II SAB/Kr 23/23

II SAB/Kr 23/23 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2023-04-07
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-02-03
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Jacek Bursa
Paweł Darmoń /przewodniczący sprawozdawca/
Piotr Fronc
Symbol z opisem
6155 Uzgodnienia w sprawach z zakresu zagospodarowania przestrzennego
658
Hasła tematyczne
Inne
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
zobowiązano organ do wydania aktu
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art 149 par 1 pkt 1 i 3
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Dz.U. 1960 nr 30 poz 168
art 35 par 1 i par 3
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Paweł Darmoń (spr.) SWSA Jacek Bursa SWSA Piotr Fronc po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 7 kwietnia 2023 r. sprawy ze skargi I. Sp. z o.o. w K. na bezczynność i przewlekłość Gminnego Zarządu Dróg w Wieliczce w sprawie uzgodnienia zmiany zagospodarowania terenu przyległego do pasa drogowego 1. Zobowiązuje Gminny Zarząd Dróg w Wieliczce do wydania w terminie 14 dni aktu w sprawie z wniosku I. Sp. z o.o. w K. z dnia 20 lipca 2022 r; 2. Stwierdza że Gminny Zarząd Dróg w Wieliczce dopuścił się przewlekłości w rozpoznaniu wniosku strony skarżącej, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. Zasądza od Gminnego Zarządu Dróg w Wieliczce na rzecz strony skarżącej I. Sp. z o.o. w K. kwotę 597,00 zł (pięćset dziewięćdziesiąt siedem ) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
I. Sp. z ograniczoną odpowiedzialnością w K. wniosła skargę (data wpływu do organu 9 stycznia 2023 r) na przewlekłość i bezczynność Gminnego Zarządu Dróg w Wieliczce w związku z brakiem załatwienia w terminie sprawy dotyczącej wniosku z dnia 20 lipca 2022 r., o uzgodnienie zmiany zagospodarowania terenu przyległego do pasa drogi, to jest nieruchomości stanowiących działki ew. nr [...], [...], [...], [...], [...] i części działki nr [...] w miejscowości W. gm., W. w związku z projektowaną inwestycją dotyczącą budowy budynków mieszkalnych, jednorodzinnych dwulokalowych wraz z infrastrukturą techniczną w zabudowie szeregowej, w zakresie włączenia do drogi zgodnie z art. 35 ust 3 ustawy z dnia 21 marca 1885 r o drogach publicznych. Strona skarżąca reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, to jest art. 35 § 3 k.p.a. oraz art. 106 § 3 k.p.a. poprzez rażące przekroczenie przez organ terminów załatwienia sprawy wynikających z przepisów prawa oraz brak podjęcia jakichkolwiek działań zmierzających do załatwienia sprawy.
Wniosek został złożony w dniu 21 lipca 2022 r bezpośrednio do organu. Pismem z dnia 31 sierpnia 2022 r., złożonym do organu w dniu 2 września 2022 r wniosek został uzupełniony w ten sposób, że uzgodnienie zmiany zagospodarowania terenu miało dotyczyć budowy 6 a nie 18 budynków mieszkalnych jednorodzinnych dwulokalowych. Skarżąca złożyła koncepcję przebudowy ul. [...] zgodnie z wydanymi przez organ warunkami. Strona skarżąca powołuje się na art. 35 ust 3 ustawy o drogach publicznych i art. 106 k.p.a. i zarzuca że organ nie wydał postanowienia ani żadnego innego rozstrzygnięcia w żądanym przez skarżącego zakresie. Zamiast tego organ przedstawia stanowisko, że spółka jako inwestor powinna dokonać rozbudowy drogi publicznej w określonym przez organ zakresie. Brak wydania przez organ w terminie określonym przepisami prawa rozstrzygnięcia stanowi swojego rodzaju nacisk na skarżącego do dokonania określonych działań zgodnie z zadaniem organu (przebudowa drogi). Choć art. 16 ust 1 ustawy o drogach publicznych stanowi, że budowa lub przebudowa dróg publicznych spowodowana inwestycją niedrogową należy do inwestora tego przedsięwzięcia, to jednak działania organu i zakres nakładanych na spółkę obowiązków sprawia, że w przekonaniu skarżącej organ niewłaściwie interpretuje ten przepis lub świadomie podejmuje działania mające na celu przymuszenie skarżącej do określonego zachowania, które przyniosłoby temu organowi korzyść. Strona skarżąca zwraca uwagę, że obowiązek przebudowy drogi publicznej nie ciąży na inwestorze inwestycji niedrogowej w każdym wypadku realizacji przez niego takiej inwestycji, ale tylko i wyłącznie w takim wypadku i zakresie, kiedy realizowana inwestycja realnie i konkretnie przekłada się na konieczność budowy czy też przebudowy drogi publicznej.
