II SAB/KE 1/25

II SAB/Ke 1/25 - Wyrok WSA w Kielcach
Data orzeczenia
2025-03-05
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-01-02
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Sędziowie
Krzysztof Armański /sprawozdawca/
Renata Detka
Sylwester Miziołek /przewodniczący/
Symbol z opisem
6480
658
Hasła tematyczne
Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
Zobowiązano organ do rozpatrzenia wniosku
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 149 § 1, art. 200 w związku z art. 205 § 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Dz.U. 2022 poz 902
art. 4 ust. 1,  art. 1 ust. 1, art. 6, art. 13, art. 16 ust. 1
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sylwester Miziołek, Sędzia WSA Renata Detka, Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Armański (spr.), po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 5 marca 2025 r. sprawy ze skargi A. S.-B. na bezczynność Dyrektora Zespołu Placówek Oświatowych w Piekoszowie w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. zobowiązuje Dyrektora Zespołu Placówek Oświatowych w Piekoszowie do rozpatrzenia wniosku A. S.-B z dnia 6 listopada 2024 r. w zakresie żądania wydania kopii protokołu z posiedzenia Rady Pedagogicznej Zespołu Placówek Oświatowych w Piekoszowie z dnia 24 września 2024 r. – w terminie 14 dni od daty zwrotu organowi akt sprawy wraz z odpisem prawomocnego wyroku; II. stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. oddala skargę w pozostałej części; IV. zasądza od Dyrektora Zespołu Placówek Oświatowych w Piekoszowie na rzecz A. S.-B kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
W dniu 13 grudnia 2024 r. (data wpływu do organu) A. S.-B. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skargę na bezczynność Dyrektora Zespołu Placówek Oświatowych w Piekoszowie w załatwieniu wniosku z dnia 6 listopada 2024 roku o udostępnienie informacji publicznej w postaci kserokopii z posiedzeń rady pedagogicznej Zespołu Placówek Oświatowych w Piekoszowie wraz z kopiami załączników i uchwał podejmowanych na tych posiedzeniach, odbytych w okresie od dnia 5 lutego 2024 roku do dnia 31 października 2024 roku. Skarżąca podniosła zarzut naruszenia przepisu art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 902), zwanej dalej "u.d.i.p.", poprzez jego niezastosowanie i nieudostępnienie w terminie określonym w tym przepisie żądanej informacji publicznej, niebędącej, zdaniem skarżącej, informacją przetworzoną, ani informacją chronioną tajemnicą przedsiębiorstwa. Ponadto, z ostrożności procesowej, skarżąca powołała się na zarzut naruszenia art. 17 ust. 1 w zw. z art. 16 ust. 1 u.d.i.p. – poprzez ich niezastosowanie i niewydanie przez podmiot obowiązany rozstrzygnięcia, o jakim mowa w art. 17 ust. 1 u.d.i.p., do którego stosuje się odpowiednio przepisy art. 16 ust. 1 u.d.i.p., w sytuacji odmówienia udostępnienia żądanej informacji publicznej. Mając na uwadze powyższe skarżąca wniosła:
a) na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935), dalej "p.p.s.a.", w zw. z art. 21 u.d.i.p. – o zobowiązanie Dyrektora Zespołu Placówek Oświatowych w Piekoszowie do udostępnienia skarżącej bez zbędnej zwłoki, jednak nie później niż w terminie 14 dni od dnia doręczenia organowi odpisu prawomocnego wyroku Sądu (art. 13 ust. 1 u.d.i.p. w zw. z art. 286 § 2 p.p.s.a.) żądanej informacji, zgodnie z wnioskiem z dnia 6 listopada 2024 roku;
b) na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w zw. z art. 21 u.d.i.p. o stwierdzenie, że Dyrektor Zespołu Placówek Oświatowych w Piekoszowie dopuścił się bezczynności w udostępnieniu informacji publicznej;
c) na podstawie art. 149 § la p.p.s.a. w zw. z art. 21 u.d.i.p. - o stwierdzenie, że bezczynność Dyrektora Zespołu Placówek Oświatowych w Piekoszowie w udostępnieniu informacji publicznej miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa;
d) na podstawie art. 149 § 2 w zw. z art. 154 § 6 p.p.s.a. oraz art. 21 u.d.i.p. - o wymierzenie organowi grzywny w wysokości 500 złotych;
e) na podstawie art. 200 p.p.s.a. w zw. z art. 21 u.d.i.p. - o zasądzenie od organu na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw.
