II SAB/Kr 224/25

II SAB/Kr 224/25 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2025-12-02
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-10-17
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Magda Froncisz
Paweł Darmoń /sprawozdawca/
Piotr Fronc /przewodniczący/
Symbol z opisem
6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
658
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
zobowiązano organ do wydania aktu
Powołane przepisy
Dz.U. 1960 nr 30 poz 168
art 35  par 1 , par 2 , par 3
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art 149 par 1  i 1 a  par 2
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Sygn. akt II SAB/Kr 224/25 [pic] WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 2 grudnia 2025 r. Wojew�dzki S�d Administracyjny w Krakowie w sk�adzie nast�puj�cym: Przewodnicz�cy S�dzia WSA Piotr Fronc S�dziowie WSA Pawe� Darmo� (spr.) WSA Magda Froncisz po rozpoznaniu w dniu 2 grudnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym przy uczestnictwie Prokuratora Prokuratury Rejonowej Krak�w - Nowa Huta w Krakowie B. K. sprawy ze skargi K. K. na bezczynno�� i przewlek�e prowadzenie post�powania przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Nowym S�czu dla Powiatu Nowos�deckiego w przejmiecie odmowy uchylenia, w wyniku wznowienia post�powania, decyzji o odst�pieniu od na�o�enia obowi�zku doprowadzenia obiektu budowlanego do stanu zgodnego z prawem, znak OAE-051-WD-19/22 I. zobowi�zuje Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Nowym S�czu dla Powiatu Nowos�deckiego do wydania aktu w terminie 2 (dw�ch) miesi�cy od dnia dor�czenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami administracyjnymi; II. stwierdza, �e Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Nowym S�czu dla Powiatu Nowos�deckiego dopu�ci� si� przewlek�ego prowadzenia post�powania; III. stwierdza, �e przewlek�e prowadzenie post�powania przez organ mia�o miejsce z ra��cym naruszeniem prawa; IV. wymierza organowi Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w Nowym S�czu dla Powiatu Nowos�deckiego grzywn� w wysoko�ci 500,00 z� (s�ownie: pi��set z�otych); w pozosta�ym zakresie skarg� oddala; VI. zas�dza od organu na rzecz skar��cej kwot� 100,00 z� (s�ownie: sto z�otych) tytu�em zwrotu koszt�w post�powania.
Uzasadnienie
Decyzją z dnia 8 marca 2021 r. nr 146/2021 Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla Powiatu Nowosądeckiego odmówił uchylenia własnej ostatecznej decyzji z dnia 3 stycznia 2018 r. nr 3/2018, którą odstąpiono od nałożenia na inwestora A. Z. obowiązku wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia przyłącza kanalizacji sanitarnej (do sieci kanalizacyjnej gminnej) o długości ok. 120 m na dz. nr [...] [...] do dz. nr [...] zrealizowanego w miejscowości P. do stanu zgodnego z prawem.
Po rozpatrzeniu odwołania K. K. (zwanej dalej także skarżącą), Małopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Krakowie decyzją z dnia 26 października 2021 r. nr 477/2021 utrzymał w mocy powyższą decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Powiatu Nowosądeckiego.
Wyrokiem z dnia 8 kwietnia 2022 r. sygn. akt II SA/Kr 38/22 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uchylił decyzję Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie z dnia 26 października 2021 r. nr 477/2021 oraz poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Powiatu Nowosądeckiego z dnia 8 marca 2021 r. nr 146/2021. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że postanowieniem z dnia 21 lipca 2020 r. nr 278/2020, znak: OAE-051-WD-5/19 zostało wznowione postępowanie administracyjne zakończone ostateczną decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Nowym Sączu dla Powiatu Nowosądeckiego z dnia 3 stycznia 2018 r. nr 3/2018, znak: OAE-530-44/17, gdyż współwłaściciele działki nr [...] w P. – skarżąca K. K. oraz W. P. zostali bezpodstawnie wykluczeni z kręgu stron postępowania i bez własnej winy nie brali w nim udziału. W związku z powyższym należało, zdaniem Sądu, przeprowadzić postępowanie co do istoty sprawy, uwzględniając stan faktyczny i prawny z daty orzekania przez organ administracji w postępowaniu wznowionym. Tymczasem w kontrolowanym postępowaniu zakres postępowania wyjaśniającego został niesłusznie ograniczony.
Za bezsporne Sąd uznał ustalenie, zgodnie z którym A. Z. wybudował przyłącze kanalizacyjne do budynku na działce nr [...] w P. . W postępowaniu zakończonym ostateczną decyzją administracyjną skarżąca zarzucała, że przyłącze to zrealizowano na działce nr [...], zamiast na działce nr [...], stanowiącej drogę dojazdową, w której przyłącze miało się znajdować zgodnie z pozwoleniem na budowę. W trakcie trwania postępowania naprawczego inwestor A. Z. dokonał przeniesienia przyłącza. Przebieg przyłącza, w szczególności jego brak na działce nr [...], pozostawał jednak nadal okolicznością sporną.
Sąd zauważył, że organy obu instancji przyjęły, na podstawie materiału zgromadzonego w toku postępowania naprawczego, prowadzonego na podstawie art. 50 i 51 Prawa budowlanego, że przyłącze zostało usunięte z działki skarżącej. Organy obu instancji uznały, że zalegająca w aktach dokumentacja powykonawcza w postaci szkicu polowego wykonanego przez uprawnionego geodetę z dnia 12 grudnia 2017 r. wiarygodnie odzwierciedla sytuację na gruncie, która to sytuacja, poza zmianą punktów granicznych w obrębie spornego przyłącza (w związku z przeprowadzonym rozgraniczeniem) nie uległa zmianie. Przebieg przyłącza, w ocenie organu odwoławczego, potwierdza ponadto notatka służbowa spisana w dniu 13 października 2017 r., do której dołączono dokumentację zdjęciową wraz z opisem. Odmówiono natomiast mocy dowodowej dokumentom zaoferowanym przez skarżącą, w szczególności dokumentacji postępowania rozgraniczeniowego przeprowadzonego po wydaniu kwestionowanej decyzji ostatecznej. Nie przeprowadzono również innych dowodów wnioskowanych przez skarżącą.
Sąd nie zgodził się ze stanowiskiem organów. Zdaniem Sądu, niezasadnie uznano w przedmiotowej sprawie, że materiał zgromadzony w postępowaniu zakończonym decyzją ostateczną wyjaśnia w pełni trasę spornego przyłącza. W ocenie Sądu, nie wykluczono tego, że elementy spornego przyłącza mogą znajdować się w działce nr [...]. Sąd zauważył, że szkic polowy, według organów stanowiący koronny dowód przebiegu przyłącza – jest dokumentem prywatnym, sporządzonym na zlecenie inwestora i nie ma szczególnego waloru dowodowego. Okoliczności rzeczywistego położenia przyłącza względem granic działek nie wykazuje również przywołana przez organ odwoławczy notatka służbowa z dnia 13 października 2017 r. z przeprowadzenia czynności kontrolno-sprawdzających w terenie sporządzona przez pracowników PINB, bez udziału stron. Z treści notatki wynika, że przyłącze przebiegało wówczas bezpośrednio wzdłuż betonowych płyt ażurowych stanowiących drogę dojazdową. Nie wykazano jednak, że płyty ażurowe znajdują się w istocie na działce nr [...]. Nie wyjaśnia tej wątpliwości dokumentacja fotograficzna. Zauważyć należy, że o notatki nie załączono chociażby szkicu sytuacyjnego obrazującego miejsca wykonanych zdjęć.
Zdaniem Sądu, niezasadnie ograniczono też zakres postępowania wyjaśniającego ze względu na przesłankę wznowienia postępowania, przez nieuwzględnienie materiału dowodowego powstałego po wydaniu decyzji ostatecznej z dnia 3 stycznia 2018 r., a nawet więcej - po wykonaniu pomiarów będących podstawą ww. szkicu polowego (tak: organ I instancji). Sąd przypomniał, że podstawę wznowienia w przedmiotowej sprawie stanowiła przesłanka z art. 145 § 1 pkt 4 Kodeksu postępowania administracyjnego, która stanowi sposób naprawienia błędu polegającego na niezapewnieniu czynnego udziału w postępowaniu zakończonym dotychczasową decyzją, we wznowionym postępowaniu, należy – z oczywistymi ograniczeniami – umożliwić zrealizowanie tego prawa. Gdyby zatem uznać, że w postępowaniu wznowionym na podstawie analizowanej przesłanki można by posłużyć się wyłącznie dowodami powstałymi przed wydaniem decyzji, wznowienie postępowania byłoby tylko iluzorycznym środkiem ochrony jednostki, której prawa zostały naruszone działaniem organu administracji. Wobec tego w przedmiotowej sprawie niesłusznie kwestionowano dokumentację związaną z postępowaniem rozgraniczeniowym, powstałą po wydaniu decyzji z 3 stycznia 2018 r., niezależnie od jej rzeczywistego znaczenia dla sprawy. Organy powinny były również wnikliwie odnieść się do wniosków dowodowych zgłaszanych przez skarżącą w toku postępowania, rozważając je zgodnie z art. 78 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego.
Za bezpodstawny Sąd uznał zarzut organu, że skarżąca nie wykazała za pomocą dokumentu zmiany przebiegu granic w obrębie spornego przyłącza, a tym samym wykazywałby jego umiejscowienie na działce nr [...]. Organ przerzucił tym samym na skarżącą ciężar dowodu, który w tej sytuacji spoczywał na organie.
W związku z powyższym Sąd uznał, że co najmniej przedwcześnie organy stwierdziły, że ustalona przesłanka wznowienia nie miała wpływu na rozstrzygnięcie, a tym samym, że w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej (art. 146 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego).
W dniu 7 października 2022 r. do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Powiatu Nowosądeckiego wpłynęły akta sprawy wraz z prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 8 kwietnia 2022 r. sygn. akt II SA/Kr 38/22, zwrócone przez organ II instancji.
W dniu 17 listopada 2022 r. organ I instancji zwrócił się z zapytaniem do biegłych, czy któryś z nich byłby zainteresowany dokonaniem pomiarów odnośnie lokalizacji przyłącza kanalizacji sanitarnej o długości ok. 120 m, łączącego instalację wewnętrzną jednorodzinnego budynku mieszkalnego na działce nr [...] z siecią kanalizacyjną gminną na dz. nr [...] w obr. ewid. P. . Z uwagi na przesłanie powyższego zapytania na błędne adresy wysyłkę powtórzono w dniu 9 grudnia 2022r.
W dniu 17 listopada 2022 r. organ I instancji wysłał do stron postępowania postanowienie z dnia 4 listopada 2022 r. nr 461/2022 znak: OAE-051-WD-19/22 zawiadamiające, że sprawa nie może zostać załatwiona w terminie z uwagi na konieczność przeprowadzenia dodatkowego postępowania wyjaśniającego związanego z koniecznością przeprowadzenia oględzin z udziałem biegłego geodety. W treści postanowienia wyznaczono nowy termin załatwienia sprawy, tj. do dwóch miesięcy od daty otrzymania postanowienia.
Postanowieniem z dnia 3 stycznia 2023 r. nr 6/2023 znak: OAE-051-WD-19/22 Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Nowym Sączu dla Powiatu Nowosądeckiego powołał biegłego do opracowania dokumentacji geodezyjnej obejmującej pomiar odkrytego przyłącza kanalizacji sanitarnej wraz ze szkicem pomiaru przyłącza kanalizacji sanitarnej o długości ok. 120 m, łączącego instalację wewnętrzną jednorodzinnego budynku mieszkalnego na terenie działki nr [...] z siecią kanalizacyjną gminną na dz. nr [...] w obr. ewid. P. Z..
W dniu 18 stycznia 2023 r. organ I instancji wysłał do stron postępowania postanowienie z dnia 16 stycznia 2023 r. nr 22/2023 znak: OAE-051-WD-19/22 zawiadamiające, że sprawa nie może zostać załatwiona w terminie z uwagi na konieczność przeprowadzenia dodatkowego postępowania wyjaśniającego związanego z koniecznością przeprowadzenia oględzin z udziałem biegłego geodety. W treści postanowienia wyznaczono nowy termin załatwienia sprawy, tj. do dwóch miesięcy od daty otrzymania postanowienia.
Następnie w dniu 5 lipca 2023 r. organ I instancji wysłał do stron postępowania kolejne postanowienie z dnia 19 czerwca 2023 r. nr 389/2023 znak: OAE-051-WD-19/22 zawiadamiające, że sprawa nie może zostać załatwiona w terminie z uwagi na konieczność przeprowadzenia dodatkowego postępowania wyjaśniającego związanego z koniecznością przeprowadzenia oględzin z udziałem biegłego geodety. W treści postanowienia wyznaczono nowy termin załatwienia sprawy, tj. do dwóch miesięcy od daty przeprowadzenia ww. czynności.
Pismem z dnia 13 lipca 2023 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Nowym Sączu dla Powiatu Nowosądeckiego zwrócił się do Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie o przyznanie kwoty 4920 zł na pokrycie kosztów wykonania opinii biegłego.
Pismem z dnia 6 listopada 2023 r. Małopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Krakowie nie wyraził zgodny na przeznaczenie środków z rezerwy celowej na wykonanie opinii biegłego.
Pismami z dnia 22 marca 2024 r. i z dnia 25 czerwca 2024 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Nowym Sączu dla Powiatu Nowosądeckiego ponownie zwrócił się do Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie o przyznanie kwoty [...]zł w celu przeprowadzenia niezbędnego postępowania dowodowego.
Pismem z dnia 19 sierpnia 2024 r. skarżąca wiosła ponaglenie na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Nowym Sączu.
Pismem z dnia 23 sierpnia 2024 r. K. K. wniosła skargę na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Nowym Sączu, domagając się w niej: 1) stwierdzenia bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania z rażącym naruszeniem prawa, 2) zobowiązanie organu do dokonania stosownych czynności oraz wydania w określonym terminie decyzji kończącej postepowanie oraz 3) przyznanie jej od organu sumy pieniężnej lub wymierzenie grzywny organowi. W uzasadnieniu skargi skarżąca powołała się na wyrok WSA w Krakowie z dnia 8 kwietnia 2022 r. sygn. akt II SA/Kr 38/22 i wskazała, że organ powołał biegłego geodetę w celu opracowania dokumentacji geodezyjnej spornego obiektu budowlanego (przyłącza kanalizacji sanitarnej), a czynności dowodowe z udziałem biegłego miały zostać przeprowadzone po uprzednim podpisaniu umowy z powołanym geodetą oraz po zabezpieczeniu środków finansowych. Skarżąca stwierdziła, że pismem z dnia 25 stycznia 2023 r. poinformowała organ, że nie zgadza się na poniesienie tych kosztów, bo czynności wynikają z ustawowego obowiązku organu (o czym przesądził wyrok WSA w Krakowie), a poza tym w aktach sprawy znajdują się dowody pozwalające na rozstrzygnięcie przez organ przedmiotowego postępowania. Skarżąca podniosła także, że w dniu 14 kwietnia 2023 r. podczas rozmowy z piastunem organu wskazała, że niezbędne dowody są w aktach sprawy, podobnie jak w zasobach geodezyjnych Starostwa Powiatowego w N. S.. Zdaniem skarżącej, organ ogranicza się jedynie do prowadzenia wielomiesięcznej korespondencji z MWINB na temat pozyskania środków finansowych niezbędnych do wykonania czynności geodety.
W odpowiedzi na skargę Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Nowym Sączu wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu organ podniósł w szczególności, że powołał biegłego geodetę, który oszacował koszt odkrywek, pomiarów i sporządzenia szkicu polowego na kwotę [...]zł brutto. Dotychczas organ nie otrzymał środków finansowych na wynagrodzenie biegłego. O każdej niemożliwości załatwienia sprawy w terminie skarżąca była informowana. Organ wskazał, że w skardze do WSA w Krakowie skarżąca zarzucała naruszenie art. 85 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (nieprzeprowadzenie oględzin przed wydaniem zaskarżonych decyzji mimo jej wniosku, a jedynie oparcie się na mapie sporządzonej przez geodetę, która nie odzwierciedla stanu faktycznego na gruncie oraz została sporządzona przed dokonaniem rozgraniczenia) i art. 84 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (niezwrócenie się do biegłego celem wydania opinii). Następnie organ przytoczył treść uzasadnienia wyroku WSA w Krakowie: "Zauważyć należy chociażby to, że skarżąca właśnie wnioskowała o przeprowadzenie oględzin w terenie (pismo z 14 grudnia 2020 r., k. 61-62 akt PINB), który nie został uwzględniony, chociaż w okolicznościach sprawy oględziny z udziałem biegłego geodety, z wykonaniem niezbędnych odkrywek mogłyby doprowadzić do definitywnego wyjaśnienia spornych okoliczności faktycznych". Organ podkreślił, że pozyskany na wcześniejszym etapie materiał dowodowy (ustalenia w wyniku czynności kontrolnych bez udziału strony, szkic polowy geodety) został zakwestionowany. W świetle treści skargi i wyroku tym bardziej zasadne jest przeprowadzenie oględzin z udziałem biegłego geodety, które pozwolą na jednoznaczne określenie przedmiotu postępowania. Pracownicy organu nie są z wykształcenia geodetami i nie mają narzędzi umożliwiających określenie przebiegu podziemnego uzbrojenia terenu.
Wyrokiem z dnia 29 listopada 2024 r. sygn. akt II SAB/Kr 189/24 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie: I. zobowiązał Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Nowym Sączu do wydania aktu albo do dokonania w sprawie znak: OAE-051-WD-19/22, II. stwierdził, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Nowym Sączu dopuścił się bezczynności i przewlekle prowadził postępowanie, co miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa, III. przyznał od organu na rzecz skarżącej kwotę pieniężną w wysokości [...] zł, IV. zasądził od Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Nowym Sączu na rzecz skarżącej kwotę 100 zł. tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
W uzasadnieniu Sąd w oparciu o akta sprawy przedstawił chronologię wydarzeń od momentu zwrócenia organowi I instancji akt sprawy wraz z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 8 kwietnia 2022 r. sygn. akt II SA/Kr 38/22, zwrócone przez organ II instancji do wysłania przez organ I instancji w dniu 26 czerwca 2024 r. kolejnej prośby do Małopolskiego Wojewódzkiego inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie o przyznanie kwoty pieniężnej na wykonanie opinii przez biegłego. Sąd stwierdził, że do dnia wydania wyroku sprawa nie została załatwiona. W związku z tym Sąd zobowiązał organ do wydania aktu albo do dokonania czynności.
W ocenie Sądu, bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Nowym Sączy miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa, gdyż pomimo upływu dwóch lat od wpływu akt do organu w październiku 2022 r., w sprawie nie tylko nie zostało zakończone postępowanie, ale organ nawet nie podjął próby jego prowadzenia, poza wysyłaniem pism do WINB o zabezpieczenie środków finansowych na opinię biegłego geodety. W szczególności organ nie podjął próby wyjaśnienia stanu faktycznego przy pomocy innych środków dowodowych, np. nie została przeprowadzona nawet analiza dokumentacji rozgraniczeniowej, o której mowa w wyroku WSA w Krakowie sygn. II SA/Kr 38/22. W ocenie Sądu, stanowi to rażące naruszenie obowiązków organu w zakresie zasad prowadzenia postępowania. Oceny tej nie może zmienić kwestia braku zabezpieczenia przez organ środków służących postępowaniu. Nie jest to bowiem okoliczność, która usprawiedliwia bezczynność organu.
Uzasadniając przyznanie na rzecz skarżącej sumy pieniężnej w wysokości 1000 zł Sąd wyjaśnił, że doszedł do przekonania, że będzie to odpowiedni środek kompensacyjny, represyjny i prewencyjny. Przyznanie sumy pieniężnej jest środkiem, który zdaniem Sądu powinien być stosowany w szczególnie drastycznych przypadkach zwłoki organu w załatwieniu sprawy, a więc w tego rodzaju sytuacjach, gdzie oceniając całokształt działań organu, można dojść do przekonania, że noszą one znamiona celowego unikania załatwienia sprawy, a przy tym istnieje uzasadniona obawa, że bez tych dodatkowych sankcji organ nadal nie będzie respektować obowiązków wynikających z przepisów prawa. Ponadto, przyznanie sumy pieniężnej wobec strony postępowania pełni funkcję kompensacyjną, ma na celu wyrównanie uszczerbku (krzywdy, straty), jakich doznała strona skarżąca na skutek bezczynności organu administracji. Taka sytuacja miała zdaniem Sądu miejsce w niniejszej sprawie.
Po rozpoznaniu skargi kasacyjnej Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Nowym Sączu dla Powiatu Nowosądeckiego, Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 1 września 2025 r. sygn. akt II OSK 842/25 uchylił powyższy wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie i przekazał sprawę temu Sądowi do ponownego rozpoznania. Za zasadny NSA uznał zarzut skargi kasacyjnej wskazujący na posłużenie się przez Sąd I instancji nieznanym w ustawie i bliżej niesprecyzowanym pojęciem "dokonanie". NSA wyjaśnił, że w przypadku uwzględnienia skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy administracji publicznej sąd administracyjny zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu albo do dokonania czynności, przy czym obowiązkiem Sądu jest precyzyjne ustalenie treści rozstrzygnięcia. Zdaniem NSA, w rozpoznawanej sprawie zabrakło precyzyjnego rozstrzygnięcia, mającego podstawę ustawową bowiem rozstrzygnięcie zobowiązujące organ jest "niedokończone", co ma istotne konsekwencje w zakresie wykonalności wyroku.
Ponadto zgodnie z art. 149 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy (...) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności. Przepis ten nie określa, jakimi kryteriami powinien kierować się sąd, określając organowi termin do wykonania wyroku przez podjęcie nakazanych w nim działań. W związku z tym należy przyjąć, zdaniem NSA, że sąd dysponuje w tym zakresie pełną swobodą, przy czym powinien kierować się przede wszystkim interesem strony, a jako wytyczne traktować terminy ustawowe do załatwiania spraw w postępowaniu, w którym nastąpiła bezczynność organu administracji publicznej. NSA podkreślił przy tym, że wskazanie przez sąd w trybie art. 149 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi terminu załatwienia sprawy jest każdorazowym elementem sentencji wyroku, czego w niniejszej sprawie zabrakło. Ponadto Naczelny Sąd Administracyjny dodał, że prawidłowe określenie organu to Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Nowym Sączu dla Powiatu Nowosądeckiego.
Powyższe naruszenia są, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, na tyle istotne, że przedwczesna jest ocena pozostałych zarzutów skargi kasacyjnej.
Natomiast ukierunkowując ponowne rozpoznanie skargi przez Sąd I instancji NSA wskazał, że niezasadny jest zarzut prowadzenia łącznie postępowania na bezczynność organu i przewlekłość. W orzecznictwie wskazuje się bowiem, że zakres przedmiotowy przewlekłości postępowania jest zasadniczo szerszy niż pojęcie bezczynności organu. O ile bezczynność można sprowadzić do braku jednej czynności organu w postaci "wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa", to przewlekłość oznacza taki stan, w którym sprawa administracyjna jest rozpoznawana ponad rozsądny i wymagany dla jej załatwienia czas. Kontrola sprawności toku postępowania przeprowadzana przez sąd administracyjny w celu zastosowania środków przewidzianych w art. 149 § 1 i § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi musi obejmować zatem również ocenę przeprowadzanych działań organu. Odróżniając te dwie postacie niesprawności postępowania prowadzonego przez organ NSA zauważył, że obie skargi zarówno na bezczynność, jak i na przewlekłość zmierzają do osiągnięcia podobnego rezultatu.
Rozpoznając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:
W pierwszej kolejności wskazać należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, skargę złożoną w niniejszej sprawie rozpoznał na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do art. 119 pkt 4 i art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.). Zgodnie z tym przepisem, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania.
Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany wskazanymi przez stronę skarżącą zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Według art. 149 § 1 p.p.s.a., sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania.
Zgodnie z art. 149 § 1a p.p.s.a., jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Zgodnie z § 1b sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego. Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 (art. 149 § 2 p.p.s.a.).
Przechodząc do merytorycznego rozpoznania skargi wskazać należy, że sąd rozpatrując skargę wniesioną na bezczynność/przewlekłość organu administracji publicznej ogranicza się wyłącznie do ustalenia, czy organowi można przypisać lub nie - stan bezczynności/przewlekłości. Dodać przy tym należy, że w postępowaniu wywołanym skargą na bezczynność/przewlekłość, nie jest możliwe badanie innych kwestii aniżeli obiektywny fakt pozostawania organu w zwłoce z załatwieniem sprawy.
Sąd administracyjny rozpoznając skargę na bezczynność/przewlekłość bada czy podejmowane czynności zmierzały do należytego i szybkiego załatwienia sprawy, w jakich odstępach czasu były podejmowane, a także czy czynności podejmowane przez organ nie miały charakteru pozornego.
Zgodnie z art. 35 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572 ze zm., zwanej dalej k.p.a.) organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. W myśl § 2 tego przepisu niezwłocznie powinny być załatwiane sprawy, które mogą być rozpatrzone w oparciu o dowody przedstawione przez stronę łącznie z żądaniem wszczęcia postępowania lub w oparciu o fakty i dowody powszechnie znane albo znane z urzędu organowi, przed którym toczy się postępowanie, bądź możliwe do ustalenia na podstawie danych, którymi rozporządza ten organ. Z kolei § 3 tego przepisu stanowi, że załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym - w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania.
Podkreślenia wymaga, że z bezczynnością organu mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ administracji publicznej nie podejmuje żadnych czynności lub wprawdzie prowadzi postępowanie w sprawie, ale mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie kończy go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub innego aktu lub też nie podejmuje przewidzianej prawem czynności. Natomiast przewlekłe prowadzenie postępowania ma miejsce wówczas, gdy organ podejmuje wprawdzie działania, ale robi to opieszale lub skuteczność podejmowanych czynności jest wątpliwa. Dotyczy to także sytuacji, gdy organ podejmuje czynności nie zmierzając wprost i skutecznie do finalnego załatwienia sprawy. Przewlekłość w prowadzeniu postępowania występuje wówczas, gdy organ nie załatwia sprawy w terminie nie pozostając jednocześnie w bezczynności, a podejmowane przez ten organ czynności procesowe nie charakteryzują się koncentracją, bądź mają charakter czynności pozornych, nieistotnych dla merytorycznego załatwienia sprawy.
Dopuszczalne było objęcie przez skarżącą - jedną skargą obu form opieszałości organu, co zainicjowało jedną sprawę sadowoadministracyjną "o stwierdzenie bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania". Taką możliwość dopuszcza ugruntowane orzecznictwo sądowoadministracyjne (wyrok NSA z dnia 30 stycznia 2014 r., sygn.. akt I OSK 2565/13). Skarżąca zainicjowała jedną sprawę sądowoadministracyjną, a Sąd dysponując określonymi środkami prawnymi rozstrzygnął spór związany z brakiem wydania aktu w przepisanym prawem terminie. Skarżąca zarzuciła Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w Nowym Sączu dla Powiatu Nowosądeckiego stosownie do art. 149 § 1 p.p.s.a. (alternatywa nierozłączna) jednocześnie dwie formy opieszałości: "bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania".
Dodać trzeba że rozpoznanie sprawy następuje w warunkach związania (art. 190 p.p.s.a.) wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 września 2025 r, sygn. akt II OSK 842/25. W uzasadnieniu tego wyroku NSA w skazał, że "niezasadny jest zarzut prowadzenia łącznie postępowania na bezczynność organu i przewlekłość. W orzecznictwie wskazuje się, iż zakres przedmiotowy przewlekłości postępowania jest zasadniczo szerszy niż pojęcie bezczynności organu. O ile bezczynność można sprowadzić do braku jednej czynności organu w postaci "wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa", to przewlekłość oznacza taki stan, w którym sprawa administracyjna jest rozpoznawana ponad rozsądny i wymagany dla jej załatwienia czas. Kontrola sprawności toku postępowania przeprowadzana przez Sąd administracyjny w celu zastosowania środków przewidzianych w art. 149 § 1 i § 2 p.p.s.a. musi obejmować zatem również ocenę przeprowadzanych działań organu. Odróżniając te dwie postacie niesprawności postępowania prowadzonego przez organ należy zauważyć, że obie skargi zarówno na bezczynność, jak i na przewlekłość zmierzają do osiągnięcia podobnego rezultatu."
W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie rozpoznającego sprawę ponownie, organ dopuścił się przewlekłego prowadzenia postępowania.
Jak wynika z akt sprawy wyrokiem z dnia 8 kwietnia 2022 r. sygn. akt II SA/Kr 38/22 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uchylił decyzję Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie z dnia 26 października 2021 r. nr 477/2021 oraz poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Powiatu Nowosądeckiego z dnia 8 marca 2021 r. nr 146/2021. Następnie Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla Powiatu Nowosądeckiego podjął ponownie czynności zmierzające do załatwienia sprawy, bowiem w dniu 7 października 2022 r. do organu wpłynęły akta sprawy wraz z prawomocnym wyrokiem z dnia 8 kwietnia 2022 r. sygn. akt II SA/Kr 38/22, zwrócone przez organ II instancji.
W dniu 17 listopada 2022 r. organ I instancji zwrócił się z zapytaniem do biegłych, czy któryś z nich byłby zainteresowany dokonaniem pomiarów odnośnie lokalizacji przyłącza kanalizacji sanitarnej o długości ok. 120 m, łączącego instalację wewnętrzną jednorodzinnego budynku mieszkalnego na działce nr [...] z siecią kanalizacyjną gminną na dz. nr [...] w obr. ewid. P.
Z uwagi na przesłanie zapytania na błędne adresy - wysyłkę powtórzono w dniu 9 grudnia 2022 r.
W dniu 17 listopada 2022 r. organ I instancji wysłał do stron postępowania postanowienie z dnia 4 listopada 2022 r. nr 461/2022 znak: OAE-051-WD-19/22 zawiadamiające, że sprawa nie może zostać załatwiona w terminie z uwagi na konieczność przeprowadzenia dodatkowego postępowania wyjaśniającego związanego z koniecznością przeprowadzenia oględzin z udziałem biegłego geodety. W treści postanowienia wyznaczono nowy termin załatwienia sprawy, tj. do dwóch miesięcy od daty otrzymania postanowienia.
Postanowieniem z dnia 3 stycznia 2023 r. nr 6/2023 znak: OAE-051-WD-19/22 PINB w Nowym Sączu dla Powiatu Nowosądeckiego powołał biegłego do opracowania dokumentacji geodezyjnej obejmującej pomiar odkrytego przyłącza kanalizacji sanitarnej wraz ze szkicem pomiaru przyłącza kanalizacji sanitarnej o długości ok. 120 m, łączącego instalację wewnętrzną jednorodzinnego budynku mieszkalnego na terenie działki nr [...] z siecią kanalizacyjną gminną na dz. nr [...] w obr. ewid. P. Z..
W dniu 18 stycznia 2023 r. organ I instancji wysłał do stron postępowania postanowienie z dnia 16 stycznia 2023 r. nr 22/2023 znak: OAE-051-WD-19/22 zawiadamiające, że sprawa nie może zostać załatwiona w terminie z uwagi na konieczność przeprowadzenia dodatkowego postępowania wyjaśniającego związanego z koniecznością przeprowadzenia oględzin z udziałem biegłego geodety. W treści postanowienia wyznaczono nowy termin załatwienia sprawy, tj. do dwóch miesięcy od daty otrzymania postanowienia.
Następnie w dniu 5 lipca 2023 r. organ I instancji wysłał do stron postępowania kolejne postanowienie z dnia 19 czerwca 2023 r. nr 389/2023 znak: OAE-051-WD-19/22 zawiadamiające, że sprawa nie może zostać załatwiona w terminie z uwagi na konieczność przeprowadzenia dodatkowego postępowania wyjaśniającego związanego z koniecznością przeprowadzenia oględzin z udziałem biegłego geodety. W treści postanowienia wyznaczono nowy termin załatwienia sprawy, tj. do dwóch miesięcy od daty przeprowadzenia ww. czynności.
Pismem z dnia 13 lipca 2023 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Nowym Sączu dla Powiatu Nowosądeckiego zwrócił się do Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie o przyznanie kwoty [...]zł na pokrycie kosztów wykonania opinii biegłego.
Pismem z dnia 6 listopada 2023 r. Małopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Krakowie nie wyraził zgodny na przeznaczenie środków z rezerwy celowej na wykonanie opinii biegłego.
Pismami z dnia 22 marca 2024 r. i z dnia 25 czerwca 2024 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Nowym Sączu dla Powiatu Nowosądeckiego ponownie zwrócił się do Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie o przyznanie kwoty [...]zł w celu przeprowadzenia niezbędnego postępowania dowodowego. W tym czasie organ skupił się na prowadzeniu wielomiesięcznej korespondencji z MWINB na temat pozyskania środków finansowych niezbędnych do wykonania czynności geodety.
Pismem z dnia 19 sierpnia 2024 r. skarżąca wiosła ponaglenie na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Nowym Sączu.
K. K. (pismem z dnia 23 sierpnia 2024 r.) wniosła skargę na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Nowym Sączu, domagając się w niej: 1) stwierdzenia bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania z rażącym naruszeniem prawa, 2) zobowiązanie organu do dokonania stosownych czynności oraz wydania w określonym terminie decyzji kończącej postepowanie oraz 3) przyznanie jej od organu sumy pieniężnej lub wymierzenie grzywny organowi.
Akta administracyjne przekazane sądowi zamyka pismo z 25 czerwca 2024 r. Do chwili wydania przez Sąd wyroku z 2 grudnia 2025 r nie wiadomo czy sprawa została załatwiona. Organ, wbrew swoim interesom i obowiązkowi nie informował o dalszych czynnościach w sprawie, a skarżąca konsekwentnie podtrzymuje wniesioną skargę.
Z powyższego zestawienia podejmowanych w sprawie czynności jednoznacznie wynika, że organ I instancji prowadzi postępowanie opieszale, a w konsekwencji zdecydowanie przewlekle. Czynności podejmowane są pozornie, w ostatnim czasie ograniczały się do bezradnej korespondencji z organem odwoławczym, celem zabezpieczenia środków na opinię biegłego. Organ informował o zmianie terminów załatwienia sprawy w trybie art. 36 k.p.a. ( postanowienia z dnia 4 listopada 2022 r, 16 stycznia 2023 r i 19 czerwca 2023 r), ale podejmował w kolejnych odstępach czasu czynności pozorne, bowiem nie prowadziło to do efektywnego postępu w sprawie
Mając na względzie fakt, że organ I instancji do chwili obecnej nie zakończył postępowania Sąd w pkt I wyroku na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. zobowiązał organ do wydania aktu w terminie 2 miesięcy od dnia doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami administracyjnymi. Wyznaczony termin uwzględnia w pełni interes skarżącej i stopień skomplikowania sprawy, mając na względzie dowód jaki ma być przeprowadzony w sprawie.
Następnie Sąd, na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a., stwierdził, że organ dopuścił się przewlekłego prowadzenia postępowania – jak w pkt II wyroku.
Równocześnie Sąd na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a. stwierdził, że przewlekłe prowadzenie postępowania miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa – jak w pkt III wyroku.
Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 12 kwietnia 2022 r. sygn. akt II OSK 1602/21, rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 149 § 1a p.p.s.a. oznacza wadliwość działania organu administracji o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym, co ma miejsce w razie oczywistego braku podejmowania wymaganych czynności, oczywistego lekceważenia wniosków strony i jawnego natężenia braku woli do załatwienia sprawy, jak i w razie ewidentnego niestosowania przepisów prawa. Dokonując więc oceny czy naruszenie prawa ma charakter rażący, nie można poprzestać na prostym zestawieniu terminów, ale należy wziąć pod uwagę wszelkie uwarunkowania danej sprawy. Bez wątpienia organ po uchyleniu decyzji przez Sąd, powinien prowadzić postępowanie szczególnie starannie, z naciskiem na pełne zachowanie zasady sprawności postępowania (art. 35 k.p.a.). Wbrew temu obowiązkowi organ podejmował czynności mało efektywnie, w dużych odstępach czasu.
Sąd nie znalazł podstaw do przyznania od organu na rzecz skarżącej sumy pieniężnej w trybie art. 149 § 2 p.p.s.a., a w związku z tym skargę w tym zakresie oddalił – jak w pkt V wyroku. Natomiast wymierzył organowi grzywnę w wysokości 500 zł – jak w pkt IV wyroku.
Jak wskazał Naczelny Sad Administracyjny w wyroku z dnia 15 września sygn. II OSK 1075/20, wybór pomiędzy grzywną a sumą pieniężną powinien być w pierwszym rzędzie uwarunkowany celem skargi na bezczynność bądź przewlekłość, którym jest zwalczenie bezczynności i doprowadzenie do zakończenia postępowania, a także zapobieganie bezczynności lub przewlekłemu prowadzeniu postępowania. Cele powyższe realizuje wymierzenie organowi grzywny, jednak sąd może dojść do przekonania, że poza wymiarem represyjnym i prewencyjnym zasadne jest przyznanie stronie rekompensaty za niewłaściwe działanie organu. Nie chodzi tu jednak o rekompensatę wszelkich rzeczywiście poniesionych strat lub utraconych zysków. To, że przyznanie sumy pieniężnej ma charakter kompensacyjny, nie podważa stanowiska, że może być ona przyznana tylko w sytuacji, gdy to przyznanie jest potrzebne dla osiągnięcia celu orzeczenia rozstrzygającego skargę na bezczynność/przewlekłość: zwalczenia bezczynności/przewlekłości organu oraz zdyscyplinowania organu. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 kwietnia 2017 r. sygn. akt I OSK 1506/16). Ponadto grzywna lub suma pieniężna, o których mowa w art. 149 § 2 p.p.s.a., mają charakter fakultatywny.
Organ do chwili obecnej nie wydał decyzji w sprawie, więc zachodzi konieczności dodatkowego zdyscyplinowania organu nałożoną grzywną. Ten środek represyjny powinien być stosowany właśnie w takim drastycznym przypadku stwierdzonej przewlekłości w załatwieniu sprawy. Dodatkowo istnieje uzasadniona obawa, że bez sankcji organ nadal nie będzie respektować obowiązków wynikających z kodeksu postępowania administracyjnego. Organ, po wniesieniu skargi nie rozpoznał sprawy, nie próbował przekonująco wyjaśnić powstałych nieprawidłowości. Tłumaczenie organu, że pracownicy Inspektoratu nie są z wyksztalcenia geodetami oraz nie posiadają narzędzi umożliwiających określenie przebiegu podziemnego uzbrojenia terenu - nie przystają do stwierdzonej przewłoki w przeprowadzeniu dowodu z opinii biegłego geodety i oględzin. Brak zabezpieczonych środków na koszty opinii biegłego również obciąża organ prowadzący postępowanie.
Podkreślić należy, że sam fakt stwierdzonej przewlekłości nie stanowi dostatecznej przesłanki do przyznania od organu na rzecz skarżącego sumy pieniężnej, czy wymierzenia grzywny. Ustawodawca przewidział bowiem jedynie fakultatywne działanie sądu w tym zakresie, gdyż nie sprecyzował przesłanek przyznania sumy pieniężnej, czy wymierzenia grzywny. Oznacza to, że wybór co do zastosowania, któregoś z tych środków zależy od oceny sądu, a przesądzające są konkretne, szczególne okoliczności faktyczne danej sprawy. Przyznanie sumy pieniężnej lub wymierzenie grzywny jest dodatkowym środkiem o charakterze dyscyplinująco-represyjnym, który powinien być stosowany w tego rodzaju sytuacjach, w których oceniając całokształt działań organu można dojść do przekonania, że noszą one znamiona celowego unikania załatwienia sprawy, a przy tym istnieje uzasadniona obawa, że bez tych dodatkowych sankcji organ nadal nie będzie respektować obowiązków wynikających z przepisów prawa. W okolicznościach rozpoznawanej sprawy, kierując się tymi przesłankami i stwierdzając że takie zachodzą - Sąd wymierzył organowi grzywnę o charakterze dyscyplinująco - represyjnym w wysokości (500 zł) adekwatnej do stwierdzonego rażącego naruszenia przepisów prawa. Wysokość grzywny jest wystarczająca, aby skłonić organ do załatwienia sprawy. Przeciwko przyznaniu sumy pieniężnej przemawia brak przedstawienia przez skarżącą konkretnej argumentacji, przemawiającej za przyznaniem jej wnioskowanej sumy pieniężnej, w kontekście ewentualnych dolegliwości jakie mogła wywołać przewlekłość.
O kosztach postępowania należnych skarżącej od organu Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a. – jak w punkcie VI wyroku.
Na zasądzone koszty składa się uiszczony przez skarżącą wpis sądowy od skargi w kwocie 100 zł.