II SAB/Kr 147/25

II SAB/Kr 147/25 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2025-10-23
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2025-07-29
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Jacek Bursa /przewodniczący/
Piotr Fronc /sprawozdawca/
Sebastian Pietrzyk
Symbol z opisem
6480
658
Hasła tematyczne
Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ
Rektor Uniwersytetu/Politechniki/Akademii
Treść wyniku
zobowiązano do rozpoznania wniosku
Powołane przepisy
Dz.U. 1960 nr 30 poz 168
art 107 par 3
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Bursa Sędziowie WSA Piotr Fronc (spr.) SWSA Sebastian Pietrzyk po rozpoznaniu w dniu 23 października 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi D. P. na bezczynność Rektora Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie w przedmiocie udzielenia informacji publicznej na wniosek z dnia 20 maja 2023r. I. zobowiązuje Rektora Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie do rozpatrzenia wniosku D. P. o udzielenie informacji publicznej z dnia 20 maja 2023r. w zakresie punktów 3, 4 i 5 – w terminie 14 dni od dnia doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; II. stwierdza, że Rektor Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu wniosku D. P. o udzielenie informacji publicznej z dnia 20 maja 2023r. w zakresie określonym jak w pkt I wyroku; III. stwierdza, że bezczynność miała miejsce bez rażącego naruszenia prawa; IV. oddala skargę w pozostałym zakresie; V. zasądza od Rektora Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie na rzecz skarżącego D. P. kwotę 100 zł (sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
Skarżący D. P. złożył skargę na bezczynność Rektora Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie w zakresie rozpoznania jego wniosku z dnia 20 maja 2023r. o udostępnienie informacji publicznej.
Skarżący zarzucił organowi zarzucam naruszenie: 1. art. 1 ust. 1, art. 3 ust. 2, art. 4 ust. 1, art. 10 ust. 1, art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. 2001 Nr 112 poz. 1198; dalej określanej jako: "udip") poprzez nieudostępnienie wnioskowanej w piśmie z dnia 20 maja 2023 roku informacji publicznej w ustawowym terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku.
Wobec powyższego skarżący wniósł o: 1. zobowiązanie Uniwersytetu Jagiellońskiego do rozpatrzenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej z dnia 20 maja 2023 rok u w ustawowym terminie 14 od dnia doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami 2. stwierdzenie, że bezczynność Uniwersytetu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 3. nałożenie na organ grzywny w maksymalnej możliwej wysokości; 4. zasądzenie od Uniwersytetu Jagiellońskiego na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych; 5. przyznanie od organu na rzecz skarżącego sumy pieniężnej do wysokości połowy kwoty określonej w art 154 §6 ppsa
W uzasadnieniu skarżący opisał przebieg postępowania wszczętego jego wnioskiem z dnia 20 maja 2023r. i w sposób bardzo obszerny argumentował zasadność swojej skargi.
Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:
Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, albowiem zgodnie z art. 119 pkt 4 oraz art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 259 z poźn. zm), dalej: "p.p.s.a.", jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.
Zgodnie z art. 149 § 1 p.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a:
1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności;
2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa;
3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania.
Z kolei § 1a powołanego przepisu stanowi, że jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Nadto zgodnie z § 2, Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może również orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6.
Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości lub w części (art. 151 p.p.s.a.)
Dla dopuszczalności skargi na bezczynność organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej nie jest wymagane poprzedzenie jej jakimkolwiek środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej, ani wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa.
W sprawach dostępu do informacji publicznej zakres przedmiotowy wyznacza pojęcie informacji publicznej (art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 902 - dalej jako "u.d.i.p."), zaś zakres podmiotowy - wykonywanie zadań publicznych przez adresata wniosku (art. 4 ust. 1 tej ustawy). Rzeczą organu, do którego wpływa wniosek o udostępnienie informacji publicznej, jest załatwienie go w przepisany sposób, czyli udostępnienie informacji, jeśli ją wytworzył bądź jest w jej posiadaniu, albo odmowa lub umorzenie postępowania z przyczyn uregulowanych ustawą, albo wreszcie poinformowanie, że żądane dane nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu ustawy.
W przypadku złożenia skargi na bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej obowiązkiem sądu jest zbadanie, czy sprawa mieści się w zakresie podmiotowym i przedmiotowym u.d.i.p. Stwierdzenie, że podmiot, do którego zwrócił się wnioskodawca, był zobowiązany do udzielenia informacji publicznej oraz że żądana informacja miała charakter informacji publicznej w rozumieniu przepisów u.d.i.p., pozwala na dokonanie oceny, czy w konkretnej sprawie można skutecznie zarzucić wskazanemu podmiotowi bezczynność w zakresie realizacji wniosku o udostępnienie informacji publicznej.
Jak już wskazano podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 902 ze zm., dalej: u.d.i.p.).
Stosownie do treści art. 4 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p. obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego.
Z powołanych powyżej przepisów wynika jednoznacznie, że Rektor Uniwersytetu jako organ reprezentujący publiczną uczelnię akademicką będącą państwową osobą prawną, jest podmiotem zobowiązanym do udostępniania będącej w jego posiadaniu informacji publicznej (art. 23 ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 9 ust. 1 w zw. z art. 13 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce).
Przechodząc do zakresu przedmiotowego informacji publicznej , wskazać należy , iż jej definicja legalna zawarta jest w powołanym wyżej art. 1 ust. 1 u.d.i.p. W art. 6 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej wskazano przykładowy, otwarty katalog informacji publicznych podlegających udostępnieniu. Jakkolwiek jest on szeroki, nie oznacza to ze każda informacja w sensie przedmiotowym ma charakter informacji publicznej. Z orzecznictwa sądowoadministracyjnego wynika natomiast, że każda informacja, która dotyczy gospodarowania funduszami publicznymi, jest informacją publiczną, a tym samym podlega rygorowi udostępnienia w myśl przepisów tej ustawy.
Wniosek skarżącego o udostępnienie informacji publicznej z dnia 20 maja 2025r. obejmował następujące pytania.
1. Czy tutejszy samorząd studencki otrzymał Białą Księgę Pandemii, rozpowszechnianą przez Fundacją Ordo Medicus?
2. Jakie kroki zostały podjęte przez samorząd studencki po otrzymaniu Białą Księgę Pandemii? Czy została ona wywieszona publicznie?
3. Czy samorząd studencki otrzymuje finansowe wsparcie z pieniędzy publicznych? W jakiej wysokości? Jakie jest źródło pochodzenia funduszy? Proszę o szczegółową listę podmiotów, firm lub instytucji publicznych.
4. Na co samorząd studencki przeznacza fundusze, o których mowa w punkcie 3? Proszę o podanie imion i nazwisk osób pełniących funkcje publiczne, które w imieniu samorządu studenckiego zarządzały tymi funduszami.
5. Proszę o udostępnienie dokumentów urzędowych, dotyczących punktów 3 i 4.
6. Z którymi, firmami i instytucjami publicznymi współpracuje tutejszy samorząd? Proszę o szczegółowy spis.
7. Proszą o podanie imion i nazwisk osób pełniących funkcje publiczne, które w imieniu samorządu studenckiego były lub są nadal zaangażowane w szczepienia przeciwko COVID-19 na terenie uczelni lub wydziału uczelnianego (z podaniem nazwy takiego wydziału).
8. Czy tutejszy samorząd studencki promował szczepienia przeciwko COVID-19?
9. Czy tutejszy samorząd weryfikował lub zlecał weryfikację żywności, która jest wydawana studentom w uczelnianej stołówce? Czy weryfikacją przeprowadzała zewnętrzna firma łub instytucja publiczna? Proszą o szczegółowy spis tychże firm lub instytucji publicznych.
10. Proszą o podanie imion i nazwisk osób pełniących funkcje publiczne, które w imieniu samorządu studenckiego są upoważnione do weryfikacji żywności wydawanej studentom w uczelnianej stołówce.
