II SAB/Ke 111/25

II SAB/Ke 111/25 - Postanowienie WSA w Kielcach
Data orzeczenia
2025-12-31
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-11-26
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Sędziowie
Renata Detka /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6320 Zasiłki celowe i okresowe
659
Hasła tematyczne
Odrzucenie skargi
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
Odrzucono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 58 par. 1 pkt 6
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Renata Detka po rozpoznaniu w dniu 31 grudnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. G. na przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego przez Prezydenta Miasta K. - Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie w K. w przedmiocie przyznania zasiłku celowego na miesiąc marzec 2025 r. postanawia: odrzucić skargę.
Uzasadnienie
A. G. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach "skargę (nr 96)" z 2 października 2025 r., w której domagał się stwierdzenia, że przewlekłość postępowania organu I instancji miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa oraz zobowiązania organu do załatwienia wniosku z marca 2025 r.
w nieprzekraczalnym terminie jednego miesiąca od dnia otrzymania wyroku, pod rygorem kary przewidzianej w przepisach prawa.
W odpowiedzi na skargę Inne wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie oddalenie. Organ podniósł, że w wyniku rozpoznania wniosku strony z 31 marca 2025 r. decyzją z 22 maja 2025 r. odmówił przyznania jednorazowej i bezzwrotnej zapomogi finansowej na miesiąc marzec 2025 r. w wysokości 417,00 zł. Dodał, że skarga nie została poprzedzona wniesieniem ponaglenia do właściwego organu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga podlega odrzuceniu.
Sąd administracyjny w ramach kontroli działalności administracji publicznej przewidzianej w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", uprawniony jest do orzekania w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a (art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a.) oraz skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania
w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności
z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw (art. 3 § 2 pkt 9).
Merytoryczne rozpatrzenie zasadności skargi poprzedzone jest
w postępowaniu przed sądem administracyjnym badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn (aniżeli wymienione w art. 58 § 1 pkt 1-5) wniesienie skargi jest niedopuszczalne. W niniejszym przypadku przeszkodę do merytorycznego rozpoznania sprawy stanowi, zdaniem Sądu, okoliczność wniesienia skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania w przedmiocie przyznania zasiłku celowego na miesiąc marzec 2025 r. już po załatwieniu przez organ decyzją z 22 maja 2025 r. wniosku skarżącego z 31 marca 2025 r.
W uchwale z 7 marca 2022 r. o sygn. akt II OPS 1/21 (dostępnej na stronie https://orzeczenia.nsa.gov.pl), podjętej w składzie 7 sędziów, Naczelny Sąd Administracyjny wyraził stanowisko, że skarga na przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego wniesiona po jego ostatecznym zakończeniu, poprzedzona ponagleniem złożonym w jego toku, podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. W uzasadnieniu tej uchwały wskazano, że za inną przyczynę niedopuszczalności skargi, o jakiej mowa w powyższym przepisie (nawet po uprzednim złożeniu ponaglenia do organu administracji w toku postępowania administracyjnego, co jednak nie zostało wykazane w tej sprawie), należałoby uznać okoliczność braku przedmiotu skargi w chwili jej wniesienia, rozumianego jako przewlekłość niedającą się już usunąć ze względu na rozstrzygnięcie sprawy przez organ administracji w sposób kończący postępowanie administracyjne. Nie jest już bowiem możliwe osiągnięcie celu skargi, którym jest rozstrzygnięcie sprawy, skoro organ dokonał już takiego rozstrzygnięcia.
W przywołanej uchwale jasno wskazano więc, że zakończenie postępowania administracyjnego przed wniesieniem skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania uniemożliwia jej rozpoznanie. Sąd nie może w takiej sytuacji badać, czy przed zakończeniem sprawy organ prowadził postępowanie w sposób przewlekły.
Stanowisko wyrażone w przywołanej wyżej uchwale Sąd orzekający w sprawie podziela i przyjmuje jako własne. Należy je odnieść nie tylko do postępowania zakończonego decyzją ostateczną, ale także do postępowania zakończonego wydaniem decyzji przez organ I instancji, jeżeli to właśnie temu organowi zarzucane jest w skardze przewlekłe prowadzenie postępowania, tak jak w tej sprawie.
Przedmiotem skargi jest bowiem przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego przez Inne, dotyczące rozpoznania wniosku A. G.
z 31 marca 2025 r. o przyznanie zasiłku celowego na miesiąc marzec 2025 r.
W wyniku rozpoznania tego wniosku Prezydent Miasta K. decyzją
z 22 maja 2025 r. znak: [...] odmówił przyznania pomocy społecznej w formie jednorazowej i bezzwrotnej zapomogi finansowej na miesiąc marzec 2025 r. w wysokości 417,00 zł, zaś decyzja ta została doręczona skarżącemu
9 czerwca 2025 r. (k. 33 i k. 34 akt administracyjnych dołączonych do sprawy o sygn. akt II SA/Ke 568/25).
Mając na uwadze przedstawione na wstępie rozważania prawne należy uznać, że w stanie faktycznym rozpoznawanej sprawy, na datę wniesienia skargi organ, któremu skarżący zarzuca przewlekłość, rozstrzygnął już sprawę w sposób kończący postępowanie administracyjne w I instancji.
Tym samym skargę tę jako niedopuszczalną z powodu braku przedmiotu zaskarżenia należało odrzucić, o czym Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak
w sentencji postanowienia na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.