II SAB/Ke 56/24

II SAB/Ke 56/24 - Wyrok WSA w Kielcach
Data orzeczenia
2024-05-22
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2024-03-27
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Sędziowie
Beata Ziomek /sprawozdawca/
Jacek Kuza
Krzysztof Armański /przewodniczący/
Symbol z opisem
6189 Inne o symbolu podstawowym 618
659
Hasła tematyczne
Przewlekłość postępowania
Sygn. powiązane
I OSK 1839/24 - Wyrok NSA z 2025-01-07
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
stwierdzono przewlekłość prowadzenia postępowania
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 775
art. 12 par. 1-2, art. 35 par. 1-3, art. 36 par. 1-2, art. 37 par. 1 pkt 2
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.)
Dz.U. 2023 poz 1634
art. 149 par. 1 pkt 3, par. 1a i par. 2, art. 161 par. 1 pkt 3, art. 200, art. 205 par. 2
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Armański, Sędziowie Sędzia WSA Beata Ziomek (spr.), Sędzia WSA Jacek Kuza, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 22 maja 2024 r. sprawy ze skargi M. S. na przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego przez Wojewodę Świętokrzyskiego w przedmiocie stwierdzenia nabycia z mocy prawa własności nieruchomości I. umarza postępowanie sądowe w zakresie zobowiązania organu do wydania decyzji; II. stwierdza, że Wojewoda Świętokrzyski dopuścił się przewlekłego prowadzenia postępowania, które nie miało miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. oddala skargę w pozostałym zakresie; IV. zasądza od Wojewody Świętokrzyskiego na rzecz M. S. kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
W dniu 22 lutego 2024 r. M. S. wniósł do tut. Sądu skargę na przewlekłe prowadzenie przez Wojewodę Świętokrzyskiego postępowania znak: SPN.II.7533.258.2023 w sprawie stwierdzenia, w trybie art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną, nabycia przez Powiat Sandomierski z mocy prawa, z dniem 1 stycznia 1999 r. prawa własności do nieruchomości położonej w obrębie [...], gm. W., oznaczonej na mapie sytuacyjnej z projektem podziału nieruchomości, przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, prowadzonego przez Starostę Sandomierskiego, w dniu 18 grudnia 2012 r. pod numerem [...], jako działka nr [...] o pow. 0,0027 ha (wydzielona z działki nr [...] o pow. 0,2200 ha), zajętej pod drogę publiczną nr [...] pn. [...]. Skarżący zarzucił rażące naruszenie prawa, tj. art. 7, art. 8, art. 12, art. 35 i art. 36 § 1 Kpa poprzez niezałatwienie sprawy w terminie ustawowym, bez prawdziwych i racjonalnych przyczyn, nieprzeprowadzenie żadnego rzeczywistego i potrzebnego postępowania wyjaśniającego, dowodowego. Wniósł o stwierdzenie, że Wojewoda przewlekle prowadzi przedmiotowe postępowanie, z rażącym naruszeniem prawa, a nadto o przyznanie od organu sumy pieniężnej w kwocie 4000 zł i zasądzenie kosztów postępowania.
W uzasadnieniu skarżący wyjaśnił, że na skutek wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 30 stycznia 2023 r., sygn. I OSK 2777/19, Wojewoda rozpoczął ponowne postępowanie w niniejszej sprawie. Nie wydał żadnego orzeczenia kończącego, a jedynie zawiadomił kilkukrotnie o niezałatwieniu sprawy w terminie. Tymczasem, zdaniem skarżącego sprawa jest w pełni wyjaśniona, nie pojawiły się żadne nowe dowody, ani okoliczności. Wytyczne zawarte w wyroku NSA są wyczerpujące, jasne i jednoznaczne. Zebrany w sprawie materiał dowodzi, że grunt będący przedmiotem postępowania, tj. działka nr [...], nie był wykorzystywany w żaden sposób na cele drogowe. Jet oczywiste, że Skarb Państwa nie władał tym gruntem na dzień 31 grudnia 1998 r. w żaden sposób. Skarżący przedłożył organowi pismo z fotografiami przedstawiającymi pień drzewa na działce nr [...], praktycznie na całej jej szerokości, co wyklucza wykorzystywanie tego gruntu na jakiekolwiek cele drogowe. Żądanie teraz od strony jakiegoś dokumentu na okoliczności już dowiedzione jest nadużyciem i nie jest w stanie usprawiedliwić przewlekłości postępowania.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda Świętokrzyski wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu wyjaśnił, że postępowanie toczy się na wniosek Dyrektora Zarządu Dróg Powiatowych w Sandomierzu z 20 grudnia 2012 r., działającego z upoważnienia Zarządu Powiatu w Sandomierzu. Decyzją z 4 lipca 2014 r. znak: IN.X.7433.3.2013, Wojewoda stwierdził nabycie z mocy prawa, z dniem 1 stycznia 1999 r., przez Powiat Sandomierski prawa własności do ww. nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...], będącej w dniu 31 grudnia 1998 r. własnością W. S., a znajdującą się w tej dacie we władaniu Skarbu Państwa. Decyzją z 9 lipca 2018 r. znak: DO.1.6614.955.2016.PO, Minister Inwestycji i Rozwoju utrzymał ww. decyzję Wojewody w mocy. Wyrokiem z 21 marca 2019 r., sygn. I SA/Wa 1713/18, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę na powyższą decyzję Ministra. Wyrokiem z 20 stycznia 2023 r., sygn. I OSK 2777/19, Naczelny Sąd Administracyjny uchylił powyższy wyrok, zaskarżoną decyzję Ministra oraz decyzję Wojewody. Akta sprawy zostały zwrócone do Wojewody 6 czerwca 2023 r.
Zawiadomieniem z 24 lipca 2023 r. Wojewoda poinformował strony o przygotowaniu materiału do wydania decyzji i przedłużeniu terminu zakończenia sprawy do 15 września 2023 r. W piśmie z 15 września 2023 r. Wojewoda ponownie zawiadomił strony o przedłużeniu terminu zakończenia postępowania do 15 listopada 2023 r. Jednocześnie wystąpił do wnioskodawcy o przedłożenie mapy przedstawiającej drzewo i granice działki nr [...] oraz dokumentacji ze sprawy z 2007 r., o której była mowa w wyroku NSA, a która dotyczyła wycinki tego drzewa. W związku z brakiem odpowiedzi na pismo z 15 września 2023 r., organ ponowił prośbę w zawiadomieniu z 13 listopada 2023 r., informując wszystkie strony o przedłużeniu terminu zakończenia sprawy do 20 stycznia 2024 r. Prośba o nadesłanie dokumentacji zawarta w piśmie z 19 grudnia 2023 r. była również nieskuteczna.
W zawiadomieniu z 19 stycznia 2024 r. Wojewoda poinformował strony o przedłużeniu terminu załatwienia sprawy do 25 marca 2024 r. i po raz kolejny zwrócił się do wnioskodawcy o nadesłanie dokumentacji, na podstawie której NSA oparł swój wyrok uchylający decyzję Wojewody z 4 lipca 2014 r., a zgodnie z motywami rozstrzygnięcia drzewo, jego położenie i wycinka w 2007 r. zaważyły na uchyleniu decyzji.
W dniu 12 lutego 2024 r. do Wojewody wpłynęło ponaglenie i 16 lutego 2024 r. akta sprawy zostały przesłane do Ministra Rozwoju i Technologii. W dniu 19 lutego do Wojewody wpłynęła dokumentacja od wnioskodawcy, która w ocenie organu była niezbędna do skompletowania materiału dowodowego. W dniu 27 lutego 2024 r. M. S. złożył skargę na przewlekłość postępowania.
Postanowieniem z 28 lutego 2024 r. Minister Rozwoju i Technologii uznał zażalenie na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę za nieuzasadnione. Akta sprawy zostały zwrócone do Wojewody 6 marca 2024 r. W dniu 22 marca 2024 r. Wojewoda wydał decyzję z niniejszej sprawie.
Odnosząc się do zarzutów skargi organ wyjaśnił, że termin zakończenia sprawy był przedłużany z uwagi na konieczność uzyskania m.in. pisma z 29 października 2007 r. (nieznanego wcześniej organowi), na które powołał się NSA w wyroku w sprawie o sygn. I OSK 2777/19, dotyczącego wycinki drzewa. Potrzebna była również dokumentacja od wnioskodawcy, celem wykazania, że drzewo nie było położone na działce nr [...], a zatem nie powinno przesądzać o zajęciu lub nie działki nr [...] w dniu 31 grudnia 1998 r. pod drogę publiczną.
W piśmie z 14 maja 2024 r. skarżący podtrzymał zarzuty i wnioski skargi. Dodatkowo przywołał fragment uzasadnienia wyroku NSA w sprawie I OSK 2777/19, w którym stwierdzono, że w aktach sprawy znajdują się pisma Dyrektora Zarządu Dróg Powiatowych w Sandomierzu z 29 października 2007 r. i Starosty Powiatowego w Sandomierzu z 8 kwietnia 2013 r., a z pism tych wynika wprost, że działka nr [...] nie była we władaniu Powiatu Sandomierskiego. W tej sytuacji, zdaniem skarżącego, twierdzenie organu, że pismo z 29 października 2007 r. nie było organowi znane świadczy o jego lekceważeniu sprawy skarżącego i dowodzi rażącej przewlekłości postępowania.
Sprawa została rozpoznana na podstawie art. 119 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r., poz. 1634 ze m.), dalej "Ppsa", na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 Ppsa kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach ze skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4. Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy, stosownie do art. 149 § 1 Ppsa: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a).
W zakresie dopuszczalności przedmiotowej skargi wskazać należy, że stosownie do treści art. 52 § 1 Ppsa, skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba, że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Jak stanowi art. 52 § 2 Ppsa, przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie. Z treści powyższego przepisu wynika, że przesłanka dopuszczalności postępowania sądowoadministracyjnego w odniesieniu do skarg na bezczynność lub przewlekłość sprowadza się do tego, że skarżący obowiązany jest, przed wniesieniem skargi, do wyczerpania środków prawnych przewidzianych w art. 37 § 1 pkt 2 Kpa, tzn. powinien wnieść ponaglenie, jeżeli postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy. W rozpoznawanej sprawie skarga jest dopuszczalna, ponieważ przed jej wniesieniem do tut. Sądu skarżący wniósł ponaglenie na przewlekłość Wojewody Świętokrzyskiego w trybie art. 37 Kpa.
Przechodząc do meritum sprawy, należy podkreślić, że w myśl naczelnej zasady postępowania administracyjnego, wyrażonej w art. 12 Kpa, organy administracji publicznej winny działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia (§ 1). Sprawy, które nie wymagają zbierania dowodów, informacji lub wyjaśnień, powinny być załatwione niezwłocznie (§ 2). Zgodnie z art. 35 Kpa organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki (§ 1). Niezwłocznie powinny być załatwiane sprawy, które mogą być rozpatrzone w oparciu o dowody przedstawione przez stronę łącznie z żądaniem wszczęcia postępowania lub w oparciu o fakty i dowody powszechnie znane albo znane z urzędu organowi, przed którym toczy się postępowanie, bądź możliwe do ustalenia na podstawie danych, którymi rozporządza ten organ (§ 2). Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym - w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania (§ 3). O każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie organ administracji publicznej jest obowiązany zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki, wskazując nowy termin załatwienia sprawy oraz pouczając o prawie do wniesienia ponaglenia (art. 36 § 1). Ten sam obowiązek ciąży na organie administracji publicznej również w przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu (art. 36 § 2).
Zgodnie z art. 37 § 1 pkt 2 Kpa stronie służy prawo do wniesienia ponaglenia, jeżeli postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (przewlekłość). Z przewlekłością postępowania administracyjnego mamy więc do czynienia wówczas, gdy organ nie załatwia sprawy w terminie, a podejmowane przez niego czynności procesowe nie charakteryzują się niezbędną koncentracją w świetle art. 12 Kpa, względnie mają charakter czynności pozornych, nieistotnych dla merytorycznego załatwienia sprawy. Ponadto przewlekłe prowadzenie przez organ postępowania administracyjnego zaistnieje wówczas, gdy skutecznie będzie mu można przedstawić zarzut niedochowania należytej staranności w takim zorganizowaniu postępowania administracyjnego, żeby zakończyło się ono w rozsądnym terminie, względnie zarzut przeprowadzania czynności (w tym dowodowych) pozbawionych dla sprawy jakiegokolwiek znaczenia. Z przewlekłością postępowania mamy więc do czynienia wówczas, gdy postępowanie trwało dłużej niż to konieczne do wyjaśnienia okoliczności faktycznych i prawnych, które są istotne dla rozstrzygnięcia sprawy (por. J.P. Tarno: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2012, s. 44; J. Borkowski (w]: B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, Warszawa 2011, s. 238; wyroki NSA: z 20 listopada 2014 r., sygn. II OSK 1680/14; z 27 czerwca 2022 r., sygn. II OSK 656/22).
W ocenie Sądu, zawartość akt administracyjnych niniejszej sprawy uzasadnia przyjęcie, że postępowanie było prowadzone w sposób przewlekły. Wyrokiem z 20 stycznia 2023 r. Sygn. I OSK 2777/19, NSA uchylił wyrok WSA w Warszawie z 21 marca 2019 r., sygn. I SA/Wa 1713/18, w sprawie ze skargi M. S. na decyzję Ministra Inwestycji i Rozwoju z 9 lipca 2018 r., zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Wojewody Świętokrzyskiego z 4 lipca 2014 r. nr IN.X.7533.3.2013. W uzasadnieniu stwierdził, że w rozpatrywanej sprawie nie zostało w jednoznaczny sposób wyjaśnione zajęcie przedmiotowej działki gruntu pod drogę publiczną, jak również pozostawanie jej we władaniu publicznym w dniu 31 grudnia 1998 r. Niewątpliwie prowadzone były prace związane z utrzymaniem drogi w należytym stanie. Brak jest jednak bezspornych dowodów świadczących o tym, że prace te obejmowały działkę nr [...]. Przedmiotowa część nieruchomości skarżącego położona jest poza jezdnią drogi i według znajdujących się w aktach sprawy map, stanowi bardzo wąski fragment nieruchomości skarżącego na długości przylegania tej nieruchomości do pasa drogowego. W aktach sprawy znajdują się pisma Dyrektora Zarządu Dróg Powiatowych w Sandomierzu z 29 października 2007 r. oraz Starosty Powiatowego w Sandomierzu z 8 kwietnia 2013 r. NSA zgodził się z autorem skargi kasacyjnej, że według tych pism działka nr [...] nie była we władaniu Powiatu Sandomierskiego. Przy czym pismo dyrektora Zarządu Dróg Powiatowych w sposób oczywisty wskazuje na grunt, który obecnie jest przedmiotem decyzji wywłaszczeniowej, skoro w 1998 r. oraz obecnie w tej części działki rośnie drzewo - dąb o średnicy 0,90 m, a w piśmie tym wskazuje się, że "drzewo nie rośnie w pasie drogowym drogi pow. nr [...]". Ponownie rozpatrując sprawę organy administracji zostały zobowiązane do uwzględnienia powyższego stanowiska, mając na uwadze również dokumentację i inne dowody związane z postępowaniem prowadzonym w 2007 r. w sprawie wycinki drzewa rosnącego na działce nr [...].
