II SAB/Kr 110/23

II SAB/Kr 110/23 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2023-07-07
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2023-05-12
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Joanna Tuszyńska /przewodniczący/
Monika Niedźwiedź
Sebastian Pietrzyk /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6480
658
Hasła tematyczne
Inne
Sygn. powiązane
III OSK 3111/23 - Wyrok NSA z 2024-07-23
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 902
art. 5 ust. 1
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.
Sentencja
Dnia 7 lipca 2023 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Tuszyńska Sędziowie: WSA Monika Niedźwiedź WSA Sebastian Pietrzyk (spr.) po rozpoznaniu w dniu 7 lipca 2023 roku na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi M. Z. na bezczynność Dyrektora Powiatowej Stacji Pogotowia Ratunkowego w Tarnowie w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na wniosek z dnia 12 marca 2023 roku, skargę oddala.
Uzasadnienie
Przedmiotem skargi jest bezczynność Dyrektora Powiatowej Stacji Pogotowia Ratunkowego w T. w zakresie udostępnienia informacji publicznej.
W dniu 12 marca 2023 roku Skarżący M. Z. skierował do Dyrektora Powiatowej Stacji Pogotowia Ratunkowego w T. – dalej też jako "Dyrektor" (data wpływu do Dyrektora – 13 marca 2023 roku), wniosek o udostępnienie informacji publicznej, którego przedmiotem było: "udostępnienie mi informacji publicznej dot. anten znajdujących się na dachu budynku tutejszej Stacji poprzez podanie:
1. jakie to są dokładnie anteny (np. antena radioliniowa NEC iPasolink 200) - dla każdej z anten,
2. jaka jest równoważna moc promieniowana izotropowo (EIRP) każdej z anten,
3. na jakiej częstotliwości nadaje każda z anten,
4. jaką charakterystykę emisji promieniowania ma każda antena (np. kierunkowa),
5. jaki jest czas działania każdej anteny (np. całodobowo),
6. jaka jest moc wejściowa każdej anteny,
7. do czego dokładnie służy każda antena tutejszej Stacji,
8. jakie są wysokości umiejscowienia każdej anteny,
9. sprawozdań z badań pola elektromagnetycznego pochodzącego od tych anten (jeśli istnieją i są w posiadaniu tutejszej Stacji),
10. środowiskowych zgłoszeń eksploatacji każdej anteny w trybie art. 152 ustawy Prawo ochrony środowiska (jeśli istnieją i są w posiadaniu tutejszej Stacji)"
We wniosku pan M. Z. podał, że oczekuje udzielenia informacji drogą mailową lub za pośrednictwem platformy ePUAP.
Pismem z dnia 24 marca 2023 r., za pośrednictwem platformy ePUAP, Dyrektor Powiatowej Stacji Pogotowia Ratunkowego w T. poinformował Skarżącego, że dane o które wnioskuje, ze względu na ich charakter, nie stanowią informacji publicznej. Wskazał, iż obiekt którego dotyczą pytania podlega ustawie o Państwowym Ratownictwie Medycznym. Zasady i organizacja komunikacji z wykorzystaniem łączności radiotelefonicznej w systemie Państwowe Ratownictwo Medyczne wchodzą w skład Wojewódzkiego Planu Działania Systemu Państwowego Ratownictwa Medycznego, a zgodnie z art. 21 ust. 16a ustawy z dnia 8 września 2006 r. o Państwowym Ratownictwie Medycznym stanowią one tajemnicę prawnie chronioną i nie podlegają udostępnieniu na podstawie ustawy o dostępie do informacji publicznej.
Następnie w dniu 26 kwietnia 2023 roku pan M. Z. złożył skargę na bezczynność Dyrektora Powiatowej Stacji Pogotowia Ratunkowego w T. wskazując na naruszenie art. 1 ust. 1, art. 3 ust. 2, art. 4 ust. 1, art. 10 ust. 1 i art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej oraz art. 21 ust. 16a ustawy o Państwowym Ratownictwie Medycznym poprzez nieudostępnienie wnioskowanej informacji publicznej w ustawowym terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku.
W uzasadnieniu skargi wskazano, że spornym w niniejszej sprawie jest fakt, czy na Dyrektorze ciążył obowiązek udzielenia wnioskowanej informacji. Skarżący podkreślił, że w tym zakresie organ w ramach pisma z dnia 24.03.2023 r. przedstawił wewnętrznie sprzeczne stanowisko, albowiem raz podane zostało, że informacja nie stanowi informacji publicznej, a w dalszym ciągu pisma podano, powołując się na art. 21 ust. 16a uprm, że informacja stanowi "tajemnice prawnie chronioną" i nie podlega udostępnieniu na podstawie udip. Jeśli organ uznał, że informacja stanowi tajemnicę prawie chronioną na podstawie art. 21 ust, 16a uprm, to oznacza to, że potraktował ją jako informację publiczną, której jednak udostępnić nie można z uwagi na treść ww. przepisu. Tym samym informacja wnioskowana jest informacją publiczną, skoro organ zastosował w niniejszej sprawie art. 21 ust. 16a uprm, który dotyczy jedynie informacji publicznej (przepis ten zabrania udostępnianie określonych informacji publicznych – z mocy ustawy są one wprost informacjami publicznymi). Nielogicznym jest więc stanowisko organu o braku przymiotu informacji publicznej wnioskowanej informacji.
Zdaniem Skarżącego wnioskowana informacja jest informacją publiczną, bowiem dotyczy spraw publicznych. Przedmiot wniosku dotyczy danych publicznych i działalności DPSPR (na budynku PSPR umieszczonych jest kilka anten, które wytwarzają promieniowanie elektromagnetyczne, mogące być szkodliwe dla zdrowia publicznego i środowiska, w celach łączności na odległość). Wszelkie pytania odnośnie działalności organu i danych publicznych (np. dane o koszcie danego przedsięwzięcia dokonanego przez organ, dane o kompetencjach pracowników organu, dane o dodatkowych nagrodach dla pracowników organu) są pytaniami o informację publiczną. Wprost wynika to z treści art. 6 ust. 1 pkt 1 lit. c, art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. c, art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a-d udip.
Skarżący przywołał wyrok WSA w Łodzi z dnia 10 sierpnia 2021 roku, sygn. II SAB/Łd 131/21, w uzasadnieniu do którego Sąd uznał za wniosek o udostępnienie informacji publicznej pismo zawierające następujące pytanie: "czy na świecie wykonano badania (stricte - częstotliwość, modulacja i inne cechy fizyczne ściśle 5G) nad 5G, które potwierdzają bezpieczeństwo lub niebezpieczeństwo tej technologii wobec ludzi?" i prośbę o: "udostępnienie tych badań, jeżeli są".
Wskazał również, że faktycznie wnioskowana informacja nie byłaby informacją publiczną, gdyby dotyczyła np. szczegółowych danych odnośnie długopisów stosowanych przez pracowników PSPR (nie dotyczy sprawy publicznej, znaczenie wewnętrzne). Wnioskowana w ramach niniejszej sprawy informacja ma jednak przymiot informacji publicznej, bowiem za pośrednictwem ww. anten PSPR generuje zapewne silne (z uwagi na duży zasięg łączności) promieniowanie elektromagnetyczne, a tym samym może wpływać na stan zdrowia publicznego i środowiska negatywnie przez to promieniowanie. Podkreślić należy, że zgodnie z art. 152 ustawy z dnia 27.04.2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. 2001 Nr 62 poz. 627; dalej określanej jako; "poś") DPSP jest zobowiązany do zgłoszenia przedmiotowych anten, będących instalacją wytwarzającą pola elektromagnetyczne. Prezydentowi Miasta Tarnowa, a ponadto, zgodnie z art. 122a poś, jeśli moc EIRP instalacji przekracza 15 W, do wykonania pomiarów promieniowania wytwarzanego przez tę instalację.
Skarżący zaznaczył, że ustawodawca w ramach poś kładzie mocny nacisk na zapewnienie bezpieczeństwa elektromagnetycznego, zgodnie z podejściem ostrożnościowym (z uwagi na możliwą silną szkodliwość dla zdrowia publicznego i środowiska ww. promieniowania), czego wyrazem są np. następujące przepisy: "oddziaływanie instalacji lub urządzenia nie powinno powodować pogorszenia stanu środowiska w znacznych rozmiarach lub zagrożenia życia lub zdrowia ludzi" (art. 141 ust. 2 poś), "eksploatacja instalacji nie powinna powodować przekroczenia standardów jakości środowiska" (art. 144 ust. 1 poś), "każdy, komu przez bezprawne oddziaływanie na środowisko bezpośrednio zagraża szkoda lub została mu wyrządzona szkoda, może żądać od podmiotu odpowiedzialnego za to zagrożenie lub naruszenie przywrócenia stanu zgodnego z prawem i podjęcia środków zapobiegawczych, w szczególności przez zamontowanie instalacji lub urządzeń zabezpieczających przed zagrożeniem lub naruszeniem; w razie gdy jest to niemożliwe lub nadmiernie utrudnione, może on żądać zaprzestania działalności powodującej to zagrożenie lub naruszenie" (art. 323 ust. 1 poś), "kto, będąc obowiązany na podstawie art. 152 do zgłoszenia informacji dotyczących eksploatacji instalacji, nie spełnia tych obowiązków lub eksploatuje instalację niezgodnie ze złożoną informacją, podlega karze grzywny" (art. 342 ust. 1 poś), "w razie niezgłoszenia instalacji przez podmiot korzystający ze środowiska lub eksploatacji instalacji niezgodnie z informacją zawartą w zgłoszeniu wojewódzki inspektor ochrony środowiska może wstrzymać, w drodze decyzji, użytkowanie instalacji" (art. 367 ust. 1 pkt 3 poś), "kto, będąc obowiązany do wykonywania pomiarów pól elektromagnetycznych w środowisku, na podstawie art. 122a, nie wykonuje tych pomiarów, podlega karze aresztu albo ograniczenia wolności albo karze grzywny" (art. 338a poś), "[k]to, będąc obowiązany do przekazywania wyników pomiarów pól elektromagnetycznych w środowisku, nie przekazuje ich w terminie określonym w art. 122a podmioty obowiązane do wykonywania pomiarów pól elektromagnetycznych ust. 2, podlega karze grzywny (art. 338b poś). Skoro anteny, których dotyczy przedmiotowy wniosek, mają zasięg oddziaływania nie tylko na terenie PSPR, ale ich zasięg oddziaływania jest duży (duży zasięg łączności), to anteny narażają na promieniowanie wiele ludzi oraz znaczną część środowiska. Tak więc pytania o aspekty związane z promieniowaniem wytwarzanym przez te anteny są pytaniami o informację publiczną. Należy mieć przy tym na uwadze potencjalną silną szkodliwość dla zdrowia publicznego i środowiska przedmiotowego promieniowania, a tym samym konieczność stosowania zasady ALARA (tak nisko jak to racjonalnie możliwe) i podejścia ostrożnościowego wobec tegoż promieniowania. Skoro obszar oddziaływania anten wykracza poza teren PSPR i obejmuje miejsca publiczne, budynki mieszkalne i inne miejsca dostępne dla ludności w rozumieniu art. 124 ust. 2 poś, to kwestia promieniowania wytwarzanego przez te anteny dotyczy sprawy publicznej.
Na stronie internetowej https:bip.malopolska.pl/umtamow,a,1834930,zgloszenie-instalacji-ktorych-emisjanie-wymaga-pozwolenia.html, na której to stronie Prezydent Miasta T. , realizując obowiązek z art. 152b poś, umieszcza zgłoszenia eksploatacji instalacji wytwarzających pola elektromagnetyczne, nie znajduje się żadne zgłoszenie dotyczące przedmiotowych anten ani żadne pomiary promieniowania wytwarzanego przez te anteny. Skarżący podkreślił też, że w Internecie również nie znalazł dokładnych danych dot. emisji promieniowania przez te anteny. Tak więc wniosek jest w pełni zasadny.
Dodatkowo Skarżący wskazał, że złożenie wniosku było konieczne także z uwagi na to, że jest on osobą nadwrażliwą elektromagnetycznie i mającą dość poważne i uciążliwe problemy zdrowotne spowodowane właśnie polami elektromagnetycznymi, a mieszkam bardzo blisko PSPR, na której budynku znajdują się ww, anteny. Na co dzień (w dni robocze) mieszkam w budynku, który znajduje się zaraz obok ww. anten. Anteny te są widoczne z wszystkich okien jego mieszkania i niewątpliwie silnie promieniują go, gdyż są na podobnej wysokości, jak jego mieszkanie, oraz są bardzo blisko mojego mieszkania i między nimi a moim mieszkaniem nie ma żadnych przeszkód.
