II SAB/Kr 133/03

II SAB/Kr 133/03 - Postanowienie WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2004-06-01
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2003-10-22
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Dorota Dąbek /sprawozdawca/
Krystyna Kutzner
Piotr Lechowski /przewodniczący/
Symbol z opisem
603  Utrzymanie i ochrona dróg publicznych i innych dróg ogólnodostępnych, ruch na tych drogach, koleje, lotnictwo cywilne, p
Skarżony organ
Wojewoda
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym Przewodniczący Sędzia NSA Piotr Lechowski Sędziowie AWSA Dorota Dąbek (sprawozdawca) NSA Krystyna Kutzner Protokolant Urszula Ogrodzińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 czerwca 2004 r sprawy ze skargi W. S. na bezczynność Wojewody [...] w przedmiocie wznowienia postępowania zakończonego orzeczeniem lekarskim postanawia skargę odrzucić
Uzasadnienie
W dniu [...] .10.2003r. W. S. złożył do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie Ośrodek Zamiejscowy w Krakowie skargę na bezczynność Wojewody [...] polegającą na nierozpatrzeniu jego wniosku z dnia [...] .08.2003r. o wznowienie postępowania zakończonego wydaniem orzeczenia lekarskiego [...] Ośrodka Medycyny Pracy w [...] z dnia [...] .03.2003r., nr [...] w przedmiocie oceny stanu zdrowia z puntu widzenia zdolności do kierowania pojazdami. Wniosek ten skierowany był do [...] Ośrodka Medycyny Pracy w [...] , ponieważ jednak organ ten pismem z dnia [...] .08.2003r. odpowiedział, że przedmiotowe orzeczenie lekarskie nie jest decyzją administracyjną i w związku z tym nie może dojść do wznowienia postępowania, pismem z dnia [...] .08.2003r. (doręczonym [...] .08.2004r.) skarżący zawiadomił Wojewodę [...] o odmowie wznowienia. W ocenie skarżącego wojewoda winien dokonać wznowienia postępowania, albowiem przedmiotowe orzeczenie lekarskie jest decyzją administracyjną, a wojewoda, zgodnie z art. 122 pkt 7 ustawy Prawo o ruchu drogowym sprawuje kontrolę nad wydawaniem orzeczeń przez ośrodki medycyny pracy. Tymczasem w odpowiedzi na to pismo Wojewoda pismem z dnia [...] .09.2003r. uznał się niewłaściwym do rozpatrzenia sprawy dotyczącej odmowy wznowienia postępowania i skierował sprawę do [...] Ośrodka Medycyny Pracy w [...] , ten zaś pozostawił sprawę bez biegu i nie wydał postanowienia o wznowieniu postępowania.
W piśmie z dnia [...] maja 2003r. skarżący uzupełnił argumenty zawarte w skardze poprzez wskazanie, iż wojewoda niewłaściwie przeprowadził kontrolę nad wydawaniem orzeczeń lekarskich, albowiem porozumienie, w oparciu o które ta kontrola jest przeprowadzana jest prawnie wadliwe, kontrolę zaś przeprowadził lekarz nie mający wymaganych uprawnień. Wady te dyskwalifikują w ocenie skarżącego protokół kontroli jako dowód przedłożony przez wojewodę do akt sprawy.
Wskazał nadto, że badania kierowców w myśl art. 122 ust. 1 pkt 2-4 ustawy Prawo o ruchu drogowym i §10 w związku z §13 ust. 2 rozporządzenia Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej są dla [...] Ośrodka Medycyny Pracy zadaniami zleconymi z zakresu administracji publicznej, a wydawane przez nie brzęczenia są na podstawie §12 w/w rozporządzenia decyzjami administracyjnymi w rozumieniu art. 107 kpa., co potwierdza zdaniem skarżącego także i to, że w analogicznych uregulowaniach prawnych orzeczenia wojskowych komisji lekarskich są decyzjami.
Skarżący podnosi także, że skoro wojewoda uznał się niewłaściwym, to powinien skierować sprawę do organu właściwego i poinformować o tym stronę, a tego nie zrobił. Dlatego też skarga na jego bezczynność jest zasadna.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie. Podniósł, że w odpowiedzi na pismo z dnia [...] .08.2003r. w sprawie odmowy wznowienia postępowania wystąpił do [...] Ośrodka Zdrowia Publicznego o przeprowadzenie kontroli prawidłowości wydawania przez [...] Ośrodek Medycyny Pracy w [...] badań lekarskich, samo zaś pismo skierował do [...] Ośrodka Medycyny Pracy w [...] celem wyjaśnienia sprawy. O podjętych działaniach poinformował stronę pismem z dnia [...] .09.2003r. Wojewoda [...] podkreślił równocześnie, że z treści art. 122 ust. 7 ustawy Prawo o ruchu drogowym wynika, że wykonywanie badań i wydawanie orzeczeń lekarskich podlega kontroli wojewody, nie jest to jednak kontrola instancyjna. Zgodnie z zawartym porozumieniem kontrolę tę w imieniu wojewody sprawuje [...] Centrum Zdrowia Publicznego. Jeżeli zaś chodzi o tryb kwestionowania prawidłowości orzeczeń lekarskich, to jest on przewidziany w §13 Rozporządzenia Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej z dnia [...] .06.1999r. w sprawie badań lekarskich osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami i kierowców (Dz.U. nr 69, poz. 772), gdzie przewidziano możliwość odwołania się od orzeczenia lekarskiego do właściwego podmiotu odwoławczego. Podkreślił nadto, że orzeczenie lekarskie nie jest decyzją administracyjną, a [...] Ośrodek Medycyny Prawy w [...] organem administracji publicznej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z treścią art. 97 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawą Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1271), sprawy w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Skarga w niniejszej sprawie została złożona [...] października 2003r., a więc przed dniem 1 stycznia 2004r. W konsekwencji podlega rozpoznaniu zgodnie z wyżej wskazaną zasadą.
Podstawową kwestią w niniejszej sprawie jest kwestia dopuszczalności wniesienia przedmiotowej skargi na bezczynność Wojewody [...] z punktu widzenia zakresu kognicji sądu administracyjnego. Zakres kontroli działalności administracji publicznej i stosowania przez wojewódzkie sądy administracyjne środków przewidzianych w ustawie z dnia 30.08.2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi określają art. 3 § 1-3. Obejmuje on m.in. skargi na: decyzje administracyjne, postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, inne niż określone w pkt 1-3 § 2 art.3 w/w ustawy akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Punkt 8 § 2 artykułu 3 wymienia m.in. skargi na bezczynność organów, ale jedynie w przypadkach określonych w art. 3 §2 pkt 1-4.
Powstaje zatem pytanie, czy na Wojewodzie [...] ciążył obowiązek wydania w niniejszej sprawie decyzji administracyjnej, postanowienia na które służy zażalenie, kończącego postępowanie, albo rozstrzygającego sprawę co do istoty, lub też innego aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczącego uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.
W ocenie Sądu żaden z tych przypadków nie zachodzi w niniejszej sprawie. W przedmiotowej sprawie bowiem wojewoda nie był uprawniony do władczego działania w przedmiocie wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie wydanego orzeczenia lekarskiego.
W ocenie Sądu nietrafne są argumenty skarżącego, wywodzące to uprawnienie wojewody z art. 122 ust. 8 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2003r., nr 58, poz. 515 z późn. zm.). Przepis ten stanowi, że przeprowadzenie badań lekarskich i wydawanie orzeczeń podlega kontroli wojewody. W przepisie tym chodzi o kontrolę przeprowadzania procedury wydawania orzeczeń lekarskich sprawdzających stan zdrowia w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem. Nie chodzi tu jednak o kontrolę instancyjną. W ramach zatem wynikających z cytowanego przepisu uprawnień wojewody może on jedynie sprawdzić sposób przeprowadzania kontroli i wydawania orzeczeń, co zresztą wojewoda na skutek wniosku skarżącego uczynił poprzez działające w jego imieniu na podstawie zawartego porozumienia Małopolskie Centrum Zdrowia Publicznego. W ramach tych uprawnień kontrolnych wojewoda nie może jednak ingerować w treść merytoryczną orzeczeń, nie jest organem wyższej instancji w rozumieniu przepisów postępowania administracyjnego. Zgodnie zaś z treścią art. 150 kpa organem właściwym w sprawach wznowienia postępowania jest organ, który wydał rozstrzygnięcie w ostatniej instancji, samo zaś podanie wnosi się do oranu I instancji, stosownie do treści art. 148 kpa.
Nie ulega zatem wątpliwości, że przedmiotowa skarga na bezczynność wojewody jest nieuzasadniona. Wojewoda nie mógł bowiem żadnym władczym rozstrzygnięciem, o którym mowa w art. 3 §2 pkt 1-4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi rozstrzygnąć w przedmiocie wznowienia postępowania zakończonego orzeczeniem lekarskim stwierdzającym istnienie lub brak przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem. Nie może zatem być mowy o bezczynności wojewody w rozumieniu przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Z tego powodu skarga musiała zostać odrzucona.