Akta sprawy zostały zwrócone do organu 6 czerwca 2023 r. Dopiero po około 6 tygodniach, tj. 24 lipca 2023 r. organ wystosował pismo, w którym poinformował strony, że przygotowany został materiał dowodowy w sprawie stwierdzenia, w trybie art. 73 ust. 1 ustawy Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną, nabycia przez Powiat Sandomierski z mocy prawa, z dniem 1 stycznia 1999 r. prawa własności do przedmiotowej nieruchomości. Poinformował o prawie zapoznania się z aktami sprawy oraz o przedłużeniu terminu zakończenia sprawy do 15 września 2023 r. W piśmie nie podano żadnych przyczyn, dla których zakończenie sprawy w terminach ustawowych nie było możliwe. W dniu 23 sierpnia 2023 r. do organu wpłynęło pismo zawierające stanowisko uczestnika. W piśmie z 15 września 2023 r. organ poinformował strony o ponownym przedłużeniu terminu zakończenia sprawy do 15 listopada 2023 r. i zwrócił się do Dyrektora Zarządu Dróg Powiatowych (ZDP) w Sandomierzu o przedłożenie dokumentacji i innych dowodów związanych z postępowaniem z 2007 r. w sprawie wycinki drzewa, w tym mapy przedstawiającej drzewo. Powyższe oznacza, że w okresie od 6 czerwca 2023 r. do 15 września 2023 r., czyli przez ponad 3 miesiące, organ nie podjął żadnej czynność zmierzającej do zakończenia sprawy. Później jeszcze dwukrotnie przedłużał termin załatwienia sprawy, a 19 grudnia 2023 r. wystosował pismo do Dyrektora ZDP w Sandomierzu w sprawie dokumentacji, która ostatecznie wpłynęła do organu 19 lutego 2024 r. W międzyczasie wpłynęły do organu dwa pisma skarżącego (z 29 września 2023 r., 3 października 2023 r.), a nadto jego ponaglenie (z 6 lutego 2024 r.).
W dniu 22 marca 2024 r. Wojewoda Świętokrzyski wydał decyzję kończącą postępowanie w niniejszej sprawie. Od daty zwrotu akt z NSA potrzebował więc na to ponad 9 miesięcy, co wielokrotnie przekracza terminy załatwienia sprawy przewidziane w art. 35 Kpa. O przewlekłości postępowania świadczy w szczególności: po pierwsze brak jakichkolwiek czynności organu przez ponad 3 miesięce po zwrocie akt z NSA poza przedłużeniem terminu załatwienia sprawy, przy czym w zawiadomieniu z 24 lipca 2023 r. organ nie wskazał żadnych okoliczności uzasadniających to przedłużenie, a wręcz podał, że przygotowany został materiał dowodowy w sprawie; po drugie wystosowanie, poza wezwaniami zawartymi w pismach informujących o przedłużeniu terminu załatwienia sprawy tylko jednego monitu ponaglającego Dyrektora ZDP w Sandomierzu do nadesłania żądanej dokumentacji (19 grudnia 2023 r).
Powyższe wskazuje na brak niezbędnej koncentracji czynności procesowych. Stosownie do art. 36 § 1 Kpa, w zawiadomieniu o niezałatwienia sprawy w terminie organ podając nowy termin zobowiązany jest podać przyczyny zwłoki i pouczyć o prawie do wniesienia ponaglenia (art. 36 § 1). W niniejszej sprawie żadne z zawiadomień nie zawiera pouczenia o prawie do wniesienia ponaglenia, a pierwsze nie podaje przyczyny zwłoki. Ponadto organ nie powinien biernie oczekiwać na przesłanie żądanych przez niego dokumentów lecz powinien zakreślić stronie zobowiązanej termin do ich nadesłania i pouczyć o skutkach jakie może wywołać brak żądanych dokumentów dla rozstrzygnięcia sprawy. Materiał dowodowy wskazuje, że takich działań Wojewoda nie podjął.
Sąd nie neguje natomiast samej zasadności wystąpienia do Dyrektora ZDP w Sandomierzu o nadesłanie dokumentacji i innych dowodów związanych z postępowaniem z 2007 r. w sprawie wycinki drzewa. NSA wskazał wprawdzie, że w aktach sprawy znajdują się pisma ww. Dyrektora z 29 października 2007 r. oraz Starosty Powiatowego w Sandomierzu z 8 kwietnia 2013 r. wskazujące, że działka nr [...] nie była we władaniu Powiatu Sandomierskiego, jednak okoliczności tej nie przesądził. Wskazał wręcz, że w rozpatrywanej sprawie nie zostało w jednoznaczny sposób wyjaśnione zajęcie przedmiotowej działki gruntu pod drogę publiczną. Zadanie poczynienia jednoznacznych ustaleń zostało więc pozostawione Wojewodzie Świętokrzyskiemu jako organowi I instancji. Nie sposób wykluczyć, że oprócz ww. pism istnieją jeszcze inne dokumenty, które należałoby skonfrontować z tymi pismami. Dlatego wystąpieniu do Dyrektora ZDP w Sandomierzu nie można odmówić racjonalności. O każdym przedłużeniu terminu załatwienia sprawy organ, jakkolwiek wadliwie, to jednak informował strony. Stąd, w ocenie Sądu zaistniała przewlekłość nie miała charakteru rażącego naruszenia prawa.
Rażącym naruszeniem prawa jest naruszenie ciężkie, które nosi cechy oczywistej i wyraźnej sprzeczności z obowiązującym prawem. Dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ terminów załatwienia sprawy. Rażącym naruszeniem prawa będzie stan, w którym bez wątpliwości i wahań, bez potrzeby odwoływania się do szczegółowej oceny okoliczności sprawy można powiedzieć, że prawo naruszono w sposób oczywisty (por. wyrok NSA z 26 lutego 2016 r., sygn. I OSK 2451/14). Oceny sposobu prowadzenia postępowania pod kątem przewlekłości należy dokonywać mając na uwadze zindywidualizowane okoliczności sprawy, co nakazuje uwzględniać m.in. stopień zaniedbań ze strony organu i naruszenia terminów załatwienia sprawy, obiektywną sytuację w jakiej działa oraz sposób zachowania tak organu, jak i strony (por. wyrok NSA z 17 listopada 2015 r., sygn. II OSK 652/15). Rażące naruszenie prawa oznacza wadliwość o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym i ma miejsce w razie oczywistego braku podejmowania przez organ jakichkolwiek czynności, oczywistego lekceważenia wniosku strony i jawnego natężenia braku woli załatwienia sprawy. Taka szczególna sytuacja w sprawie nie zaistniała. Organ dążył do załatwienia sprawy i ostatecznie ją załatwił, decyzją z 22 marca 2024 r.
W tym stanie rzeczy, Sąd uznał, że organ dopuścił się przewlekłości, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, o czym orzekł w pkt. II wyroku na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 w zw. z § 1a Ppsa. W konsekwencji, sąd nie uwzględnił wniosku skargi o przyznanie sumy pieniężnej, o czym orzekł w pkt. III wyroku, oddalając skargę w pozostałej części na podstawie art. 151 Ppsa.
Zgodnie z art. 149 § 2 Ppsa sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art.154 § 6. Powyższa kwestia została więc przez ustawodawcę pozostawiona do uznania sądu. Zawarty w skardze wniosek o przyznanie sumy pieniężnej powinien zawierać uzasadnienie, w którym skarżący wskaże na zakres uszczerbku, straty lub krzywdy wywołanej bezczynnością lub przewlekłością organu. Ponadto, suma pieniężna powinna być przyznawana wówczas, gdy to jest to potrzebne dla osiągnięcia celu orzeczenia rozstrzygającego skargę na bezczynność lub przewlekłość w celu zwalczenia bezczynności lub przewlekłości organu oraz jego zdyscyplinowania (por. wyrok NSA z 11 kwietnia 2017 r., sygn. I OSK 1506/16). Taka sytuacja w rozpoznawanej sprawie nie miała miejsca. Podstawy skierowania żądania przyznania sumy pieniężnej nie zostały w skardze uzasadnione, ale też zachowanie organu nie wskazuje, aby w przyszłości miał nie realizować swoich obowiązków wynikających z przepisów prawa.
Wobec wydania przez Wojewodę Świętokrzyskiego 22 marca 2024 r. decyzji załatwiającej sprawę, bezprzedmiotowe stało się wynikające z treści skargi żądanie zobowiązania organu do załatwienia sprawy w drodze decyzji. Postępowanie w tym zakresie podlegało więc umorzeniu, o czym orzeczono w pkt. I wyroku na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 Ppsa.
O kosztach postępowania (pkt IV wyroku) Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 Ppsa, uwzględniając poniesiony przez skarżącego koszt wpisu od skargi w wysokości 100 zł, wynagrodzenie pełnomocnika zawodowego (480 zł) ustalone według stawek minimalnych na podstawie § 15 ust. 2 w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2023 r., poz. 1935) oraz opłatę skarbową od pełnomocnictwa (17 zł).