem i wskazuje, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie. W takim przypadku, jeżeli w terminie 14 dni od powiadomienia wnioskodawca nie złoży wniosku o udostępnienie informacji w sposób lub w formie wskazanych w powiadomieniu, postępowanie o udostępnienie informacji umarza się (ust. 2).
Również i te warunki zostały zachowane przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego.
Główne zarzuty skargi na bezczynność kierują się pod adresem pisma zatytułowanego "decyzja", a które zdaniem skarżącego jest tak dalece wadliwe, że nie stanowi decyzji administracyjnej. Sąd oceny tej jednak nie podziela. W postępowaniu toczącym się ze skargi na bezczynność należy przede wszystkim ustalić, czy i w jakich terminach organ podjął stosowne czynności, natomiast sama treść tych czynności nie mieści się w kognicji Sądu. Zarzuty względem wydanej w sprawie decyzji winny być kierowane w trybie właściwym do jej zaskarżenia do organu wyższej instancji.
Problem jednak w tym, że decyzja ta nie została skarżącemu doręczona w sposób wymagany przepisami. Sam organ w odpowiedzi na skargę przyznaje, że całą korespondencję w sprawie kierowano na adres poczty elektronicznej wskazany przez wnioskodawcę, bowiem żadnych innych danych adresowych, jak również imienia i nazwiska wnioskodawcy organ nie posiadał. Tym samym zamknięto skarżącemu drogę do kwestionowania wydanego rozstrzygnięcia w ramach kontroli instancyjnej.
Wedle ustawy o dostępie do informacji publicznej wniosek o udostępnienie informacji publicznej nie jest podaniem, o którym mowa w art. 63 kodeksu postępowania administracyjnego i nie musi spełniać wymogów formalnych charakterystycznych dla postępowania administracyjnego. Brak formalizmu nie dotyczy jednak decyzji wydawanych przez organ zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej. Zgodnie bowiem z art. 16 ust. 1 u.d.i.p. odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 przez organ władzy publicznej następują w drodze decyzji. Zgodnie z ust. 2 art. 16 do decyzji, o których mowa w ust. 1, stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, z tym że:
1) odwołanie od decyzji rozpoznaje się w terminie 14 dni;
2) uzasadnienie decyzji o odmowie udostępnienia informacji zawiera także imiona, nazwiska i funkcje osób, które zajęły stanowisko w toku postępowania o udostępnienie informacji, oraz oznaczenie podmiotów, ze względu na których dobra, o których mowa w art. 5 ust. 2, wydano decyzję o odmowie udostępnienia informacji.
Oznacza to, że w przypadku wydania decyzji, o której mowa w art. 16 ustawy przepisy kodeksu postępowania administracyjnego stosuje się w pełnym zakresie – w tym również przepisy Działu I Rozdziału 8 "Doręczenia" i nie ma mowy o jakimkolwiek uproszczonym czy też niesformalizowanym trybie jej doręczenia. Zgodnie z art. 109 § 1 k.p.a. decyzję doręcza się stronom na piśmie. Z kolei w myśl art. 110 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej, który wydał decyzję, jest nią związany od chwili jej doręczenia lub ogłoszenia, o ile kodeks nie stanowi inaczej. Doręczenie, jakiego dokonano w niniejszej sprawie nie jest "doręczeniem decyzji" w rozumieniu przepisów kodeksu postępowania administracyjnego.
O ile więc samo udostępnienie informacji publicznej jako czynność materialno – techniczna może nastąpić w sposób niesformalizowany tj. również poprzez doręczenie skanu dokumentu na wskazany przez wnioskodawcę adres poczty elektronicznej, to w przypadku wydania decyzji obowiązkiem organu jest wezwanie wnioskodawcy o uzupełnienie braków formalnych wniosku o dane niezbędne do wydania decyzji. Zatem samo stwierdzenie, że organ nie dysponował jakimikolwiek danymi wnioskodawcy poza jego adresem e-mail nie uzasadnia odstąpienia od zasad doręczania decyzji zgodnie z przepisami kodeksu postępowania administracyjnego.
W ocenie Sądu brak doręczenia decyzji stanowi bezczynność, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 9 p.p.s.a., zgodnie z którym kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.
Stanowisko to znajduje również odzwierciedlenie w orzecznictwie sądów administracyjnych. I tak Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w postanowieniu z 17 maja 2019 r. sygn. II SAB/Kr 48/19 (LEX nr 2671355) stwierdził, że czynność polegająca na doręczeniu decyzji mieści się w zakresie art. 3 § 2 pkt 9 p.p.s.a., bowiem dotyczy uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w przepisach kodeksu postępowania administracyjnego. Co do zasady skarga na tego rodzaju bezczynność organu administracji publicznej mieści się więc w zakresie kognicji sądu administracyjnego.
