II SAB/Ke 122/25

II SAB/Ke 122/25 - Wyrok WSA w Kielcach
Data orzeczenia
2026-02-12
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-12-19
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Sędziowie
Agnieszka Banach /sprawozdawca/
Krzysztof Armański
Sylwester Miziołek /przewodniczący/
Symbol z opisem
6480
658
Hasła tematyczne
Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ
Prezes Rady Ministrów
Treść wyniku
Zobowiązano organ do rozpatrzenia wniosku
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 902
art. art. 6 ust. 1 pkt 3 i pkt 5, art. 5 ust. 1, art. 16 ust. 1
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.
Dz.U. 2026 poz 143
art. 149 par. 1 pkt 1, art. 151 i art. 149 par. 1a
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sylwester Miziołek Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Armański Sędzia WSA Agnieszka Banach (spr.) po rozpoznaniu w dniu 12 lutego 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi M. L. na bezczynność Wójta Gminy Masłów w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. zobowiązuje Wójta Gminy Masłów do rozpatrzenia wniosku M. L. z 17 września 2025 r. o udostępnienie informacji publicznej w części dotyczącej pracowników niepełniących funkcji publicznych oraz dodatków do wynagrodzeń pozostałych pracowników, w terminie 14 dni od daty doręczenia organowi odpisu prawomocnego wyroku; II. oddala skargę w pozostałej części; III. stwierdza, że Wójt Gminy Masłów dopuścił się bezczynności, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; IV. zasądza od Gminy Masłów na rzecz M. L. kwotę [...](sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
M. L. w piśmie z 2 grudnia 2025 r. wywiódł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skargę na bezczynność, żądając:
1. stwierdzenia bezczynności Wójta Gminy Masłów;
2. zobowiązania do udostępnienia pełnej informacji objętej wnioskiem z 17 września 2025 r.;
3. stwierdzenia, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa;
4. zasądzenia kosztów postępowania.
W uzasadnieniu skargi jej autor wskazał, że 17 września 2025 r. złożył wniosek o udostępnienie informacji publicznej obejmującej dane płacowe, nagrody, premie, dodatki oraz podstawy ich przyznania pracownikom Urzędu Gminy M.. Organ miał obowiązek udzielić odpowiedzi w terminie do 1 października 2025 r. Dopiero 29 września 2025 r. organ przesłał zawiadomienie o przedłużeniu terminu do 14 listopada 2025 r. Pismo to nie zawiera jednak rzeczywistego uzasadnienia wymaganego przez art. 13 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t. j. Dz. U. z 2022 r. poz. 902), dalej zwanej: "u.d.i.p.". Organ powołał się jedynie na obciążenie pracowników oraz obszerność danych, co nie jest przesłanką ustawową. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem, okoliczności organizacyjne nie mogą uzasadniać przedłużenia terminu.
Mimo wyznaczenia nowego terminu organ 12 listopada 2025 r. udzielił odpowiedzi jedynie częściowej. Zanonimizowano dane osób, które zgodnie z orzecznictwem nie korzystają z ochrony prywatności w zakresie wynagrodzeń. Nie udostępniono podstaw przyznania nagród, nie wskazano informacji o podwyżkach, ani pełnych składników wynagrodzeń. Ponadto organ nie wydał decyzji administracyjnej w zakresie odmowy udostępnienia części informacji, naruszając art. 16 u.i.d.p. Odpowiedź z 27 listopada 2025 r. potwierdziła brak zamiaru uzupełnienia informacji.
Organ nie udostępnił także informacji o wynagrodzeniu Wójta Gminy Masłów mimo, że była ona jednoznacznie objęta zakresem wniosku skarżącego. Informacja ta ma charakter bezwzględnie jawny. Wynagrodzenie wójta jest elementem gospodarowania środkami publicznymi, a tym samym podlega pełnej transparentności. Zdaniem skarżącego, organ próbował obejść obowiązek, odsyłając go do Biuletynu Informacji Publicznej, co nie spełnia wymogu z art. 14 ust. 1 u.i.d.p., zgodnie z którym informacja powinna zostać udzielona w sposób wskazany przez wnioskodawcę. Odesłanie do BIP jest dopuszczalne jedynie wtedy, gdy wprost wskaże się konkretną stronę zawierającą dokument oraz gdy rzeczywiście realizuje to wniosek. W niniejszej sprawie nie udzielono informacji o wysokości wynagrodzenia wójta, a jedynie wskazano, że uchwała dotycząca wynagrodzenia jest opublikowana w BIP, co stanowi bezczynność materialną organu.
Skarżący podniósł, że brak udostępnienia wynagrodzenia Wójta - kluczowej informacji publicznej o wydatkowaniu środków publicznych - dodatkowo potwierdza, że odpowiedź udzielona przez organ była niepełna, a bezczynność miała charakter rażącego naruszenia prawa.
We wnioskach końcowych skarżący podkreślił, że bezczynność uzasadnia fakt, że: organ przekroczył termin z art. 13 ust. 1 u.i.d.p., przedłużenie terminu nie spełnia wymogów ustawowych i miało charakter pozorny, odpowiedź z 12 listopada 2025 r. nie zawiera żądanych informacji - bezczynność materialna, brak decyzji administracyjnej - bezczynność formalna, odpowiedź z 27 listopada 2025 r. stanowi odmowę bez podstawy prawnej. O rażącym naruszeniu prawa, w ocenie skarżącego, świadczy: wielokrotne naruszenie terminów, brak decyzji z art. 16 u.i.d.p., błędna anonimizacja danych objętych obowiązkiem jawności, uchylanie się od realizacji ustawowego obowiązku.
W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy Masłów wniósł o jej oddalenie. Wskazał, że skarżący 17 września 2025 r. zawnioskował o udostępnienie listy imion i nazwisk pracowników, którzy w 2025 roku otrzymali nagrodę/nagrody, premie, dodatki oraz wysokości kwotowe w odniesieniu do każdego z pracowników oraz informacji o tym, jakie osiągnięcia w pracy zawodowej stanowiły podstawę przyznania tej nagrody, premii w odniesieniu do każdego pracownika. Dodatkowo udostępnienie wysokości podstawy wynagrodzenia dla w/w osób z informacją, kto w 2025 roku otrzymał podwyżkę w jakiej kwocie.
Organ wyjaśnił, że 29 września, a zatem bez przekroczenia ustawowego terminu poinformował wnioskodawcę, że z uwagi na obszerność danych wymagających zebrania w celu udostępnienia informacji przedłużono termin do udzielenia informacji do dnia 14 listopada. Nie zgodził się z twierdzeniem, że nie było podstaw do takiego przedłużenia, ponieważ poza koniecznością zebrania ww. informacji w grę wchodził okres wzmożonej pracy urzędników związany m.in. z planowaniem budżetu na 2026 rok (informacja dotyczyła kwestii płacowych, a zatem oczywiste było, że zaangażowani będą w jej zebranie właśnie pracownicy Referatu Finansowego.)
W przedłużonym terminie tj. 12 listopada wnioskodawcy została udzielona pełna informacja publiczna. Pomimo tego 14 listopada wnioskodawca wniósł o uzupełnienie udzielonej informacji, wskazując na jej rzekome braki. W obszernej odpowiedzi z 27 listopada organ ustosunkował się do zarzutów wnioskodawcy punkt po punkcie odpowiadając, że dochował wszelkiej staranności w tym zakresie.
Zdaniem organu, treść skargi potwierdza, że celem skarżącego nie jest w istocie uzyskanie niezbędnych do kontroli administracji publicznej informacji, ale jedynie kreowanie rzekomych zaniedbań organu. Tak należy odczytywać m.in zarzut nieudostępnienia np. informacji o wynagrodzeniu Wójta pomimo odesłania w tym zakresie przez organ do informacji na BIP, a także faktu, że wnioskodawca jest radnym gminy M. i sam decydował o wysokości wynagrodzenia Wójta podejmując uchwałę, do której treści otrzymał odesłanie.
Podobnie niezasadny, w ocenie organu, jest zarzut rzekomego zaniechania wydania decyzji odmownej, albowiem organ nie miał obowiązku wydania decyzji odmownej w zakresie odmowy udostępnienia informacji publicznej dotyczącej informacji o wynagrodzeniach, nagrodach i premii pracowników nie będących urzędnikami, bo ta informacja została udzielona, a jedynie zanonimizowano nazwiska pracowników. Jak w takim wypadku organ miał odmówić udostępnienia informacji publicznej z uwagi na ochronę danych osobowych, skoro żądana informacja została udzielona w sposób prawem przewidziany i akceptowany przez sądy administracyjne.
Nie jest wreszcie prawdą, zdaniem organu, że nie udostępniono informacji o podstawie przyznania nagród, ponieważ podstawa ta była jedna i organ wyszczególnił ją w osobnym akapicie odpowiedzi na wniosek, a także potwierdził w odpowiedzi na "wniosek o uzupełnienie" informacji.
Organ podniósł, że w tej sytuacji nie można zarzucić mu bezczynności, stąd wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje:
W pierwszej kolejności trzeba wyjaśnić, że zgodnie z art. 119 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2026 r. poz. 143), zwanej dalej "p.p.s.a.", sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Sytuacja taka miała miejsce w rozpoznawanej sprawie i stąd orzeczenie zapadło na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym.
Stosownie do art. 3 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty i czynności wskazane w art. 3 § 2 pkt 1 - 7 i § 3 p.p.s.a., a także, jak wynika z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1–4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a.
W przypadku skargi na bezczynność organu w zakresie udostępnienia informacji publicznej nie jest przy tym konieczne uprzednie wezwanie do usunięcia naruszenia prawa lub obecnie ponaglenie. Uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania na podstawie art. 149 § 1 pkt 1, 2 i 3 p.p.s.a., Sąd:
- zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności;
- zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa;
- stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania.
W myśl art. 149 § 1a p.p.s.a., jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa.
W niniejszej sprawie poza sporem pozostaje, że Wójt Gminy Masłów jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej, jest bowiem organem władzy publicznej, o jakim mowa w art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.
Przechodząc z kolei do oceny charakteru żądanej informacji, trzeba podkreślić, że informacja o majątku publicznym stanowi informację publiczną.
W zakres takiej informacji wchodzi informacja publiczna dotycząca wynagrodzeń pracowników samorządowych. Wynagrodzenia takie wraz ze wszystkimi składnikami w postaci dodatków funkcyjnych i specjalnych, finansowane są ze środków publicznych, a gospodarka tymi środkami jest jawna, zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 33 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2025 r., poz. 1483 ze zm.). Skoro wynagrodzenia wszystkich pracowników Urzędu Gminy M. wiążą się ze sposobem gospodarowania środkami stanowiącymi majątek publiczny, to należą do kategorii spraw o znaczeniu publicznym, a zatem żądane informacje mieszczą się w szeroko rozumianym pojęciu informacji publicznej. Wnioskowana przez skarżącego informacja stanowi informację o wysokości środków pieniężnych wypłacanych z zasobów publicznych na rzecz osób zatrudnionych w Urzędzie Gminy M., jest więc informacją publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Mieści się także w pojęciu zasad funkcjonowania podmiotu publicznego (art. 6 ust. 1 pkt 3 u.d.i.p.) w odniesieniu do ciężarów publicznych ponoszonych na utrzymanie aparatu administracyjnego (art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. h u.d.i.p.).
W orzecznictwie sądów administracyjnych konsekwentnie wyrażany jest pogląd, iż wydatkowanie środków publicznych przeznaczonych na wynagrodzenia pracowników w podmiotach państwowych i samorządowych jest jawne. Zasada jawności publicznej gospodarki finansowej stanowi jedną z gwarancji realizacji konstytucyjnej zasady prawa do informacji o działalności organów władzy publicznej, a także osób pełniących funkcje publiczne, wyrażonej w art. 61 ust. 1 Konstytucji R.P. Zatem skarżący zasadnie twierdzi, że informacja o wysokości wynagrodzeń poszczególnych pracowników, finansowanych ze środków publicznych, w tym również dodatków funkcyjnych i specjalnych, stanowi informację publiczną. Pogląd ten jest dominujący w orzecznictwie sądów administracyjnych, przykładowo wyrażono go w wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 27 marca 2025 r. sygn. akt III OKSK 1928/23, z 27 maja 2020 r. sygn. akt I OSK 1577/19, z 14 lutego 2020 r. sygn. akt I OSK 578/19, z 10 grudnia 2019 r. sygn. akt I OSK 240/19, z 26 czerwca 2019 r. sygn. akt I OSK 3451/18, z 19 czerwca 2019 r. sygn. akt I OSK 2929/17, z 19 czerwca 2019 r. sygn. akt 2737/17, z 16 kwietnia 2019 r. sygn. akt 1705/17, z 14 października 2019 r. sygn. akt I OSK 4205/18, z 5 lutego 2019 r. sygn. akt I OSK 840/17, z 28 listopada 2017 r. sygn. akt I OSK 1432/17, z 28 lipca 2017 r. sygn. akt I OSK 1775/16, z 21 listopada 2018 r. sygn. akt I OSK 2945/16, z 27 października 2017 r. sygn. akt I OSK 3193/15 i z 22 czerwca 2017 r. sygn. akt I OSK 2273/15 - dostępne na: https://orzeczenia.nsa.gov.pl/).
Zauważyć trzeba, że w niniejszej sprawie organ udostępnił skarżącemu szereg wnioskowanych informacji dotyczących pracowników samorządowych zatrudnionych w Gminie, ale odpowiedź ta nie jest pełna, jak również w pewnym zakresie nie została udzielona w odpowiedniej formie prawnej.
Udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 1 i 2 u.d.i.p.). W przypadku uwzględnienia wniosku udostępnienie informacji publicznej następuje w sposób i w formie zgodnej z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku (art. 14 ust. 1 u.d.i.p.). Odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania następuje w drodze decyzji (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.).
W niniejszej sprawie wniosek o udostępnienie informacji publicznej wpłynął do organu 17 września 2025 r. Organ pismem z 29 września 2025 r., skutecznie zdaniem Sądu, przedłużył termin załatwienia tego wniosku do 14 listopada 2025 r. Podał przyczyny przedłużenia terminu z art. 13 ust. 1 u.d.i.p., które Sąd uznał za racjonalne, logiczne i uzasadniające to przedłużenie, skoro wnioskowane informacje dotyczyły wielu pracowników, zakres tych informacji miał szeroki i szczegółowy wymiar, a jednocześnie trwały czynności związane z uchwaleniem budżetu gminnego na nowy rok. W tej sytuacji o bezczynności organu można mówić od 14 listopada 2025 r.
Wójt Gminy Masłów od tej daty pozostaje w bezczynności co do załatwienia tego wniosku w omówionym poniżej zakresie.
W udzielonej przez organ odpowiedzi na wniosek zanonimizowano nazwiska osób nie wykonujących funkcji publicznych. W ocenie Sądu takie stanowisko stanowi w istocie odmowę udostępnienia informacji publicznej w zakresie imion i nazwisk osób, które są przecież pracownikami zatrudnionymi przez Gminę, ale nie wykonują - jak twierdzi organ - funkcji publicznych.
Istotnie nie każda informacja publiczna podlega udostępnieniu podmiotowi o nią występującemu, pomimo że spełniony został warunek posiadania przez żądany zakres wiadomości statusu takiej informacji. Zgodnie z art. 5 ust. 1 u.d.i.p. prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych. Ustęp 2 art. 5 tej ustawy stanowi z kolei, że prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa. Przy czym odmowa udostępnienia informacji publicznej, w sytuacji stwierdzenia przez podmiot zobowiązany, iż spełnione zostały przesłanki z art. 5 ust. 1 lub 2 u.d.i.p., winna nastąpić w drodze decyzji administracyjnej, na podstawie art. 5 ust. 1 lub 2 u.d.i.p. w zw. z art. 16 ust. 1 u.d.i.p. Wówczas w decyzji takiej organ powinien wyjaśnić zasadność przyjęcia w danym przypadku zaistnienia ograniczenia (np. ze względu na prywatność osoby fizycznej, tajemnicę ustawowo chronioną) w udostępnieniu informacji publicznej (por. m.in. wyrok WSA w Kielcach z 29 października 2025 r., sygn. II SAB/Ke 53/25, lex nr 3944278 i tam: wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z 22 maja 2024 r., sygn. II SAB/Go 42/24). Zasadność zastosowania art. 5 ust. 1 lub 2 u.d.i.p. może być z kolei zweryfikowana dopiero na etapie ewentualnej sądowoadministracyjnej kontroli tej decyzji, nie zaś w momencie badania skargi na bezczynność w przedmiocie rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Okoliczność, że wnioskowane informacje mogą zawierać "dane wrażliwe" nie zmienia charakteru tych informacji jako publicznych.
