II SAB/Kr 240/22

II SAB/Kr 240/22 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2023-01-30
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-11-08
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Małgorzata Łoboz
Monika Niedźwiedź /przewodniczący/
Paweł Darmoń /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
658
Sygn. powiązane
II OSK 1055/23 - Wyrok NSA z 2023-11-06
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
stwierdzono, że organ dopuścił się bezczynności
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Monika Niedźwiedź SWSA Małgorzata Łoboz SWSA Paweł Darmoń (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 30 stycznia 2023 r. sprawy ze skargi S. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w K. na bezczynność Wojewody Małopolskiego w sprawie dotyczącej odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę 1. umarza postępowanie o zobowiązanie organu do wydania w określonym terminie aktu, 2. stwierdza że Wojewoda Małopolski dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu odwołania, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, 3. w pozostałym zakresie skargę oddala, 4. zasądza od Wojewody Małopolskiego na rzecz strony skarżącej S. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w K. kwotę 597,00 zł (pięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
Pismem z dnia 7 października 2022 r. strona skarżąca – S. sp. z o.o. z siedzibą w K. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na bezczynność Wojewody Małopolskiego w rozpoznaniu sprawy o sygn. WI.-I.7840.5.63.2022.EG dotyczącej ponownie prowadzonego postępowania odwoławczego od decyzji Prezydenta Miasta Krakowa z 27 lipca 2021r., znak: AU-01 5.6740.1.1117.2019. KBS/JKU
wnosząc o:
1. stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności z rażącym naruszeniem prawa;
2. w przypadku nieuwzględnienia pkt 1- o stwierdzenie przewlekłego prowadzenia postępowania przez organ z rażącym naruszeniem prawa;
3. zobowiązanie organu do merytorycznego zakończenia sprawy poprzez wydanie w wyznaczonym przez Sąd terminie decyzji administracyjnej w tym postępowaniu;
4. zasądzenia na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa, według norm prawem przepisanych;
5. przyznanie na rzecz skarżącego od organu sumy pieniężnej do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 PPSA a ponadto wymierzenie organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 PPSA.
Jednocześnie wskazano, iż strona skarżąca spełniła wymóg z art. 53 § 2b PPSA, tj. wyczerpała tryb wskazany w art. 37 k.p.a. w związku z wydaniem przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego postanowienia w dniu 18 sierpnia 2022 r. znak: DOA.7112.60.2022.KBA, w którym stwierdzono przewlekłość Wojewody Małopolskiego w prowadzeniu ww. postępowania.
W uzasadnieniu skargi strona skarżąca poniosła, że WSA w Krakowie wyrokiem z 6 kwietnia 2022 r., sygn. akt II SA/Kr 109/22 uchylił decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 19 listopada 2021 r., znak W1-I.7840.5.166.2021.EG, utrzymującą w mocy zaskarżoną decyzję nr 943/6740.1/2021 Prezydenta Miasta Krakowa z 27 lipca 2021 r., znak: AU-01-5.6740.1.1117.2019.KBS/JKU w sprawie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę dla inwestycji pn. Budowa budynku biurowo-usługowego z garażem podziemnym na działkach nr [...], [...], [...], [...] obr. [...],j.ew. P. wraz z wjazdem, naziemnymi miejscami postojowymi, drogami wewnętrznymi infrastrukturą techniczną, w tym: przebudową sieci gazowej i przebudową sieci wodociągowej rozbiórką odcinków sieci gazowej i wodociągowej, rozbiórką tablicy reklamowej, z instalacjami wewnętrznymi: wody, kanalizacji, c.o., wentylacji i oddymiania, chłodzenia, elektrycznej teletechnicznej oraz zagospodarowaniem terenu na działkach: [...], [...], [...], [...] obr. [...] j.ew. P. w rejonie ulic [...]/[...]/[...] w Krakowie.
Wskazano, że prawomocny wyrok wraz z aktami wpłynął do Małopolskiego Urzędu Wojewódzkiego w dniu 15 czerwca 2022 r.
Na skutek ponaglenia strony skarżącej z 3 sierpnia 2022 r., Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego w postanowieniu z 18 sierpnia 2022 r., znak: DOA.7112.60.2022.KB/ GINB stwierdził, iż Wojewoda Małopolski prowadzi postępowanie odwoławcze przewlekle oraz wyznaczył Wojewodzie Małopolskiemu nowy termin załatwienia sprawy do 19 września 2022r.
Podkreślono, że Wojewoda Małopolski również uchybił ww. terminowi, bowiem strona skarżąca do dnia dzisiejszego nie otrzymała żadnego rozstrzygnięcia w sprawie.
Powyższe okoliczności, zdaniem strony skarżącej, świadczą nie tylko o notorycznym uchybianiu przez Wojewodę Małopolskiego terminom administracyjnym określonym w niniejszej sprawie, ale przede wszystkim o rażącej bezczynności organu. Każdy kolejny dzień opóźnienia w załatwieniu sprawy przez organ narusza słuszny interes skarżącego, który czeka ponad trzy lata na zatwierdzenie projektu budowlanego i wydanie pozwolenia na budowę dla inwestycji.
W odpowiedzi na skargę ( pismo z dnia 3 listopada 2022 r.) Wojewoda Małopolski wniósł o jej oddalenie wskazał, że prawomocny wyrok II SA/Kr 109/22 wraz z aktami sprawy zostały mu przekazane w dniu 15 czerwca 2022r.
Podkreślono że w przedmiotowej sprawie rozpoznaniu podlega kwestia zarzutu bezczynności i przewlekłości postępowania po przekazaniu organowi II instancji, wskazanego powyżej, prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy - wcześniejszy okres procedowania podlegał już uprzednio ocenie. Zgodnie z dokumentacją sprawy, pismem z dnia 18 lipca 2022r. strony postępowania zostały zawiadomione o tym, że sprawa nie może być załatwiona w terminie o którym mowa w art.35 k.p.a. i w związku z tym został wyznaczony nowy termin załatwienia sprawy.
Wskazano, iż organ II instancji podejmował czynności merytoryczne w prowadzonym postępowaniu - pismem z dnia 11 sierpnia 2022r. znak: WI-1.7840.5.63.2022.EG/BU działając na podstawie art.50 i 136 k.p.a., wezwał I[...] Sp. z o.o. do udzielenia informacji poprzez wskazanie danych teleadresowych członków zarządu wspólnoty mieszkaniowej (...).
Ponadto pismem z dnia 11 sierpnia 2022r. wystąpiono do Prezydenta Miasta Krakowa o wyjaśnienie wątpliwości dotyczących ustaleń zawartych w decyzji o warunkach zabudowy. Odpowiedzi dotyczące przedstawionych kwestii zostały udzielone kolejno pismami z dnia 25 sierpnia , 29 sierpnia i 9 września 2022r.
W ocenie strony przeciwnej do skarżącej brak podstaw do przyjęcia, iż w sprawie zachodzi przewlekłość i bezczynność postępowania, ze względu na konieczność wyjaśnienia okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy.
Biorąc pod uwagę, termin tj. że sprawa jest rozpoznawana po doręczeniu prawomocnego wyroku z aktami sprawy, w sprawie prowadzone były dalsze czynności celem jednoznacznego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, konieczność zbadania zgodności przedłożonego projektu budowlanego z ustaleniami tak decyzji o warunkach zabudowy jak i planu zagospodarowania przestrzennego, w ocenie Wojewody, brak podstaw do zastosowania środków określonych w art.149 § 2 ppsa w przedmiotowej sprawie.
Pismem z dnia 23 stycznia 2023 r organ wniósł o umorzenie postępowania w związku z wydaniem decyzji z dnia 9 listopada 2022 r. znak : WI-I.7840.5.63.2022.EG/BU.
Rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:
Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym, bowiem zgodnie z art. 119 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2022.329 t.j. z dnia 2022.02.09.) - dalej określanej, jako "p.p.s.a." - sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania.
Stosownie do art. 1 § 1 i 2 i ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 137) w zw. z art. 3 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1- 4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. W tym zakresie przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie.
Na podstawie art. 149 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1–4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Z kolei § 1a powołanego przepisu stanowi, że jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa.
Na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6.
Chronologia czynności podejmowanych w sprawie przez organ przedstawia się następująco:
1. Prawomocny wyrok sądu II SA/Kr 109/22 wraz z aktami przekazany został do Urzędu Wojewódzkiego w dniu 15 czerwca 2022r.
2. W dniu 4 sierpnia 2022 r. do Wojewody Małopolskiego wpłynęło ponaglenie strony skarżącej na przewlekłość Wojewody Małopolskiego.
3. Pismem z dnia 11 sierpnia 2022r. znak: WI-1.7840.5.63.2022.EG/BU działając na podstawie art. 50 i 136 k.p.a. organ wezwał I[...] Sp. z o.o. do udzielenia informacji w sprawie.
4. Pismem z dnia 11 sierpnia 2022r. wystąpiono do Prezydenta Miasta Krakowa o wyjaśnienie wątpliwości dotyczących ustaleń zawartych w decyzji o warunkach zabudowy.
5. Odpowiedzi dotyczące przedstawionych kwestii zostały udzielone kolejno pismami z dnia 25 sierpnia , 29 sierpnia i 9 września 2022r.
6. Pismem z dnia 18 lipca 2022r.znak: WI-1.7840.5.63.2022.EG, Wojewoda Małopolski na podstawie art 36 k.p.a, zawiadomił strony postępowania, że przedmiotowa sprawa nie może zostać załatwiona w terminie, o którym mowa w art. 35 k.p.a. i wyznaczył nowy termin rozpatrzenia sprawy do 15 września 2022 r., z zastrzeżeniem, że sprawa może zostać załatwiona wcześniej.
Postanowieniem z 18 sierpnia 2022 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego w Warszawie, znak: DOA.7112.60.2022.KB/ GINB stwierdził, iż Wojewoda Małopolski prowadzi postępowanie odwoławcze przewlekle a przewlekłość ta nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa oraz wyznaczył nowy termin załatwienia sprawy do dnia 19 września 2022r.
Pismo wyjaśniające organu I instancji wpłynęło do Wojewody Małopolskiego w dniu 9 września 2022 r.
Nie został zachowany termin załatwienia sprawy wyznaczony w postanowieniu Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego uwzględniającym ponaglenie. Organ pozostawał w bezczynności do dnia wydania decyzji kończącej postępowanie administracyjne w II instancji.
Decyzja Wojewody Małopolskiego utrzymująca zaskarżoną decyzję organu i instancji w mocy wydana została w dniu 9 listopada 2022 r znak : WI-I.7840.5.63.2022.EG/BU. Decyzja ta została zaskarżona do WSA w Krakowie przez S. sp. z o.o. z siedzibą w K. (skarga z dnia 29 listopada 2022 r), a sprawie nadano sygnaturę akt II SA/Kr 1531/22.
Skarga zasadnie zarzuca Wojewodzie Małopolskiemu pozostawanie w bezczynności w rozpoznaniu sprawy.
Organy administracyjne zobowiązane są do realizowania wyrażonej w art. 12 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r kodeks
postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2021 r poz. 735 ze zm.) zasady ogólnej postępowania administracyjnego, według której
organy administracji publicznej powinny działać w sprawie wnikliwie i szybko.
Artykuł 35 § 1 k. p. a. stanowi, że organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. W kolejnych
przepisach następuje sprecyzowanie wyrażenia "bez zbędnej zwłoki", poprzez wskazanie, że: 1) niezwłocznie powinny być załatwiane
sprawy, które mogą być rozpatrzone w oparciu o dowody przedstawione przez stronę łącznie z żądaniem wszczęcia postępowania lub w
oparciu o fakty i dowody powszechnie znane albo znane z urzędu organowi, przed którym toczy się postępowanie, bądź możliwe do ustalenia
na podstawie danych, którymi rozporządza organ (art. 35 § 2 k. p. a.), 2) nie później niż w ciągu miesiąca od dnia wszczęcia
postępowania – powinny być załatwiane sprawy wymagające postępowania wyjaśniającego, 3) nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia
wszczęcia postępowania – powinny być załatwiane sprawy szczególnie skomplikowane, 4) w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania –
powinny być załatwiane sprawy w postępowaniu odwoławczym.
W rozpoznawanej sprawie wniesiono odwołanie od decyzji organu I instancji skierowane do Wojewody Małopolskiego jako organu II
instancji, a więc zastosowanie znajduje norma zawarta w art. 35 § 3 k. p. a., która nakazuje załatwić sprawę w ciągu miesiąca od dnia
otrzymania odwołania przez organ.
Jak stanowi art. 36 § 1 k. p. a. organ jest obowiązany zawiadomić strony o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie, z
podaniem przyczyn zwłoki, wskazaniem nowego terminu załatwienia sprawy, pouczeniem o prawie do wniesienia ponaglenia.
Niezałatwienie sprawy w terminie, a więc naruszenie przez organ norm wypływających z art. 35 k. p. a. uruchamia instrumenty ochrony
strony przewidziane w przepisach o postępowaniu administracyjnym, a następnie postępowaniu sądowoadministracyjnym.
Strona, zgodnie z art. 37 § 1 i § 3 k. p. a. ma prawo wniesienia ponaglenia do organu administracyjnego wyższej instancji, jeżeli organ
dopuścił się bezczynności, to znaczy nie załatwił sprawy w terminie określonym w art. 35 k. p. a. lub w przepisach szczególnych ani w
terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1. Przepis art. 37 § 2 k. p.a. stanowi o przewlekłości, czyli sytuacji, gdy postępowanie
prowadzone jest dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy. Ponaglenie jest takim środkiem prawnym służącym stronie
postępowania administracyjnego, które ma dyscyplinować organ w zakresie ograniczenia jego nieterminowości. Złożenie ponaglenia, zgodnie
z art. 52 §1 i § 2 ustawy p. p. s. a. jest warunkiem wniesienia skargi do sądu administracyjnego, bowiem przepis stanowi, że skargę
można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, a to oznacza sytuację w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki
jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie.
Strona skarżąca wypełniła warunek wniesienia ponaglenia kierując stosowne pismo do GINB dnia 3 sierpnia 2022r.
Stan wywołany wskazanym typem naruszeń prawa polegających na zaniechaniu działania przez administrację to, trzymając się ustawowych
wyrażeń: bezczynność i – mówiąc o jej przejawie – niezałatwienie sprawy w terminie (we właściwym terminie lub terminie ustalonym
stosownie do obowiązujących przepisów prawa procesowego) oraz przewlekłe prowadzenie postępowania (Z. Kmieciak, Ochrona jednostki przed
bezczynnością administracji i przewlekłym prowadzeniem postępowania administracyjnego [w:] Zarys teorii postępowania administracyjnego,
Warszawa 2014, s. 257).
W orzecznictwie sądowym bezczynność ujmowana jest jako niedochowanie przez organ ustawowego terminu załatwienia sprawy, względnie jego
sukcesywne przedłużanie bez zachowania aktów staranności przewidzianych w art. 36 k.p.a. (wyrok WSA z dnia 4 marca 2021 r., IV SAB/Po
171/20, Lex nr 3176811). Bezczynność to istniejący obiektywnie stan niewydania decyzji mimo upływu terminu załatwienia sprawy –
niezależnie od przyczyny przekroczenia terminu oraz niezależnie od tego, czy jest to termin ustawowy, czy wyznaczony przez organ
administracji (uzasadnienie uchwały składu siedmiu sędziów NSA z 25 listopada 2013 r., I OPS 12/13, LEX nr 1391606). W przeciwieństwie
do bezczynności organu, która jest stwierdzana na podstawie kryterium obiektywnego i sprawdzalnego, jakim jest termin załatwienia
sprawy, przewlekłość postępowania stwierdza się według kryterium ocennego. Właściwy organ jest obowiązany ocenić, czy organ
administracji publicznej prowadzi postępowanie w czasie niezbędnym do załatwienia sprawy. Należy przy tym podkreślić, że ze względu na
obowiązujące w postępowaniu administracyjnym terminy załatwiania spraw administracyjnych, przewlekłości postępowania nie należy
utożsamiać z niezałatwieniem sprawy w terminie, to bowiem wyczerpuje znamiona bezczynności (A. Wróbel [w:] M. Jaśkowska, M.
Wilbrandt-Gotowicz, A. Wróbel, Komentarz aktualizowany do Kodeksu postępowania administracyjnego, LEX/el. 2021, art. 37).
Stan bezczynności jest kategorią obiektywną, zachodzi zawsze wtedy, gdy organ nie załatwił sprawy w terminie jednego miesiąca (sprawy
szczególnie skomplikowanej nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania), lub gdy nie rozpoznał odwołania w
ciągu miesiąca od dnia jego otrzymania lub w terminach wskazanych w przepisach szczególnych (art. 35 k.p.a.). Wynika z tego, że dla
oceny zachowania organu (stwierdzenia bezczynności organu) istotny jest jedyne upływ czasu między datą wszczęcia postępowania
(wniesienia odwołania, wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy) a chwilą orzekania przez sąd w sprawie ze skargi na bezczynność.
Okoliczności, które spowodowały bezczynność organu mają natomiast znaczenie dla oceny sądu, czy stwierdzona bezczynność miała charakter
kwalifikowany, tj. czy była rażąca w rozumieniu art. 149 § 1a p.p.s.a (Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28
listopada 2028 r. VII SAB/Wa 54/18, Centralna Baza Orzeczeń i Informacji o Sprawach).
W rozpoznawanej sprawie Wojewoda Małopolski pozostawał w bezczynności w rozpoznaniu sprawy po przekazaniu akt wraz z prawomocnym
wyrokiem (co nastąpiło 15 czerwca 2022 r) do dnia 10 sierpnia 2022 r oraz od dnia 20 września 2022 r do dnia 8 listopada 2022 r
(wydanie decyzji z dnia 9 listopada 2022 r).
Z tego względu Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w pkt 2 wyroku na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 i § 1a p.p.s.a., stwierdził, że
Wojewoda Małopolski dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu odwołania, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa.
Bezczynność nie jest tożsama z przewlekłością. Pojęcia bezczynności i przewlekłości zdefiniowane zostały w art. 37 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a.
uzyskując odmienny znaczeniowo sens. Należy wyjaśnić, że bezczynność zachodzi wtedy, gdy sprawy nie rozpatrzono w terminie określonym w
art. 35 k.p.a. lub przepisach szczególnych, ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 k.p.a. Natomiast przewlekłość ma miejsce,
gdy postępowanie trwa dłużej niż jest to niezbędne do wyjaśnienia sprawy. Należy wskazać, że pojęcie przewlekłości jest pojęciem nieco
szerszym ponieważ przewlekłość to nie tylko długotrwała bezczynność, lecz również sytuacja, w której organ przykładowo mnoży czynności
w celu wyjaśnienia sprawy ponad potrzeby wynikające z istoty sprawy. W obu przypadkach skarga skierowana jest przeciwko wadliwemu
procesowo stanowi postępowania, w wyniku którego konkretna sprawa indywidualna nie postępuje (wyrok NSA z dnia 16 lipca 2020 r. I GSK
631/20, Lex nr 3062229).
Okoliczności wynikające z akt sprawy nie pozwalają zauważyć w działaniu organu wystarczającej sprawności i efektywności.
Tym samym, zestawiając stan kontrolowanej sprawy z modelowymi postaciami bezczynności i przewlekłości, Sąd odnajduje w sposobie
załatwiania sprawy skarżącego okresy bezczynności, a także przewlekłości.
Bezczynność oraz przewlekłość w stopniu rażącego naruszenia prawa nie otrzymała w procesie stanowienia prawa definicji legalnej.
Ustawodawca nie określił też żadnych kryteriów pozwalających na taką kwalifikację. Kwestie te pozostawiono do dyskrecjonalnej oceny
sądu. Sąd zobowiązany jest każdorazowo ustosunkować się do charakteru bezczynności w odniesieniu do konkretnej sprawy, której
okoliczności zwykle odbiegają od innych, z uwzględnieniem indywidualnego jej rodzaju i stanu (wyrok NSA z dnia 17 listopada 2020 r. I
OSK 1315/20, Lex nr 3089429).
W judykaturze ukształtowało się stanowisko, według którego rażącym naruszeniem prawa - w rozumieniu art. 149 § 1a ustawy p.p.s.a. -
jest stan, w którym bez żadnych wątpliwości i wahań w kontekście okoliczności danej sprawy można stwierdzić, że naruszono prawo w
sposób oczywisty. W przypadku przekroczenia przez organ ustawowego terminu załatwienia sprawy o tym, czy przewlekłość organu miała
miejsce z rażącym naruszeniem prawa nie decyduje tylko sam przedmiot sprawy, ale wszystkie okoliczności z tym związane, w tym także
czas trwania przewlekłości (wyrok NSA z dnia 22 września 2021 r. III OSK 995/21, Lex nr 3227754).
Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 24 lipca 2015 r do sygn. akt II OSK 3267/14 rażące naruszenie
prawa, o jakim mowa w art. 149 § 1 zdanie drugie p.p.s.a., jest postacią kwalifikowaną naruszenia prawa i jako takie powinno być
interpretowane ściśle. (...) Ocena, czy mamy do czynienia z naruszeniem rażącym, powinna być przy tym dokonywana w powiązaniu z
okolicznościami danej sprawy, rozpatrywanej indywidualnie, wyznaczonej przez wiele elementów zmiennych. (...) Rażące naruszenie prawa
musi posiadać, zatem pewne dodatkowe cechy w stosunku do tego stanu, który może być podstawą stwierdzenia przewlekłości. (...) Z
rażącym naruszeniem prawa mamy do czynienia wówczas, gdy działanie organu następuje sprzecznie z niebudzącą wątpliwości normą prawną,
jeżeli poważne opóźnienia w podejmowanych przez organ czynnościach oczywiście pozbawione są jakiegokolwiek racjonalnego
usprawiedliwienia. Zwraca się uwagę także na to, że długość trwania bezczynności (przewlekłości) postępowania nie jest podstawową
(najważniejszą) przesłanką przemawiającą za uznaniem, że rażąco narusza ona prawo, niemniej jednak może mieć duże znaczenie w takiej
jej kwalifikacji (podobnie w wyroku NSA z dnia 27 marca 2013 r., sygn. akt II OSK 468/13, publ. LEX nr 1299457).
W wyroku z dnia z dnia 10 listopada 2021 r., sygn. akt II GSK 1973/21 Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił, że rażącym naruszeniem
prawa jest stan, w którym bez żadnych wątpliwości w okolicznościach danej sprawy można stwierdzić, że w sposób oczywisty naruszono
prawo. W przypadku przekroczenia przez organ ustawowego terminu załatwienia sprawy, o tym, czy bezczynność i przewlekłe prowadzenie
sprawy przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa, nie decyduje sam tylko przedmiot sprawy, ale wszystkie okoliczności z tym
związane, w tym także czas trwania przewlekłości. W niniejszej sprawie brak jest podstaw do stwierdzenia, że bezczynność organu miała
charakter szczególnie kwalifikowany.
Dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych obowiązków, czyli także terminów
załatwienia sprawy. Wspomniane przekroczenie musi więc być znaczne i niezaprzeczalne, bądź też przejawiać się w braku jakiejkolwiek
reakcji organu na wniosek strony. Rażące opóźnienie w podejmowanych przez organ czynnościach ma być oczywiście pozbawione
jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia (por. wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2012 r. sygn. akt I OSK 675/12; postanowienie NSA z dnia 27
marca 2013 r. sygn. akt II OSK 468/13, wyroki WSA: we Wrocławiu z dnia 10 kwietnia 2014 r. sygn. akt II SAB/Wr 14/14; w Poznaniu z dnia
11 października 2013 r. sygn. akt II SAB/Po 69/13; w Szczecinie z dnia 16 maja 2013 r. sygn. akt II SAB/Sz 34/13). Z takim przypadkiem
nie mamy do czynienia w niniejszej sprawie.
Takiego kwalifikowanego naruszenia prawa w rozpoznawanej sprawie bezczynności Wojewody Małopolskiego Sąd nie stwierdza.
Zwłoka nie jest bardzo znaczna i świadczy raczej o pewnej nieudolności organu niż o unikaniu podejmowania rozstrzygnięcia, czy celowym
lekceważeniu prawa strony domagającej się czynności organu.
Stan bezczynności Wojewody Małopolskiego ustał w dniu 9 listopada 2022 r.
Wobec wydania przez organ II instancji decyzji merytorycznej przed wydaniem wyroku w niniejszej sprawie, Sąd nie miał podstaw aby
zobowiązywać do wydania w określonym terminie aktu albo do dokonania czynności. W tym zakresie postępowanie sądowe, jako
bezprzedmiotowe podlegało umorzeniu na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. - o czym orzeczono w pkt 1 sentencji wyroku.
Skarżący wniósł "skargę na bezczynność organu". Sposób sformułowania pkt 1 i 2 skargi był ewentualny to znaczy, że skarżący domagał się
stwierdzenia bezczynności, która jego zdaniem miała charakter rażący, a w przypadku nieuwzględnienia – to znaczy nie stwierdzenia
bezczynności wniósł o stwierdzenie przewlekłego prowadzenia postępowania przez Wojewodę Małopolskiego z rażącym naruszeniem prawa.
Wyrokiem z dnia 30 stycznia 2023 r Sąd stwierdził bezczynność organu w załatwieniu sprawy, w związku z tym zgodnie z jednoznacznym
żądaniem skargi, brak było podstaw do orzekania w kwestii przewlekłości postępowania.
Przewlekłość postępowania Wojewody Małopolskiego, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa stwierdził Główny Inspektor
Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia 18 sierpnia 2022 r, rozpoznając ponaglenie strony skarżącej w związku z nierozpoznaniem
sprawy.
Sąd nie uznał za zasadne i celowe w okolicznościach niniejszej sprawy skorzystanie z dyskrecjonalnej kompetencji przyznanej przez art.
149 § 2 p. p. s. a., to znaczy nie nałożył na organ grzywny ani nie przyznał stronie skarżącej sumy pieniężnej.
Wnioski zawarte w skardze o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego sumy pieniężnej do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 §
6 p.p.s.a. oraz grzywny w wysokości kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a nie mogły zostać uwzględnione, wobec tego skarga w tym
zakresie podlega oddaleniu (pkt 3 wyroku).
Sąd nie stwierdza rażącego naruszenia prawa w bezczynności organu, a strona skarżąca w żaden sposób nie wykazała, że okoliczności w
jakich bezczynność zaistniała miały jakikolwiek negatywny wpływ na jej sytuację prawną i wymagały kompensaty pieniężnej.
Charakter stwierdzonej bezczynności oraz stopień skomplikowania rozpoznawanej przez organ sprawy jaką jest odmowa zatwierdzenia
projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę dla inwestycji pn.: "Budowa budynku biurowo- usługowego z garażem podziemnym na
działkach nr [...], [...], [...], [...], obr. [...], j. ew. P. wraz z wjazdem, naziemnymi miejscami postojowymi, drogami
wewnętrznymi, infrastrukturą techniczną, w tym: przebudową sieci gazowej i przebudową sieci wodociągowej, rozbiórką odcinków sieci
gazowej i wodociągowej, rozbiórką tablicy reklamowej, z instalacjami wewnętrznymi: wody, kanalizacji, c.o., wentylacji i oddymiania,
chłodzenia, elektrycznej i teletechnicznej oraz zagospodarowaniem terenu na działkach: [...], [...], [...], [...], [...] obr. [...], j.
ew. P. w rejonie ulic [...] / [...] / [...] w K. " - sprawia, że brak podstaw do nakładania na organ
grzywny.
Jak stwierdził WSA w Krakowie w uzasadnieniu wyroku z dnia 6 kwietnia 2022 r , II SA/Kr 109/22 "Główna trudność i nietypowość
przedmiotowej sprawy polega właśnie na konieczności zbadania zgodności przedłożonego przez inwestora projektu budowlanego z ustaleniami
tak decyzji o warunkach zabudowy ( która częściowo została wygaszona), jak i planu zagospodarowania przestrzennego uchwalonego już po
wydaniu decyzji wz, a który objął część terenu inwestycji."
Z przedstawionych wyżej względów, Sąd - na podstawie art. 161 § 1 pkt 3, art. 149 § 1 pkt 3, § 1a i § 2- orzekł jak w pkt 1-3 sentencji
wyroku.
O kosztach postępowania orzeczono, jak w pkt 4 wyroku, na zasadzie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a., zasądzając na rzecz
skarżącej od organu kwotę 597,00 zł, na którą składa się uiszczony wpis od skargi, wynagrodzenie profesjonalnego pełnomocnika i
uiszczona opłata skarbowa od pełnomocnictwa w sprawie.