II SAB/Kr 185/24

II SAB/Kr 185/24 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2024-11-28
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-09-25
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Jacek Bursa /przewodniczący/
Joanna Człowiekowska
Piotr Fronc /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6480
658
Hasła tematyczne
Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2001 nr 112 poz 1198
art  6
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Bursa, Sędziowie WSA Piotr Fronc (spr.), WSA Joanna Człowiekowska, , po rozpoznaniu w dniu 28 listopada 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi A. B. na bezczynność Stowarzyszenia Metropolia Krakowska z siedzibą w Krakowie w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 15 czerwca 2024r. o udzielenie informacji publicznej oddala skargę.
Uzasadnienie
Uzasadnienie.
Wysłanym drogą elektroniczną wnioskiem z dnia 15 czerwca 2024r. A. B. zwróciła się do Stowarzyszenia [...] z siedzibą w K. o udostępnienie informacji publicznej obejmującej 1. wskazanie wysokości wynagrodzenia zasadniczego wydatkowanego na utrzymanie konkretnego stanowiska ze wskazaniem zajmowanego stanowiska (dane dotyczące imienia i nazwiska mogą zostać zanonimizowane) za okres 2022 - 2024, oraz składników wynagrodzenia dla konkretnego stanowiska za okres 2022 - 2024; 2. ilości osób zatrudnionych na konkretnym stanowisku; 3. wskazania, czy płeć pracowników wpływa na wysokość otrzymywanego wynagrodzenia - proszę o wskazanie wysokości wynagrodzenia ze wskazaniem zajmowanego stanowiska (dane dotyczące imienia i nazwiska mogą zostać zanonimizowane) i płci pracownika za okres 2022 – 2024.
Stowarzyszenie [...] z siedzibą w K. nie udzieliło odpowiedzi na powyższy wniosek.
Pismem z dnia 29 sierpnia 2024r. A. B. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zarzucając Stowarzyszeniu [...] z siedzibą w K. bezczynność w rozpoznaniu wniosku z dnia 15 czerwca 2024r. Skarżąca zarzuciła naruszenie: 1) art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. w zakresie, w jakim przepis ten stanowi podstawę prawa do uzyskiwania informacji publicznej poprzez poprzez nieudostępnienie informacji publicznej na wniosek z dnia 28 października 2020 roku; 2) art. 10 ust. 1 w zw. z art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (dalej jako: "UDIP", u.d.i.p.) w zakresie, w jakim z przepisów tych wynika, że informacja nieudostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej jest udostępniana na wniosek bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w ciągu 14 dni od dnia złożenia wniosku poprzez brak realizacji wniosku o udostępnienie informacji publicznej polegający na pozostawieniu go bez odpowiedzi - a tym samym braku: decyzji odmownej oraz powiadomienia o okolicznościach wskazujących na brak możliwości udostępnienia tejże informacji zgodnie z wnioskiem.
Skarżąca wniosła o: 1) zobowiązanie organu do załatwienia wniosku z dnia 15 czerwca 2024r.; 2) przeprowadzenie dowodów z dokumentów wskazanych w skardze.
W uzasadnieniu skargi wskazano, iż w dniu 15 czerwca 2024 r. za pośrednictwem poczty elektronicznej skarżąca złożyła wniosek o udostępnienie informacji publicznej. Jako sposób i formę udostępnienia wnioskowanych informacji wskazano przesłanie informacji pocztą elektroniczną na podany adres. Termin do udostępnienia przedmiotowej informacji publicznej upłynął, zgodnie z art. 13 ust. 1 UDIP po 14 dniach od złożenia wniosku. Pomimo przekroczenia tego terminu podmiot zobowiązany, do którego skierowano wniosek, nie udzielił jakiejkolwiek odpowiedzi, co czyni niniejszą skargę zasadną i konieczną. Podmiot nie skorzystał również z możliwości opóźnienia terminu udostępnienia informacji, co zgodnie z art.13 ust. 2 UDIP jest dopuszczalne pod rygorem powiadomienia wnioskodawcy (w terminie 14 dni od złożenia wniosku) o powodach tegoż opóźnienia wraz ze wskazaniem terminu przekazania informacji (nie dłuższego niż 2 miesiące od złożenia wniosku). Ponadto podmiot nie zawiadomił wnioskodawcy o braku możliwości udostępniania informacji zgodnie z wnioskiem, przez wzgląd na brak dyspozycji odpowiednimi środkami technicznymi; nie wskazał na konieczność uiszczenia opłaty na poczet kosztów związanych udostępnieniem informacji związanych z przekształceniem w formę wskazaną we wniosku Iub też wynikających z wnioskowanego sposobu przekazania oraz - nie wskazał zaleceń zmiany wniosku co do sposobu lub formy przekazania informacji publicznej, przez co należy twierdzić, iż te okoliczności nie wystąpiły. Pozostawienie wniosku o udzielenie informacji publicznej bez odpowiedzi jednoznacznie wskazuje na bezczynność podmiotu.
Dalej skarżąca wskazała, iż Stowarzyszenie jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia odpowiedzi w zakresie informacji publicznej, zaś zakres złożonego wniosku mieścił się w zakresie przedmiotowym u.d.i.p. Podkreśliła również, iż do obowiązków organu administracji publicznej należy takie zorganizowanie obsługi technicznej poczty elektronicznej czy systemów informatycznych organu aby zapewnić bezproblemowy i niezwłoczny odbiór przesyłanych na ten adres podań, wobec prawnej dopuszczalności ich wnoszenia także drogą elektroniczną. Ryzyko nieodebrania czy też nieodczytania przez organ wysłanego do niego przy użyciu poczty elektronicznej wniosku, skierowanego na oficjalnie podany adres poczty elektronicznej organu, obciąża ten organ, a nie wnioskodawcę.
W odpowiedzi na skargę podmiot zobowiązany wniósł o jej odrzucenie, względnie oddalenie oraz o przeprowadzenie dowodów z dokumentów dołączonych do odpowiedzi na skargę. Podniesiono, iż wskazany w skardze wniosek o udzielenie informacji publicznej z dnia 15 czerwca 2024 roku nigdy nie wpłynął na skrzynkę elektroniczną (e-mail) Stowarzyszenia, nie wpłynął też w żadnej innej formie. Skarżąca twierdzi natomiast, iż wniosek z dnia 15 czerwca 2024 roku został wysłany drogą elektroniczną (e-mail). Nie przedstawia jednak żadnych wiarygodnych dowodów, że wiadomość e-mail została prawidłowo nadana i doręczona na oficjalny adres poczty elektronicznej Stowarzyszenia, tj. [...]. Po pierwsze wraz ze skargą nie zostało przedłożone, ani potwierdzenie doręczenia wiadomości e-mail, ani potwierdzenie przeczytania wiadomości e-mail. Po drugie na niewiarygodność twierdzeń skarżącej wskazuje różnica co do daty skargi (tj. 29 sierpnia 2024 roku) i daty załączonego do niej wydruku wiadomości e-mail (tj. 3 września 2024 roku). Kolejne wątpliwości budzi fakt, iż treść skargi nie jest spójna z treścią załączonego do niej wniosku z dnia 15 czerwca 2024 roku. W treści skargi skarżąca wskazuje iż: "Mając na uwadze poszanowanie czasu pracy wyznaczono również sposób alternatywny w postaci możliwości przekazania informacji poprzez linki/hiperłącza kierujące do właściwych dokumentów". W treści wniosku z dnia 15 czerwca 2024 roku nie został wskazany alternatywny sposób przekazania informacji poprzez hiperłącze/link. Ponadto na poparcie swoich twierdzeń Stowarzyszenie wskazuje, iż po otrzymaniu skargi zlecił informatykowi (M. G.) świadczącemu usługi bieżącej obsługi Stowarzyszenia, aby dokonał weryfikacji skrzynki e-mail: [...] należącej do Stowarzyszenia poprzez weryfikację, czy wniosek z