IV SAB/WR 191/19

IV SAB/Wr 191/19 - Wyrok WSA we Wrocławiu
Data orzeczenia
2019-11-20
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2019-09-30
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Sędziowie
Ewa Kamieniecka
Ireneusz Dukiel /przewodniczący/
Lidia Serwiniowska /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6480
658
Hasła tematyczne
Dostęp do informacji publicznej
Sygn. powiązane
III OSK 2637/21 - Wyrok NSA z 2023-03-21
Skarżony organ
Burmistrz Miasta i Gminy
Treść wyniku
Zobowiązano do dokonania czynności
Powołane przepisy
Dz.U. 2019 poz 2325
art.1, art 4, art 6 ustawy z dnia 6 września 2001r. o dostepie do informacji publicznej (Dz.U. z 2018 poz.1330)
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ireneusz Dukiel Sędziowie: Sędzia WSA Ewa Kamieniecka Sędzia WSA Lidia Serwiniowska (sprawozdawca) po rozpoznaniu w Wydziale IV na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 20 listopada 2019 r. sprawy ze skargi P. P. na bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy C. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. zobowiązuje Burmistrza Miasta i Gminy C. do rozpoznania wniosku skarżącego z dnia [...] września 2019 r., w terminie 14 dni od daty otrzymania prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; II. stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. zasądza od Burmistrza Miasta i Gminy C. na rzecz skarżącego kwotę 100 (słownie: sto) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
Pismem z dnia 12 września 2019 r. P. P. (dalej: skarżący) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na bezczynność Miasta i Gminy C. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej określonej we wniosku z dnia 2 września 2019 r. zarzucając naruszenie art. 61 ust. 1-2 Konstytucji RP, art. 1 ust. 1 w zw z art. 6 ust. 1 pkt. 4 ustawy o dostępie do informacji publicznej (dalej: u.d.i.p.) w zakresie w jakim przepisy te gwarantują prawo do uzyskania informacji o działalności osób pełniących funkcje publiczne i w sprawie publicznej, a także dokumentach i stanowiskach zajętych przez takie osoby, poprzez przyjęcie błędnej wykładni prowadzonej do przekonania, że wnioskowana informacja nie stanowi informacji publicznej.
Wobec powyższego skarżący wniósł o :
1) zobowiązanie Burmistrza Miasta i Gminy C. do wykonania wniosku w terminie 14 dni od dnia doręczenia akt organowi
2) zarządzenia na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.
W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że 2 września 2019 r. zwrócił się z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej w zakresie skanów kopii/pisma mieszkańców ul. K. oraz ul. S., która została złożona do tut urzędu ws firmy A w dniu 10 kwietnia 2019 r. oraz w dniu pomiędzy 3-6 sierpnia 2019 r. oraz wszelkiej korespondencji kierowanej w odpowiedzi na w/w skargi/pisma do dnia dzisiejszego włącznie tj. do 2 września 2019 r. i po tym terminie.
Pismem z dnia 9 września 2019 r. (znak [...]) poinformowano skarżącego, że wnioskowana informacja nie stanowi informacji publicznej. Zdaniem skarżącego w sprawie spełniony został zakres podmiotowy u.d.i.p., bowiem Burmistrz jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej, zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt. 1 ustawy. Przedmiotem sporu stało się stanowisko organu, zgodnie z którym wnioskowana informacja nie stanowi informacji publicznej. Skarżący stwierdził, że powyższe stanowisko nie zasługuje na uwzględnienie. Zakres przedmiotowy u.d.i.p. określono przede wszystkim w art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji. Konkretyzacją przepisu Konstytucyjnego jest natomiast art. 1 ust. 1 oraz art. 6 ust. 1 pkt. 4 u.d.i.p. Informacją publiczną będzie każda dotycząca sprawy publicznej, a także dane publiczne, w tym m.in. stanowiska organów władzy samorządowej. Skarżący podał, że wnioskowana skarga została złożona w trybie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, a więc mogła dotyczyć m.in. zaniedbania lub nie należnego wykonania zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników. Niewątpliwie więc obejmuje sprawę publiczną, istotną z punktu widzenia mieszkańców.
Skarżący podniósł, że żądana informacja publiczna nie została udostępniona w terminie określonym w art. 13 ust. 1 u.d.i.p.
W odpowiedzi na skargę Burmistrz Miasta i Gminy C. wniósł o jej oddalenie jako bezzasadnej. Wskazując dodatkowo, że skarżący otrzymał odpowiedź w przedmiotowej sprawie pismem nr [...] z dnia [...] sierpnia 2019 r. od Przewodniczącego Rady Miejskiej w C.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:
Stosownie do art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2018 poz. 2107) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (kontrola ta zgodnie z art. 3 §2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. 2017 poz. 1369 ze zm.) – dalej p.p.s.a. obejmuje także w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określanych w pkt 1- 4a.
Przedmiotem skargi jest bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy C. w sprawie udostępnienia informacji publicznej wskazanej we wniosku z dnia 2 września 2019 r.