11. Jakie konkretnie działania podjął samorząd studencki w celu ochrony praw i wolności studentów?
Tak sformułowany zakres pytań tylko w części mieści się w zakresie przedmiotowym informacji publicznej , na co słusznie zwrócił uwagę organ w swoim piśmie z dnia 5 czerwca 2023r. stanowiącym reakcję na złożony wniosek. W tym miejscu zaznaczyć należy, iż zakres pytań wniosku z dnia 20 maja 2025r. który nie spełnia przedmiotowego kryterium informacji publicznej jest szerszy w ocenie Sadu niż wskazał to organ, o czym szerzej niżej.
Organ w/w pismem z dnia 5 czerwca 2023r. odpowiedział również na część postawionych pytań, a co do części wezwał do ich doprecyzowania. Po ich doprecyzowaniu przez skarżącego organ uznał, iż informacje objęte sprecyzowanym wnioskiem stanowią informację przetworzoną i pismem z dnia 19 czerwca 2023r. wezwał wnioskodawcę do wykazania szczególnej istotności udostępnienia żądanych danych dla interesu społecznego. Pismo to skarżący odebrał w dniu 21 czerwca 2023r., jednakże nie wykazał skutecznie zdaniem organu szczególnej istotności żądanych danych, wobec czego organ za pismem z dnia 28 czerwca 2023r. poinformował wnioskodawcę o pozostawieniu jego wniosku o informację publiczną w zakresie pytań 3, 4, 5, 6, ,9,10 i 11 bez rozpoznania.
W ocenie Sądu zakres czasowy żądanych informacji (dwóch lat) oraz rozbudowana forma żądanych informacji , których udostępnienia domaga się skarżący stanowi - jak słusznie przyjął organ - informację przetworzoną. Ustawa o dostępie do informacji publicznej nie definiuje pojęcia informacji przetworzonej, a tylko w art. 3 ust. 1 pk1 przewiduje, że prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienie do uzyskania informacji publicznej, w tym informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego. Dokonując wykładni pojęcia "informacji przetworzonej" należy odwołać się do ugruntowanych już poglądów Naczelnego Sądu Administracyjnego. Przykładowo w uzasadnieniu wyroku z 2 września 2022 r., III OSK 1534/21, Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że informacja publiczna przetworzona to taka informacja publiczna, która:
- w chwili złożenia wniosku w zasadzie nie istnieje w kształcie objętym wnioskiem, a niezbędnym, podstawowym warunkiem jej wytworzenia jest przeprowadzenie przez podmiot zobowiązany pewnych czynności analitycznych, organizacyjnych i intelektualnych w oparciu o posiadane informacje proste (por. też wyrok NSA z 30 września 2015 r., I OSK 1746/14);
- jest wynikiem ponadstandardowego nakładu pracy podmiotu zobowiązanego, wymagającej użycia dodatkowych sił i środków oraz zaangażowania intelektualnego w stosunku do posiadanych przez niego danych i wyodrębniana w związku z żądaniem wnioskodawcy oraz na podstawie kryteriów przez niego wskazanych; jest to zatem informacja przygotowywana "specjalnie" dla wnioskodawcy wedle wskazanych przez niego kryteriów (por. np. wyroki NSA z: 5 kwietnia 2013 r., I OSK 89/13, 17 października 2006 r., I OSK 1347/05, 21 lipca 2022 r., III OSK 1988/21) na podstawie pierwotnego zasobu danych (por. np. wyroki NSA z: 12 grudnia 2012 r., I OSK 2149/12; 5 kwietnia 2013 r., I OSK 89/13, 3 października 2014 r., I OSK 747/14);
- jest wynikiem działań wykraczających poza zakres działań mieszczących się w ramach podstawowych kompetencji organu - ograniczenie wprowadzone przez art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. w zakresie udostępniania informacji publicznej przetworzonej ma zapobiegać sytuacjom, w których działania organu skupiać się będą nie na funkcjonowaniu w ramach przypisanych kompetencji, lecz na czynnościach związanych z udostępnianiem informacji publicznej (zob. wyroki NSA z 5 września 2013 r., I OSK 953/13, I OSK 866/13, I OSK 865/13);
- której przygotowanie jest zdeterminowane szerokim zakresem (przedmiotowym, podmiotowym, czasowym) wniosku, wymagającym zgromadzenia i przekształcenia (zanonimizowania i usunięcia danych objętych tajemnicą prawnie chronioną) znacznej liczby dokumentów.
Skoro żądana przez skarżącego informacja miała charakter informacji przetworzonej, a skarżący nie wykazał w ocenie organu szczególnej istotności dla interesu publicznego żądanych informacji – to organ winien w tym zakresie wydać zgodnie z art. 16 u.d.i.p decyzję o odmowie udzielenia informacji i należycie ją uzasadnić ( która może być przedmiotem ewentualnej merytorycznej kontroli Sądu), a nie informować wnioskodawcę o pozostawieniu wniosku bez dalszego rozpoznania.
Skuteczne bowiem złożenie wniosku o udostępnienie informacji publicznej inicjuje postępowanie, w ramach którego organ zobowiązany jest w pierwszej kolejności ocenić charakter żądanej informacji pod kątem uznania jej za informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p., a następnie, w razie uznania żądanej informacji za publiczną, informację tę udostępnić bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem (art. 13 ust. 1 w zw. z art. 14 ust. 1 u.d.i.p. - z zastrzeżeniem art. 13 ust. 2, art. 14 ust. 2 i art. 15 ust. 2) lub w tym terminie wydać, na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p., decyzję o odmowie jej udostępnienia, bądź też - w razie uznania, że żądana informacja nie spełnia kryteriów informacji publicznej lub, że jest ona dostępna w innym trybie (art. 1 ust. 2), powiadomić wnioskodawcę, że w przypadku jego żądania przepisy u.d.i.p. nie znajdują zastosowania.
Brak wydania decyzji o odmowie udzielenia informacji w przedmiotowej sprawie sprawia, że organ pozostaje w bezczynności. Niewystrarczające jest bowiem i pozbawione podstawy prawnej samo pisemne poinformowanie wnioskodawcy o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania. Postępowanie o udzielenie informacji publicznej jest bowiem odrębnym postępowaniem, nie objętym ogólnymi unormowaniami k.p.a., które stosuje się do tego postępowania jedynie w zakresie wydania decyzji o odmowie udzielenia informacji publicznej lub umorzenia postępowania ( art. 1 ust 1 oraz art. 16 ust. 2 u.d.i.p).
Wobec powyższego uznając skargę na bezczynność za częściowo uzasadnioną Sąd na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. zobowiązał organ do rozpoznania wniosku skarżącego z dnia 20 maja 2023r. o udzielenie informacji publicznej jedynie w zakresie punktów 3, 4 i 5 wniosku, albowiem co do pozostałych punktów wniosku organ już odpowiedzi wnioskodawcy udzielił ( pkt 1,2,7,8), albo w ogóle zadane pytania nie mieszczą się w zakresie przedmiotowym informacji publicznej, bądź też winny być skierowane do właściwego podmiotu - tj. samorządu studenckiego a nie Rektora Uniwersytetu ( pyt. 6, 9, 10, 11). W powyższym zakresie ( pkt 3,4 i 5 wniosku) organ pozostaje w bezczynności w prawidłowym rozpoznaniu wniosku z dnia 20 maja 2023r., co czyni w tym zakresie skargę zasadną, a co znalazło odzwierciedlenie w pkt I i II wyroku.
Stwierdzona bezczynność jednak nie ma charakteru rażącej. Rażące naruszenie prawa oznacza wadliwość o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym i ma miejsce w razie oczywistego lekceważenia wniosków skarżącego, co w niniejszej sprawie nie miało miejsca. Zauważyć należy, iż organ na rozbudowany i złożony wniosek z dnia 20 maja 2023r. o udzielenie informacji publicznej odpowiedział sprawnie, w ustawowym terminie a brak rozpoznania wniosku w niewielkim zakresie , zgodnie z wymogami u.d.i.p nie wynikał z ignorancji lub złej woli organu, lecz nieprawidłowej interpretacji przepisów właściwych dla tego trybu postępowania. Dlatego też Sąd nie znalazł podstaw do uznania rażącego naruszenia prawa w przedmiotowej sprawie ze strony organu ( pkt III wyroku).
Powyższe zdecydowało również o braku podstaw i potrzeby do wymierzenia organowi grzywny, a także przyznania skarżącemu sumy pieniężnej określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a.. Po pierwsze stwierdzony stan bezczynności w załatwieniu przedmiotowego wniosku skarżącego nie miał charakteru rażącego naruszenia prawa. Zachowanie organu w kontrolowanej sprawie nie nosiło cechy lekceważącego traktowania obowiązków nakładanych na niego mocą ustawy o dostępie do informacji publicznej. Z powyższych również względów Sąd nie znalazł podstaw do nałożenia na organ grzywny, o której mowa w art. 149 § 2 p.p.s.a. Jakkowiek organ pozostaje w bezczynności , to podkreślić należy, iż odnosi się to jedynie co do niewielkiej części wniosku z dnia 20 maja 2023r. (o czym była już mowa wyżej). Nadto bezczynność ta - jak już też zostało powiedziane - wynika nie z całkowitego zignorowania złożonego wniosku o udzielenie informacji publicznej, lecz z niewłaściwej interpretacji przepisów. Podkreślić w tym miejscu należy, iż organ nie zignorował wniosku z 20 maja 2023r., lecz już w piśmie z dnia 5 czerwca 2023r. w odpowiedzi na ten wniosek przedstawił częściowo informacje i wezwał do sprecyzowania wniosku w pozostałym zakresie. Następnie po sprecyzowaniu wniosku pismem z dnia 19 czerwca 2023r. organ wezwał skarżącego do wykazania szczególnej istotności interesu publicznego, a po jego niedostatecznym zdaniem organu wykazaniu - pozostawił wniosek z dnia 20 maja 2023r. bez rozpoznania. W tej sytuacji Sąd nie znalazł podstaw by wzmacniać nałożeniem grzywny restrykcyjny i prewencyjny skutek wyroku Sądu w niniejszej sprawie.
Powyższe uzasadnia również, oddalenie wniosku o przyznanie sumy pieniężnej od organu na rzecz skarżącego. W myśl art. 149 § 2 p.p.s.a. Sąd, w przypadku, stwierdzenia przewlekłości postępowania może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. Jak wskazuje się w orzecznictwie przyznanie sumy pieniężnej ma charakter swego rodzaju zadośćuczynienia spowodowanego długotrwałą bezczynnością lub przewlekłością w prowadzeniu postępowania i nie znosi, czy też nie ogranicza ewentualnych roszczeń strony skarżącej względem organu z tytułu odszkodowania oraz nie podlega zaliczeniu na jego poczet. Należy przyjąć, że ma ona charakter represyjny względem organu administracyjnego w związku z krzywdą jaką strona poniosła wskutek zwłoki organu w rozpoznaniu wniosku i długotrwałego, bezskutecznego oczekiwania na rozstrzygnięcie sprawy przez organ (tak NSA w wyroku z dnia 6 listopada 2021 r. sygn. II OSK 1201/21). Za oddaleniem wniosku w zakresie żądania przyznania sumy pieniężnej przemawia to, iż skarżący w żaden sposób nie wykazał ani nawet nie uzasadnił, by zachodziły podstawy do przyjęcia, że w jego sytuacji, wobec jedynie częściowego rozpoznania wniosku z dnia 20 maja 2023r. o udzielenie informacji publicznej uzasadnione byłoby zadośćuczynienie za poniesioną krzywdę. Stąd też w tym zakresie skargę oddalono.
Wobec powyższego skarga w tym zakresie ( żądanie grzywny oraz sumy pieniężnej) na podstawie art. 151 p.p.s.a. podlegała oddaleniu.( pkt IV wyroku).
O kosztach orzeczono w pkt. V wyroku na zasadzie art. 200 p.p.s.a., zgodnie z którym, w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji skarżącemu przysługuje od organu, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. W przedmiotowej sprawie jest to kwota 100 zł uiszczona przez skarżącą tytułem wpisu.