II SAB/Kr 154/25

II SAB/Kr 154/25 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2025-10-08
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2025-08-05
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Anna Kopeć /sprawozdawca/
Piotr Fronc
Sebastian Pietrzyk /przewodniczący/
Symbol z opisem
6480
658
Hasła tematyczne
Inne
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
zobowiązano do wydania aktu lub podjęcia czynności
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 149
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Sebastian Pietrzyk Sędziowie: SWSA Piotr Fronc AWSA Anna Kopeć (spr.) po rozpoznaniu w dniu 8 października 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym przy udziale Prokuratora Prokuratury Rejonowej Kraków – [...] w Krakowie M. P. sprawy ze skargi P. B. na bezczynność Burmistrza Gminy Alwernia w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na wniosek z 25 czerwca 2025 r. I. zobowiązuje Burmistrza Gminy Alwernia do wydania aktu lub podjęcia czynności w terminie 14 dni, II. stwierdza, że Burmistrz Gminy Alwernia dopuścił się bezczynności, która miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, III. zasądza od Burmistrza Gminy Alwernia na rzecz skarżącego P. B. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
P. B. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na bezczynność Burmistrza Gminy Alwernia w zakresie rozpoznania jego wniosku z 25 czerwca 2025 r. o udostępnienie informacji publicznej. We wniosku tym skarżący wniósł o doręczenie mu "kompletnej decyzji Burmistrza z 11 grudnia 2024 r. (sygn. [...]) wraz ze wszystkimi wymaganymi elementami określonymi w art. 107 § 1 k.p.a. (sentencja, uzasadnienie faktyczne i prawne, wykaz dowodów, pouczenie o odwołaniu)". Skarżący wniósł o stwierdzenie bezczynności organu oraz o zobowiązanie go do udostępnienia powołanej decyzji, a także o zasądzenie kosztów postępowania.
W odpowiedzi na skargę Burmistrz Gminy Alwernia wniósł o jej oddalenie lub odrzucenie. Wskazał, że skarżący nie był stroną żadnego z toczących się postępowań, które wymienione są w treści skargi ani też nie wykazał interesu prawnego w zakresie który mógłby uzasadniać uzyskanie przez niego statusu strony postępowania, co powoduje, że formalna ocena skargi może wiązać się z koniecznością uznania, iż jest została ona wniesiona przez osobę nieuprawnioną i nie posiadającą rzeczywistego i konkretnego interesu prawnego w jej rozpoznaniu. Jednocześnie organ podkreślił, że udzielone skarżącemu informacje przekazywane były w takim zakresie jaki był uzasadniony zapytaniem i w granicach dopuszczonych prawem.
W piśmie z 9 września 2025 r. (k. 47) skarżący sprecyzował, że jego skarga dotyczy bezczynności w zakresie udostępnienia informacji publicznej, natomiast w zakresie sprawy dotyczącej bezprawnego gromadzenia odpadów skarżący wniesie odrębną skargę na bezczynność po wcześniejszym złożeniu ponaglenia.
Odnosząc się do treści tego pisma organ w piśmie z 18 września 2025 r. (k. 57) wskazał, że po dokonaniu analizy dokumentacji oraz rejestru wniosków o udostępnienie informacji publicznej prowadzonego w urzędzie stwierdzono, że do urzędu w 2025 r. w dniu 17.03.2025 r. wpłynął od skarżącego: wniosek o udzielenie informacji publicznej oraz podjęcie działań mających na celu przywrócenie do stanu pierwotnego, w trybie przewidzianym ustawą z dnia 6 września 2021r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022r. poz. 902, ze zm.). Odpowiedź w niniejszej sprawie została udzielona pismem z dnia 27.03.2025 r., znak sprawy [...]
W dniu 25.06.2025 r. wpłynęło pismo od P. B.. Po dokonaniu analizy treści pisma stwierdzono, iż nie zawierało ono żądania udostępnienia informacji publicznej, w rozumieniu ustawy z dnia 6 września 2021r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022r. poz. 902, ze zm.), lecz zostało sformułowane jako podanie w trybie art. 63 ust 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2024 r., poz. 572). W piśmie tym skarżący zwrócił się na podstawie art. 9 ust. 1. pkt 2 ustawy z 3 października 2008r. - O udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (tj. Dz. U. z 2024r. poz. 1112) oraz art. 73 ust 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 572), o niezwłoczne doręczenie kompletnej decyzji Burmistrza z 11 grudnia 2024r. (sygn.. [...]) wraz ze wszystkimi wymaganymi elementami określonymi w art. 107 ust 1 k.p.a. W przedłożonym dokumencie nie wskazano podstawy prawnej wniosku o dostęp do informacji publicznej, ani żądania udostępnienia dokumentów lub danych w tym trybie. Organ rozpoznał to podanie zgodnie z przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego i w dniu 22.07.2025 r. udzielił odpowiedzi, wyczerpująco odnosząc się do poruszonych kwestii w treści wniosku.
Rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Sprawa została rozpoznana w postępowaniu uproszczonym, bowiem zgodnie z art. 119 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.) - dalej określanej, jako "p.p.s.a." -- sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania.
Na podstawie art. 149 § 1 p.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1–4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a:
1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności;
2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa;
3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania.
Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.).
Jeżeli natomiast sąd dojdzie do przekonania że skarga jest bezzasadna – oddala ja na nasadzie art. 151 p.p.s.a.
Bezczynność podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej ma miejsce wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie nie udzielił zainteresowanej jednostce żądanej przez nią informacji publicznej stosownie do przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 902), dalej jako u.d.i.p.; nie odmówił udostępnienia informacji na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p.; nie umorzył postępowania bądź też nie odmówił udostępnienia informacji publicznej przetworzonej w związku z niespełnieniem przez stronę warunku wskazanego w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.
Termin udzielenia odpowiedzi na wniosek o udostępnienie informacji publicznej wynosi 14 dni. Zgodnie bowiem z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2. Z kolei w myśl ust. 2 tego przepisu jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku.
W przypadku złożenia skargi na bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej obowiązkiem sądu jest w pierwszej kolejności zbadanie, czy sprawa mieści się w zakresie podmiotowym i przedmiotowym u.d.i.p. Dopiero stwierdzenie, że podmiot, do którego zwrócił się wnioskodawca, był zobowiązany do udzielenia informacji publicznej, oraz że żądana informacja miała charakter informacji publicznej w rozumieniu przepisów u.d.i.p., pozwala na dokonanie oceny, czy w konkretnej sprawie można skutecznie zarzucić wskazanemu podmiotowi bezczynność w zakresie realizacji wniosku o udostępnienie informacji publicznej (por. Szustakiewicz, "Postępowanie w sprawie bezczynności w zakresie udzielenia informacji publicznej w orzecznictwie sądów administracyjnych", Przegląd Prawa Publicznego 2012, nr 6, s. 75 i n.).
W pierwszej kolejności należy zaznaczyć, że skarżący pierwotnie w skardze wskazał dwa odrębne przedmioty zaskarżenia bezczynności:
1. Niepodjęcie postępowania i niewydanie decyzji z art. 26 ust. 1 ustawy o odpadach w sprawie odpadów zalegających na działkach [...], [...], [...], [...],[...], [...], [...], [...], [...].
2. Bezczynność w udostępnieniu decyzji [...] oraz pełnej opinii biegłego inż. M. C. - pomimo wniosku z 25 czerwca 2025 r.
Skargę tę zakwalifikowano jako skargę na bezczynność organu w zakresie udostępnienia informacji publicznej, a skarżący potwierdził ten przedmiot skargi w piśmie z dnia 9 września 2025 r. – k. 47.
Zakres badania zasadności skargi na bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej jest wyznaczony przez wniosek o udostępnienie tej informacji.
W piśmie z 25 czerwca 2025 r. (k. 12) adresowanym do Burmistrza Gminy Alwernia skarżący poruszył wiele wątków związanych z szeroko pojętym gromadzeniem odpadów na działkach [...], [...] i [...] i [...]. Pismo to zawiera również następujący fragment: "Działając na podstawie art. 9 ust. 1 pkt 2 ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku oraz art. 73 § 1 k.p.a., wnoszę o niezwłoczne doręczenie mi kompletnej decyzji Burmistrza z 11 grudnia 2024 r. (sygn. [...]) wraz ze wszystkimi wymaganymi elementami określonymi w art. 107 § 1 k.p.a. (sentencja, uzasadnienie faktyczne i prawne, wykaz dowodów, pouczenie o odwołaniu). Proszę o przekazanie skanu w ciągu 7 dni lub - w razie braku możliwości - o wskazanie terminu i miejsca, w którym będę mógł zapoznać się z aktami sprawy i wykonać kopię własny koszt. W razie bezczynności zmuszony będę złożyć skargę do WSA w Krakowie (art. 21 ust. 2 ustawy z 2008 r.)".
Organ udzielił odpowiedzi na powyższy wniosek w piśmie z 22 lipca 2025 r.: "Gmina Alwernia, w odpowiedzi na otrzymane pisma z dnia 25.06.2025r.), w sprawie dotyczącej udostępnienia decyzji znak sprawy [...] z dnia 11 grudnia 2024t. informuje, że decyzja administracyjna nie może być traktowana jako dokument urzędowy podlegający udostępnieniu na podstawie dostępu do informacji publicznej -wyrok NSA z dnia 5 grudnia 2001 r., II SA 155/01, wyrok NSA w Gdańsku z dnia 17 grudnia 2003 r., II SA/Gd 1153/01". Dalsza część pisma dotyczy przebiegu postępowania administracyjnego w sprawie usunięcia odpadów z miejsca nieprzeznaczonego do ich składowania lub magazynowania na działkach [...], [...], [...] w A. .
Ustalenia faktyczne w zakresie bezczynności w niniejszej sprawie w zasadzie ograniczają się do treści dwóch wskazanych wyżej pism.
Oceniając powyższe z punktu widzenia zarzutu bezczynności trzeba przede wszystkim zauważyć, że wniosek o udostępnienie informacji dotyczył wyłącznie decyzji Burmistrza Gminy Alwernia z 11 grudnia 2024 r., znak [...], którą - jak wynika z pisma organu z 22 lipca 2025 r. - umorzono postępowanie w sprawie usunięcia odpadów z miejsca nieprzeznaczonego do ich składowania lub magazynowania na działkach [...], [...], [...] w A. . Wniosek nie obejmował udostępnienia jakiejkolwiek opinii biegłego, wbrew stanowisku zawartemu w skardze.
Po drugie trzeba zwrócić uwagę, że we wniosku skarżący powołał się na dostęp w trybie ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1112 z późn. zm.). Jest to regulacja szczególna w stosunku do ustawy o dostępie do informacji publicznej. Dopiero w skardze i późniejszych, precyzujących ją pismach skarżący powołał się na ustawę o dostępie do informacji publicznej.
Żądana decyzja administracyjna nie mieści się w zakresie informacji o środowisku, zaś wniosek winien być od samego początku rozpoznawany na podstawie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej.
Odpowiedź organu z dnia 22 lipca 2025 r. sugeruje, że organ przyjął właściwy tryb rozpoznania wniosku, odwołując się do przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. Dopiero później - po wniesieniu skargi na bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej - Burmistrz Gminy Alwernia przedstawił stanowisko odmienne twierdząc, że skarżący w piśmie z 25 czerwca 2025 r. nie składał wniosku w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej.
Jest prawdą, że w pierwotnym wniosku skarżący na tę ustawę się nie powołał. Skarżący jako podstawę prawną żądania wskazał na ustawę o udostępnianiu in formacji o środowisku (...) oraz art. 73 § 1 k.p.a., zgodnie z którym: "Strona ma prawo wglądu w akta sprawy, sporządzania z nich notatek, kopii lub odpisów. Prawo to przysługuje również po zakończeniu postępowania". W piśmie procesowym z 18 września 2025 r. organ twierdzi, że "rozpoznał to podanie zgodnie z przepisami kodeksu postępowania administracyjnego, wyczerpująco odnosząc się do treści poruszonych w treści wniosku". Jednakże w odpowiedzi udzielonej skarżącemu w piśmie organu z 22 lipca 2025 r. wprost powołano się na przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej twierdząc, że decyzja administracyjna takiej informacji nie stanowi. Nie powołano się natomiast na jakiekolwiek przepisy kodeksu postępowania administracyjnego, w szczególności zaś na przepisy regulujące dostęp do akt prowadzonego postępowania.
Powyższe oznacza, że mimo niejednoznacznej treści wniosku organ prawidłowo zakwalifikował go jako złożony w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej i w tym właśnie trybie wniosek ten załatwił. Późniejsza zmiana stanowiska organu jest niezrozumiała, a stwierdzenie, że rozpoznanie podania nastąpiło zgodnie z przepisami kodeksu postępowania administracyjnego nie znajduje potwierdzenia w treści pisma organu z 22 lipca 2025 r.
Nieprawidłowe jest stanowisko organu odmawiające żądanej przez skarżącego informacji przymiotu informacji publicznej.
Zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 2 u.d.i.p. prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienia do wglądu do dokumentów urzędowych. Zgodnie z art. 244 § 1 kodeksu postępowania cywilnego dokumenty urzędowe, sporządzone w przepisanej formie przez powołane do tego organy władzy publicznej i inne organy państwowe w zakresie ich działania, stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo zaświadczone. Analogiczne brzmienie ma art. 76 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego: Dokumenty urzędowe sporządzone w przepisanej formie przez powołane do tego organy państwowe w ich zakresie działania stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone.
Nie ulega wątpliwości, że decyzja administracyjna jest wydawana przez organy administracji publicznej w określonej przepisami formie oraz w zakresie przyznanych tych organom kompetencji. Jest zatem dokumentem urzędowym.
Doprecyzowaniem treści art. art. 3 ust. 1 pkt 2 u.d.i.p. jest art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. "a" u.d.i.p., w myśl którego udostępnieniu podlega informacja publiczna, w szczególności o danych publicznych, w tym treść i postać dokumentów urzędowych, w szczególności treść aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć.
Decyzja administracyjna jest aktem administracyjnym i fakt, że mieści się w zakresie cytowanego wyżej przepisu jest oczywisty i nie budzi żadnych wątpliwości. Potwierdzeniem tego faktu jest na przykład wyrok NSA z 21 maja 2020 r., sygn. I OSK 1/20, gdzie stwierdzono: "Za bezzasadny Naczelny Sąd Administracyjny uznaje również zarzut naruszenia art. 6 ust. 1 u.d.i.p. oraz art. 73 i 74 k.p.a. Wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej, decyzja administracyjna, wydana w indywidualnej sprawie jest informacją publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Przepis art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a u.d.i.p. stanowi wprost, że udostępnieniu podlega informacja publiczna, w szczególności o danych publicznych, do których należy treść i postać dokumentów urzędowych takich jak akty administracyjne i inne rozstrzygnięcia. Decyzja administracyjna, której domagał się wnioskodawca jest niewątpliwie dokumentem urzędowym w rozumieniu art. 6 ust. 2 u.d.i.p., zawiera bowiem treść oświadczenia woli, utrwaloną i podpisaną przez funkcjonariusza publicznego. Stanowisko skargi kasacyjnej, iż sprawami publicznymi nie są konkretne, indywidualne sprawy danej osoby lub podmiotu niebędącego władzą publiczną, a treść decyzji administracyjnej nie stanowi informacji o sprawach publicznych jest więc błędne. Decyzja taka traci charakter indywidualny poprzez usunięcie z niej danych chronionych ustawą o ochronie danych osobowych. Tak spreparowana kserokopia decyzji administracyjnej staje się ważną informacją o sposobie działania organu administracji oraz o treści i formie podejmowanych przez ten organ rozstrzygnięć (por. wyroki NSA z dnia 16 kwietnia 2010 r., sygn. akt III OSK 83/10 oraz 14 czerwca 2012 r., sygn. akt I OSK 609/12 oraz I. Kamińska, I.M. Rozbicka -Ostrowska, Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, Warszawa 2016, s.164)".
Odmienne stanowisko organu, prezentowane w piśmie z 22 lipca 2025 r. nosi cechy rażącego naruszenia prawa.
Ustawodawca w art. 149 § 1a p.p.s.a. nie zdefiniował pojęcia "rażącego naruszenia prawa", przyznał zatem sądowi administracyjnemu swobodę w zakresie oceny charakteru bezczynności. W orzecznictwie wskazuje się szereg przypadków rażącej bezczynności, do których zalicza się zwykle zbyt długi okres prowadzenia sprawy, niemający uzasadnienia ani w jej stopniu skomplikowania, ani w konieczności prowadzenia szerokiego postępowania dowodowego, ani w liczbie spraw do załatwienia przez organ, ani w liczbie wniosków procesowych składanych przez strony (por. przykładowo wyroki: Naczelnego Sądu Administracyjnego z 10 stycznia 2014 r., sygn. akt II OSK 2426/13, z 13 czerwca 2013 r., sygn. akt II OSK 3059/12). Utrwalony jest pogląd, że stwierdzenie przez sąd rażącego naruszenia prawa przy bezczynności lub przewlekłym prowadzeniu postępowania przez organ wymaga zaistnienia szczególnych okoliczności, które należy rozpatrywać indywidualnie, w kontekście stanu faktycznego danej sprawy. Fakt przekroczenia ustawowych terminów załatwiania spraw sam w sobie, co do zasady, nie jest taką szczególną okolicznością. W konsekwencji stan bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, chociaż niewątpliwie stanowi naruszenie prawa, nie przesądza jeszcze o rażącym charakterze tego naruszenia (por. wyroki NSA z 21 czerwca 2012 r., sygn. akt I OSK 675/12; z 21 kwietnia 2017 r. sygn. akt I OSK 2331/16). Sformułowanie "rażące" oznacza działanie bezspornie ponad miarę, niewątpliwe, wyraźne oraz oczywiste. Ocena, czy mamy do czynienia z naruszeniem rażącym, powinna być dokonywana w powiązaniu z okolicznościami danej sprawy, rozpatrywanej indywidualnie, wyznaczonej przez wiele elementów zmiennych. Nie jest bowiem możliwe przesądzenie z góry o tym, że dana kategoria naruszeń przybiera postać kwalifikowaną (por. wyroki NSA z 30 stycznia 2014 r., sygn. I OSK 2563/13, z 17 listopada 2015 r., sygn. II OSK 652/15). Kryterium pozwalającym na zakwalifikowanie przewlekłości prowadzenia postępowania przez organ do naruszającej prawo w sposób rażący, jest więc oczywistość, drastyczność naruszenia prawa, przy jednoczesnym braku racjonalnego uzasadnienia (por. wyrok NSA z 10 marca 2021 r., sygn. akt II OSK 1610/20).
Bardzo lakoniczne stanowisko organu, odmawiające decyzji administracyjnej przymiotu informacji publicznej, sprowadza się do powołania dwóch orzeczeń sądów administracyjnych. Tymczasem wyrok NSA z 5 grudnia 2001 r., sygn. akt II SA 155/01 został wydany jeszcze przed wejściem w życie ustawy o dostępie do informacji publicznej i odwołuje się do przepisów ustawy z 26 stycznia 1984 r. - Prawo prasowe (Dz. U. Nr 5, poz. 24 ze zm.). Odwoływanie się do tego wyroku jest więc całkowicie nieadekwatne do rozpoznania wniosku skarżącego.
Nieadekwatny jest również drugi z powołanych wyroków tj. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego (do 2003.12.31) Ośrodek Zamiejscowy w Gdańsku z dnia 17 grudnia 2003 r., sygn. II SA/Gd 1153/03, bowiem mowa w nim o dostępie do akt administracyjnych, nie zaś o decyzji administracyjnej jako informacji publicznej. Sąd stwierdził w nim: "Zgodzić się należy z organem odwoławczym, że akta administracyjne nie są dokumentem urzędowym, o jakim mowa w ustawie o dostępie do informacji publicznej, oraz że dostęp do nich uregulowany jest w przepisie art. 73 k.p.a. i przysługuje stronie postępowania administracyjnego. (...) Zatem, poszczególne dokumenty znajdujące się w aktach administracyjnych mogą być przedmiotem informacji publicznej wówczas, gdy dotyczą określonych sfer życia publicznego".
Nie ma żadnych wątpliwości co do tego, że decyzja administracyjna stanowi informację publiczną. Nie ma też mowy o jakiejkolwiek rozbieżności w ocenie omawianej kwestii w orzecznictwie sądów administracyjnych. Istotne jest przy tym, że na gruncie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej w trakcie ponad dwudziestu lat jej obowiązywania w orzecznictwie sądów administracyjnych zasadniczo wykłada się jej przepisy na korzyść obywatela, podkreślając konieczność zapewnienia transparentności i jawności działań organów władzy publicznej. O ile więc na początku XXI wieku zakres dostępu do informacji publicznej w świetle ustawy z 2001 roku mógł budzić wątpliwości, to aktualnie wykładnia jej przepisów w zakresie udostępniania obywatelom wydawanych przez organy władzy publicznej aktów administracyjnych jest jednoznaczna. Wejście w życie najpierw Konstytucji z 1996 r., w której dostępie do informacji publicznej poświęcony jest art. 61, a następnie ustawy z 201 roku o dostępie do informacji publicznej niewątpliwie zasadniczo zmieniło standardy w omawianym zakresie.
Odwoływanie się do orzeczeń wydanych ponad 20 lat temu i to na tle całkowicie odmiennego stanu prawnego świadczy o rażącym naruszeniu prawa przez organ.
Sąd zauważa przy tym, że skarżący kieruje do organu liczne pisma, nie będąc stroną postępowania w przedmiocie gromadzenia odpadów, w którym wydano żądaną przez niego decyzję. Nie zwalnia to jednak organu z obowiązków wynikających z ustawy o dostępie do informacji publicznej.
Skoro decyzja administracyjna stanowi informację publiczną, a Burmistrz Gminy Alwernia jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej, Sąd w pkt I wyroku zobowiązał ten organ do wydania aktu lub podjęcia czynności w terminie 14 dni w zakresie złożonego przez skarżącego wniosku. Stosownie do art. 286 § 2 p.p.s.a. termin ten liczy się od dnia doręczenia organowi akt albo, w przypadku, o którym mowa w § 1a, odpisu orzeczenia.
Odmawiając żądanej informacji przymiotu informacji publicznej organ dopuścił się bezczynności, która – z uwagi na oczywistą wadliwość tego twierdzenia – miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Orzeczono o tym w pkt II wyroku na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. i art. 149 § 1a p.p.s.a.
O kosztach orzeczono na zasadzie art. 200 p.p.s.a., zasądzając od organu na rzecz skarżącego kwotę 100 zł uiszczoną przez niego tytułem wpisu od skargi.