Dodatkowego podkreślenia wymaga przy tym, że w niniejszej sprawie skarżący nie poprzedził skargi na bezczynność wojewody zażaleniem skierowanym do organu wyższego stopnia zgodnie z art. 37 kpa. Niewyczerpana zatem została w mniejszej sprawie konieczna procedura poprzedzająca zgodnie z art. 52 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wniesienie skargi na bezczynność. Nawet zatem w przypadku, gdyby wbrew argumentacji przyjętej powyżej, przyjąć możliwość rozstrzygnięcia przez wojewodę w przedmiocie wznowienia postępowania, to i tak skarga na jego bezczynność podlegała odrzuceniu jako przedwczesna.
Nie można się zgodzić z argumentacją skarżącego, że skargę na bezczynność uzasadnia już sam fakt, że wojewoda, skoro uznał się niewłaściwym, to powinien skierować sprawę do organu właściwego. Zgodnie z cytowanymi powyżej przepisami ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi o bezczynności organu administracji publicznej uzasadniającej skargę na tę bezczynność można mówić jedynie wtedy, gdy organ nie wydaje któregoś z władczych rozstrzygnięć wymienionych w art. 3 §2 pkt 1-4 tej ustawy.
Należy zresztą zauważyć, że w wyniku skierowanego do wojewody pisma skarżącego, wojewoda zainicjował przeprowadzenie kontroli [...] Ośrodka Medycyny Pracy, a samo pismo skierował do podmiotu, który uznał za właściwy do wyjaśnienia sprawy. Odnosząc się zaś do podnoszonych przez skarżącego zarzutów dotyczących nieprawidłowości przeprowadzonej przez wojewodę, kontroli należy stwierdzić, że pozostają one poza zakresem przedmiotowej sprawy o bezczynność, nie mając żadnego wpływu na treść rozstrzygnięcia.
Na marginesie jedynie powyższych rozważań można dodać, że Sąd nie podziela również poglądu skarżącego, że przedmiotowe orzeczenia lekarskie są decyzjami administracyjnymi w rozumieniu przepisów o postępowaniu administracyjnym. Procedurę wydawania tych orzeczeń oraz zasad kwestionowania ich treści przewidują przepisy ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowym oraz przepisy wykonawcze do tej ustawy: na chwilę wydawania orzeczeń lekarskich zapadłych w niniejszej sprawie było to Rozporządzenie Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej z dnia 30 czerwca 1999r. w sprawie badań lekarskich osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami i kierowców (Dz.U. nr 69, poz. 772). Paragraf 13 tego rozporządzenia przewiduje tryb kwestionowania prawidłowości orzeczeń lekarskich, tj. możliwość odwołania się od orzeczenia lekarskiego do właściwego podmiotu odwoławczego. W przedmiotowej sprawie tym podmiotem właściwym był Instytut Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w [...] . Samo orzeczenie lekarskie nie jest jednak decyzją administracyjną. W ocenie sądu orzeczenie takie jest jedynie elementem postępowania dowodowego prowadzonego w sprawie orzekania przez organ administracji publicznej w przedmiocie uprawnień do kierowania pojazdami. Ponieważ zaś w przedmiotowej sprawie została stwierdzona nieważność decyzji Prezydenta Miasta Tarnowa o skierowaniu na badania lekarskie, w oparciu o którą to badanie zostało przeprowadzone a następnie wydane było sporne orzeczenie lekarskie nr [...], przedmiotowe orzeczenie lekarskie nie może wywołać skutków prawnych w postępowaniu administracyjnym zmierzającym do wydania uprawnień do kierowania pojazdami. Odpadła bowiem podstawa prawna przeprowadzenia badania i wydania orzeczenia lekarskiego.
Podsumowując, należy zatem stwierdzić, że wbrew twierdzeniom skarżącego Wojewoda [...] nie był w niniejszej sprawie zobowiązany do wydania władczego rozstrzygnięcia w przedmiocie wznowienia. Przyjąć bowiem należy, że wykracza to poza uprawnienia wojewody wynikające z jego uprawnienia do sprawowania kontroli nad wydawniem orzeczeń lekarskich dotyczących istnienia lub braku istnienia przeciwwskazań zdrowotnych do prowadzenia pojazdów. Należy z całą mocą podkreślić, że wojewoda nie działa w tym zakresie jako organ administracji publicznej, a w ramach środków kontrolnych nie może korzystać z tzw. władztwa administracyjnego.
Wobec zatem faktu, że wojewoda nie był w niniejszej sprawie zobowiązany do wydania władczego rozstrzygnięcia administracyjnego, nie można mówić o jego bezczynności jako bezczynności organu administracji publicznej. W tym stanie rzeczy zaskarżona w mniejszej sprawie bezczynność wojewody nie mieści się w granicach kognicji sądu administracyjnego wyznaczonej treścią art.3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Mając powyższe na uwadze, Sąd odrzucił skargę na podstawie art.58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30.08.2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, który mówi, iż sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego.