II SAB/Ke 62/23

II SAB/Ke 62/23 - Wyrok WSA w Kielcach
Data orzeczenia
2023-09-13
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-05-09
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Sędziowie
Dorota Pędziwilk-Moskal
Jacek Kuza /sprawozdawca/
Renata Detka /przewodniczący/
Symbol z opisem
6480
658
Hasła tematyczne
Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ
Prokurator
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 1634
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Dz.U. 2022 poz 902
art. 1 ust. 1, art. 6 ust. 1, art. 4 ust. 1
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.
Sentencja
Sygn. [...] II SAB/Ke 62/23 [pic] W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 13 września 2023 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Detka Sędziowie Sędzia WSA Jacek Kuza (spr.) Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal po rozpoznaniu w dniu 13 września 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi P. D. na bezczynność Prokuratora Okręgowego w Kielcach w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę.
Uzasadnienie
P. D. pismem z 21 kwietnia 2023 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skargę na bezczynność Prokuratora Okręgowego w Kielcach w zakresie nierozpatrzenia jego wniosku z 29 marca 2023 r. o udzielenie informacji publicznej, w którym zwrócił się o udostępnienie, drogą elektroniczną, danych dotyczących wysokości wynagrodzenia brutto osiąganego przez Prokuratora Prokuratury Rejonowej w S. E. Ł. za poszczególne miesiące w 2022 r.
Skarżący zarzucił Prokuratorowi Okręgowemu w Kielcach naruszenie:
1) art. 61 ust. 1 Konstytucji RP w zakresie, w jakim przepis ten stanowi podstawę prawa do uzyskiwania informacji publicznej poprzez błędne zastosowanie polegające na nieudostępnieniu informacji publicznej na wniosek;
2) art. 10 ust. 1 w zw. z art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 902), zwanej dalej "u.d.i.p." w zakresie, w jakim z przepisów tych wynika, że informacja nieudostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej jest udostępniana na wniosek bez zbędnej zwłoki, nie później niż w ciągu 14 dni, poprzez błędne zastosowanie polegające na niezrealizowaniu wniosku o udostępnienie informacji publicznej.
Podnosząc powyższe zarzuty skarżący wniósł o zobowiązanie organu do załatwienia jego wniosku z 29 marca 2023 r. W uzasadnieniu skargi jej autor wskazał, że Prokurator Okręgowy w Kielcach pismem z 11 kwietnia 2023 r. wprawdzie odpowiedział na powyższy wniosek, jednak nie udostępnił żądanej informacji i nie wydał w tym zakresie decyzji. Skarżący podniósł, że dane o które wnioskował, należą do kategorii informacji publicznej i nie dotyczą jego spraw indywidualnych. Nie zgodził się ze stanowiskiem organu, że jego wniosek jest nadużyciem prawa i zmierza do osiągnięcia innego celu niż dobro publiczne, gdyż służy wywołaniu dolegliwości u adresata wniosku.
Zdaniem skarżącego, organ nie ma prawa badać, kim jest wnioskodawca i jaki jest jego interes w uzyskaniu informacji. Skarżący podkreślił, że złożył wniosek w celu sprawdzenia, jak i na kogo wydatkowane są publiczne pieniądze, a także czy funkcjonariusz publiczny, który je otrzymuje ma odpowiednią wiedzę, wykształcenie i czy jest zdrowy psychicznie.
Autor skargi zaznaczył, że odmowa udzielenia żądanej informacji narusza prawo, gdyż dane, o które wnioskował bez wątpienia należą do kategorii informacji publicznej. Stwierdził, że każdy obywatel podejmujący się pełnienia funkcji publicznych musi liczyć się z tym, że będzie poddawany obywatelskiej kontroli również co do wysokości wynagrodzenia płaconego z publicznych pieniędzy.
W odpowiedzi na skargę Prokurator Okręgowy w Kielcach wniósł o jej oddalenie i obciążenie skarżącego kosztami postępowania. Nadto organ wniósł o przeprowadzenie dowodu z poniższych dokumentów:
1) wniosku skarżącego z 7 grudnia 2021 r. i odpowiedzi organu z 23 grudnia 2021 r. na ten wniosek (sygn. [...] 6.2021);
2) wniosków skarżącego z 17 grudnia 2021 r. i 17 listopada 2021 r. oraz odpowiedzi organu na wniosek z 26 listopada 2021 r., a także zawiadomienia P. D. o podejrzeniu popełnienia przestępstwa z 16 grudnia 2021 r. i odpowiedzi organu z 30 grudnia 2021 r. (sygn. [...] 9.2021);
3) wniosku skarżącego z 29 grudnia 2021 r. i odpowiedzi z 12 stycznia 2022 r. na ten wniosek, skargi na bezczynność z 18 stycznia 2022 r. i odpowiedzi organu z 7 lutego 2022 r. na skargę oraz wyroku WSA w Kielcach z 22 marca 2022 r., II SAB/Ke [...] z uzasadnieniem (sygn. [...] 10.2021);
4) wniosku skarżącego z 29 grudnia 2021 r., odpowiedzi organu z 12 stycznia 2022 r. na ten wniosek (sygn. [...]);
5) wniosku skarżącego z 11 stycznia 2022 r. i odpowiedzi organu z 24 stycznia 2022 r. na ww. wniosek (sygn. [...]);
6) wniosku skarżącego z 11 stycznia 2022 r. i odpowiedzi organu z 21 stycznia 2022 r. (sygn. [...]);
7) wniosku skarżącego z 4 lutego 2022 r., w tym z pismami przesyłającymi ten sam wniosek do Prokuratury Okręgowej w Kielcach z innych jednostek prokuratury (łącznie 8 egz.); rachunków dot. pobytu służbowego i odpowiedzi organu z 15 lutego 2022 r. (sygn. [...]);
8) wniosku skarżącego z 16 lutego 2022 r., w tym z pismami przewodnimi z innych jednostek prokuratury (łącznie 5 egz.) i odpowiedzi organu z 2 marca 2022 r. (sygn. [...]);
9) pisma P. D. z 14 lutego 2022 r. (sygn. [...]);
10) wniosku skarżącego z 16 marca 2022 r., pisma przewodniego Prokuratury Rejonowej Kielce-Zachód w K. z 21 marca 2022 r. przesyłającego ten sam wniosek, odpowiedzi organu z 28 marca 2022 r. na ten wniosek, skargi na bezczynność z 4 kwietnia 2022 r., odpowiedzi organu na skargę z 14 kwietnia 2022 r. i odpisu wyroku WSA w Kielcach z 7 czerwca 2022 r., II SAB/Ke [...] (3016-4.Ip.12.2022);
11) wniosku skarżącego z 23 marca 2022 r., pisma z Prokuratury Rejonowej w K. z 31 marca 2022 r.; postanowienia o odmowie wszczęcia śledztwa z 25 lutego 2022 r.; zażalenia na to postanowienie z 25 marca 2022 r., odpowiedzi organu z 5 kwietnia 2022 r. na ww. wniosek (sygn. [...]);
12) wniosku skarżącego z 28 marca 2022 r. i odpowiedzi organu z 4 kwietnia 2022 r. (sygn. [...]);
13) wniosku skarżącego z 31 marca 2022 r. i odpowiedzi organu z 7 kwietnia 2022 r. (sygn. [...]);
14) wniosku skarżącego z 5 kwietnia 2022 r. oraz odpowiedzi organu z 11 kwietnia 2022 r. (sygn. [...]);
15) wniosku skarżącego z 20 czerwca 2022 r. i odpowiedzi organu z 4 lipca 2022 r., wyroku WSA w Kielcach z 19 października 2022 r., II SA/Ke [...] (sygn. [...]);
16) wniosku skarżącego z 6 lipca 2022 r., pisma Prokuratury Rejonowej w S. z 13 lipca 2022 r. z załącznikami i odpowiedzi organu z 20 lipca 2022 r. (sygn. [...]);
17) wniosku skarżącego z 14 lipca 2022 r. i odpowiedzi organu z 27 lipca 2022 r. (sygn. [...]);
18) wniosku skarżącego z 14 lipca 2022 r. i odpowiedzi organu z 27 lipca 2022 r., wyroku WSA w Kielcach z 16 listopada 2022 r., II SA/Ke [...] (sygn. [...]),
19) wniosku skarżącego z 27 lipca 2022 r. i odpowiedzi organu z 8 sierpnia 2022 r., wyroku WSA w Kielcach z 16 listopada 2022 r., II SA/Ke [...] (sygn. [...]);
20) wniosku skarżącego z 3 stycznia 2023 r. i odpowiedzi organu z 12 stycznia 2023 r., (sygn. [...]);
21) wniosku skarżącego z 29 marca 2023 r. i odpowiedzi organu z 11 kwietnia 2023 r., (sygn. [...]),
21) pism P. D. z 21 czerwca 2022 r. do Prokuratora Okręgowego w Kielcach oraz do Prokuratora Regionalnego w K. wraz z pismem przewodnim Prokuratury Regionalnej w K. z 23 czerwca 2022 r. i odpowiedzi organu z 6 lipca 2022 r. na to pismo (sygn. [...]).
W uzasadnieniu swojego stanowiska organ wyjaśnił, że pismem z 11 kwietnia 2023 r. udzielono skarżącemu odpowiedzi na jego wniosek z 29 marca 2023 r. wskazując, że wniosek ten stanowi nadużycie prawa do udostępniania informacji publicznej. W piśmie tym podano również, że istnieje powiązanie pomiędzy skierowanym przez Prokurator Rejonową w S. E. Ł. przeciwko skarżącemu aktem oskarżenia, a kierowanym przez niego wnioskiem o udzielenie informacji publicznej.
Organ podkreślił, że Prokuratura pod sygn. [...] przeprowadziła śledztwo przeciwko P. D. podejrzanemu o szereg przestępstw z art. 234 i 233 § 1 k.k., popełnionych na szkodę prokuratorów i sędziów z obszaru całego kraju. Śledztwo to zostało zakończone skierowaniem 31 grudnia 2021 r. aktu oskarżenia do Sądu Rejonowego w Rzeszowie. W związku z powyższym śledztwem P. D. złożył zawiadomienie o podejrzeniu popełnienia przestępstwa przez prokuratora referenta. Jego zawiadomienie przesłano do rozpoznania do Prokuratury Rejonowej w K.. Po przeprowadzeniu postępowania sprawdzającego Prokurator Prokuratury Rejonowej w K. D. K. wydał 25 lutego 2022 r. postanowienie o odmowie wszczęcia śledztwa wobec ustalenia, iż czyn nie zawiera znamion czynu zabronionego. Następnie P. D. złożył zawiadomienie o podejrzeniu popełnienia przestępstwa przez P. D. K. w toku prowadzenia ww. postępowania, które przekazano do Prokuratury Rejonowej w S.. W tej sprawie 7 czerwca 2022 r. prokurator wydał postanowienie o odmowie wszczęcia śledztwa wobec ustalenia, że czynu nie popełniono. Następnie skarżący złożył wniosek w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej o podanie wysokości wynagrodzenia brutto osiągniętego przez prokuratora D. K. za poszczególne lata pracy na stanowisku asesora i prokuratora - do maja 2022 r.
Organ podniósł, że skarżący od początku 2021 r. do dnia 29 marca 2023 r. złożył, oprócz rozpoznawanej sprawy, łącznie 20 wniosków w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej, dotyczące prokuratorów i referentów. Podkreślił, że skarżącego cechuje uporczywość w składaniu kolejnych wniosków, co obrazuje ilość i treść tych wniosków oraz fakt przekazywania ich niekiedy za pośrednictwem kilku innych podległych lub nadrzędnych jednostek organizacyjnych prokuratury.
Dalej organ stwierdził, że wielość i treść wniosków skarżącego wskazuje, że mamy do czynienia z nadużyciem prawa dostępu do informacji publicznej. Dodatkowo to nadużycie podkreśla powiązanie żądań z osobami prokuratorów sporządzających niekorzystne z punktu widzenia wnioskodawcy decyzje procesowe, czy odpowiedzi na kolejne wnioski.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje:
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty i czynności wskazane w art. 3 § 2 pkt 1 - 7 i § 3 p.p.s.a, a także, jak wynika z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., na bezczynność organów administracji publicznej lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 - 4a tej ustawy. Zakres badania przez sąd sprawy ze skargi na bezczynność organu administracji publicznej sprowadza się w pierwszym rzędzie do rozważenia, czy w ustalonym stanie faktycznym na organie administracji publicznej spoczywa obowiązek wydania aktu lub dokonania czynności kończących postępowanie oraz wyjaśnienia, jakie terminy określa ustawodawca do załatwiania spraw określonego rodzaju.
W przypadku skargi na bezczynność w udostępnieniu informacji publicznej Sąd bada, czy żądanie zostało skierowane do podmiotu zobowiązanego w ustawie do udostępnienia informacji publicznych oraz, czy informacja wskazana we wniosku o jej udostępnienie jest informacją publiczną w rozumieniu ustawy. Zaistnienie bezczynności związane jest natomiast z brakiem podjęcia przez zobowiązany organ określonych w ustawie, odpowiednich czynności ostatecznie zmierzających do rozpoznania wniosku.
W myśl art. 1 ust. 1 u.d.i.p. pod pojęciem informacji publicznej należy rozumieć "każdą informację o sprawach publicznych". Z kolei art. 6 ust. 1 u.d.i.p. zawiera przykładowe wyliczenie rodzajów informacji publicznej podlegających udostępnieniu. W świetle tych regulacji przyjąć należy, że informacją publiczną są wszelkie informacje wytworzone przez władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które wykonują funkcje publiczne lub gospodarują mieniem publicznym, jak również informacje odnoszące się do wspomnianych władz, osób i innych podmiotów, niezależnie od tego, przez kogo zostały wytworzone. W konsekwencji, informacje dotyczące wysokości osiąganego wynagrodzenia brutto na stanowisku prokuratora stanowią informację publiczną podlegającą udostępnieniu w trybie omawianej ustawy, jako informacje odnoszące się do organizacji i zasad funkcjonowania organu, co zresztą jest w sprawie bezsporne.
Udostępnienie informacji publicznej następuje w formie czynności materialno-technicznej. Obowiązek wydania decyzji administracyjnej ustawodawca przewidział wówczas, gdy żądana informacja jest informacją publiczną, lecz organ odmawia jej udostępnienia bądź zachodzą przesłanki do umorzenia postępowania (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.), tj., gdy istnieją ustawowe podstawy do odmowy udostępnienia informacji publicznej (art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p.), bądź przeszkody do jej udostępnienia w określony sposób lub w określonej formie (zob. art. 14 ust. 2 u.d.i.p.). W zasadzie więc odmowa udostępnienia informacji publicznej powinna nastąpić w formie decyzji administracyjnej, a nie zwykłym pismem, jak w niniejszej sprawie, chyba że z uwagi na nadużycie prawa do informacji publicznej, odmowy jej udzielenia w takiej formie nie można zakwalifikować jako bezczynności w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. Innymi słowy, tryb odmowy udostępnienia informacji w formie decyzji administracyjnej nie ma zastosowania w przypadku uznania – tak jak w kontrolowanej sprawie - że strona nadużyła prawa do informacji publicznej.
Z akt niniejszej sprawy wynika, że skarżący wnioskiem z 29 marca 2023 r. zwrócił się do Prokuratora Okręgowego w Kielcach o udzielenie informacji publicznej dotyczącej Prokuratora Prokuratury Rejonowej w S. – E. Ł., żądając podania wysokości osiąganego przez tego Prokuratora wynagrodzenia brutto za poszczególne miesiące osiąganego w 2022 roku. Pismem z 11 kwietnia 2023 r. Prokurator Okręgowy w Kielcach udzielił skarżącemu odpowiedzi na powyższy wniosek stwierdzając, że wniosek ten stanowi nadużycie prawa do udostępniania informacji publicznej.
Nie było kwestionowane i nie jest też dla sądu wątpliwe, że Prokurator Okręgowy w Kielcach jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej w rozumieniu art. 4 ust. 1 u.d.i.p., a nadto, że udzielił skarżącemu odpowiedzi pismem w terminie 14 dni od daty złożenia wniosku. Kwestią sporną było natomiast to, czy wniosek skarżącego stanowi nadużycie prawa do informacji publicznej.
Tytułem wstępu wskazać należy, że o nadużyciu prawa do informacji można mówić wówczas, gdy wykorzystuje się je w sposób sprzeczny z celem, który legł u podstaw jego ustanowienia. Warto zwrócić uwagę na - najogólniej pojęty - cel prawa do informacji publicznej. Celem tym jest przede wszystkim zapewnienie transparentności życia publicznego, jawności i przejrzystości działań podejmowanych przez orany władzy państwowej i inne podmioty wykonujące zadania publiczne. Z drugiej strony ma ono zapewnić wpływ obywateli na poczynania władzy w takim zakresie, w jakim jest to istotne z punktu widzenia realizacji standardów demokratycznego państwa prawnego. W związku z tym celem prawa do informacji publicznej (zarówno konstytucyjnego, jak i wyrażonego w ustawie) nie jest zaspokajanie czy też realizacja indywidualnych potrzeb w postaci pozyskiwania informacji, co prawda mających charakter publiczny, wykorzystywanych jednak m.in. w celach zawodowych, komercyjnych lub służących celowej dezorganizacji funkcjonowania państwa (zob. J. Drachal (w:), Prawo do informacji publicznej w świetle wykładni funkcjonalnej. Sądownictwo administracyjne gwarantem wolności i praw obywatelskich 1980-2005 r., pod red. J. Górala, R. Hausera, J. Trzcińskiego, Warszawa 2005, s. 141 i 147).
W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że nadużywanie publicznego prawa podmiotowego ma miejsce wówczas, gdy podejmuje się próbę korzystania z instytucji dostępu do informacji publicznej dla osiągnięcia celu innego aniżeli troska o dobro publiczne, jakim jest w szczególności prawo do przejrzystego państwa, jego struktur, przestrzegania prawa przez podmioty życia publicznego, jawności funkcjonowania administracji i innych organów (por. wyroki NSA z: 20 października 2022 r., III OSK 5882/21, 16 października 2015 r., I OSK 1992/14, 23 listopada 2016 r., I OSK 1601/15, 14 lutego 2017 r., I OSK 2642/16). Zasadniczo w doktrynie prawniczej oraz w orzecznictwie konstrukcja nadużycia prawa do informacji publicznej pojawia się w kontekście: 1. wykorzystania prawa do informacji w celu zakłócenia funkcjonowania organów administracji (do swoistego pieniactwa z wykorzystaniem prawa do informacji); 2. wykorzystania dla celów gospodarczych, zawodowych lub na potrzeby prowadzenia indywidualnych sporów prawnych; 3. wykorzystania dla szykanowania osób piastujących funkcje publiczne, do pozyskiwania informacji o tych osobach nie w celu społecznej kontroli, lecz dla prowadzenia sporów osobistych, zaspokojenia prywatnych animozji (por. wyrok WSA w Krakowie z 28 stycznia 2020 r., II SAB/Kr 481/19).
W ustawie o dostępie do informacji publicznej nie określono granic korzystania z prawa do informacji, a w konsekwencji brak jest jakichkolwiek ograniczeń zarówno co do liczby, jak i jakości żądanej informacji. Taki stan rzeczy powoduje jednak, że w praktyce bardzo często dochodzi do nadużywania prawa do informacji do realizacji celów, które nie wynikają z ustawy, ani tym bardziej z Konstytucji RP oraz celów, które są trudne do pogodzenia z założeniami całego systemu prawa, składającego się z leżących u jego fundamentów wartości i zasad aksjologicznych. W każdym indywidualnym przypadku zachowanie skarżącego wnoszącego o udzielenie informacji publicznej winno być zatem oceniane nie tylko w kontekście uprawnienia do uzyskania takiej informacji, ale również przez pryzmat celów wynikających z ustawy i Konstytucji RP.
W rozpoznawanej sprawie wniosek o udzielenie informacji publicznej z 29 marca 2023 r. był kolejnym wnioskiem (pismem) o udzielenie informacji złożonym przez skarżącego do tego samego organu. Wniosek ten został złożony po tym, jak prokurator E. Ł. skierowała przeciwko skarżącemu akt oskarżenia o czyn z art. 212 § 1 k.k., w sprawie o sygn. [...] Trudno zatem nie dostrzec zależności pomiędzy czynnością podjętą przez powyższego prokuratora, a złożeniem wniosku o udzielenie informacji publicznej.
Ponadto skarżący od początku 2021 r. do 29 marca 2023 r. złożył, jak wyjaśnił organ dwadzieścia wniosków o udzielenie informacji publicznej (oprócz rozpoznawanej sprawy), w sprawach szczegółowo wymienionych w odpowiedzi na skargę, z których poświadczone za zgodność kserokopie dokumentów stanowią załączniki do odpowiedzi na skargę. Wnioski w powyższych sprawach dotyczyły żądania udostępnienia różnego rodzaju informacji, obejmujących m.in.: udział prokuratora w posiedzeniach, przesłuchanie świadków, koszty podróży służbowych, w tym ilości przejechanych kilometrów, rozliczenia paliwa, koszty noclegów oraz godziny wyjazdów i powrotów, kopie życiorysu i dyplomu ukończenia studiów, przebieg drogi zawodowej, czy innych danych związanych z prowadzonym przeciwko skarżącemu postępowaniem Prokuratury Okręgowej w Kielcach w sprawie o sygn. akt PO IV Ds. 5.2019. Na większość z tych wniosków zobowiązany organ udostępnił skarżącemu informacji w trybie u.d.i.p.
W ocenie Sądu, treść i ilość złożonych wniosków, a także koincydencja czasowa pomiędzy śledztwem prowadzonym pod sygn. akt PO IV [...] przeciwko P. D. podejrzanemu o szereg przestępstw z art. 234 i 233 § 1 k.k., popełnionych na szkodę prokuratorów i sędziów z obszaru całego kraju, zakończonym skierowaniem 31 grudnia 2021 r. aktu oskarżenia do Sądu Rejonowego w R., a nadto wydanym przez P. D. K. w sprawie o sygn. [...] postanowieniem z 25 lutego 2022 r. o odmowie wszczęcia śledztwa z zawiadomienia skarżącego oraz postępowaniem z 7 czerwca 2022 r. Prokuratury Rejonowej w S. w sprawie sygn. [...] o odmowie wszczęcia śledztwa z zawiadomienia skarżącego o popełnieniu przestępstwa przez P. D. K. – a przystąpieniem do składania wniosków o udzielenie informacji publicznej wskazuje na to, że skarżący próbuje wykorzystać instytucję prawa do informacji publicznej dla osiągnięcia celu innego, niż troska o dobro publiczne, jakim jest prawo do przejrzystego państwa, jego struktur, przestrzeganie prawa przez podmioty życia publicznego, jawność organów administracji. Lektura akt sprawy pozwala uznać, że złożony w niniejszej sprawie wniosek ma na celu wywołanie dolegliwości u adresata i utrudnienie funkcjonowania Prokuratury Okręgowej w Kielcach. W przekonaniu Sądu, wniosek skarżącego obiektywnie nie służy jakiemukolwiek dobru powszechnemu, nie tylko nie prowadzi do poprawy funkcjonowania urzędu, a wręcz przeciwnie, ma stanowić dla niego dolegliwość. W istocie więc wniosek nie służy usprawnieniu realizacji przez organ zadań publicznych, a godzi w realizację tych zadań. Postępowanie skarżącego prowadzi do zagrożenia wynikającego z art. 61 ust. 1 Konstytucji RP prawa do informacji osób, które chcą je realizować zgodnie z jego istotą. Opisane nadużycie absorbuje bowiem organ, jego siły i środki, co może opóźniać realizację wniosków niestanowiących nadużycia prawa.
Niewątpliwie tłem dla niniejszej sprawy i zasadniczym powodem nadużycia przez wnioskodawcę prawa do informacji publicznej jest przeprowadzone przez organ śledztwo przeciwko skarżącemu oraz odmowa wszczęcia śledztw z jego zgłoszenia o podejrzeniu popełnienia przestępstw. Realizacja prawa do informacji publicznej nie może jednak służyć zaspokojeniu indywidualnych potrzeb wnioskodawcy, uwarunkowanych dotyczącymi go postępowaniami prowadzonymi przez podmiot zobowiązany. Stosowanie trybu ustawy o dostępie do informacji publicznej dla realizacji takiego celu nie było zamierzeniem ustawodawcy i nie podlega ochronie prawnej, również w postępowaniu sądowoadministracyjnym (por. wyrok NSA z dnia 11 maja 2017 r., I OSK 2777/16).
W ocenie Sądu, skala wykorzystywania przez skarżącego instytucji dostępu do informacji publicznej uzasadnia stanowisko Prokuratora Okręgowego w Kielcach, że wniosek skarżącego stanowi przejaw nadużywania prawa do informacji publicznej. Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie podziela w tym zakresie pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażony w wyroku z 30 sierpnia 2012 r., I OSK 799/12, zgodnie z którym zakres obowiązku informacyjnego państwa powinien być ukształtowany w taki sposób, aby zapewnić równowagę między korzyściami wynikającymi z zapewnienia dostępu do informacji, a szeroko rozumianymi kosztami, jakie muszą ponieść w celu jego realizacji podmioty zobowiązane. Obywatelskie prawo dostępu do informacji publicznej nie ma bowiem charakteru absolutnego (tak WSA w Poznaniu w wyroku z 20 grudnia 2019 r., II SA/Po 732/19).
Powyższe rozważania uprawniają do wniosku, że celem działania skarżącego nie jest jakakolwiek dbałość o interes publiczny, lecz nękanie adresata i utrudnienie funkcjonowania organu, co stanowi o nadużyciu prawa do informacji publicznej.
Wobec powyższego brak jest podstaw do uznania, że organ pozostaje w bezczynności. Skoro więc podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.