W rozpatrywanej sprawie należy zaś stwierdzić, że poinformowanie wnioskodawcy "zwykłym" pismem o odmowie udostępnienia informacji pozostaje działaniem wadliwym, które również skutkuje koniecznością uznania, iż organ pozostaje w bezczynności wobec braku wydania decyzji (por. też wyrok WSA w Rzeszowie z 13 lutego 2025 r., sygn. II SA/Rz 1462/24).
Mając na uwadze powyższe Sąd uznał, że organ dopuścił się bezczynności w udostępnieniu informacji publicznej pracowników nie pełniących funkcji publicznych. Organ winien rozważyć zaistnienie ochrony, o której mowa w art. 5 ust. 1 lub 2 u.d.i.p. odnośnie do każdego pracownika z tej grupy, czy tego rodzaju ochrona jest zasadna i czy pracownik z niej nie zrezygnował, a ewentualna odmowa udzielenia wnioskowanej informacji publicznej dotycząca omawianej grupy pracowników powinna nastąpić w drodze decyzji administracyjnej.
Nie może ulegać wątpliwości, że udzielona przez organ pismem z
12 listopada 2025 r. odpowiedź na wniosek strony skarżącej o udostępnienie informacji publicznej nie zawierała także pełnej informacji o dodatkach do wynagrodzeń pracowników. Stosownie do art. 36 ust. 2 i art. 38 ustawy o pracownikach samorządowych pracownikowi przysługuje dodatek do wynagrodzenia za wieloletnią pracę oraz może przysługiwać dodatek funkcyjny (art. 36 ust. 4 tej ustawy), czy też dodatek specjalny - z tytułu okresowego zwiększenia obowiązków służbowych lub powierzenia dodatkowych zadań (art. 36 ust. 5 tej ustawy). Udzielona informacja nie zawierała takiego rozróżnienia, a powinna, skoro ustawa przewiduje różne rodzaje dodatków do wynagrodzenia, o co wnosił M. L. i co eksponował w wezwaniu z 14 listopada 2025 r. do uzupełnienia udzielonej informacji publicznej. Z tych przyczyn Sąd zobowiązał do załatwienia wniosku skarżącego z 17 września 2025 r. w zakresie dodatków do wynagrodzeń wszystkich pracowników. Należy w tym miejscu wyjaśnić, że ponieważ Sąd zobowiązał organ do załatwienia wniosku z 17 września 2023 r. ponownie w całości odnośnie do pracowników nie pełniących funkcji publicznych – z podanych wyżej powodów (zatem także w zakresie dodatków do wynagrodzeń), dlatego zobowiązanie w zakresie dodatków do wynagrodzeń opisane w sentencji wyroku nałożył na organ odnośnie do pozostałych pracowników (którzy nie należą grupy pracowników nie pełniących funkcji publicznych).
Wniesienie skargi na bezczynność w przedmiocie udzielenia informacji publicznej jest uzasadnione nie tylko w przypadku niedotrzymania terminu załatwienia sprawy, ale także w razie niepodjęcia określonego działania, mimo istnienia w tym zakresie ustawowego obowiązku, choćby podmiot zobowiązany mylnie sądził, że zachodzą okoliczności, które uwalniają go od obowiązku prowadzenia postępowania w konkretnej sprawie i zakończenia go wydaniem decyzji administracyjnej lub innego aktu czy dokonaniem czynności (por. wyrok NSA z dnia 10 grudnia 2015 r., sygn. akt I OSK 675/15).
Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że żądana we wniosku z 17 września 2025 r. informacja stanowi informację publiczną, a nie udostępniając jej w całości oraz nie wydając decyzji odmownej organ pozostaje w bezczynności.
Z tego powodu, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a., Sąd zobowiązał organ w punkcie I wyroku do rozpatrzenia wniosku skarżącego z 17 września 2025 r.
w części dotyczącej pracowników niepełniących funkcji publicznych oraz dodatków do wynagrodzeń pozostałych pracowników - w terminie 14 dni od dnia doręczenia organowi odpisu prawomocnego wyroku.
Sąd oddalił skargę na zasadzie art. 151 p.p.s.a. w punkcie II wyroku, albowiem uznał, że w pozostałej części – niezausterkowanej przez Sąd, o której mowa wyżej – organ wywiązał się ze swojego ustawowego obowiązku odnośnie do pracowników pełniących funkcje publiczne. Podał wysokość otrzymanych w 2025 r. przez tych pracowników nagród i wyjaśnienie co do przesłanek decydujących o wysokości przyznawania tych nagród. Wskazał podstawy wynagrodzenia tych osób i wyjaśnił, że premia dla nich nie była wypłacana. Co się zaś tyczy Wójta Gminy Masłów, Sąd podziela stanowisko organu, że skoro informacje te znajdują się w BIP, to organ nie ma obowiązku ich udostępnienia. Zgodnie z art. 10 ust. 1 u.d.i.p., informacja publiczna, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej lub portalu danych, jest udostępniana na wniosek. Pożądane byłoby, aby organ odesłał wnioskodawcę do BIP w omawianym zakresie, ale z uwagi na okoliczność, że organ wykazał, iż skarżący posiada tę informację publiczną jako radny Rady Gminy w M. , której uchwałą wynagrodzenie Wójta i jego elementy zostały ustalone, Sąd nie uwzględnił skargi w omawianej części. Z całą pewnością skarżący powinien mieć wiedzę, że informacje tego rodzaju zamieszczane są w BIP.
Na mocy art. 149 § 1a p.p.s.a. Sąd uznał, że stwierdzona bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, o czym orzeczono w punkcie III sentencji wyroku. Oceniając tę kwestię Sąd miał na uwadze, że rażącym naruszeniem prawa jest naruszenie ciężkie, które nosi cechy oczywistej i wyraźnej sprzeczności z obowiązującym prawem. Dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ terminów załatwienia sprawy, gdyż wspomniane przekroczenie musi być znaczne i niezaprzeczalne (por. m.in. wyroki: WSA w Białymstoku z dnia 11 maja 2017 r., sygn. akt II SAB/Bk 38/17; WSA w Łodzi z dnia 20 kwietnia 2017 r., sygn. akt II SAB/Łd 13/17 oraz WSA w Krakowie z dnia 22 marca 2017 r., sygn. akt II SAB/Kr 35/17). Rażącym naruszeniem prawa będzie stan, w którym bez wątpliwości i wahań, bez potrzeby odwoływania się do szczegółowej oceny okoliczności sprawy można powiedzieć, że prawo naruszono w sposób oczywisty (por. wyrok NSA z dnia 26 lutego 2016 r., sygn. akt I OSK 2451/14). Oceny sposobu prowadzenia postępowania pod kątem bezczynności należy dokonywać mając na uwadze zindywidualizowane okoliczności sprawy (por. wyrok NSA z 17 listopada 2015 r., sygn. akt II OSK 652/15), co nakazuje uwzględniać m.in. stopień zaniedbań ze strony organu i naruszenia terminów załatwienia sprawy, obiektywną sytuację, w jakiej działa oraz sposób zachowania tak organu, jak i strony. Rażące naruszenie prawa oznacza wadliwość o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym i ma miejsce w razie oczywistego braku podejmowania przez organ jakichkolwiek czynności, oczywistego lekceważenia wniosku strony
i jawnego natężenia braku woli załatwienia sprawy.
Taka szczególna sytuacja w sprawie nie zaistniała. Organ zareagował na wniosek skarżącego, udostępniając częściowo żądaną informację publiczną w piśmie z 12 listopada 2025 r., po uprzednim przedłużeniu terminu jej udostępnienia pismem z 29 września 2025 r. Nieudzielenie informacji publicznej w całości było zatem wynikiem przyjęcia pewnej argumentacji prawnej, zaprezentowanej następnie w piśmie z 27 listopada 2025 r. oraz w odpowiedzi na skargę, nie zaś wynikiem złej woli organu, czy oczywistego lekceważenia obowiązków.
O zasądzeniu kosztów postępowania sądowego, na które złożył się wpis od skargi w wysokości [...] zł, Sąd orzekł w punkcie IV sentencji wyroku na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a.