Przez bezczynność należy rozumieć sytuacje, w której dany podmiot, mimo ciążącego na nim obowiązku, w terminie ustalonym przez obowiązujące przepisy nie podjął jakichkolwiek czynności w sprawie lub gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, lecz nie zakończył go wydaniem w terminie stosownego aktu lub nie podjął właściwej czynności. Wniesienie skargi na tak rozumianą bezczynność jest uzasadnione nie tylko w razie niedotrzymania terminu załatwienia sprawy, ale także i w przypadku odmowy wydania aktu mimo istnienia w tym względzie ustawowego obowiązku, choćby organ mylnie ocenił, że załatwienie sprawy nie wymaga wydania aktu. Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznych (Dz. U. z 2018 poz. 1330) dalej u.d.i.p. w kompleksowy sposób reguluje procedurę dostępu do informacji publicznej.
W myśl art. 4 ust. 1 u.d.i.p. zobowiązane do udostępnienia informacji publicznej są w szczególności organy władzy publicznej. W świetle tego nie budzi wątpliwości Sądu, że Burmistrz Gminy [...] jest organem władzy publicznej na szczeblu samorządowym, w związku z czym jest podmiotem zobowiązanym do udostępniania informacji publicznej będących w jego posiadaniu.
Zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p. każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie w niej określonym. Z kolei przepis art. 6 ust. 1 u.d.i.p. określa przykładowy katalog informacji i dokumentów, które stanowią informacje publiczną. Katalog ten ma charakter przykładowy i niepełny.
Według art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust.2.
Jeśli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie, określonym w ust. 1 podmiot zobowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od złożenia wniosku (ust. 2).
Ustawa nie przewiduje żadnej szczególnej formy udzielenia informacji publicznej. Udostępnienie informacji następuje w formie czynności materialno - technicznej. Jeżeli natomiast żądanie nie dotyczy informacji publicznej podmiot zobowiązany powinien powiadomić pisemnie podmiot żądający udostępnienia informacji, że jego wniosek nie znajduje podstaw w przepisach prawa. Formę decyzji ustawodawca przewidział w art. 16 ust. 1 i 2 u.d.i.p. dla odmowy udostępnienia informacji publicznej w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 u.d.i.p. Do decyzji, o których mowa w ust. 1 stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego.
Akta sprawy dowodzą, że podmiot zobowiązany pismem z dnia 9 września 2019 r. nr [...] odpowiedział, iż ,,żądane dokumenty nie stanowią informacji publicznej, gdyż nie zawierają się w katalogu stanowiącym informację publiczną wymienioną w art. 6 w/w ustawy. Uzyskanie przez wnioskodawcę żądanych we wniosku informacji nie będzie skutkowało uzyskaniem realnego wpływu na funkcjonowanie organów państwa, w tym usprawnienie ich działania oraz organizację pracy, zatem żądane informacje nie mieszczą się w/w katalogu informacji publicznej, a ich udostępnienie nie będzie służyło interesowi publicznemu’’. Wobec tak sformułowanej odpowiedzi organu na wniosek z dnia 2 września 2019 r. nie sposób nie zauważyć wewnętrznej jej sprzeczności.
Z jednej strony podmiot zobowiązany stwierdził, że w wnioskowane dokumenty -informacja publiczna ,,nie zawierają się w katalogu stanowiącym informację publiczną wymienioną w art.6 ustawy". W tym miejscu trzeba przypomnieć, że przepis art.6 ust.1 u.d.i.p. określa przykładowy katalog informacji i dokumentów, które stanowią informację publiczną. Katalog ten ma charakter przykładowy i niepełny.
Z drugiej zaś strony podmiot zobowiązany ocenia czy żądane informacje będą skutkowały uzyskaniem realnego wpływu na funkcjonowanie organów państwa, w tym usprawnienie ich działalności oraz organizacji pracy. Natomiast z przeprowadzeniem oceny jak wyżej, mamy do czynienia w sytuacji gdy podmiot zobowiązany kwalifikuje żądaną informacje jako informację publiczną o charakterze informacji przetworzonej i żąda od wnioskodawcy wykazania szczególnie istotnego interesu społecznego publicznego przemawiającego za udostępnieniem zawnioskowanych informacji (art.3 ust.1 pkt.1 u.d.i.p.)
Warto odnotować, że w aktach sprawy brak jest informacji/dokumentów, o udostępnienie których ubiega się skarżący.
Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd, na podstawie art.149 § 1 pkt p.p.s.a. orzekł jak w pkt I wyroku. W tym stanie rzeczy organ rozpoznając ponownie sprawę zobowiązany jest do jednoznacznego określenia charakteru wnioskowanej informacji i uzasadnienia zajętego stanowiska. Zaznaczyć trzeba, że Sąd niniejszym orzeczeniem nie przesądził kierunku załatwienia wniosku z dnia 2 września 2019 r.
W ocenie Sądu bezczynność podmiotu zobowiązanego nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Regulacje dotyczące udostępnienia informacji publicznej budzą wielokrotnie wątpliwości interpretacyjne. Zachowaniu adresata wniosku nie można przypisać naruszenia obowiązków nakładanych na niego u.d.i.p. Podmiot zobowiązany podjął niezwłocznie czynności w sprawie, kierując do skarżącego pismo informujące o zajętym stanowisku. Stąd orzeczono jak w pkt II orzeczenia.
O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.