dnia 15 czerwca 2024 roku wpłynął na wyżej wskazany adres e-mail, a jeżeli tak to kiedy? Powyższa weryfikacja potwierdziła, że nigdy wiadomość e-mail dotycząca wniosku z dnia 15 czerwca 2024 roku, nie wpłynęła na skrzynkę e-mail Stowarzyszenia o adresie [...] Ponadto z informacji otrzymanych od informatyka wynika, że wiadomość ta nie została zakwalifikowana jako spam, ani nie została usunięta. Na prośbę Stowarzyszenia M. G. zweryfikował także, iż w tamtym okresie nie były również prowadzone żadne prace związane z modernizacją skrzynki, migracją danych, ani inne, które mogłyby spowodować przypadkowe zaginięcie/usunięcie wiadomości. W trakcie funkcjonowania Stowarzyszenia nie było też sytuacji, w której kiedykolwiek wiadomość e-mail skierowana do Stowarzyszenia nie dotarła do niego przez niepoprawne działanie skrzynki. Skrzynka e-mail o adresie [...] obsługiwana jest przez następujących pracowników Stowarzyszenia: J. E. [...], K. L. i P. W.-L.. Tylko pracownicy wymienieni w zdaniu poprzednim mają dostęp do tej skrzynki. Po otrzymaniu Skargi każdy z wyżej wymienionych pracowników potwierdził, iż według jego wiedzy na skrzynkę e-[...] nigdy nie wpłynął wniosek z dnia 15 czerwca 2024 roku.
Uzasadniając brak bezczynności wskazano , iż ustawodawca nie sprecyzował bliżej formy, w jakiej wniosek powinien zostać złożony, jednak nie zmienia to faktu, że dopóki wniosek w sposób niebudzący wątpliwości nie zostanie doręczony, to nie można adresatowi zarzucać bezczynności. Zatem rozpoczęcie biegu terminu należy łączyć ze zdarzeniem w postaci złożenia wniosku u jego adresata, czyli z datą doręczenia wniosku na piśmie podmiotowi zobowiązanemu. W sytuacji, w której wniosek z dnia 15 czerwca 2024 roku nigdy nie dotarł do Stowarzyszenia, termin do udostępnienia informacji publicznej nigdy nie zaczął biec. Wobec braku doręczenia wniosku z dnia 15 czerwca 2024 roku, nie zaszła bezczynność, ponieważ brak działania Stowarzyszenia nie został spowodowany jego opieszałością w jego podjęciu.
Ponadto Stowarzyszenie wskazało, iż skarżąca w dniu 8 lipca 2024 roku zwróciła się do Stowarzyszenia za pośrednictwem poczty elektronicznej z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej z dnia 8 lipca 2024 roku w zakresie: 1) wskazania wysokości wynagrodzenia zasadniczego poszczególnych pracowników jednostki ze wskazaniem zajmowanych stanowisk za okres 2020 - 2024; 2) wskazanie kwot wynagrodzeń, jak i składników tych wynagrodzeń oraz nagród dla pracowników jednostki za wskazaniem zajmowanego stanowiska za okres 2020- 2024; 3) wskazania, czy płeć pracownika wpływa na wysokość otrzymanego wynagrodzenia - ze wskazaniem wysokości wynagrodzenia poszczególnych pracowników jednostki ze wskazaniem zajmowanego i płci pracownika za okres 2020-2024. Zgodnie z art. 2 ust. 1 oraz art. 10 ust. 1 u.d.i.p., Stowarzyszenie w dniu 22 lipca2024 roku udzieliło odpowiedzi na wniosek z dnia 8 lipca 2024 roku w dniu 22 lipca 2024 roku. Stowarzyszenie dochowało ustawowego terminu, a w odpowiedź zawierała wszelkie niezbędne informacje oraz uzasadnienie decyzji. Stowarzyszeniu nie można zatem zarzuć zamiaru oczywistego lekceważenia wniosku z dnia 15 czerwca 2024 roku, zwłaszcza w sytuacji, gdy na wniosek z dnia 8 lipca2024 roku, który dotarł do Stowarzyszenia, udzielono odpowiedzi. Wskazać również należy na niemal tożsamą treść rzekomego wniosku z dnia 15 czerwca 2024 roku oraz wniosku z 8 lipca 2024 roku. Oba wnioski odnoszą się do podobnych zagadnień, przy czym późniejszy wniosek dotyczy szerszego przedziału czasowego. Z uwagi na powyższe oraz na treść rozstrzygnięcia z dnia 22 lipca 2024 roku, należy uznać iż Stowarzyszenie zajęło już stanowisko w zakresie rodzaju informacji publicznych będących przedmiotem obu wniosków. W takiej sytuacji za nielogiczne i nieprawdopodobne należy uznać, iż Stowarzyszenie nie udzieliło odpowiedzi na wniosek z dnia 15 czerwca 2024 roku z przyczyn leżących po jego stronie, bowiem Stowarzyszenie realizuje ciążące na nim obowiązki ustawowe i udziela odpowiedzi na wnioski o udostępnienie informacji publicznej. Natomiast jedynym uzasadnieniem braku odpowiedzi na ten wniosek jest fakt, iż nie wpłynął on nigdy do Stowarzyszenia.