W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła, że pismem z dnia 6 listopada 2024 roku zwróciła się do Dyrektora Zespołu Placówek Oświatowych w Piekoszowie o wydanie (udostępnienie w postaci kopii) na podstawie u.d.i.p. protokołów z posiedzeń rady pedagogicznej Zespołu Placówek Oświatowych w Piekoszowie wraz z kopiami załączników i uchwał podejmowanych na tych posiedzeniach, odbytych w okresie od dnia 5 lutego 2024 roku do dnia 31 października 2024 roku. Przedmiotowy wniosek został doręczony obowiązanemu podmiotowi w dniu 8 listopada 2024 roku. W odpowiedzi na powyższe organ pismem z dnia 20 listopada 2024 roku (doręczonym w dniu 21 listopada 2024 roku) poinformował, że żądaną informację udostępnia w załączniku - przy czym faktycznie tego nie dokonał. W załączeniu do pisma została przedłożona jedynie lista obecności (jako załącznik do protokołu nr 1) oraz procedura dokonywania naruszeń prawa i podejmowania działań następczych w Zespole Placówek Oświatowych w Piekoszowie (jako załączniki do protokołu nr 2), bez rzeczywistego udostępnienia wnioskowanej informacji w postaci kopi protokołu posiedzenia Rady Pedagogicznej Zespołu Placówek Oświatowych w Piekoszowie z dnia 24 września 2024 r.
Mając na względzie okoliczność, że wniosek o udostępnienie informacji publicznej został skierowany w związku ze sporem pracowniczym pomiędzy Dyrektorem Zespołu Placówek Oświatowych w Piekoszowie a zatrudnionym nauczycielem wychowania przedszkolnego w Zespole Placówek Oświatowych w Piekoszowie - A. S. (mocodawczynią skarżącej), zachowanie podmiotu obowiązanego należy ocenić jako świadome i celowe, mające w zamiarze utrudnienie pozyskania informacji. Organ mając wiedzę co do ciążących na nim obowiązków wynikających z przepisów prawa, w tym o terminie 14 dni na podjęcie działań, podjął pozorną czynność materialno-techniczną, próbując przeforsować nieformalną odmowę udostępnienia informacji publicznej z pomięciem wymaganej formy prawnej wydania decyzji administracyjnej w tym przedmiocie. Do przywołanej odpowiedzi na wniosek nie załączono kompletu załączników wymienionych w treści tego pisma, tj. (najistotniejszego) kopii protokołu posiedzenia Rady Pedagogicznej Placówek Oświatowych w Piekoszowie z dnia 24 września 2024 roku, w której treści – jak domniemywa – zawarte pozostają informacje w zakresie dotyczącym bezpośrednio jej mocodawczyni.
Dyrektor Zespołu Placówek Oświatowych w Piekoszowie jest podmiotem reprezentującym jednostkę organizacyjną samorządu terytorialnego, o którym mowa w art. 4 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p. i jest zobowiązany do udzielania informacji publicznej jako kierownik jednostki organizacyjnej wykonującej zadania publiczne z zakresu oświaty, która dysponuje majątkiem publicznym (art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p.). Żądana zaś informacja w postaci kopii protokołów z posiedzeń rady pedagogicznej wraz z kopiami załączników i uchwał podejmowanych na tych posiedzeniach odbytych od lutego 2024 roku do końca października 2024 roku stanowi informację publiczną.
Zdaniem skarżącej bezczynność kontrolowanego podmiotu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Nie podjął on bowiem czynności zmierzających do załatwienia wniosku. Brak realnych działań organu nakierowanych na terminowe załatwienie wniosku skutkuje natomiast oczywistym naruszeniem obowiązków tego podmiotu w ramach przyznanych mu kompetencji i daje podstawę do przekonania, że jego działania noszą znamiona celowego unikania podjęcia rozstrzygnięcia.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Przyznał, że pismem z 6 listopada 2024 r. (data wpływu 8 listopada 2024 r.) skarżąca zwróciła się do organu, w trybie dostępu do informacji publicznej, o wydanie kopii protokołów z posiedzeń rady pedagogicznej Zespołu Placówek Oświatowych w Piekoszowie, wraz z kopiami załączników i uchwał podejmowanych na tych posiedzeniach, odbytych w okresie od 5 lutego 2024 roku do 31 października 2024 r.
W odpowiedzi na powyższe organ pismem z dnia 20 listopada 2024 roku przekazał protokół z posiedzenia Rady Pedagogicznej Zespołu Placówek Oświatowych w Piekoszowie z dnia 24 września 2024 roku, czyli jedynego posiedzenia Rady Pedagogicznej Zespołu Placówek Oświatowych, które odbyło się w okresie wskazanym we wniosku. Do kopii protokołu były dołączone załączniki w postaci kopii listy obecności (załącznik nr 1) oraz kopii procedury dokonywania zgłoszeń naruszeń prawa i podejmowania działań następczych w Zespole Placówek Oświatowych (załącznik nr 2). Organ niezwłocznie podjął czynności materialno-techniczne mające na celu przygotowanie stosownych kopii protokołu, uchwał oraz załączników, a następnie przesłanie tej informacji wnioskodawcy, co potwierdza załączone potwierdzenie nadania przesyłki pocztowej na adres kancelarii (jak w żądaniu), wraz z potwierdzeniem odbioru własnoręcznym podpisem przez wnioskodawczynię. W związku z powyższym nie można mówić o bezczynności organu.
Organ odniósł się także do twierdzenia skarżącej jakoby organ nie udostępnił najistotniejszego pisma dla klientki skarżącej, tj. kopii protokołu z posiedzenia Rady Pedagogicznej Zespołu Placówek Oświatowych w Piekoszowie z dnia 24 września 2024 roku. Takie hipotetyczne działanie nie ma zdaniem organu logicznego uzasadnienia, gdyż we wspomnianym protokole nie ma wzmianki o klientce skarżącej, nie były na tym posiedzeniu rozstrzygane żadne kwestie istotne dla pozycji prawnej czy zawodowej klientki skarżącej, co potwierdza analiza dołączonego do odpowiedzi kopii tego protokołu. Fakt, że przedmiotowy protokół nie zawiera informacji istotnych dla skarżącej i jej klientki nie stanowi, że organ pozostaje w bezczynności. Prawdopodobnie w całej sprawie dotyczącej dostępu do informacji publicznej chodziło skarżącej o protokoły posiedzeń Rady Pedagogicznej wchodzącego w skład Zespołu Placówek Oświatowych Przedszkola w Piekoszowie, co potwierdza kolejny wniosek o dostęp do informacji publicznej z dnia 26 listopada 2024 roku (data wpływu 29 listopada 2024 roku). Niemniej jednak to również nie wpływa na ocenę czy w niniejszej sprawie mamy do czynienia z bezczynnością organu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje:
W pierwszej kolejności trzeba wyjaśnić, że zgodnie z art. 119 pkt 4 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Sytuacja taka miała miejsce w rozpoznawanej sprawie i stąd orzeczenie zapadło na posiedzeniu niejawnym, w trybie uproszczonym (art. 120 p.p.s.a.).
Stosownie do art. 3 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty i czynności wskazane w art. 3 § 2 pkt 1-7 i § 3 p.p.s.a., a także, jak wynika z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. W przypadku skargi na bezczynność organu w zakresie udostępnienia informacji publicznej nie jest przy tym konieczne uprzednie wzywanie do usunięcia naruszenia prawa lub obecnie ponaglenia (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 listopada 2011 r., sygn. akt I OSK 1991/12 i z dnia 24 maja 2006 r., sygn. akt I OSK 601/05, postanowienie NSA z dnia 23 kwietnia 2010 r., sygn. akt I OSK 646/10).
Jak podkreśla się w orzecznictwie sądów administracyjnych, bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w danej sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, czy innego aktu. Dla stwierdzenia bezczynności organu nie ma przy tym znaczenia fakt, z jakich powodów dany akt administracyjny nie został podjęty, a w szczególności, czy bezczynność ta została spowodowana zawinioną lub też niezawinioną opieszałością organu w jego podjęciu, ani stopień przekroczenia terminu załatwienia sprawy. Te okoliczności będą miały jedynie znaczenie przy ocenie charakteru stanu zwłoki, a więc czy przybrała ona postać rażącego naruszenia prawa.
Z art. 13 u.d.i.p. wynika że udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku (ust. 1) a jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot zobowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (ust. 2).
Wniosek o udzielenie informacji publicznej powinien być załatwiony albo przez udzielenie żądanych informacji (w formie czynności materialno-technicznej) albo przez wydanie decyzji o odmowie jej udostępnienia na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p. albo przez zawiadomienie wnioskodawcy, że żądana informacja nie może być udzielona w trybie ustawy albo przez wydanie decyzji o umorzeniu postępowania w sytuacji określonej w art. 14 ust. 2 u.d.i.p. i per analogiam w sytuacji określonej w art. 15 ust. 2 ustawy, gdy wnioskujący wycofa uprzednio złożony wniosek. Art. 16 ust. 1 u.d.i.p. ma przy tym zastosowanie tylko wówczas, gdy konieczna jest odmowa udzielenia informacji lub umorzenie postępowania i spełniony jest warunek przedmiotowy (informacja ma charakter informacji publicznej) i podmiotowy (podmiot jest zobowiązany do udzielenia informacji publicznej). Jeżeli zaś wnioskodawca żąda udzielenia informacji, które nie są informacjami publicznymi lub takich informacji publicznych, w stosunku do których tryb dostępu odbywa się na odrębnych zasadach, organ nie ma obowiązku wydawania decyzji o odmowie udzielenia informacji, lecz zawiadamia wnoszącego, że żądane dane nie mieszczą się w pojęciu objętym przedmiotową ustawą lub że jej przepisy nie znajdują zastosowania ze względu na odmienne tryby dostępu (zob. I. Kamińska, M. Rozbicka-Ostrowska, "Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz", Wolters Kluwer 2016).
Zgodnie z art. 149 § 1 p.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a:
1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności;
2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa;
3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania.
Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.). Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 (art. 149 § 1 p.p.s.a.).
W przypadku złożenia skargi na bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej obowiązkiem sądu jest w pierwszej kolejności zbadanie, czy sprawa mieści się w zakresie podmiotowym i przedmiotowym u.d.i.p. Dopiero bowiem stwierdzenie, że podmiot, do którego zwrócił się skarżący, był zobowiązany do udzielenia informacji publicznej oraz, że żądana przez skarżącego informacja miała charakter informacji publicznej w rozumieniu przepisów u.d.i.p., pozwala na dokonanie oceny, czy w konkretnej sprawie można skutecznie zarzucić wskazanemu podmiotowi bezczynność.
Zgodnie z art. 4 ust. 1 u.d.i.p. obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w tym w szczególności podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego (pkt 4) oraz podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów (pkt 5). W ocenie Sądu nie ulega wątpliwości, że w świetle powyższego Dyrektor Zespołu Placówek Oświatowych w Piekoszowie jest podmiotem zobowiązanym do udostępniania informacji publicznej.
Stosownie do treści art. 1 ust. 1 u.d.i.p. każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. Przepis art. 6 u.d.i.p. wymienia kategorie informacji publicznej, które na mocy ustawy podlegają udostępnieniu, przy czym z uwagi na treść art. 1 ust. 1 u.d.i.p. nie jest to katalog zamknięty. Zważywszy, że informacją publiczną jest każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej, informacje żądane we wniosku z dnia 6 listopada 2024 r., tj. kopie posiedzeń rady pedagogicznej Zespołu Placówek Oświatowych w Piekoszowie wraz z kopiami załączników i uchwał podejmowanych na tych posiedzeniach, odbytych we wskazanym okresie, stanowią informację publiczną.
Należy w tym miejscu wyjaśnić, że jakkolwiek we wstępnej części pisma z 6 listopada 2024 r. skarżąca wskazała, że zastępuje A. S., zastępstwo to obejmowało jedynie tę część żądania zawartego w piśmie, która dotyczyła wydania kopii dokumentacji pracowniczej, o czym świadczy treść załączonego pełnomocnictwa oraz co wyjaśniła skarżąca na zapytanie Sądu w piśmie z 27 stycznia 2025 r. Tym samym należało uznać, że zarówno wniosek o udostępnienie informacji publicznej zawarty w piśmie z 6 listopada 2024 r., jak i skarga wniesiona do Sądu, zostały złożone przez skarżącą w jej własnym imieniu.
Organ w niniejszym przypadku nie kwestionował treści wniosku o udostępnienie informacji publicznej, jak i spoczywającego na nim obowiązku udostępnienia tej informacji. Wywodził jednak, że żądana informacja została w całości udostępniona przy piśmie z 20 listopada 2024 r. Skarżąca nie kwestionowała z kolei tego, że we wskazanym we wniosku okresie, tj. od 5 lutego 2024 r. do 31 października 2024 r., odbyło się wyłącznie jedno posiedzenie Rady Pedagogicznej Zespołu Placówek Oświatowych, a mianowicie w dniu 24 września 2024 r. Skarżąca przyznała również, że otrzymała pismo organu z dnia 20 listopada 2024 r. zawierające odpowiedź na wniosek, twierdząc jednak stanowczo, że do pisma tego dołączono jedynie dwa załączniki, tj. listę obecności oraz procedurę dokonywania naruszeń prawa i podejmowania działań następczych, nie nadesłano natomiast ww. protokołu posiedzenia Rady Pedagogicznej z 24 września 2024 r. Organ w odpowiedzi na skargę twierdził z kolei, że protokół ten został przesłany, czego dowodem ma być potwierdzenie nadania przesyłki pocztowej i potwierdzenie jej odebrania przez wnioskodawczynię, jak również brak logicznego uzasadnienia w twierdzeniu przeciwnym albowiem w przedmiotowym protokole nie ma jakiejkolwiek wzmianki o klientce skarżącej.
W ocenie Sądu to po stronie organu leżało jednoznaczne wykazanie, że przesłał skarżącej całość żądanej dokumentacji, a w konsekwencji wykazanie że nie pozostaje w bezczynności w tym zakresie. Tymczasem na zwrotnym potwierdzeniu odbioru przesyłki brak jest adnotacji o tym co zostało w niej zawarte, a tym samym jakie dokumenty w istocie zostały skarżącej udostępnione. Wobec zatem stanowczego twierdzenia skarżącej, że przesyłka nie zawierała protokołu z dnia 24 września 2024 r. Sąd przyjął, że tak właśnie było (nie przesądzając jednak powodu takiego stanu rzeczy, mógł on bowiem być wywołany na skutek działania zupełnie nieumyślnego), i tym samym stwierdził że doszło do bezczynności organu w tym zakresie oraz zobowiązał organ w punkcie I wyroku do rozpatrzenia wniosku w tej właśnie części.
W punkcie II wyroku Sąd stwierdził, że bezczynność organu nie miała jednak miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ terminów załatwienia sprawy, gdyż wspomniane przekroczenie musi być znaczne i niezaprzeczalne (por. m.in. wyroki: WSA w Białymstoku z dnia 11 maja 2017 r., sygn. akt II SAB/Bk 38/17; WSA w Łodzi z dnia 20 kwietnia 2017 r., sygn. akt II SAB/Łd 13/17 oraz WSA w Krakowie z dnia 22 marca 2017 r., sygn. akt II SAB/Kr 35/17). Rażącym naruszeniem prawa będzie stan, w którym bez wątpliwości i wahań, bez potrzeby odwoływania się do szczegółowej oceny okoliczności sprawy można powiedzieć, że prawo naruszono w sposób oczywisty (por. wyrok NSA z dnia 26 lutego 2016 r., sygn. akt I OSK 2451/14). Oceny sposobu prowadzenia postępowania pod kątem bezczynności należy dokonywać mając na uwadze zindywidualizowane okoliczności sprawy (por. wyrok NSA z 17 listopada 2015 r., sygn. akt II OSK 652/15), co nakazuje uwzględniać m.in. stopień zaniedbań ze strony organu i naruszenia terminów załatwienia sprawy, obiektywną sytuację w jakiej działa oraz sposób zachowania tak organu, jak i strony. Rażące naruszenie prawa oznacza wadliwość o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym i ma miejsce w razie oczywistego braku podejmowania przez organ jakichkolwiek czynności, oczywistego lekceważenia wniosku strony i jawnego natężenia braku woli załatwienia sprawy.
Taka szczególna sytuacja w sprawie nie zaistniała. Organ terminowo zareagował na żądanie skarżącej, zaś trudno zakładać, by nienadesłanie protokołu z dnia 24 września 2024 r. wynikało ze złej woli organu. Nie można wykluczyć, że mogło do tego dojść na skutek zwykłego niedopatrzenia czy omyłki przy kompletowaniu zawartości przesyłki.
Mając na uwadze fakt, że w skardze zawarto wniosek o zobowiązanie do rozpatrzenia całości wniosku z 6 listopada 2024 r., w pozostałej części (poza żądaniem udostępnienia ww. protokołu) skarga musiała podlegać oddaleniu. Sąd nie znalazł również powodu (mając na uwadze zwłaszcza okoliczności podniesione w ostatnim akapicie) do uwzględnienia wniosku o wymierzenie organowi grzywny w wysokości 500 zł, oddalając skargę także w tej części.
O kosztach postępowania Sąd orzekł w punkcie IV wyroku, na podstawie art. 200 w związku z art. 205 § 1 p.p.s.a. Na zasądzone koszty złożył się wpis sądowy w wysokości 100 zł.