II SAB/Kr 202/22

II SAB/Kr 202/22 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2022-11-10
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2022-09-05
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Agnieszka Nawara-Dubiel
Monika Niedźwiedź /przewodniczący sprawozdawca/
Sebastian Pietrzyk
Symbol z opisem
6133 Informacja o środowisku
658
Sygn. powiązane
III OSK 1432/23 - Wyrok NSA z 2024-11-05
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Monika Niedźwiedź (spr.) Sędzia WSA Agnieszka Nawara-Dubiel Sędzia WSA Sebastian Pietrzyk po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 10 listopada 2022 r. sprawy ze skargi Fundacji L. w przedmiocie bezczynności Nadleśnictwa Krościenko w zakresie udostępnienia informacji o środowisku oddala skargę.
Uzasadnienie
Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wpłynęła skarga Fundacja L. na bezczynność Nadleśniczego Nadleśnictwa Krościenko działającego imieniem Skarbu Państwa Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe. W skardze wskazano, że w dniu 15 lutego 2022 r. wystąpiono do Nadleśniczego z wnioskiem o udostępnienie informacji o środowisku dotyczących decyzji o gospodarce leśnej. Wnioskowano o przesłanie listy przypadków z okresu od 1 stycznia 2018 roku do momentu odpowiedzi na to pismo, gdy przedstawiciele strony społecznej zgłaszali postulaty, pytania, wnioski i uwagi dotyczące prowadzenia gospodarki leśnej na terenie Nadleśnictwa. Dla każdego przypadku wnioskowano o podanie: a. kto zgłaszał postulaty, pytania, wnioski i uwagi dotyczące prowadzenia gospodarki leśnej na terenie Nadleśnictwa? b. zagadnień, których dotyczyły pytania, wnioski i uwagi zgłaszane przez stronę społeczną; c. rezultatów zgłaszania pytań, postulatów, wniosków i uwag przez stronę społeczną, a w szczególności informacji, czy w wyniku zaangażowania strony społecznej Nadleśnictwo zmodyfikowało swoje plany prowadzenia gospodarki leśnej i jeżeli tak, to w jaki sposób? d. dokumentacji komunikacji Nadleśnictwa ze stroną społeczną.
Dnia 16 lutego 2022 r. Fundacja otrzymała potwierdzenie, że wniosek został przeczytany. Dnia 24 lutego 2022 r. do podmiotu zobowiązanego wysłano wniosek zawierający podpis zaufany. Tego samego dnia Fundacja otrzymała potwierdzenie przeczytania tej wiadomości. Dnia 1 marca 2022r. Fundacja wysłała do Nadleśnictwa wniosek podpisany elektronicznie poprzez ePUAP. Dodatkowo Fundacja 9 marca 2022 r. przypomniała o obowiązku odpowiedzi na wniosek oraz wskazała, że przedmiotowo podobne wnioski w poprzednim roku sądy klasyfikowały jako wnioski mające oparcie w u.u.i.ś. Pismem z 16 marca 2022 r. podmiot zobowiązany poinformował Fundację, że złożony wniosek nie obejmuje informacji o środowisku. W piśmie tym nie znajduje się żadne uzasadnienie takowego stanowiska, a wyłącznie arbitralne stwierdzenie, że wniosek nie dotyczy informacji o środowisku. Należy wskazać, że przedmiot wniosku dotyczył gospodarki leśnej. Pytania dotyczyły zarówno środowiska jak i jego ochrony. Ustawodawca w art. 1 pkt 1 lit. a) u.u.i.ś wskazał, że "Ustawa określa zasady i tryb postępowania w sprawach udostępniania informacji o środowisku i jego ochronie". Ustawa ta będzie miała pierwszeństwo w każdym przypadku, w jakim wniosek o informację dotyczy informacji o środowisku i jego ochronie. W skardze wskazano, że bezsprzecznie każde działanie związane z gospodarką leśną ma związek ze środowiskiem, czy też z jego ochroną. Trudno zrozumieć, z jakich przyczyn Organ twierdzi inaczej. Stanowisko Organu prowadzi do uznania, że np. działania mogące wpłynąć na elementy środowiska nie dotyczą kwestii związanych ze środowiskiem i jego ochroną. W tym zakresie wystarczające jest sięgnięcie m.in. do art. 9 ust. 1 pkt. 3 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko: "Udostępnieniu, o którym mowa w art. 8, podlegają informacje dotyczące: środków, takich jak: środki administracyjne, polityki, przepisy prawne dotyczące środowiska i gospodarki wodnej, plany, programy oraz porozumienia w sprawie ochrony środowiska, a także działań wpływających lub mogących wpłynąć na elementy środowiska, o których mowa w pkt 1, oraz na emisje i zanieczyszczenia, o których mowa w pkt 2, jak również środków i działań, które mają na celu ochronę tych elementów". Działanie Fundacji w zakresie pozyskiwania informacji dotyczących gospodarki leśnej dotyczy m.in kwestii ochrony zasobów leśnych, a tym samym ochrony środowiska. Zwrócono także uwagę na orzecznictwo Trybunału Konstytucyjnego w tym zakresie oraz przepisy Konstytucji RP. Podkreślono, że plan urządzenia lasu to podstawowy dokument gospodarki leśnej opracowywany dla określonego obiektu, zawierający opis i ocenę stanu lasu oraz cele, zadania i sposoby prowadzenia gospodarki leśnej (art. 6 ust. 1 pkt 6 ustawy o lasach), według którego prowadzi się trwale zrównoważoną gospodarkę leśną (art. 7 ust. 1 ustawy o lasach.), prowadzoną również z zachowaniem m.in. zasad: powszechnej ochrony lasów, trwałości ich utrzymania oraz ciągłości i zrównoważonego wykorzystania wszystkich funkcji lasów (art. 8 pkt 1-3 ustawy o lasach.). Każde więc działanie związane z realizacja planu urządzenia lasu, ma związek ze środowiskiem oraz jego ochroną. Oceny tej nie zmienia podnoszona przez Nadleśniczego okoliczność, że plan urządzania lasu obejmuje również pozyskiwanie drewna, żywicy, choinek, karpiny, kory, igliwia, zwierzyny oraz płodów runa leśnego oraz realizację pozaprodukcyjnych funkcji lasu, jako elementów gospodarki leśnej zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 1 ustawy o lasach. Te działania bowiem, mimo, że nie są wprost nakierowane na ochronę środowiska, mają jednak wpływ na stan środowiska. Tym samym informacje o podjętych przez stronę społeczną działaniach w postaci postulatów, wniosków i uwag, które kierowane były do organu, a dotyczących realizacji planów urządzenia lasów oraz informacje o sprzężonych z nimi działaniach podjętych w ich następstwie przez organ, mieszczą się w pojęciu informacji o środowisku i jego ochronie, zdefiniowanym szeroko w art. 9 ust. 1 pkt 3 u.i.ś. Ponadto chodzi nie tylko o działania wpływające na elementy środowiska wskazane w art. 9 ust. 1 pkt 1 .u.i.ś., ale również mogące wpłynąć na to środowisko oraz o jego ochronę. Niewątpliwie zatem racje ma Skarżąca dowodząc, że jej wniosek podlega rozpoznaniu w trybie ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku. Zgodnie z normą zawartą w art. 13 u.i.ś od podmiotu żądającego informacji o środowisku i jego ochronie nie wymaga się wykazania interesu prawnego lub faktycznego.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
Wskazano, że pierwotny wniosek, jaki wpłynął do organu nie zawierał plików, tylko link do serwera zewnętrznego. Przesłanie linku nie może być uznane za poprawną formę doręczenia wniosku podpisanego elektronicznie. Dnia 1 marca skarżący wysłał do Nadleśnictwa wniosek o dostęp do informacji publicznej przez ePUAP zawierający te same pytania, co w emailu z 24 lutego 2022 r. W odpowiedzi na ten wniosek Nadleśnictwo przesłało pocztą wezwanie z dnia 7 marca 2022 r. o uzupełnienia wniosku o udostępnienie informacji publicznej w którym poinformowano, że w ocenie Nadleśnictwa żądane informacje nie są bezpośrednio związane z informacją o środowisku przyrodniczym, jego stanie ochrony ani nie nawiązują do projektowanych lub realizowanych działań gospodarczych w lasach. Nadleśnictwo wnosiło o wskazanie jak należy traktować wniosek, czy jest to wniosek o dostęp do informacji publicznej czy wniosek o udostępnienie informacji o środowisku i jego ochronie. Pismo Nadleśnictwo (po nieudany trzy krotnym przesłaniu pisma przez e PUAP) przesłało przesyłką pocztową, Skarżący e-mailem z dnia 9 marca 2022r. przy wykorzystaniu poczty elektronicznej, doręczonym Nadleśnictwu w dniu 10 marca 2022 r. ponowił wniosek z dnia 24 lutego 2022 r. o udzielenie informacji o środowisku. Z uwagi na skierowanie do skarżącego wezwania z dnia 7 marca 2022 o uzupełnienie wniosku o treści przesłanej emailem z dnia 24.02.2022 r, o treści tożsamej z e-mailem z dnia 9 marca 2022 Nadleśnictwo oczekiwało na odpowiedź. Wezwanie zostało wysłane jako list polecony, nadany w Urzędzie Pocztowym w Krościenku nad Dunajcem w dniu 08.03.2022r. Przesyłka pomimo dwukrotnego awizowania nie została odebrana przez Skarżącego . Przesyłka w dniu 05.04.2022 r została zwrócona Nadleśnictwu. Wobec powyższego Nadleśnictwo pocztą elektroniczną pismem z dnia 16.03,2022r poinformowało Skarżącego o pozostawieniu wniosku bez rozpatrzenia. Skarżący e-mailem z dnia 02.08.2022r złożył za pośrednictwem Nadleśnictwa skargę na bezczynność Nadleśniczego w przedmiocie rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji o środowisku z 15 lutego 2022 r. doręczoną Nadleśnictwu w dniu 3 sierpnia 2022 r. Zdaniem Organu skarga nie zasługuje na uwzględnienie przede wszystkim ze względu na brak stanu bezczynności. Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie określonym terminie organ nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub, gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, jednakże mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie kończy go wydaniem stosownego aktu lub nie podejmuje czynności. Bezczynność podmiotu obowiązanego do rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji o środowisku ma miejsce wówczas, gdy organ w terminach wskazanych w ustawie z dnia 3 października 2008r o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko nie komunikuje stronie w żaden sposób, jak zakwalifikował żądanie, jak zamierza w stosunku niego procedować oraz tego co strona powinna uzupełnić, wyjaśnić i wskazać, by nadać wnioskowi prawidłowy bieg, ewentualnie (gdy powziął wątpliwości) nie wzywa strony do określonego rodzaju trybu w jakim występuje ona o udostępnienie informacji. Natomiast przewlekłe prowadzenie postępowania, w świetle orzecznictwa, wystąpi z reguły wówczas, gdy w określonym przepisami terminie organ nie podejmie żadnych czynności w sprawie lub, gdy wprawdzie prowadzi postępowanie w sprawie, jednakże mimo ustawowego, obowiązku nie zakończył go wydaniem stosownego aktu lub nie podjął czynności, ponieważ prowadzi postępowanie w sposób nieefektywny poprzez wykonywanie czynności w dużym odstępie czasu lub podejmuje czynności pozorne czy też zbędne. O przewlekłości postępowania można mówić, gdy postępowanie jest prowadzone opieszale, niesprawnie i nieskutecznie, w sytuacji, gdy sprawa mogła być załatwiona w terminie krótszym. W sprawie pierwszy wniosek skarżącego z dnia 24 lutego 2022 r wpłynął do organu 24 lutego 2022 r. uzupełniony 1 marca 2022 r. (skarżący nie udowodnił, nawet nie uprawdopodobnił złożenia wniosku w dniu 15 lutego 2022 r.). Organ pismem z dnia 16 marca 2022 r. poinformował skarżącego o pozostawienie wniosku bez rozpatrzenia. Zatem Organ udzielił odpowiedzi w terminie, a w szczególności w momencie wniesienia skargi organ nie pozostaje w bezczynności, bowiem zgodnie z obowiązującym prawem poinformował o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania. Katalog informacji podlegających udostępnieniu na gruncie u. i. ś zawarty jest w art. 9 ustawy. Zgodnie z art. 9 ust. 1 pkt 3 u. i. ś. udostępnieniu podlegają informacje m.in. dotyczące środków administracyjnych, polityki, przepisów prawnych dotyczących środowiska i gospodarki wodnej, planów, programów oraz porozumień w sprawie ochrony środowiska, a także działań wpływających łub mogących wpłynąć na wybrane elementy środowiska, jak również środków i działań, które mają na celu ochronę tych elementów. Zdaniem Organu nie można uznać, że plan urządzenia lasu wypełnia powyższe kryteria. Plan urządzenia lasu nie jest planem w sprawie ochrony środowiska ani środkiem który ma na celu ochronę tych elementów. Wniosek skarżącego nie dotyczył samego planu. Skarżący wnosił o szeroko rozumiane informacje o postulatach, wnioskach i uwagach dotyczących już zatwierdzonego planu. Zdaniem Organu art. 9 ust. 1 pkt.3 u. i. ś dotyczy działań, ale działań władzy publicznej, a nie postulatów społecznych w zakresie podjęcia działania lub zaniechania działania władzy. Na gruncie obowiązujących przepisów nie ma podstaw do uznania, by informacje o rezultatach zgłoszenia postulatów, wniosków i uwag przez stronę społeczną, a w szczególności informacje, czy w wyniku działań strony społecznej Nadleśnictwo zmodyfikowało swoje plany, by stanowiły same z siebie informacje dotyczące działań wpływających na elementy środowiska, czy też działań mających na celu ochronę tych elementów. Wniosek dotyczył informacji zgłaszanych przez podmioty zewnętrzne. Zatem organ zasadnie wskazał, że w jego ocenie informacje nie stanowią informacji o środowisku i jego ochronie. Ponadto organ podnosi, że ze względu na ocenny charakter pytania zawartego w pkt. 1 c. Plany urządzenia lasu zmienia się co do zasady wielokrotnie, na różnych etapach i pod wpływem wielu czynników. Niemożliwe jest ustalenie i to w okresie czteroletnim, jakie czynniki miały wpływ na ewentualne modyfikacje. Wymagało by to znacznego zaangażowania nakładów, a końcowo miało by to charakter wyłącznie subiektywny osoby udzielającej odpowiedzi. Zdaniem organu wniosek dotyczył informacji przetworzonej, do udostępnienia których jak wskazuje się w doktrynie nie ma podstaw w u. i. ś. Biorąc pod uwagę fakt, że skarżący wysyła do szeregu organów zapytania o identycznej treści, organ przypuszcza, że skarżący próbuje dokonać nadużycia prawa do informacji, po przez skorzystanie z prawa dostępu do informacji o środowisku w celu innym niż deklarowanym, że nie zależy mu na dobru publicznemu W orzecznictwie wskazuje się nadużycie prawa w odniesieniu do informacji publicznej - zdaniem organu stanowisko to ma zastosowanie również do informacji o środowisku. Z ostrożności procesowej w przypadku nieuwzględnienia powyższych argumentów, organ podnosi, że ewentualna bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. W sprawie nie zachodzi oczywiste lekceważenie wniosku skarżącego, braku woli załatwienia sprawy, którą można rozpatrywać w kategoriach rażącego naruszenia prawa.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:
Sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych. Kontrola ta obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w zakresie wydawania przez nie decyzji administracyjnych - art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi p.p.s.a. W myśl art. 119 pkt 4 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Na podstawie tego przepisu Sąd rozpoznał sprawę bez wyznaczania rozprawy.