Podmiot zobowiązany podniósł również , iż skarżąca przed wniesieniem skargi nie dokonała ponaglenia, zatem w konsekwencji skarga powinna zostać odrzucona. Na wypadek nie podzielenia powyższego poglądu Stowarzuszenie wniosło o oddalenie skargi, ponieważ Stowarzyszenie nie pozostawało w bezczynności, z uwagi na fakt iż: a) termin z art. 13 u.d.d.p. nie rozpoczął biegu, b) w chwili wnoszenia skargi, skarżąca została już poinformowana, iż wobec wnioskowanych informacji występuje przesłanka ich nieudostępniania. Stowarzyszenie zaznaczyło dodatkowo, że w żadnym stopniu nie uchyla się od swoich obowiązków jako podmiotu zobowiązanego na podstawie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Jeżeli do Stowarzyszenia rzeczywiście wpłynie wniosek w zakresie udostępnienia informacji publicznej, zostanie on rozpatrzony zgodnie z obowiązującymi przepisami.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 i ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 137 z póź. zm.) w zw. z art. 3 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2024.935 t.j. z dnia 2024.06.26; dalej określanej jako "p.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, albowiem zgodnie z art. 119 pkt 4 oraz art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 259 z póź. zm.), jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.
Prawo dostępu do informacji publicznej wynika wprost z Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej, która w art. 61 ust. 1 stanowi, że obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne, a ponadto o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu (art. 61 ust. 2 Konstytucji RP).
W świetle przepisów u.d.i.p. udostępnienie informacji objętej wnioskiem może nastąpić jedynie wówczas, gdy podmiot, do którego zostało skierowane żądanie należy do kręgu podmiotów zobowiązanych do udostępniania informacji publicznej określonych w art. 4 ust. 1 i 2 u.d.i.p., oraz gdy żądana informacja ma charakter publiczny w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p., a adresat wniosku jest w jej posiadaniu.
Zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p. każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu u.d.i.p. i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonym w u.d.i.p. W świetle tej definicji, w orzecznictwie przyjmuje się, że informacją publiczną jest każda wiadomość wytworzona przez szeroko rozumiane władze publiczne a także inne podmioty, które tę władzę realizują bądź gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa, w zakresie ich kompetencji.
Tą ogólną definicję doprecyzowuje art. 6 ust. 1 u.d.i.p., wskazując m.in., że udostępnieniu podlega informacja publiczna, w szczególności o podmiotach, o których mowa w art. 4 ust. 1, w tym o majątku, którym dysponują (art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. f u.d.i.p.), o zasadach ich funkcjonowania, w tym o trybie działania władz publicznych i ich jednostek organizacyjnych (art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. a u.d.i.p.), a także informacja o danych publicznych, w tym treść i postać dokumentów urzędowych (art. 6 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p.). Przepis art. 6 u.d.i.p. konkretyzuje przedmiot informacji publicznej, przy czym zawarte w nim wyliczenie nie tworzy zamkniętego katalogu źródeł i rodzajów informacji publicznej. Określa on przedmiotowo, jakie informacje podlegają udostępnieniu w trybie tej ustawy. O zakwalifikowaniu określonej informacji jako podlegającej udostępnieniu w rozumieniu powołanej ustawy decyduje kryterium rzeczowe, tj. treść i charakter informacji" (zob. wyroki NSA z dnia 24 maja 2013 r., I OSK 260/13, z dnia 30 listopada 2012 r., I OSK 1835/12, dostępne https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Przepis art. 1 u.d.i.p. łączy pojęcie "informacja publiczna" z podjęciem "sprawa publiczna", a zatem "przedmiotem informacji musi być sprawa publiczna związana z funkcjonowaniem Państwa". Sprawą publiczną jest natomiast działalność zarówno organów władzy publicznej, jak i wskazanych wcześniej samorządów oraz osób i jednostek organizacyjnych w zakresie wykonywania zadań władzy publicznej oraz gospodarowania mieniem publicznym, czyli mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Ustawowe pojęcie "sprawy publicznej" rozumiane jest jako sprawa wspólnoty publicznej. W tego względu ustawowy zakres prawa do informacji publicznej nie może być wykładany w sposób prowadzący do rozszerzenia konstytucyjnych granic tego prawa. Należy przyjąć, że sprawa publiczna oznacza przejaw działalności podmiotów wskazanych w Konstytucji RP, w jej rozumieniu wynikającym z unormowań Konstytucji RP, tj. takiej aktywności tych podmiotów, która jest ukierunkowana na wypełnianie określonych zadań publicznych i realizowanie określonych interesów i celów publicznych, co nie jest tożsame z każdym przejawem aktywności tych podmiotów. Z tą wykładnią koresponduje treść art. 4 ust. 1 u.d.i.p., eksponująca element "wykonywania zadań publicznych", przez podmioty będące adresatami roszczeń o udostępnienie informacji publicznej, czyli zadań, które cechuje powszechność i użyteczność dla ogółu, a także sprzyjanie osiąganiu celów, określonych w Konstytucji i ustawie (zob. wyrok NSA z dnia 18 sierpnia 2010 r., I OSK 851/10, LEX nr 737513, wyrok NSA z dnia 8 listopada 2019 r., I OSK 1272/18, dostępne na stronie https://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Przeciwieństwem "sprawy publicznej" jest "sprawa prywatna" czyli niepubliczna, osobista, indywidualna, dotycząca sfery prywatnej człowieka lub innego podmiotu. Sprawami publicznymi nie są konkretne i indywidualne sprawy osób fizycznych, dotyczące problemu lub kwestii, która nie ma znaczenia dla większej ilości osób czy grup obywateli lub jest ważna dla funkcjonowania organów państwa. Przedmiotem takich indywidualnych spraw jest jedynie realizacja lub ochrona indywidualnych interesów podmiotu, którego sprawa dotyczy. Wobec tego informacja odnosząca się do takich kwestii nie dotyczy sprawy publicznej i nie powinna być udostępniana w trybie u.d.i.p., chociażby znajdowała się w dyspozycji organów. Podobnie, nie można przy pomocy u.d.i.p. starać się o uzyskanie informacji w swojej własnej sprawie. Z żądania udostępnienia informacji publicznej musi wynikać bowiem interes obiektywny, a nie subiektywny (zob. wyroki NSA: z dnia 20 września 2018 r., I OSK 1359/18 oraz z dnia 4 kwietnia 2019 r., I OSK 1889/17, dostępne https://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Rozwijając powyższe podkreślić raz jeszcze należy, iż pomimo szerokiego rozumienia pojęcia informacji publicznej u.d.i.p. nie może być i nie jest środkiem do wykorzystywania w celu uzyskania każdej informacji, a wyłącznie informacji publicznej. Z taką informacją nie mamy natomiast do czynienia wtedy, gdy dana informacja nie dotyczy sprawy publicznej, ale co do zasady obejmuje sprawy prywatne, niepubliczne, osobiste. Z tego wynika, że nie wszystkie działania podmiotów wymienionych w art. 61 ust. 1 Konstytucji RP będą związane z powstaniem informacji publicznej. Jeżeli informacja dotyczy sfery prywatnych praw i obowiązków, nie podlega udostępnieniu, chociażby w jej przedmiocie wypowiadały się organy publiczne. Za informację publiczną uznaje się m.in. treść dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej, przy czym dokumenty te muszą dotyczyć sprawy publicznej.
Przepisy u.d.i.p. stanowią wyraz chęci ustawodawcy poddania działania organów władzy publicznej, osób i jednostek organizacyjnych wykonujących zadania publiczne lub gospodarujących mieniem publicznym - kontroli społecznej. Prawo do informacji publicznej jest wynikiem założenia transparentności życia publicznego. Jawność działania struktur publicznych przejawia się także w poddaniu się swoistej kontroli każdego zainteresowanego w zakresie przez niego określonym i mieszczącym się w granicach prawa. Taki stan rzeczy ma zapewnić prawidłowe funkcjonowanie społeczeństwa obywatelskiego w państwie prawa. Niezależnie jednak od tego, prawo, o którym mowa, nie może być rozumiane w sposób absolutny, tj. jako prawo obywateli do uzyskiwania nieograniczonego dostępu do każdego bez wyjątku dokumentu czy każdej informacji będącej w posiadaniu podmiotu publicznego, w tym organu władzy publicznej.
Przenosząc powyższe ogólne rozważania na grunt niniejszej sprawy wskazać w pierwszej kolejności należy, iż w przedmiotowej sprawie spełnione została przesłanka podmiotowa i przedmiotowa zastosowania przepisów u.d.i.p. – co było pomiędzy stronami bezsporne.
Podnieść też należy, iż w kwestii dopuszczalności skargi na bezczynność organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej nie jest wymagane poprzedzenie jej jakimkolwiek środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej, ani wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa – stąd też wniosek o odrzucenie skargi jest nieuzasadniony.
Dalej wskazać należy, iż zgodnie z art. 149 § 1 p.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a:
1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności;
2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa;
3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania.
Z kolei § 1a powołanego przepisu stanowi, że jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Nadto zgodnie z § 2, Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może również orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6.
Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości lub w części (art. 151 p.p.s.a.)
Istotą sporu w niniejszej sprawie jest kwestia, czy wniosek o udzielenie informacji publicznej faktycznie wpłynął/został złożony do podmiotu zobowiązanego do jej udzielenia. Jak podkreśla się w orzecznictwie, u.d.i.p. nie przewiduje szczególnych wymogów formalnych tak dla sposobu złożenie wniosku jak i dla udostępniania informacji publicznej (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 sierpnia 2018 r., sygn. I OSK 529/18). Złożenie wniosku o udzielenie informacji publicznej, jak i udzielenie odpowiedzi na wniosek o dostęp do informacji publicznej odbywa się w formie czynności materialno-technicznej. Odpowiedź może być udzielona pisemnie, a także w formie elektronicznej za pośrednictwem platformy ePUAP lub zwykłej poczty elektronicznej.
Zatem nie ulega wątpliwości, iż skarżąca mogła skorzystać z możliwości złożenia wniosku o udzielenie informacji publicznej w formie elektronicznej – tj. za pośrednictwem zwykłej poczty elektronicznej. Niemniej jednak w takiej sytuacji (zresztą podobnie jak i w przypadku pisemnego złożenia wniosku wysłanego za pośrednictwem operatora pocztowego) istnieje ryzyko, że wniosek nie dotrze do adresata, a zatem , że nie można mówić że wniosek został skutecznie złożony , co ma zasadnicze znaczenie dla uruchomienia procedury przewidzianej w u.d.i.p związanej z kwestią rozpoznania takiego wniosku. W konsekwencji ma to też zasadnicze znaczenie dla oceny, czy w sprawie ze strony zobowiązanego do rozpoznania takiego wniosku doszło do bezczynności, czy też przewlekłości w jego rozpoznaniu.
W ocenie Sądu realia niniejszej sprawy wskazują na to, iż pomimo zredagowania i wysłania za pośrednictwem poczty elektronicznej wniosku o udzielenie informacji publicznej , wniosek ten nigdy nie dotarł do jego adresata. Po pierwsze w dobie rzeczywistości świata cybernetycznego, wykorzystującego w coraz szerszym zakresie możliwość komunikowania się za pośrednictwem elektronicznych środków przekazu zdarza się niestety, że wysłane wiadomości nie docierają do jego adresata, albowiem zostają wyłapywane i zatrzymywane w drodze przesyłu informacji na różnych "bramkach" łączy internetowych. Po drugie przesłana wiadomość nie znalazła się w sferze wiadomości "Spam" jej adresata. Świadczą o tym nie tylko dołączone do odpowiedzi na skargę oświadczenia informatyka i pracowników zatrudnionych w Stowarzyszeniu, ale również fakt, że na kolejny wniosek, w zasadzie identyczny co do treści złożony przez skarżącą ( wniosek z dnia 8 lipca 2024r.), został w ustawowym terminie rozpoznany przez Stowarzyszenie. Po trzecie skarżąca wobec treści odpowiedzi na wniosek nie zajęła żadnego stanowiska, nie próbowała podważyć i nawet nie zakwestionowała prawdziwości twierdzeń tam podnoszonych w kwestii skutecznego dotarcia wniosku do jego adresata. W tej sytuacji przyjąć należy, iż brak jest jakichkolwiek dowodów na to, iż wniosek z dnia 15 czerwca 2024r. faktycznie wpłynął do Stowarzyszenia. Z faktu ustawowej możliwości złożenia wniosku w postaci elektronicznej, nie można automatycznie wysnuć konkluzji, że samo wysłanie wniosku z własnej poczty elektronicznej, jest równoznaczne z jego dotarciem do adresata. Brak jest prawnych podstaw, by przyjmować takie domniemanie. Zauważyć bowiem należy, iż od autora wniosku o udzielenie informacji publicznej też wymagać należy co najmniej zwykłej staranności w dbałości o własne sprawy. Skoro skarżąca nie pofatygowała się o to by uzyskać jakiekolwiek potwierdzenie , że wysłany wniosek dotarł do jego adresata, nie zażądała wiadomości zwrotnej potwierdzającej otrzymanie wiadomości lub jej przeczytanie przez adresata, nie reagowała na brak jakiejkolwiek wiadomości zwrotnej, nie zareagowała na treść złożonej odpowiedzi na skargę – to trudno mówić w tej sytuacji o zachowaniu przez skarżącą jakiejkolwiek staranności w dbaniu o własne sprawy. Zauważyć też należy, iż skargę na bezczynność złożyła dopiero po niezadowalającym dla niej rozpoznaniu kolejnego wniosku o udzielenie informacji publicznej złożonego do tego samego podmiotu dotyczącego tej samej materii. Całokształt powyższych okoliczności - w ocenie Sądu - w sposób uzasadniony daje podstawy do ustalenia, iż w przedmiotowej sprawie faktycznie wniosek z dnia 16 czerwca 2024r. o udzielenie informacji publicznej nie wpłynął do skarżonego Stowarzyszenia. Wniosek ten nie został również ponowiony przy złożonej w dniu 29 sierpnia 2024r. skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.
Konsekwencją ustalenia braku wpływu wniosku o udzielenie informacji publicznej, jest przyjęcie że wniosek nie został skutecznie złożony. Skoro zaś wniosek nie został skutecznie złożony, to żadne ustawowe terminy przewidziane do jego rozpoznania nie zaczęły biec. W efekcie złożony w takich realiach wniosek o bezczynność jest całkowicie bezzasadny, i jako taki ulec musi oddaleniu.
W tej sytuacji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił.