II SAB/KR 248/24

II SAB/Kr 248/24 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2025-02-14
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-12-16
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Joanna Tuszyńska /przewodniczący sprawozdawca/
Monika Niedźwiedź
Sebastian Pietrzyk
Symbol z opisem
6480
658
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
zobowiązano do wydania aktu lub dokonania czynności
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Tuszyńska (spr.) Sędziowie: WSA Sebastian Pietrzyk WSA Monika Niedźwiedź po rozpoznaniu w dniu 14 lutego 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi Organizacji [...] z siedzibą w L. na bezczynność Dyrektora Małopolskiego Ośrodka Ruchu Drogowego w Krakowie w przedmiocie rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej I. zobowiązuje Dyrektora Małopolskiego Ośrodka Ruchu Drogowego w Krakowie do wydania aktu lub dokonania czynności w sprawie z wniosku strony skarżącej z dnia 16 października 2024 roku; II. stwierdza, że Dyrektor Małopolskiego Ośrodka Ruchu Drogowego w Krakowie dopuścił się bezczynności w sprawie, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. zasądza od Dyrektora Małopolskiego Ośrodka Ruchu Drogowego w Krakowie na rzecz strony skarżącej kwotę 100 (sto) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania
Uzasadnienie
Organizacja [...] z siedzibą w L. (dalej powoływana jako "strona skarżąca" bądź "organizacja związkowa") wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na bezczynność Dyrektora Małopolskiego Ośrodka Ruchu Drogowego w Krakowie w przedmiocie udzielenia informacji publicznej.
W uzasadnieniu skargi wskazano, że pismem z dnia 16 października 2024 r. wysłanym drogą elektroniczną organizacja związkowa wniosła o udostępnienie zestawienia zdawalności w ośrodku egzaminów teoretycznych i praktycznych na kat. B w podziale na poszczególne ośrodki szkolenia kierowców w okresie od 1 stycznia 2024 r. do 16 października 2024 r. oraz przesłanie informacji publicznej na adres wskazanej poczty elektronicznej. W odpowiedzi organ w piśmie z dnia 30 października 2024 r. stwierdził, że żądana informacja nie jest informacją publiczną, gdyż dotyczy osób trzecich a nie wyników działalności Małopolskiego Ośrodka Ruchu Drogowego w Krakowie.
Strona skarżąca podniosła, że w myśl przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej, informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 ustawy. Zakres informacji o które wnioskowała skarżąca organizacja związkowa, dotyczy zadań wykonywanych przez MORD w Krakowie związanych z egzaminowaniem kandydatów na kierowców, tj. zadań nałożonych na ten podmiot ustawą prawo o ruchu drogowym, ustawą o kierujących pojazdami oraz rozporządzeniem w sprawie egzaminowania osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami, szkolenia, egzaminowania i uzyskiwania uprawnień przez egzaminatorów oraz wzorów dokumentów stosowanych w tych sprawach. Jest to zatem zakres spraw związanych z istotą uzyskiwania przez obywateli uprawnień do egzaminowania kandydatów na kierowców. Jest to niewątpliwie sfera bezpieczeństwa publicznego. Egzaminowanie kandydatów na kierowców jest fundamentalnym zadaniem stawianym Wojewódzkim Ośrodkom Ruchu Drogowego i sensem istnienia tychże instytucji publicznych. Bezspornym jest zatem stwierdzenie, iż przeprowadzanie egzaminów i związana z tym statystyka zdawalności poszczególnych ośrodków szkolenia kierowców leży u podstaw interesu publicznego ważnego dla dużego kręgu odbiorców, nie tylko potencjalnych, ale także realnych. Tworzenie tych statystyk ma bezpośredni wpływ na sferę publiczną jaką jest bezpieczeństwo ruchu drogowego, pozwala nadto na wykonywanie przez społeczeństwo funkcji kontrolnej procesów zachodzących w MORD Kraków jako instytucji publicznej, w trosce o jej dobro rozumiane jako dobro publiczne, w trosce o przejrzyste państwo i przestrzeganie prawa przez podmioty życia publicznego, w tym o jawność działania administracji publicznej. Ukrywanie informacji dotyczących sposobu funkcjonowania przez MORD Kraków w sferze wykonywania zadań ustawowych jest niedopuszczalne.
Celem strony skarżącej jest nie tylko weryfikacja wykonywanych przez MORD Kraków zadań w zakresie egzaminowania kandydatów na kierowców, których to obowiązek podejmowania wynika ze stosowych przepisów prawa, ale przede wszystkim wspieranie działań związanych z poprawą bezpieczeństwa ruchu drogowego. Charakter wnioskowanych informacji jest zatem czysto formalny i pragmatyczny. W interesie publicznym bowiem leży respektowanie przez władze publiczne wartości wspólnych dla całego społeczeństwa, w tym przede wszystkim działań związanych ze sferą bezpieczeństwa ruchu drogowego i związanej z tym transparentności.
W konkluzji strona skarżąca wniosła o udzielenie informacji publicznej we wnioskowanym zakresie.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Małopolskiego Ośrodku Ruchu Drogowego w Krakowie wniósł o jej oddalenie. Organ podniósł, że wnioskowane dane nie stanowią informacji o sprawach publicznych w rozumieniu art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. Informacji publicznej nie stanowią dane odnoszące się do działalności osób trzecich, w tym w szczególności wyników ich prywatnej działalności. Wnioskowane dane nie odnoszą się do wyników działalności Małopolskiego Ośrodka Ruchu Drogowego w Krakowie, lecz wyników działalności ośrodków szkolenia kierowców i podlegają udostępnieniu.
Przekazywanie danych o zdawalności egzaminów na prawo jazdy dla poszczególnych ośrodków szkolenia kierowców starostom nie powoduje, że dane, o których mowa we wniosku mają charakter publiczny. Zgodnie z art. 43 ust. 1 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami to starosta a nie wojewódzkie ośrodki ruchu drogowego, sprawują nadzór dotyczący ośrodków szkolenia kierowców. Przy sprawowaniu nadzoru, wojewódzkie ośrodki ruchu drogowego jedynie współpracują ze starostą w zakresie pomocy merytorycznej oraz przekazywania informacji o wynikach egzaminu państwowego uzyskiwanych przez osoby, które ukończyły szkolenie w danym ośrodku szkolenia kierowców (art. 43 ust. 2 pkt 3 ustawy o kierujących pojazdami). Na poziomie wojewódzkiego ośrodka ruchu drogowego informacja o zdawalności ośrodków szkolenia kierowców nie dotyczy zadań wykonywanych przez MORD.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2024 r. poz. 935, dalej jako: P.p.s.a.) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, stosując środki przewidziane w ustawie. W świetle art. 3 § 2 pkt 8 i 9 P.p.s.a. sądowa kontrola administracji publicznej, dokonywana w oparciu o kryterium legalności, obejmuje m.in. orzekanie przez sądy administracyjne w sprawach skarg na bezczynność.
Rozpoznając skargę na bezczynność, sąd kontroluje jedynie, czy w sprawie zaistniał stan bezczynności, tzn. czy organ podjął określone czynności i załatwił sprawę na danym etapie postępowania. Zgodnie z art. 149 § 1 P.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1—4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Z kolei § 1a powołanego przepisu stanowi, że jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Wedle § 1b art. 149 Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego. Zgodnie z § 2 art. 149 Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6. Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości lub w części (art. 151 P.p.s.a.).
Bezczynność podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej ma miejsce wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie podmiot ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub prowadził postępowanie, ale mimo istnienia ustawowego obowiązku nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu, albo nie podjął stosownej czynności. W sprawach dotyczących dostępu do informacji publicznej zakres przedmiotowy wyznacza pojęcie informacji publicznej (art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej), zaś zakres podmiotowy - wykonywanie zadań publicznych przez adresata wniosku (art. 4 ust. 1 tej ustawy).
Prawo dostępu do informacji publicznej jest gwarantowane konstytucyjnie jako podstawowe prawo obywateli. Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej w art. 61 ust. 1 stanowi, że obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne, a ponadto o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Zgodnie z art. 61 ust. 3 Konstytucji ograniczenie powyższego prawa może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa. Skonkretyzowanie prawa do informacji ma miejsce w ustawie z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2022 roku, poz. 902 ze zm. – dalej powoływana jako u.d.i.p.). Ustawa reguluje zasady i tryb dostępu do informacji, mających walor informacji publicznych, wskazuje, w jakich przypadkach dostęp do informacji publicznej podlega ograniczeniu oraz kiedy żądane przez wnioskodawcę informacje nie mogą zostać udostępnione.
Informacja publiczna dotyczy sfery faktów. Jest nią treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej i podmioty niebędące organami administracji publicznej, treść wystąpień, opinii i ocen przez nie dokonywanych, niezależnie do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą. Informację publiczną stanowi więc treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej, związanych z nim bądź w jakikolwiek sposób dotyczących go. Są nią zarówno treści dokumentów bezpośrednio przez organ wytworzonych, jak i te, których używa przy realizacji przewidzianych prawem zadań (także te, które tylko w części go dotyczą), nawet gdy nie pochodzą wprost od niego.
Skoro ustawowe pojęcie sprawy publicznej rozumiane jako sprawa wspólnoty publicznej i wyznaczające ustawowy zakres prawa do informacji publicznej nie może być wykładane w sposób prowadzący do rozszerzenia konstytucyjnych granic tego prawa, to należy przyjąć, że sprawa publiczna oznacza przejaw działalności podmiotów wskazanych w Konstytucji RP w jej rozumieniu wynikającym z unormowań Konstytucji RP, tj. takiej aktywności tych podmiotów, która ukierunkowana jest na wypełnianie określonych zadań publicznych i realizowanie określonych interesów i celów publicznych, co nie jest tożsame z każdym przejawem aktywności tych podmiotów, w tym aktywnością związaną z wewnętrzną organizacją ich funkcjonowania. Wykładnia prokonstytucyjna art. 6 u.d.i.p. prowadzi do wniosku, że informacją o sprawie publicznej jest więc również informacja o podmiotach, o których mowa w art. 4 ust. 1 ustawy oraz zasadach ich funkcjonowania, jedynie w zakresie dotyczącym działalności tych podmiotów. Tak też należy rozumieć informację w zakresie organizacji tych podmiotów (art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. b u.d.i.p.), czy w zakresie prowadzonych przez nie rejestrów, ewidencji i archiwów (art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. f u.d.i.p.), a także w zakresie danych publicznych (art. 6 ust. 4 u.d.i.p.) lub w zakresie polityki wewnętrznej i zagranicznej, w tym o zamierzeniach działań władzy ustawodawczej oraz wykonawczej (art. 6 ust. 1 pkt 1 lit. a u.d.i.p.). Koresponduje z tą wykładnią treść art. 4 ust. 1 u.d.i.p. eksponująca element "wykonywania zadań publicznych" przez podmioty będące adresatami roszczeń o udostępnienie informacji publicznej, czyli zadań, które cechuje powszechność i użyteczność dla ogółu a także sprzyjanie osiąganiu celów określonych w Konstytucji lub ustawie (zob. wyrok NSA z dnia 18 sierpnia 2010 r., I OSK 851/10, LEX nr 737513).
Mając na uwadze powyższe uwagi należy zatem przyjąć, że wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej jest wniosek, który jednocześnie dotyczy: 1) informacji rozumianej jako powiadomienie, zakomunikowanie czegoś, wiadomość, pouczenie (Uniwersalny Słownik Języka Polskiego, Tom A-J, red. S. Dubisz, Warszawa 2008, s. 1212) czyli oświadczenia wiedzy, które - na co wskazuje analiza art. 6 cyt. ustawy - dotyczy określonych faktów, tj. czynności i zachowań podmiotu wykonującego zadania publiczne podejmowanych w zakresie wykonywania takiego zadania; 2) informacji istniejącej i znajdującej się w posiadaniu podmiotu zobowiązanego do jej udzielenia;
3) informacji w zakresie spraw publicznych rozumianych jako przejaw działalności podmiotów wskazanych w Konstytucji RP w jej rozumieniu wynikającym z unormowań Konstytucji RP, tj. takiej aktywności tych podmiotów, która ukierunkowana jest na wypełnianie określonych zadań publicznych i realizowanie określonych interesów i celów publicznych (por. I OSK 1163/15, LEX nr 2260512). Ustawa o dostępie do informacji publicznej precyzyjnie określa obowiązki podmiotu zobowiązanego, do którego został złożony wniosek o udostępnienie takiej informacji, w tym formy załatwienia (zakończenia) sprawy. Podmiot, do którego złożono wniosek o udostępnienie informacji publicznej (art. 4 ust. 1 ustawy), winien alternatywnie:
- udostępnić tę informację w formie czynności materialno-technicznej (art. 10 ustawy),
- odmówić jej udostępnienia (art. 16 ust. 1 ustawy),
- umorzyć postępowanie (art. 14 ust. 2 w zw. z art. 16 ust. 1 ustawy).
Stosownie do art. 16 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, decyzję wydaje się wówczas, gdy organ odmawia udostępnienia informacji publicznej lub umarza postępowanie w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 ustawy. Może być ona więc wydana wtedy, gdy w ogóle przedmiotowa ustawa ma zastosowanie. Jeśli natomiast żądana informacja nie jest informacją publiczną, to nie ma podstaw do wydawania decyzji na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p.. Należy wnioskodawcę poinformować pismem, że sprawa nie dotyczy informacji publicznej (por. wyrok NSA z 17 grudnia 2003 r. sygn. akt II SA/Gd 1153/03, wyrok NSA z dnia 25 marca 2001, sygn. akt II SA 4059/02, wyrok NSA z dnia 19 grudnia 2002 r., sygn. akt II SA 3301/02, wyrok NSA z dnia 20 maja 2016 r., sygn. I OSK 3238/14).
Ustawa o dostępie do informacji publicznej ma zapewniać transparentność działań władzy publicznej, umożliwiać społeczną jej kontrolę, budować społeczeństwo obywatelskie i rozwijać demokrację uczestniczącą, w której obywatele mają wpływ na podejmowanie dotyczących ich decyzji. Dlatego żądana informacja, aby uzyskała walor informacji publicznej musi dotyczyć zgodnie z art. 1 ust. 1 "sprawy publicznej". Przedmiotem takiej informacji jest problem lub kwestie, które mają znaczenie dla większej ilości osób, czy grup obywateli lub też są ważne z punktu widzenia poprawności funkcjonowania organów państwa (zob. np. wyrok NSA z dnia 11 marca 2015 r., sygn. I OSK 918/14).
W przedmiotowej sprawie bezsporny pozostaje fakt, że wniosek Organizacji [...] z siedzibą w L. z dnia 16 października 2024 r. o udzielenie informacji publicznej został skierowany do podmiotu, tj. Dyrektora Małopolskiego Ośrodka Ruchu Drogowego w Krakowie, który zgodnie z treścią art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. był zobowiązany do jej udzielenia w zakresie, w jakim był on dysponentem żądanej informacji publicznej. W niniejszej sprawie nie było sporne między stronami, że spełniony został zakres podmiotowy ustawy o dostępie do informacji publicznej. Natomiast co do jej zakresu przedmiotowego, mając na uwadze wyżej przedstawione uwagi, ponieważ - co do zasady - wszystko, co wiąże się bezpośrednio z funkcjonowaniem i trybem działania podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1 u.d.i.p. stanowi informację publiczną, Sąd uznał, że informacje objęte wnioskiem strony skarżącej z dnia 16 października 2024 r. stanowią informacji publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 w związku z art. 6 ust. 1 u.d.i.p. W tym miejscu przypomnieć należy, że we wniosku tym organizacja związkowa domagała się informacji dotyczącej zestawienia zdawalności w ośrodku egzaminów teoretycznych i praktycznych na kat. B, w podziale na ośrodki szkolenia kierowców, w okresie od 1 stycznia 2024 r. do 16 października 2024 r. Co więcej w piśmie tym wskazano, że zestawienie jest dostępne w systemie teleinformatycznym ośrodka i wymaga niewielkiego nakładu pracy. Zestawienie powinno zawierać co najmniej:
- liczbę odbytych egzaminów teoretycznych na kat. B ogółem;
- liczbę egzaminów teoretycznych na kat. B zakończonych wynikiem pozytywnym;
- liczbę egzaminów teoretycznych na kat. B zakończonych wynikiem negatywnym;
- procent zdawalności egzaminów teoretycznych na kat. B;
- liczbę odbytych egzaminów praktycznych na kat. B ogółem;
- liczbę egzaminów praktycznych na kat. B zakończonych wynikiem pozytywnym;
- liczbę egzaminów praktycznych na kat. B zakończonych wynikiem negatywnym;
- procent zdawalności egzaminów praktycznych na kat. B.
Organ w piśmie z dnia 30 października 2024 r. stwierdził, że wskazane dane nie stanowią informacji publicznej, ponieważ odnoszą się do wyników działalności poszczególnych ośrodków szkolenia kierowców. Z takim stanowiskiem nie można się zgodzić.
Przypomnieć należy, że w świetle art. 6 ust. 1 pkt 3 f ustawy, udostępnieniu podlega informacja publiczna, w szczególności o zasadach funkcjonowania podmiotów do jej udzielenia, w tym o prowadzonych ewidencjach oraz o sposobach i zasadach udostępniania danych w nich zawartych. Zauważyć należy, iż racjonalny ustawodawca nie wprowadził rozróżnienia na rejestry wewnętrzne, porządkujące prace komórek organizacyjnych, czy też zewnętrzne. W przepisie tym jest mowa wyłącznie o prowadzeniu rejestrów. Z kolei z art. 43 ust. 2 pkt 3 ustawy o kierujących pojazdami przy sprawowaniu nadzoru ze starostą współpracują wojewódzkie ośrodki ruchu drogowego – w zakresie pomocy merytorycznej oraz przekazywania informacji o wynikach egzaminu państwowego uzyskiwanych przez osoby, które ukończyły szkolenie w danym ośrodku szkolenia kierowców. Tym samym organ dysponuje takimi informacjami dotyczącymi wyników egzaminu państwowego osób, które ukończyły szkolenie w danym ośrodku szkolenia kierowców. Nie są to informacje, które nie istnieją, albo które muszą dopiero zostać pozyskane z poszczególnych ośrodków szkolenia kierowców. To, że dotyczą one podmiotów zewnętrznych nie pozbawia ich waloru informacji publicznej. Co więcej podkreślenia wymaga, że z art. 43 ust. 1 pkt 6 ustawy o kierujących pojazdami wynika, że w ramach czynności nadzorczych starosta sporządza analizę, przetwarza oraz podaje do publicznej wiadomości wyniki analizy statystycznej w zakresie średniej zdawalności osób szkolonych w danym ośrodku. Wymóg podania tej informacji do publicznej wiadomości świadczy o tym, że jest to informacja publiczna.
W związku z tym, wbrew stanowisku Małopolskiego Ośrodka Ruchu Drogowego w Krakowie, wnioskowane przez Organizację [...] dane stanowią informację o sprawach publicznych w rozumieniu art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 roku o dostępie do informacji publicznej.
Reasumując należało stwierdzić, że strona skarżąca nie otrzymała informacji publicznej w zakresie i formie wskazanej w jej wniosku z dnia 16 października 2024 r. W sprawie nie doszło też do wydania decyzji o odmowie udostępnienia żądanej informacji. Podmiot zobowiązany niewątpliwie pozostaje więc w stanie bezczynności w zakresie załatwienia żądania strony skarżącej. Stąd też należało na zasadzie art. 149 § 1 pkt. 1 P.p.s.a. zobowiązać Dyrektora Małopolskiego Ośrodka Ruchu Drogowego w Krakowie do załatwienia wniosku strony skarżącej poprzez wydanie aktu lub dokonanie czynności, o czym orzeczono w punkcie I sentencji. Oceniając charakter zaistniałej bezczynności należało przede wszystkim wziąć pod uwagę, że wynikała ona z nieprawidłowej wykładni pojęcia informacji publicznej dokonanej przez podmiot zobowiązany, który - co należy podkreślić - w sprawie nie pozostawał bierny, albowiem poinformował stronę skarżącą o przyjętym przez siebie stanowisku niezwłocznie po otrzymaniu wniosku. W sytuacji sporu prawnego, który został rozstrzygnięty dopiero w toku postępowania sądowego nie można zatem uznać, że bezczynność nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa, o czym - na podstawie art., 149 § 1a P.p.s.a. - orzeczono w punkcie II sentencji niniejszego wyroku. Z tych samych przyczyn brak jest również podstaw do przyznania od podmiotu zobowiązanego na rzecz skarżącej sumy pieniężnej, jak również brak jest podstaw do nałożenia na podmiot zobowiązany grzywny na podstawie art. 149 § 2 P.p.s.a. O kosztach postępowania sądowego, obejmujących wpis od skargi (100 złotych) orzeczono w punkcie III sentencji wyroku na podstawie art. 200 P.p.s.a.