Stosownie do art. 1 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej przepisy ustawy nie naruszają przepisów innych ustaw określających odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi. W myśl art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko władze publiczne są obowiązane do udostępniania każdemu informacji o środowisku i jego ochronie, które są informacjami znajdującymi się w posiadaniu władz publicznych lub informacjami przeznaczonymi dla władz publicznych, w zakresie, w jakim nie dotyczy to ich działalności ustawodawczej, a w przypadku sądów i trybunałów - działalności orzeczniczej.
W orzecznictwie wskazuje się, że nie istnieje dualizm prawny w zakresie udostępniania informacji publicznej, objętych dyspozycją art. 8 i art. 9 ustawy z 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Nie ma podstaw, by wskazywać na jakieś elementy podlegające powołanej ustawie z 2008 r., a pozostałe udostępniane w oparciu o przepisy ustawy o dostępie do informacji. Jeżeli materia decyzji dotyczy informacji o środowisku i jego ochrony, to informacji publicznej o tej decyzji udziela się w oparciu o ustawę z 2008 roku.(wyrok NSA z dnia 24 lutego 2016, sygn. I OSK 2267/14).
Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko informacjami o środowisku są informacje dotyczące:
1) stanu elementów środowiska, takich jak: powietrze, woda, powierzchnia ziemi, kopaliny, klimat, krajobraz i obszary naturalne, w tym bagna, obszary nadmorskie i morskie, a także rośliny, zwierzęta i grzyby oraz inne elementy różnorodności biologicznej, w tym organizmy genetycznie zmodyfikowane, oraz wzajemnych oddziaływań między tymi elementami;
2) emisji, w tym odpadów promieniotwórczych, a także zanieczyszczeń, które wpływają lub mogą wpłynąć na elementy środowiska, o których mowa w pkt 1;
3) środków, takich jak: środki administracyjne, polityki, przepisy prawne dotyczące środowiska i gospodarki wodnej, plany, programy oraz porozumienia w sprawie ochrony środowiska, a także działań wpływających lub mogących wpłynąć na elementy środowiska, o których mowa w pkt 1, oraz na emisje i zanieczyszczenia, o których mowa w pkt 2, jak również środków i działań, które mają na celu ochronę tych elementów;
4) raportów na temat realizacji przepisów dotyczących ochrony środowiska;
5) analiz kosztów i korzyści oraz innych analiz gospodarczych i założeń wykorzystanych w ramach środków i działań, o których mowa w pkt 3;
6) stanu zdrowia, bezpieczeństwa i warunków życia ludzi, oraz stanu obiektów kultury i obiektów budowlanych - w zakresie, w jakim oddziałują na nie lub mogą oddziaływać:
a) stany elementów środowiska, o których mowa w pkt 1, lub
b) przez elementy środowiska, o których mowa w pkt 1 - emisje i zanieczyszczenia, o których mowa w pkt 2, oraz środki, o których mowa w pkt 3.
Przepisy o dostępie do informacji o środowisku mają zatem zastosowanie do zjawisk związanych z funkcjonowaniem elementów o charakterze przyrodniczym. Ustawa o udostępnianiu informacji o ochronie środowiska nie zawiera własnej definicji "środowiska". Polski ustawodawca zdefiniował natomiast to pojęcie w art. 3 pkt 39 ustawy - Prawo ochrony środowiska. Zgodnie z tym przepisem poprzez środowisko rozumie się ogół elementów przyrodniczych, w tym także przekształconych w wyniku działalności człowieka, a w szczególności powierzchnię ziemi, kopaliny, wody, powietrze, krajobraz, klimat oraz pozostałe elementy różnorodności biologicznej, a także wzajemne oddziaływania pomiędzy tymi elementami. Tak więc "wiodącym w definicji jest rozumienie środowiska w sensie środowiska przyrodniczego, jednak z wzięciem pod uwagę jego stanu aktualnego (środowisko przyrodnicze to nie środowisko pierwotne), stanu wynikającego z faktu korzystania ze środowiska przez człowieka". Ustawa o udostępnianiu informacji o ochronie środowiska dotyczy zatem informacji o elementach środowiska o charakterze przyrodniczym i ewentualnych działaniach władz w zakresie utrzymania właściwego stanu środowiska przyrodniczego. Przy czym w orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się na konieczność szerokiego interpretowania prawa dostępu do informacji o środowisku, mając na uwadze jego konstytucyjne podstawy.
Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy należy ustalić, czy wnioskowana informacja byłą w istocie informacją o środowisku, przyjmując szeroką interpretację prawa dostępu do informacji o środowisku.
Jeśli odpowiedź na powyższe pytanie jest negatywna, to prawidłowe było działanie organu polegające na udzieleniu odpowiedzi pismem. Jeśli odpowiedź na to pytanie byłaby pozytywna, to należałoby oczekiwać od organu dokonania czynności udostępnienia informacji o środowisku bądź wydania decyzji o odmowie zgodnie z obowiązującymi przepisami. Zatem tylko przypadku gdyby wnioskowana informacja byłą w istocie informacją o środowisku, skarga na bezczynność zasługiwałaby na uwzględnienie.
Przedmiotem żądania skarżącego były informacje, czy przedstawiciele strony społecznej zgłaszali postulaty, pytania, wnioski i uwagi dotyczące prowadzenia gospodarki leśnej na terenie Nadleśnictwa. Dla każdego przypadku wnioskowano o podanie: a. kto zgłaszał postulaty, pytania, wnioski i uwagi dotyczące prowadzenia gospodarki leśnej na terenie Nadleśnictwa; b. zagadnień, których dotyczyły pytania, wnioski i uwagi zgłaszane przez stronę społeczną; c. rezultatów zgłaszania pytań, postulatów, wniosków i uwag przez stronę społeczną, a w szczególności informacji, czy w wyniku zaangażowania strony społecznej Nadleśnictwo zmodyfikowało swoje plany prowadzenia gospodarki leśnej i jeżeli tak, to w jaki sposób; d. dokumentacji komunikacji Nadleśnictwa ze stroną społeczną.
Zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy o lasach trwale zrównoważoną gospodarkę leśną prowadzi się według planu urządzenia lasu lub uproszczonego planu urządzenia lasu, z uwzględnieniem w szczególności następujących celów:
1) zachowania lasów i korzystnego ich wpływu na klimat, powietrze, wodę, glebę, warunki życia i zdrowia człowieka oraz na równowagę przyrodniczą;
2) ochrony lasów, zwłaszcza lasów i ekosystemów leśnych stanowiących naturalne fragmenty rodzimej przyrody lub lasów szczególnie cennych ze względu na:
a)zachowanie różnorodności przyrodniczej,
b)zachowanie leśnych zasobów genetycznych,
c)walory krajobrazowe,
d)potrzeby nauki;
3)ochrony gleb i terenów szczególnie narażonych na zanieczyszczenie lub uszkodzenie oraz o specjalnym znaczeniu społecznym;
4)ochrony wód powierzchniowych i głębinowych, retencji zlewni, w szczególności na obszarach wododziałów i na obszarach zasilania zbiorników wód podziemnych;
5)produkcji, na zasadzie racjonalnej gospodarki, drewna oraz surowców i produktów ubocznego użytkowania lasu.
Z kolei w myśl art. 8 pkt 1-4 gospodarkę leśną prowadzi się zgodnie z zasadami powszechnej ochrony lasów, trwałości utrzymania lasów, ciągłości i zrównoważonego wykorzystania wszystkich funkcji lasów oraz powiększania zasobów leśnych.
Zgodnie z art. 18 ustawy z dnia 28 września 1991 o lasach plan urządzenia lasu sporządza się z uwzględnieniem:
1) przyrodniczych i ekonomicznych warunków gospodarki leśnej;
2) celów i zasad gospodarki leśnej oraz sposobów ich realizacji, określonych dla każdego drzewostanu i urządzanego obiektu, z uwzględnieniem lasów ochronnych. W przypadkach uzasadnionych stanem lasów, a w szczególności wystąpieniem szkód lub klęsk żywiołowych, plan urządzenia lasu może być opracowany na okresy krótsze niż 10 lat.
Plan urządzenia lasu powinien zawierać w szczególności:
1) opis lasów i gruntów przeznaczonych do zalesienia, w tym:
a) zestawienie powierzchni lasów i gruntów przeznaczonych do zalesienia oraz lasów ochronnych,
b) zestawienie powierzchni lasów z roślinnością leśną (uprawami leśnymi) według gatunków drzew w drzewostanie, klas wieku, klas bonitacji drzewostanów oraz funkcji lasów
2) analizę gospodarki leśnej w minionym okresie;
2a) program ochrony przyrody;
3) określenie zadań, w tym w szczególności dotyczących:
a) ilości przewidzianego do pozyskania drewna, określonego oddzielnie jako etat miąższościowy użytków rębnych oraz etat powierzchniowy użytków przedrębnych,
b)zalesień i odnowień,
c) pielęgnowania i ochrony lasu w tym również ochrony przeciwpożarowej,
d) gospodarki łowieckiej,
e) potrzeb w zakresie infrastruktury technicznej.
Nie budzi wątpliwości, że informacja o samym planie urządzania lasu jest informacją o środowisku, albowiem w planie tym ustalane są kwestie istotne z punktu widzenia ochrony lasu.
Zgodnie z art. 22 ust. 2 ustawy o lasach starosta, po uzyskaniu opinii właściwego terytorialnie nadleśniczego, zatwierdza uproszczony plan urządzenia lasu. W myśl art. 22 ust. 3 ustawy o lasach w terminie 30 dni od dnia otrzymania projektu uproszczonego planu urządzenia lasu nadleśniczy może zgłosić zastrzeżenia. W razie upływu tego terminu uważa się, że nadleśniczy nie zgłasza zastrzeżeń.
Z powyższego wynika, że plan urządzania lasu jest sporządzany bez formalnego udziału czynnika społecznego, z wyjątkiem planów uproszczonych, o których mowa w art. 21 ust. 4 ustawy o lasach. Zgodnie z powołanym przepisem projekt uproszczonego planu urządzenia lasu wykłada się do publicznego wglądu na okres 60 dni w siedzibie urzędu gminy. O wyłożeniu projektu uproszczonego planu urządzenia lasu wójt (burmistrz, prezydent miasta) informuje pisemnie właścicieli lasów, z zaznaczeniem, że uproszczony plan urządzenia lasu będzie podstawą naliczenia podatku leśnego.
Wniosek o udostępnienie informacji w przedmiotowej sprawie dotyczy pytań, wniosków i uwag zgłaszanych przez stronę społeczną oraz ich rezultatów, w szczególności, czy wpłynęły na stanowisko Nadleśnictwa, a jeśli tak, to w jaki sposób.
W świetle przytoczonych regulacji oraz mając na uwadze potrzebę szerokiego definiowania prawa dostępu do informacji o środowisku, Sąd orzekający w niniejszym składzie dostrzega jedynie pośredni i potencjalny związek żądanych informacji ze środowiskiem i jego elementami. Skoro zaś przedmiotowa informacja została uznana za nie będącą informacją o środowisku, udzielenie odpowiedzi pismem uznać należy za prawidłową reakcję na wniosek skarżącej. W tym zaś stanie sprawy brak było podstaw do uznania skargi na bezczynność za zasadną. W konsekwencji skarga podlega oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.