Takie samo stanowisko zajął Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w wyroku z dnia 10 maja 2018 r., sygn. III SAB/Łd 87/17 (LEX nr 2503834) stwierdzając: "Skoro ustawodawca w art. 3 § 2 pkt 9 p.p.s.a. ustanowił dopuszczalność zaskarżenia opieszałości organu w sprawach dotyczących - innych niż decyzje (określone postanowienia, czy indywidualne interpretacje przepisów prawa) - aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej podejmowanych w toku różnych postępowań uregulowanych w k.p.a., czy też w o.p., to przepis ten interpretowany w zgodzie z zasadami konstytucyjnymi oraz zasadą rozstrzygania wątpliwości na korzyść skarżącego należy odczytywać w ten sposób, że umożliwia on wniesienie do sądu administracyjnego skargi na bezczynność w doręczeniu orzeczenia jednej ze stron postępowania administracyjnego. Tylko w takiej sytuacji prawo obywatela do skontrolowania działalności organu administracji publicznej przez sąd administracyjny będzie mogło zostać zrealizowane".
Analogiczny pogląd wyraził również Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w wyroku z dnia 31 maja 2017 r., sygn. II SAB/Wr 13/17 (LEX nr 2381796).
W niniejszej sprawie Sąd stwierdził, że organ pozostaje w bezczynności polegającej na niedoręczeniu wnioskodawcy wydanej w sprawie decyzji umarzającej postępowanie co do załączników do objętych wnioskiem decyzji – wobec czego w pkt I wyroku zobowiązał organ do podjęcia czynności w tym zakresie na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Zgodnie z art. 286 § 2 p.p.s.a. termin do załatwienia sprawy przez organ administracji określony w przepisach prawa lub wyznaczony przez sąd liczy się od dnia doręczenia organowi akt albo, w przypadku, o którym mowa w § 1a, odpisu orzeczenia. Nic jednak nie stoi na przeszkodzie, aby Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Krakowie – Powiat Grodzki dokonał wskazanej czynności doręczenia wcześniej, co spowoduje ustanie stanu bezczynności, a skarżącemu umożliwi zainicjowanie kontroli instancyjnej wydanej w sprawie decyzji. Aktualnie znane są już organowi dane adresowe skarżącego, a zatem możliwe jest doręczenie decyzji zgodnie z przepisami k.p.a.
Przechodząc do oceny, czy stwierdzona bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa trzeba zwrócić uwagę, że ocena ta następuje przy uwzględnieniu wszystkich okoliczności danej sprawy. Jak wskazał NSA w wyroku z dnia 12 kwietnia 2022 r., sygn. II OSK 1602/21, rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 149 § 1a p.p.s.a. oznacza wadliwość działania organu administracji o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym, co ma miejsce w razie oczywistego braku podejmowania wymaganych czynności, oczywistego lekceważenia wniosków strony i jawnego natężenia braku woli do załatwienia sprawy, jak i w razie ewidentnego niestosowania przepisów prawa. Dokonując więc oceny czy naruszenie prawa ma charakter rażący, nie można poprzestać na prostym zestawieniu terminów, ale należy wziąć pod uwagę wszelkie uwarunkowania danej sprawy. Nadto podkreślić należy, że zgodnie z art. 149 § 1a p.p.s.a. rażące naruszenie prawa odnosi się do wadliwości o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym, mającej miejsce w razie oczywistego braku podejmowania jakichkolwiek czynności, oczywistego lekceważenia wniosków strony i jawnego natężenia braku woli do załatwienia sprawy, jak i w razie ewidentnego niestosowania przepisów prawa (por. wyrok NSA z dnia 18 stycznia 2019 r. sygn. II OSK 1557/18; wyrok NSA z dnia 5 września 2018 r. sygn. II OSK 272/18; wyrok NSA z dnia 24 maja 2018 r. sygn. II OSK 381/18).
W okolicznościach niniejszej sprawy bezczynność organu była konsekwencją niewłaściwego doręczenia decyzji. Organ w sposób formalny załatwił cały wniosek, natomiast błędnie przyjął, że wystarczające będzie wysłanie decyzji na wskazany przez skarżącego adres e-mail – gdyż innymi danymi adresowymi organ nie dysponował. Podkreślić przy tym należy, że wszystkie czynności w sprawie były podejmowane w terminach określonych w ustawie o dostępie do informacji publicznej. Zatem mimo niewłaściwej formy "doręczenia" decyzji, nie sposób dopatrzyć się w reakcji organu na wniosek jego złej woli czy też jawnego lekceważenia wniosków strony.
Z tych względów w pkt II wyroku stwierdzono, że zaistniała bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa – na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 i § 1a p.p.s.a.
O kosztach orzeczono na zasadzie art. 200 p.p.s.a., zgodnie z którym w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. W niniejszej sprawie koszty te wyniosły 100 zł, które uiścił skarżący tytułem wpisu od skargi.