Ponadto wskazał, odnosząc się do art. 21 ust. 16a uprm, że nie ma on zastosowania w niniejszej sprawie. Przepis ten stanowi, że: "informacje, o których mowa w ust. 3 pkt 5-9, pkt 10 lit. a tiret pierwsze i trzecie, stanowią tajemnicę prawnie chronioną i nie podlegają udostępnianiu na podstawie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej oraz nie podlegają udostępnianiu lub przekazywaniu w celu ponownego wykorzystania na podstawie ustawy z dnia 11 sierpnia 2021 r. o otwartych danych i ponownym wykorzystywaniu informacji sektora publicznego (Dz. U. Poz. 1641)".
Aby stwierdzić, że przepis ten ma zastosowanie w niniejszej sprawie, trzeba stwierdzić, że wnioskowana informacja stanowi informację publiczną, oraz że jest informacją, o której mowa w art. 21 ust. 3 pkt 5-9, 10 lit. a tiret pierwsze i trzecie uprm. Wnioskowana informacja niewątpliwie jest informacją publiczną, ponieważ dotyczy sprawy publicznej. Nie jest jednak informacją, o której mowa w art. 21 ust. 3 pkt 5-9,10 lit. a tiret pierwsze i trzecie uprm. Pkt 5 art. 21 został uchylony. Wnioskowana informacja w sposób oczywisty nie jest informacją, o której mowa w pkt 6-8 oraz pkt 10 lit. a tiret pierwsze i trzecie uprm. Co do pkt 9, to wnioskowana informacja nie jest informacją, o której mowa w tym przepisie. Informacją, o której mowa w tym przepisie jest: "opis struktury systemu powiadamiania o stanach nagiego zagrożenia zdrowotnego w celu dokonania przez przedsiębiorców telekomunikacyjnych zestawienia koniecznych łączy telekomunikacyjnych, zapewniających możliwość niezbędnych przekierowań połączeń z centrum powiadamiania ratunkowego do właściwych jednostek organizacyjnych Policji, Państwowej Straży Pożarnej i dysponenta zespołów ratownictwa medycznego". Informacją, o której mowa w tym przepisie nie jest informacja o antenach wykorzystywanych do łączności bezprzewodowej. Jest to informacja o opisie struktury systemu powiadamiania o stanach nagłego zagrożenia zdrowotnego, który ma służyć dokonaniu przez przedsiębiorców telekomunikacyjnych zestawienia koniecznych łączy telekomunikacyjnych, zapewniających możliwość niezbędnych przekierowań połączeń z centrum powiadamiania ratunkowego do właściwych jednostek organizacyjnych Policji, Państwowej Straży Pożarnej i dysponenta zespołów ratownictwa medycznego. Tak więc oczywistym wobec powyższego jest, że art. 21 ust. 16a uPRM nie ma zastosowania w niniejszej sprawie.
Wnioskowana informacja w żadnym wypadku nie dotyczy wewnętrznej, tajnej struktury, procedur PSPR. W żadnym wypadku celem wniosku nie jest zaszkodzenie PSPR, lecz jego celem jest wyłącznie udostępnienie wnioskodawcy dokładnych danych nt. promieniowania wytwarzanego przez anteny, aby ocenić ich wpływ na środowisko i zdrowie publiczne oraz sprawdzić ich legalność i konieczność ich bytu (do czego PSPR służą anteny). Wszystkie pytania zawarte w przedmiotowym wniosku są pytaniami o informację publiczną.
W niniejszej sprawie DPSPR trwa w bezczynności, bowiem w terminie określonym w art. 13 ust. 1 udip (DPSPR niee przedłużył terminu) nie załatwił zgodnie z przepisami udip wniosku.
Ze względu na powyższe Skarżący wniósł o
1. zobowiązanie DPSPR do udostępnienia mi wnioskowanej informacji publicznej w ramach wniosku o udostępnienie informacji publicznej z dnia 12.03.2023 r., w terminie 7 dni od dnia doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy,
2. stwierdzenie, że bezczynność DPSPR w zakresie rozpatrzenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej z dnia 12.03.2023 r. nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa,
3. zasądzenie od DPSPR na moją rzecz zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych prawem.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Powiatowej Stacji Pogotowia Ratunkowego w T. wniósł o oddalenie skargi.
Dyrektor wskazał, że w jego ocenie zgodnie z art. 21 ust. 16a ustawy o Państwowym Ratownictwie Medycznym (Dz. U. 2022 r., poz. 1720) informacje, o których mowa w art. 21 ust. 3 pkt 5-9, pkt 10 lit. a tiret pierwsze i trzecie, stanowią tajemnicę prawnie chronioną i nie podlegają udostępnianiu na podstawie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. Te informacje to:
- sposób współpracy z organami administracji publicznej i jednostkami systemu, o których mowa w art. 32 ust. 1, z innych województw, zapewniający sprawne i skuteczne ratowanie życia i zdrowia, bez względu na przebieg granic województw (pkt 6);
- sposób współpracy jednostek systemu, o których mowa w art. 32 ust. 1, z jednostkami współpracującymi z systemem, o których mowa w art. 15, ze szczególnym uwzględnieniem sposobu powiadamiania, alarmowania i dysponowania jednostek, o których mowa w art. 15 oraz art. 32 ust. 1, organizacji działań ratowniczych na miejscu zdarzenia, analizy działań ratowniczych oraz organizacji wspólnych ćwiczeń, w szczególności obejmujących przypadki, o których mowa w art. 30 ust. 1 (pkt 7);
- informacje o lokalizacji centrów powiadamiania ratunkowego w rozumieniu ustawy z dnia 22 listopada 2013 r. o systemie powiadamiania ratunkowego (pkt 8);
- opis struktury systemu powiadamiania o stanach nagłego zagrożenia zdrowotnego w celu dokonania przez przedsiębiorców telekomunikacyjnych zestawienia koniecznych łączy telekomunikacyjnych, zapewniających możliwość niezbędnych przekierowań połączeń z centrum powiadamiania ratunkowego do właściwych jednostek organizacyjnych Policji, Państwowej Straży Pożarnej i dysponenta zespołów ratownictwa medycznego (pkt 9);
- dane dotyczące dyspozytorni medycznej, obejmujące lokalizację dyspozytorni medycznej oraz sposób współpracy między dyspozytorniami medycznymi (pkt 10 lit. a tiret pierwsze i trzecie).
W ocenie Powiatowej Stacji Pogotowia Ratunkowego informacje, o których udzielenie wnosił Skarżący stanowią informacje wskazane w art. 21 ust. 16a ustawy o Państwowym Ratownictwie Medycznym, a więc tajemnicę prawnie chronioną i nie podlegają w związku z tym publicznemu udostępnieniu. W związku z tym, Dyrektor PSPR prawidłowo poinformował Skarżącego, że żądane informacje nie stanowią danych informacji publicznej.
W świetle powyższego nie można również uznać, iż Dyrektor PSPR pozostawał w bezczynności. że bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie określonym terminie organ nie podejmie żadnych czynności w sprawie lub gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, jednakże - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem stosownego aktu lub nie podjął czynności (T. Woś (w:) T. Woś (red.), H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Postępowanie..., 2010, s. 70). Zarzucenie organowi bezczynności jest możliwe zatem tylko wtedy, gdy organ ten nie wykonał czynności, mimo, że był do tego zobowiązany na podstawie przepisu prawa.
Tymczasem, w przedmiotowej sprawie Dyrektor PSPR, w ustawowym terminie, udzielił Skarżącemu odpowiedzi, wskazując na przepisy wyłączające publiczny charakter żądanych informacji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, zważył co następuje.
Przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2492) stanowi, iż sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy wojewódzki sąd administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną lub postanowienie z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji.
Zgodnie z treścią art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 259), dalej "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 p.p.s.a.).
W myśl art. 119 pkt. 4) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023, poz. 259 ze zm. – dalej też jako "p.p.s.a.") sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.
W kwestii wyczerpania środka zaskarżenia, jako warunku formalnego skargi na bezczynność w udostępnieniu informacji publicznej, należy wskazać, że w orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalone jest stanowisko, że skarga na bezczynność organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej nie musi być poprzedzona żadnym środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej.
Skarga nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.
W sprawach dostępu do informacji publicznej zakres przedmiotowy wyznacza pojęcie informacji publicznej (art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r. poz. 902 – dalej też jako "u.d.i.p."), zaś zakres podmiotowy - wykonywanie zadań publicznych przez adresata wniosku (art. 4 ust. 1 u.d.i.p.).
Rzeczą organu, do którego wpływa wniosek o udostępnienie informacji publicznej jest załatwienie go w przepisany sposób, czyli udostępnienie informacji, jeśli ją wytworzył bądź jest w jej posiadaniu, albo odmowa lub umorzenie postępowania z przyczyn uregulowanych ustawą, albo wreszcie poinformowanie, że żądane dane nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu ustawy.
Pojęcie informacji publicznej ustawodawca zawarł w art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p., z których wynika, że informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 u.d.i.p. Przemawia to za szerokim rozumieniem informacji publicznej jako informacji o każdym przejawie działania organów władzy publicznej. Tylko wyraźne ograniczenie ustawowe może prowadzić do naruszenia prawa do informacji publicznej. Przy czym art. 6 u.d.i.p. konkretyzuje przedmiot informacji publicznej w sposób przykładowy, nie tworząc zamkniętego katalogu źródeł i rodzajów informacji. Z uwagi na sformułowania tych przepisów, informację publiczną stanowi wszystko, co wiąże się bezpośrednio z funkcjonowaniem i trybem działania podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1 u.d.i.p.
Pojęcie informacji publicznej jest przy tym bardzo szerokie. W orzecznictwie przyjmuje się, że informacją publiczną będzie każda wiadomość wytworzona przez szeroko rozumiane władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które tę władzę realizują, bądź gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa, w zakresie tych kompetencji. Informację publiczną stanowi więc treść dokumentów urzędowych czy wystąpień i ocen dokonywanych przez organy władzy publicznej, niezależnie do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą (por. np. wyrok NSA z dnia 1 grudnia 2011 r., sygn. I OSK 1561/11).
Charakter informacji publicznej mają również informacje niewytworzone przez wskazane podmioty, lecz do nich się odnoszące. Informację publiczną stanowi więc treść wszelkiego rodzaju dokumentów nie tylko bezpośrednio zredagowanych i wytworzonych przez wskazany podmiot. Przymiot taki posiada także treść dokumentów, których podmiot używa do zrealizowania powierzonych mu prawem zadań. Bez znaczenia przy tym jest, w jaki sposób dokumenty znalazły się w posiadaniu adresata wniosku oraz to czy znajdują się one w posiadaniu także innego podmiotu. Ważne jedynie jest to, by dokumenty takie służyły realizowaniu zadań publicznych przez tego adresata wniosku i odnosiły się do niego bezpośrednio. Informacja publiczna obejmuje przy tym swoim znaczeniem szerszy zakres pojęciowy niż dokumenty urzędowe (por. uzasadnienie do wyroku NSA z dnia 29 lutego 2012 r., sygn. I OSK 2215/11).
Na gruncie niniejszej sprawy, skierowane przez Skarżącego zapytania dotyczyły informacji dotyczących anten znajdujących się na dachu budynku tutejszej Stacji. Skarżący wnosił m.in. o podanie jakie to są dokładnie anteny, jaka jest równoważna moc promieniowana izotropowo (EIRP) każdej z anten, na jakiej częstotliwości nadaje każda z anten, jaką charakterystykę emisji promieniowania ma każda antena (np. kierunkowa), do czego dokładnie służy każda antena.
W ocenie Sądu wnioskowana przez Skarżącego informacja stanowi informację o sprawie publicznej. Trafne jest zatem w tym zakresie stanowisko Skarżącego.
Należy przy tym zaznaczyć, że anteny, których dotyczą sformułowane przez Skarżącego zapytania, są elementem Systemu Wspomagania Dowodzenia Państwowego Ratownictwa Medycznego.
Zgodnie z art. 3 pkt. 15 ustawy z dnia 8 września 2006 roku o Państwowym Ratownictwie Medycznym (t.j. Dz. U. z 2022 roku, poz. 1720 ze zm.) – dalej jako uPRM, przez System Wspomagania Dowodzenia Państwowego Ratownictwa Medycznego – należy rozumieć system teleinformatyczny umożliwiający przyjmowanie zgłoszeń alarmowych z centrów powiadamiania ratunkowego, o których mowa w art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 22 listopada 2013 r. o systemie powiadamiania ratunkowego, oraz powiadomień o zdarzeniach, dysponowanie zespołów ratownictwa medycznego, rejestrowanie zdarzeń medycznych, prezentację położenia geograficznego miejsca zdarzenia, pozycjonowanie zespołów ratownictwa medycznego oraz wsparcie realizacji zadań przez zespoły ratownictwa medycznego, wojewódzkiego koordynatora ratownictwa medycznego i krajowego koordynatora ratownictwa medycznego.
W myśl art. 21 ust. 1 uPRM System działa na obszarze województwa na podstawie wojewódzkiego planu działania systemu, zwanego dalej "planem", sporządzanego przez wojewodę.
Plan działania systemu obejmuje m.in. sposób współpracy jednostek systemu, o których mowa w art. 32 ust. 1, z jednostkami współpracującymi z systemem, o których mowa w art. 15, ze szczególnym uwzględnieniem sposobu powiadamiania, alarmowania i dysponowania jednostek, o których mowa w art. 15 oraz art. 32 ust. 1, organizacji działań ratowniczych na miejscu zdarzenia, analizy działań ratowniczych oraz organizacji wspólnych ćwiczeń, w szczególności obejmujących przypadki, o których mowa w art. 30 ust. 1 (art. 21 ust. 3 pkt. 7 uPRM), opis struktury systemu powiadamiania o stanach nagłego zagrożenia zdrowotnego w celu dokonania przez przedsiębiorców telekomunikacyjnych zestawienia koniecznych łączy telekomunikacyjnych, zapewniających możliwość niezbędnych przekierowań połączeń z centrum powiadamiania ratunkowego do właściwych jednostek organizacyjnych Policji, Państwowej Straży Pożarnej i dysponenta zespołów ratownictwa medycznego (art. 21 ust. 3 pkt. 9) uPRM).
Charakterystyka anten, w tym m.in. częstotliwość, na której one pracują, czy szczegółowe wskazanie, która antena czemu służy, stanowi w istocie element opisu struktury systemu powiadamiania o stanach nagłego zagrożenia zdrowotnego i stanowią o sposobie współpracy (łączności, powiadamiania) jednostek współpracujących z systemem.
Szczegółowa informacja, której domaga się Skarżący, a dotycząca wskazania jakie są to dokładnie anteny, na jakiej częstotliwości nadają anteny oraz czemu dokładnie służy każda z anten wkracza już w zakres, który należy zakwalifikować jako opis struktury systemu powiadamiania o stanach nagłego zagrożenia zdrowotnego. Wnioskowane informacje pozwalają bowiem, zdaniem Sądu, na zbudowanie schematu, według którego działa system powiadamiania o stanach nagłego zagrożenia zdrowotnego oraz na jakich zasadach odbywa się współpraca jednostek współpracujących z tym systemem. Dlatego też powyższe natomiast dane zgodnie z art. 21 ust. 16a uPRM stanowią informacje będące tajemnicą prawnie chronioną i nie podlegają udostępnianiu na podstawie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej oraz nie podlegają udostępnianiu lub przekazywaniu w celu ponownego wykorzystania na podstawie ustawy z dnia 11 sierpnia 2021 r. o otwartych danych i ponownym wykorzystywaniu informacji sektora publicznego (Dz. U. poz. 1641).
W związku z tym, w ocenie Sądu, trafne jest stanowisko organu, że informacje, o które zwrócił się Skarżący nie podlegają udostępnieniu na podstawie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.
Dlatego też Dyrektor zasadnie odmówił udostępnienia tej informacji na podstawie wskazanego powyżej art. 21 ust. 16a uPRM.
Bezczynność organu, w sytuacji określonej przepisami ustawy o dostępie do informacji publicznej, polega na tym, że organ zobowiązany do podjęcia czynności materialnotechnicznej w przedmiocie informacji publicznej lub wydania aktu, takiej czynności nie podejmuje lub takiego aktu nie wydaje. Innymi słowy, o bezczynności organu w zakresie dostępu do informacji publicznej można mówić wówczas, gdy organ milczy wobec wniosku strony o udzielenie takiej informacji.
Ustawodawca przewidział w ustawie zamknięty katalog czynności w procedurze dostępu do informacji publicznej. Zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w tym terminie, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. Z kolei zgodnie z art. 16 ust. 1 o dostępie do informacji publicznej odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 przez organ władzy publicznej następują w drodze decyzji.
Rozpoznanie wniosku o udzielenie informacji publicznej, zgodnie z rozwiązaniami przyjętymi w powołanej ustawie, następuje zatem albo w formie czynności materialno-technicznej (w przypadku udzielenia informacji publicznej oraz w przypadku zawiadomienia o niedopuszczalności zastosowania trybu wnioskowego udostępnienia informacji publicznej), albo w formie decyzji (w przypadku odmowy udzielenia informacji publicznej) (por. uzasadnienie do wyroku WSA w Krakowie z dnia 30 listopada 2021 roku, sygn. II SAB/Kr 154/21).
Na gruncie niniejszej sprawy w odpowiedzi na wniosek Skarżącego o udzielenie informacji publicznej, Dyrektor pismem z dnia 24 marca 2023 roku poinformował go, że jego wniosek nie stanowi informacji publicznej, a obiekt którego dotyczą pytania podlega ustawie o Państwowym Ratownictwie Medycznym.
Jak już zaznaczono powyżej, nieprawidłowo w tym piśmie Dyrektor uznał, że powyższe informacje nie stanowią informacji publicznej. Niezależnie jednak wnioskowana informacja nie podlega udostępnieniu na podstawie ustawy o dostępie do informacji publicznej, stosownie do zapisów art. 21 ust. 16a uPRM. Zgodnie z tym przepisem informacje, o których mowa w ust. 3 pkt 5-9, pkt 10 lit. a tiret pierwsze i trzecie, stanowią tajemnicę prawnie chronioną i nie podlegają udostępnianiu na podstawie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej oraz nie podlegają udostępnianiu lub przekazywaniu w celu ponownego wykorzystania na podstawie ustawy z dnia 11 sierpnia 2021 r. o otwartych danych i ponownym wykorzystywaniu informacji sektora publicznego (Dz. U. poz. 1641).
Mając na uwadze zapisy art. 16 ust. 1 u.d.i.p. podmiot obowiązany do udzielenia informacji publicznej, w sytuacji gdy wnioskowana informacja publiczna nie podlega udostępnieniu, powinien wydać decyzję, którą odmówi udostępnienia informacji.
Analiza pisma Dyrektora z dnia 24 marca 2023 roku prowadzi do wniosku, że jakkolwiek pismo owo nie zostało nazwane decyzją, to jednak wypełnia ono wszelkie warunki, które musi posiadać decyzja o odmowie udostępnienia informacji. Przede wszystkim wskazano jednoznacznie, że ze względu na zapisy ustawy z dnia 8 września 2006 r. o Państwowym o Ratownictwie Medycznym wnioskowane dane nie mogą być udostępnione oraz podano wyraźnie podstawę prawną odmowy udostępnienia informacji publicznej.
Wadliwe przyjęcie, że Dyrektora, że wnioskowana informacja nie jest informacją publiczną nie zmienia faktu, że na gruncie niniejszej sprawy organ zasadnie odmówił udostępnienia informacji publicznej i w związku z tym nie można mówić o bezczynności organu.
Bezczynność organu w sytuacji określonej u.d.i.p. polega na tym, że organ zobowiązany do podjęcia czynności materialno-technicznej w przedmiocie informacji publicznej, takiej czynności nie podejmuje i jednocześnie nie wydaje decyzji o odmowie jej udostępnienia, albo też udziela informacji niepełnej, czy też niezgodnej z wnioskiem, niejasnej, czy niewiarygodnej oraz gdy odmawia jej udzielenia w nieprzewidzianej do tej czynności formie, ponadto nie informuje strony o tym, że nie posiada wnioskowanej informacji (por. np. uzasadnienie do wyroku NSA z dnia 19 maja 2017 r., sygn. I OSK 2733/15). Taka sytuacja nie miała jednak miejsca na gruncie niniejszej sprawy.
Ze względu na powyższe skarga na zasadzie art. 151 p.p.s.a. została oddalona.