Skarżąca zauważa, że decyzją nr [...] Burmistrza Gminy W. z dnia 27 stycznia 2022 r znak. [...] (wydaną w wyniku rozpoznania wniosku N. S.) zezwolono na lokalizację zjazdu indywidualnego z drogi gminnej nr [...] dz. nr [...] na działkę nr [...] położoną w miejscowości W. . Zgodnie z treścią decyzji projektowany zjazd na działkę umożliwi połączenie komunikacyjne z drogą także z działek bezpośrednio do niej przyległych, między innymi działki nr [...]. Projektowany dojazd do zespołu projektowanych budynków do drogi publicznej gminnej nr [...] będzie się odbywać po terenie utwardzonej działki dojazdowej nr ew. [...], która wchodzi w zakres inwestycji i zgodnie z tą decyzją została przyłączona do drogi gminnej poprzez istniejący zjazd.
Na podstawie tych zarzutów strona skarżąca wniosła o : stwierdzenie że Gminny Zarząd Dróg w Wieliczce dopuścił się bezczynności i przewlekłości z rażącym naruszeniem prawa, zobowiązanie organu do załatwienia sprawy i wyznaczenie terminu, zasądzenie kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa adwokackiego.
W odpowiedzi na skargę Gminny Zarząd Dróg w Wieliczce wniósł o oddalenie skargi bądź o jej odrzucenie. Organ stwierdza, że w trakcie postępowania administracyjnego prowadzono szereg czynności. W dniu 2 września 2022r firma I. Sp z o.o. złożyła korektę wniosku. W międzyczasie odbyła się wizja w terenie oraz spotkanie z pełnomocnikiem inwestora. Następnie w reakcji na wniosek o przyspieszenie firma otrzymała warunki na przebudowę drogi gminnej na odcinku 50 mb oraz informację o konieczności zawarcia umowy pomiędzy inwestorem a zarządca drogi. W dniu 25 października 2022 r firma I. przedstawiła koncepcję rozwiązań projektowych. 4 listopada 2022 r został wysłany przez organ projekt umowy na przebudowę drogi. W dniu 15 listopada 2022 r Zarząd Dróg otrzymał pismo od inwestora do którego się odniósł. W dniu 9 stycznia 2023 r wpłynęło pismo – ponaglenie. Wobec tego organ zawiadomił że sprawy nie można załatwić w terminie w związku z koniecznością uzgodnienia przez strony warunków przebudowy drogi nr [...] ( dz. ewid. [...]) t.j. ulicy [...] w następstwie inwestycji niedrogowej i zawarcia stosownej umowy. Wskazano nowy termin załatwienia sprawy do dnia 9 stycznia 2023 r. Jak wskazuje organ wszystkie te czynności podejmowane są w celu dogłębnego wyjaśnienia sprawy przed wydaniem decyzji. Zatem organ nie pozostaje w bezczynności podejmując te wszystkie czynności. Zdaniem organu skoro skarga została wniesiona jednocześnie z ponagleniem powinna podlegać odrzuceniu.
Rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:
Sprawa została rozpoznana w postępowaniu uproszczonym, bowiem zgodnie z art. 119 pkt 4 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zm.) - dalej określanej, jako "p.p.s.a." - sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania.
Stosownie do art. 1 § 1 i 2 i ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2429) w zw. z art. 3 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola sądowa sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1- 4. W tym zakresie przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie.
Na podstawie art. 149 § 1 p.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a:
1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności;
2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa;
3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania.
Z kolei § 1a powołanego przepisu stanowi, że jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa.
Warunkiem formalnym skutecznego wniesienia skargi do sądu administracyjnego jest wcześniejsze wyczerpanie środków zaskarżenia. Jak stanowi art. 53 § 2b p.p.s.a. skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. Strona skarżąca równocześnie z wniesieniem skargi (data wpływu do organu 9 styczeń 2023 r) złożyła ponaglenie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie za pośrednictwem organu I instancji. Tym samym przyjąć należy, że spełniony został warunek wynikający z art. 53 § 2b p.p.s.a. W orzecznictwie utrwalone są poglądy, że strona nie musi oczekiwać na rozpatrzenie ponaglenia przez właściwy organ. O dopuszczalności skargi rozstrzyga samo wniesienie ponaglenia (wyrok NSA z 25 września 2018 r ., II OSK 1659/18). W orzecznictwie wyrażono też wielokrotnie stanowisko, że wniesienie ponaglenia jednocześnie ze skargą spełnia wymóg formalny z art. 53 § 2b p.p.s.a. (np. WSA we Wrocławiu 14.03.2019 r., III SAB/Wr 226/18; z 12.04.2019r., III SAB/Wr 271/18 ) Stanowisko to podziela Sąd w składzie orzekającym.
Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 25 maja 2016 r., sygn. II FSK 1276/14 (dostępny w internetowej bazie orzeczeń sądów administracyjnych) ustawodawca nie skonstruował definicji "przewlekłego prowadzenia postępowania". W doktrynie wskazuje się, że pod tym pojęciem należy rozumieć sytuację prowadzenia postępowania w sposób nieefektywny poprzez wykonywanie czynności w dużym odstępie czasu bądź wykonywaniu czynności pozornych, powodujących że formalnie organ nie jest bezczynny ewentualnie mnożenie przez organ czynności dowodowych ponad potrzebę wynikającą z istoty sprawy. Pojęcie "przewlekłość postępowania" obejmować będzie zatem opieszałe, niesprawne i nieskuteczne działanie organu, w sytuacji gdy sprawa mogła być załatwiona w terminie krótszym, jak również nieuzasadnione przedłużanie terminu załatwienia sprawy. Skarga na przewlekłość postępowania dotyczy sytuacji innych niż formalna bezczynność organu (nie wydanie w terminie rozstrzygnięcia). Stwierdzenie przy tym, że w określonej dacie, a tą będzie data orzekania przez Sąd, można zakwalifikować postępowanie organu jako dotknięte przewlekłością jego prowadzenia, wymagać będzie gruntownego zbadania sprawy pod wieloma względami, dokonania oceny czynności procesowych, analizy faktów i okoliczności zależnych od działania organu i jego pracowników oraz stanu zastoju procesowego sprawy wynikającego z zaniechania lub wadliwości działań podejmowanych przez strony lub innych uczestników postępowania (J. Borkowski (w:) B. Adamiak, J. Borkowski. Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Wydanie 11. Warszawa 2011, str. 238). Przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ zaistnieje zatem wówczas, gdy będzie mu można skutecznie przedstawić zarzut niedochowania należytej staranności w takim zorganizowaniu postępowania administracyjnego, by zakończyło się ono w rozsądnym terminie, względnie zarzut prowadzenia czynności (w tym dowodowych) pozbawionych dla sprawy jakiegokolwiek znaczenia. Za postępowanie prowadzone przewlekle uznać należy postępowanie prowadzone w sposób nieefektywny poprzez wykonywanie czynności w dużym odstępie czasu bądź wykonywaniu czynności pozornych, powodujących, że formalnie organ nie jest bezczynny (por. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Komentarz Wydanie 5, Warszawa 2012, str. 44; J. Drachal J. Jagielski, R. Stankiewicz. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Komentarz pod red. R. Hausera i M. Wierzbowskiego, Warszawa 2011, str. 69-70 oraz orzecznictwo sądowe np. wyroki NSA: z dnia 7 marca 2013 r., sygn. akt II OSK 34/13; z dnia 13 sierpnia 2013 r. sygn. akt II OSK 549/13; z dnia 24 kwietnia 2014 r., sygn. akt II FSK 1114/12 oraz z dnia 21 stycznia 2015 r., sygn. akt II FSK 3097/12).
Odnosząc powyższe uwagi do niniejszej sprawy należy wskazać, że do chwili obecnej organ nie rozpoznał wniosku I. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w K., a postępowanie prowadzone jest przewlekle. Nie ulega wątpliwości, że w sprawie nastąpiło naruszenie zasady szybkości postępowania, którą statuuje art. 12 § 1 i 2 k.p.a.
Stosownie do art. 35 ust 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 r o drogach publicznych (Dz.U.2023.645 t.j. z dnia 2023.04.05) - zmianę zagospodarowania terenu przyległego do pasa drogowego, w szczególności polegającą na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, zarządca drogi uzgadnia w zakresie możliwości włączenia do drogi ruchu drogowego spowodowanego tą zmianą.
W związku z treścią art. 35 ust. 3 ustawy o drogach publicznych istnieje obowiązek uzgodnienia z zarządcą drogi zmiany zagospodarowania terenu przyległego do pasa drogowego, w szczególności polegającej na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części. Uzgodnienie z zarządcą drogi wymagane jest wtedy, gdy zmiana zagospodarowania terenu przyległego do pasa drogowego łączy się z możliwością włączenia do drogi ruchu drogowego spowodowanego tą zmianą.
Strona skarżąca wskazuje tę podstawę prawną skargi i złożonego wniosku z dnia 20 lipca 2022 r. oczekuje, że organ rozpozna wniosek nie później niż w terminie dwóch tygodni, w formie postanowienia, jak stanowią § 3 i § 5 art. 106 k.p.a., na które się powołuje. Strona skarżąca nie oczekuje uzgodnienia w formie zwykłego pisma zawierającego jedynie informację i własną opinię organu w odpowiedzi na złożone pismo.
Co istotne, art. 106 k.p.a. dotyczy wymogów współdziałania organu prowadzącego postępowanie w sprawie głównej z innym organem. Jeżeli przepis prawa uzależnia wydanie decyzji od zajęcia stanowiska przez inny organ (wyrażenia opinii lub zgody albo wyrażenia stanowiska w innej formie) decyzję wydaje się po zajęciu stanowiska przez ten organ. (§ 1 art. 106 k.p.a.) Organ załatwiający sprawę, zwracając się do innego organu o zajęcie stanowiska, zawiadamia o tym stronę. (§ 2 art. 106 k.p.a).
Organ do którego wpływa wniosek bada jego dopuszczalność. (art. 61 a k.p.a.)
Zgodnie z art. 35 § 1 i § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r kodeks postępowania administracyjnego (t.j. z dnia 14 czerwca 2022 r., Dz. U. z 2022., poz. 2000 ze zm. ) organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym - w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania.
O każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie organ administracji publicznej jest obowiązany zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki, wskazując nowy termin załatwienia sprawy oraz pouczając o prawie do wniesienia ponaglenia.(art. 36 § 1 k.p.a)
Ten sam obowiązek ciąży na organie administracji publicznej również w przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu. (art. 36 § 2 k.p.a.)
Te terminy ustawy zostały przez Gminny Zarząd Dróg w Wieliczce przekroczone. Inwestor, po uprzednim wezwaniu przedstawił koncepcję rozwiązań projektów drogowych w dniu 25 października 2022 r. Gminny Zarząd Dróg w Wieliczce przesłał 4 listopada 2022 r projekt umowy zawieranej stosownie do postanowień art. 16 ustawy z dnia 21 marca 1985 r o drogach publicznych. Następnie w piśmie z dnia 8 grudnia 2022 r organ powołał się na potrzebę zawarcia takiej umowy. Projekt umowy nie jest akceptowany przez inwestora. Postanowieniem z dnia 9 stycznia 2023 r Gminny Zarząd Dróg w Wieliczce zawiadomił stronę skarżącą, że sprawy nie można załatwić w terminach wskazanych w art. 35 k.p.a. w związku z koniecznością uzgodnienia przez strony warunków przebudowy drogi gminnej nr [...] (dz. nr ew. [...]) i zawarcia stosownej umowy. Wskazano nowy termin załatwienia sprawy do dnia 9 marca 2023 r.
Wobec tego, że wniosek z dnia 20 lipca 2022 r złożony w oparciu o art. 35 ust 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 r o drogach publicznych i art. 106 k.p.a. nie został do chwili obecnej rozpoznany przez organ, orzeczono jak w pkt 1 wyroku, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. zobowiązując organ do wydania w terminie 14 dni aktu w sprawie z wniosku I. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w K. z dnia 20 lipca 2022 r
W pkt 2 wyroku Sąd na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. orzekł, że organ dopuścił się przewlekłości w rozpoznaniu wniosku strony skarżącej, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa.
Rażące naruszenie prawa, o jakim mowa w art. 149 § 1 p.p.s.a. - jest postacią kwalifikowaną naruszenia prawa i jako takie powinno być interpretowane ściśle. Sąd stwierdza rażące naruszenie prawa, gdy wystąpią szczególne okoliczności uzasadniające przyjęcie takiego stanowiska. Zgodnie ze słownikowym znaczeniem tego sformułowania za działanie "rażące" należałoby uznać działanie bezspornie ponad miarę, niewątpliwe, wyraźne oraz oczywiste. Nie każde więc naruszenie prawa wskutek prowadzenia postępowania w sposób przewlekły lub z widoczną bezczynnością będzie naruszeniem rażącym. Ocena, czy mamy do czynienia z naruszeniem rażącym, powinna być przy tym dokonywana w powiązaniu z okolicznościami danej sprawy. Rażące naruszenie prawa musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do tego stanu, który może być podstawą stwierdzenia przewlekłości bądź bezczynności.
W doktrynie i orzecznictwie przyjmuje się, że z rażącym naruszeniem prawa mamy do czynienia wówczas, gdy działanie organu (w tym przypadku bezczynność) następuje sprzecznie z niebudzącą wątpliwości normą prawną. Jak wskazał NSA w wyroku z dnia 12 kwietnia 2022 r., sygn. II OSK 1602/21, rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 149 § 1a p.p.s.a. oznacza wadliwość działania organu administracji o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym, co ma miejsce w razie oczywistego braku podejmowania wymaganych czynności, oczywistego lekceważenia wniosków strony i jawnego natężenia braku woli do załatwienia sprawy, jak i w razie ewidentnego niestosowania przepisów prawa. Dokonując oceny czy naruszenie prawa ma charakter rażący, nie można poprzestać na prostym zestawieniu terminów, ale należy wziąć pod uwagę wszelkie uwarunkowania danej sprawy. (por. wyrok NSA z dnia 18 stycznia 2019 r. sygn. II OSK 1557/18; wyrok NSA z dnia 5 września 2018 r. sygn. II OSK 272/18; wyrok NSA z dnia 24 maja 2018 r. sygn. II OSK 381/18).
W judykaturze ukształtowało się stanowisko, według którego rażącym naruszeniem prawa - w rozumieniu art. 149 § 1a ustawy p.p.s.a. - jest stan, w którym bez żadnych wątpliwości i wahań w kontekście okoliczności danej sprawy można stwierdzić, że naruszono prawo w sposób oczywisty. W przypadku przekroczenia przez organ ustawowego terminu załatwienia sprawy o tym, czy przewlekłość organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa nie decyduje tylko sam przedmiot sprawy, ale wszystkie okoliczności z tym związane, w tym także czas trwania przewlekłości (wyrok NSA z dnia 22 września 2021 r. III OSK 995/21, Lex nr 3227754).
Dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych obowiązków, czyli także terminów załatwienia sprawy. Wspomniane przekroczenie musi więc być znaczne i niezaprzeczalne, bądź też przejawiać się w braku jakiejkolwiek reakcji organu na wniosek strony. Rażące opóźnienie w podejmowanych przez organ czynnościach ma być oczywiście pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia (por. wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2012 r. sygn. akt I OSK 675/12; postanowienie NSA z dnia 27 marca 2013 r. sygn. akt II OSK 468/13, wyroki WSA: we Wrocławiu z dnia 10 kwietnia 2014 r. sygn. akt II SAB/Wr 14/14; w Poznaniu z dnia 11 października 2013 r. sygn. akt II SAB/Po 69/13; w Szczecinie z dnia 16 maja 2013 r. sygn. akt II SAB/Sz 34/13).
Takiego kwalifikowanego naruszenia prawa w okolicznościach rozpoznawanej sprawie Sąd nie stwierdza. Zwłoka organu nie jest rażąco znaczna i świadczy raczej o nieefektywności działania, niż o unikaniu podejmowania rozstrzygnięcia, czy celowym lekceważeniu prawa strony.
O kosztach orzeczono w pkt. 3 wyroku na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a., zasądzając od organu na rzecz strony skarżącej kwotę 597 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania.