II SAB/GO 95/23

II SAB/Go 95/23 - Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia
2023-09-28
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-07-12
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Sędziowie
Jarosław Piątek
Michał Ruszyński
Sławomir Pauter /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6480
658
Hasła tematyczne
Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ
Rektor Uniwersytetu/Politechniki/Akademii
Treść wyniku
Zobowiązano organ do rozpoznania wniosku
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 1634
art. 149 § 1 pkt 1 i pkt 3 i § 1a, art. 200, 205 § 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Dz.U. 2022 poz 902
art. 4, 6, 10
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Pauter (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Michał Ruszyński Sędzia WSA Jarosław Piątek po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 28 września 2023 r. sprawy ze skargi A. K. na bezczynność Rektora Uniwersytetu [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. zobowiązuje Rektora Uniwersytetu [...] do rozpoznania wniosku skarżącego A. K. z [...] o udzielenie informacji publicznej w zakresie: - informacji o zastosowanych metodach i technikach naboru; - oceny kandydatury skarżącego wraz z uzyskaną przez niego liczbą punktów i wskazania miejsca w rankingu kandydatów; - kryteriów branych pod uwagę podczas oceny kandydatów oraz ich hierarchię, w terminie 14 dni od dnia otrzymania odpisu prawomocnego wyroku, II. stwierdza, że Rektor Uniwersytetu [...] dopuścił się bezczynności, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, III. w pozostałym zakresie skargę oddala, IV. zasądza od Rektora Uniwersytetu [...] na rzecz skarżącego A. K. kwotę 100 (sto) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
Pismem z [...] kwietnia 2023 r. A.K. zwrócił się do Rektora Uniwersytetu o udostępnienie na wskazany we wniosku adres mailowy, protokołu z przeprowadzonego naboru na stanowisko pracownika administracyjnego w archiwum Uniwersytetu ogłoszonego w dniu [...] marca 2023 r. wraz z załącznikami zawierającego:
– liczbę nadesłanych ofert, w tym liczbę ofert niespełniających wymogów formalnych,
– informację o zastosowanych metodach i technikach naboru,
– wynik konkursu i uzasadnienie dokonanego wyboru,
– ocenę jego kandydatury oraz uzyskanej przez niego liczby punktów i wskazania miejsca w rankingu kandydatów,
– kryteria brane pod uwagę podczas oceny kandydatów oraz ich hierarchię,
– skład komisji rekrutacyjnej oraz jej przewodniczącego.
Pismem z [...] kwietnia 2023 r. organ poinformował wnioskodawcę, że jego wniosek nie może zostać rozpatrzony w ustawowym 14-dniowym terminie z uwagi na konieczność dokonania analizy wniosku w zakresie możliwości udostępnienia danych. Jednocześnie wskazał termin jego rozpoznania do dnia 31 maja 2023 r.
W piśmie z [...] maja 2023 r. organ przesłał wnioskodawcy zanonimizowany protokół pokonkursowy na pracownika administracyjnego w Archiwum Uniwersytetu datowany na [...] kwietnia 2023 r. W zakresie informacji, o które wnioskowano protokół zawierał liczbę nadesłanych ofert, w tym liczbę ofert niespełniających wymogów formalnych, a także skład komisji rekrutacyjnej oraz częściowo wynik konkursu i uzasadnienie dokonanego wyboru. Nie ujawniono natomiast: - imienia i nazwiska osoby zakwalifikowanej do zatrudnienia, - informacji o zastosowanych metodach i technikach naboru, - oceny kandydatury wnioskodawcy wraz z uzyskaną przeze niego liczbą punktów i miejscem w rankingu kandydatów, - kryteriów branych pod uwagę podczas oceny kandydatów oraz ich hierarchii.
Pismem z [...] czerwca 2023 r. A.K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skargę na bezczynność Rektora Uniwersytetu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej, zarzucając organowi naruszenie:
1) art. 1 ust. 1 Konstytucji RP w zakresie, w jakim przepis ten stanowi podstawę prawa do uzyskania informacji publicznej przez błędne zastosowanie polegające na nieudostępnieniu informacji publicznej na wniosek,
2) art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej w zakresie, w jakim przepis ten stanowi o tym, że informacja która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej lub centralnym repozytorium, jest udostępniania na wniosek, przez błędne zastosowanie polegające na nieprawidłowym, gdyż tylko częściowym zrealizowaniu wniosku o udostępnienie informacji.
Na podstawie tak sformułowanych zarzutów skarżący wniósł o stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności, zobowiązanie organu do załatwienia wniosku niezwłocznie, nie później jednak niż w terminie 14 dni od uprawomocnienia się wyroku w zakresie nieudostępnionych informacji, tj. informacji o zastosowanych metodach i technikach naboru, wyniku konkursu i uzasadnienia dokonanego wyboru, oceny jego kandydatury wraz z uzyskaną przez niego liczbą punktów i miejscem w rankingu kandydatów, a także kryteriach branych pod uwagę podczas oceny kandydatów oraz ich hierarchię. Skarżący wniósł również o zasądzenie od organu na jego rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych.
Zdaniem skarżącego organ udostępniając protokół uznał, że jest on informacją publiczną, co potwierdza orzecznictwo sądów administracyjnych dotyczące działalności uczelni publicznej. Z nieznanych natomiast powodów nie zostały udostępnione wszystkie żądane informacje, zwłaszcza dotyczące oceny kandydatów i kryteriów branych pod uwagę podczas oceny kandydatów i ich hierarchia. Organ w uzasadnieniu dokonanego wyboru jedynie stwierdził, że osoba zakwalifikowana do zatrudnienia posiada najbardziej optymalne pod względem wiedzy i umiejętności przygotowanie do pracy na stanowisku pracownika administracyjnego w Archiwum. Samo takie stwierdzenie nie wyjaśnia zdaniem skarżącego, na jakiej podstawie organ wysnuł taki wniosek, jakie kryteria były brane pod uwagę podczas oceny kandydatów i czy były one równie ważne. Skarżący podkreślił, że jako kandydat biorący udział w naborze chciałby znać ocenę swojej kandydatury wraz z uzyskaną przez niego liczbą punktów i miejscem w rankingu kandydatów, aby pracować nad poprawą kryteriów nisko ocenionych w stosunku do jego osoby. Prawo to zostało jednak mu odebrane przez brak szczegółowej informacji o wyniku rekrutacji wobec jego osoby oraz informacji, o które wnioskował do organu. Skarżący zauważył, że być może protokół zawierał załączniki z tymi informacjami i oceną kandydatów przez poszczególnych członków komisji, a załączniki te celowo nie zostały mu udostępnione. Zdaniem skarżącego wybiórczość organu w przekazywaniu informacji lub celowe ukrywanie informacji mających kluczowe znaczenie dla wyniku konkursu budzi uzasadnione podejrzenia, co do rzetelności procedury naboru. Ponadto organ nie ujawnił imienia i nazwiska osoby zakwalifikowanej do zatrudnienia, mimo że kandydaci składając aplikacje zgodnie z opisem zawartym w ogłoszeniu o naborze, wyrazili zgodę na przetwarzanie swoich danych osobowych w celu przeprowadzenia przedmiotowej rekrutacji. Zgodnie zaś z orzecznictwem sądów administracyjnych wynik naboru, w tym imiona i nazwiska kandydatów, stanowi informację publiczną w zakresie objętym wymaganiami określonymi w ogłoszeniu o naborze. Oznacza to, że choć organ nie ma obowiązku publikacji (np. na stronach Biuletynu Informacji Publicznej) nazwisk osób, które spełniły formalne wymagania, a więc zostały zakwalifikowane do udziału w części merytorycznej naboru, to lista takich osób podlega udostępnieniu na wniosek w trybie przewidzianym ustawą o dostępie do informacji publicznej. Dotyczy to nie tylko imion i nazwisk osób, które przystąpiły do naboru, ale też ich wykształcenia, stażu pracy i dodatkowych kwalifikacji itd. Konieczne jest więc umożliwienie każdemu zainteresowanemu sprawdzenie, czy istotnie wyniki naboru wyłoniły najlepszych kandydatów według ustalonych przy naborze kryteriów.
Odpowiadając na skargę organ wniósł o jej oddalenie wyjaśniając,
że w odniesieniu do kandydatów na stanowiska administracyjne w Uniwersytecie i do jego pracowników administracyjnych nie sposób zgodzić się z zarzutami skargi w zakresie obowiązku udostępnienia przez organ imienia i nazwiska osób, które przystąpiły do naboru, ich wykształcenia, stażu pracy, dodatkowych kwalifikacji oraz w zakresie obowiązku wskazania, iż zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych wynik naboru, w tym imię i nazwisko kandydata, stanowi informację publiczną w zakresie objętym wymaganiami określonymi w ogłoszeniu o naborze. Organ wyjaśnił, że przepis art. 29 ustawy z 21 listopada 2008 r. o służbie cywilnej (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 1691 ze zm.) nie ma zastosowania do naboru na stanowiska administracyjne pracowników Uniwersytetu, gdyż stanowiska administracyjne uczelni nie są stanowiskami należącymi do korpusu służby cywilnej oraz nie są wyższymi stanowiskami w służbie cywilnej. Pracownicy administracyjni uczelni nie są też pracownikami samorządowymi w rozumieniu art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. o pracownikach samorządowych (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 530), zatem w stosunku do nich nie znajdują zastosowania przepisy wskazane przez skarżącego. Zatem żądane przez skarżącego informacje nie stanowią informacji publicznej.
Dalej organ podniósł, że nie był również uprawniony do udostępnienia żądnej przez skarżącego informacji w zakresie wskazania z imienia i nazwiska osób fizycznych, które brały udział w postępowaniu rekrutacyjnym na stanowisko administracyjne w Archiwum Uniwersytetu. Podkreślił, że ustawowej ochronie podlegają informacje dotyczące konkretnych osób fizycznych, jeżeli ich ujawnienie mogłoby naruszyć prawo do prywatności, prawo do ochrony danych osobowych. Konstytucyjnym potwierdzeniem prawa do prywatności jest natomiast art. 47 Konstytucji RP, który nakłada na władze publiczne obowiązek ochrony chronionych prawem dóbr jednostki przed nieuzasadnioną ingerencją. Dobra te są na tyle istotne w katalogu praw i wolności, że podlegają ochronie również w stanach nadzwyczajnych, co gwarantuje art. 233 Konstytucji RP. Do aktów prawnych ustanawiających ochronę takich dóbr należy przede wszystkim ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych, która w art. 1 ust. 1 stanowi, że każdy ma prawo ochrony danych osobowych. Prawo do ochrony danych osobowych jest emanacją praw osobistych człowieka (prawa osobowości, prawa do informacyjnego samookreślenia), których głównym celem jest zapewnienie poszanowania prywatności, godności czy osobowości człowieka. Nawet gdyby żądana informacja miałby charakter informacji publicznej, ustawa o ochronie danych osobowych w sytuacji, gdy w treści informacji publicznej zawarte są dane osobowe, jest lex specialis w stosunku do ustawy o dostępie do informacji publicznej. Pierwszeństwo ochrony mają wówczas dane osobowe, a tym samym wykonanie obowiązku informacyjnego nie stanowi przesłanki legalizującej ich udostępnienie. Odmienna wykładnia prowadziłaby do tego, że na podstawie ustawy o dostępie do informacji publicznej można byłoby uzyskać legalnie dostęp do danych chronionych ustawą o ochronie danych osobowych.
Organ powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych podkreślił również, że prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu w zakresie udostępniania danych osobowych, chyba że chodzi o informacje o osobach pełniących funkcje publiczne, mające związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz w przypadku gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa. Osobą zaś pełniącą funkcję publiczną jest niewątpliwie funkcjonariusz publiczny w rozumieniu art. 115 § 13 k.k., ale pojęcie to na gruncie art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie informacji publicznej należy rozumieć znacznie szerzej. Na podstawie tej ustawy osobą pełniącą funkcję publiczną będzie każdy, kto pełni funkcję w organach władzy publicznej lub też w strukturach jakichkolwiek osób prawnych i jednostek organizacyjnych niemających osobowości prawnej, jeżeli funkcja ta ma związek z dysponowaniem majątkiem państwowym lub samorządowym albo zarządzaniem sprawami związanymi z wykonywaniem swych zadań przez władze publiczne, a także inne podmioty, które tę władzę realizują lub gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Funkcję publiczną pełnią osoby, które wykonują powierzone im przez instytucje państwowe lub samorządowe zadania i przez to uzyskują znaczny wpływ na treść decyzji o charakterze ogólnospołecznym. Cechą wyróżniającą osobę pełniącą funkcję publiczną jest posiadanie określonego zakresu uprawnień pozwalających na kształtowanie treści wykonywanych zadań w sferze publicznej. Wskazanie zatem, czy mamy do czynienia z funkcją publiczną, powinno odnosić się do badania, czy określona osoba w ramach instytucji publicznej realizuje w pewnym zakresie nałożone na tę instytucję zadania publiczne. Chodzi tutaj o podmioty, którym przysługuje co najmniej wąski zakres kompetencji decyzyjnej w ramach instytucji publicznej. Czyli o takie stanowiska i funkcje, których sprawowanie jest równoznaczne z podejmowaniem działań wpływających bezpośrednio na sytuację prawną innych osób lub łączy się co najmniej z przygotowaniem decyzji dotyczących innych podmiotów. Spod zakresu funkcji publicznych wykluczone są zatem takie stanowiska, choćby pełnione w ramach organów władzy publicznej, które mają charakter usługowy lub techniczny. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjęto, iż zadania publiczne wykonuje również osoba dysponująca mieniem publicznym
Konkludując organ podkreślił, że niewątpliwie osoby fizyczne, które brały udział w postępowaniu rekrutacyjnym nie pełnią w Uczelni żadnych funkcji publicznych - osobom tym bowiem nie przysługuje co najmniej wąski zakres kompetencji decyzyjnej w ramach Uniwersytetu. Osoby te nie dysponują także mieniem publicznym. Stąd też w przedmiotowej sprawie w ocenie Rektora Uniwersytetu zasadna jest ochrona danych osobowych w zakresie wskazania z imienia i nazwiska i prywatności tych osób na podstawie przepisów ustawy o ochronie danych osobowych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje :
W pierwszej kolejności wskazać należy, iż przedmiotowa skarga została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do uprawnienia wynikającego z art. 119 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1634, dalej w skrócie "p.p.s.a."), zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Zgodnie z art. 120 p.p.s.a. w trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.
Według treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2492, dalej w skrócie "p.u.s.a.") w zw. z art. 3 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd administracyjny bada więc co do zasady, czy zaskarżony akt administracyjny jest zgodny z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami proceduralnymi normującymi podstawowe zasady postępowania przed organami administracji publicznej.
Powyższe determinuje zakres kontroli Sądu, sprowadzającej się w tym wypadku do oceny czy sprawa podlega załatwieniu przez organ w drodze określonego przez ustawodawcę aktu administracyjnego lub czynności. W myśl bowiem art. 149 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności (pkt 1), zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa (pkt 2) lub stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (pkt 3). Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.). Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 (art. 149 § 2 p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.). Ponadto, należy wskazać, że zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.).
W tym miejscu przypomnieć należy, że bezczynność organu administracji publicznej - w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. ma miejsce, gdy w prawnie ustalonym terminie nie podejmuje on czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo ustawowego obowiązku - nie kończy go wydaniem w terminie stosownego aktu lub nie podjął wymaganej czynności. Dla skuteczności skargi nie ma znaczenia, z jakich powodów nie podjęto określonego aktu lub nie wykonano czynności, a w szczególności czy jest to następstwem zawinionej lub niezawinionej opieszałości organu w ich podjęciu lub dokonaniu.
Z uwagi na przedmiot zaskarżenia zastosowanie w niniejszej sprawie miały przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j.: Dz. U. z 2022 r., poz. 902, dalej w skrócie "u.d.i.p."), która kształtuje prawo do informacji publicznej, a także określa zasady i tryb jej udostępniania oraz ponownego wykorzystania.
Z art. 1 ust. 1 u.d.i.p. wynika, że każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych tym aktem prawnym. Stosownie zaś do treści art. 2 ust. 1 u.d.i.p., prawo dostępu do informacji publicznej przysługuje każdemu,
z zastrzeżeniem art. 5, który wprowadza w tym zakresie pewne ograniczenia związane z ochroną informacji niejawnych oraz innych tajemnic ustawowo chronionych, a także ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. W piśmiennictwie podnosi się ponadto, że o zakwalifikowaniu określonej informacji jako podlegającej udostępnieniu w rozumieniu u.d.i.p. decyduje kryterium rzeczowe - treść i charakter informacji (por. wyrok NSA z 19 kwietnia
2021 r., sygn. akt III OSK 317/21 - wszystkie powoływane w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych - https://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Z art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. d u.d.i.p. wynika, że udostępnieniu podlega informacja publiczna, w szczególności o zasadach funkcjonowania podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1 u.d.i.p., w tym o sposobach przyjmowania i załatwiania spraw. Z kolei w myśl art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są m.in. władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności organy władzy publicznej.
Przystępując zatem do oceny zasadności przedmiotowej skargi trzeba przede wszystkim wskazać, że w kontrolowanej sprawie bezsporny pozostaje fakt, iż wniosek o udzielenie informacji publicznej został skierowany do podmiotu, tj. Rektora Uniwersytetu, który zgodnie z treścią art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. mieści się w kręgu podmiotów określonych przez ustawodawcę jako obowiązane do udostępniania informacji publicznej w zakresie, w jakim byłby on dysponentem żądanej informacji oraz zastosowanie do żądanej informacji miałby tryb przewidziany w u.d.i.p. Stosownie bowiem do treści przywołanego powyżej przepisu, obowiązane do udostępniania informacji publicznej są m.in. organy władzy publicznej.
Odnosząc się do oceny charakteru żądanej informacji należy podkreślić,
że zgodnie z treścią art. 1 ust. 1 u.d.i.p. informację publiczną stanowi każda informacja o sprawach publicznych. Tak rozumianą informacją publiczną będzie zatem każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 marca 2003 r.,
II SA 4059/02, LEX nr 78063). Na uwagę w tym względzie zasługuje również treść art. 61 ust. 1 Konstytucji RP, zgodnie z którym obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Jednocześnie stosownie do treści art. 6 ust. 1 pkt 2, 3, 4 i 5 u.d.i.p., za informację publiczną należy m.in. uznać informację o podmiotach określonych w art. 4 ust. 1 u.d.i.p. oraz o zasadach ich funkcjonowania, danych publicznych, jak również majątku publicznym. Pod pojęciem zasad funkcjonowania podmiotów o których mowa w art. 4 ust. 1 u.d.i.p. należy rozumieć między innymi informacje dotyczące naboru kandydatów do zatrudnienia na wolne stanowiska, w zakresie określonym w przepisach odrębnych.
Taką regulacją jest niewątpliwie między innymi ustawa z dnia 21 listopada 2008 r. o służbie cywilnej (t.j. z 2022 r. poz. 1691). Jeżeli natomiast brak jest przepisu szczególnego regulującego zasady naboru do instytucji publicznej, zastosowanie ma ogólna zasada dostępności do informacji publicznej wynikająca z u.d.i.p. Informacją publiczną będą więc między innymi zasady naboru, wykaz osób, które zostały zatrudnione, czy też pakiet informacji o kandydacie w zakresie objętym wymogami związanymi ze stanowiskiem określonym w ogłoszeniu o naborze. Ustawa z dnia 20 lipca 2018 r. Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (t.j. Dz.U. z 2023 r., poz. 742 ze zm.) jedynie w odniesieniu do zatrudnienia – nawiązania stosunku pracy z nauczycielem akademickim wprowadza obowiązek przeprowadzenia konkursu na zasadach i warunkach określonym w statucie uczelni. Tym samym do wniosku skarżącego z dnia [...] kwietnia 2023 r. dotyczącego udzielenia informacji w nim wskazanych, a dotyczących naboru na stanowisko pracownika administracyjnego w archiwum uczelni, będą miały w pełnym zakresie zastosowanie regulacje prawne zawarte w u.d.i.p., bez konieczności odwoływania się do regulacji zawartych w ustawie Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce. Nie budzi bowiem wątpliwości, że pracownik administracyjny archiwum nie jest zaliczany do grupy nauczycieli akademickich.
Z uwagi na treść art. 134 § 1 p.p.s.a istotne w niniejszej sprawie jest również określenie granic przedmiotowej sprawy. Zgodnie z art. 10 u.d.i.p. informacja publiczna, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej jest udostępniana na wniosek. Zakres informacji objętej wnioskiem zakreśla zatem granice sprawy stanowiącej przedmiot oceny sądu w następstwie złożonej skargi na bezczynność organu. W złożonym wniosku z dnia [...] kwietnia 2023 r. skarżący A.K. wnosił o udzielenie mu informacji dotyczących liczby nadesłanych ofert, w tym liczby ofert niespełniających wymogów formalnych, informacji o zastosowanych metodach i technikach naboru, wyniku konkursu i uzasadnienia dokonanego wyboru, oceny jego kandydatury oraz uzyskanej przez niego liczby punktów i wskazania miejsca w rankingu kandydatów, kryteriów branych pod uwagę podczas oceny kandydatów i ich hierarchię, składu komisji rekrutacyjnej oraz jego przewodniczącego. W nadesłanych przez organ skarżącemu dokumentów, w tym z protokołu z posiedzenia komisji rekrutacyjnej wynika, że złożono 9 ofert, w tym jedna, która nie spełniała wymogów formalnych, co skutkowało brakiem dopuszczenia jej do konkursu. W treści tego protokołu zawarto ocenę kandydata wskazanego do zatrudnienia w archiwum uczelni stwierdzając, że " posiada najbardziej optymalne pod względem wiedzy i umiejętności przygotowanie do pracy na stanowisku pracownika administracyjnego w Archiwum Uniwersytetu w ramach umowy".
Porównując dane zawarte w piśmie organu adresowanym do skarżącego zawierającego odpowiedź na jego wniosek a zakresem informacji o udostępnienie jakie skarżący wnosił określonym w tym wniosku stwierdzić należy, że skarżący nie otrzymał odpowiedzi na pytania dotyczące o zastosowanych metodach i technikach naboru, oceny jego kandydatury oraz uzyskanej przez niego liczby punktów
i wskazania miejsca w rankingu kandydatów, kryteriów branych pod uwagę podczas oceny kandydatów oraz ich hierarchię. W adresowanym do skarżącego piśmie organ nie wskazał również przyczyn nie udzielenia w tym zakresie informacji np. że nie stosowano metody punktowej, czy też nie dokonywano indywidulanej oceny poszczególnych kandydatów, czy też nie utrwalono jej w formie pisemnej lub innej umożliwiającej przekazanie osobie trzeciej. Wobec powyższego uznać należy,
że wniosek skarżącego w tym zakresie nie został do dnia wyrokowania załatwiony, co skutkowało zobowiązaniem Rektora Uniwersytetu do jego rozpoznania w terminie 14 dni od dnia otrzymania odpisu prawomocnego wyroku zgodnie z art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a.
Zdaniem Sądu stwierdzona bezczynność Rektora Uniwersytetu nie miała charakteru rażącego naruszenia prawa, o czym Sąd orzekł w pkt II sentencji wyroku na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 i § 1a p.p.s.a. Ustawodawca nie zdefiniował kiedy bezczynność ma miejsce z rażącym naruszeniem prawa, pozostawiając ocenę w tym zakresie składowi orzekającemu, który oceny takiej dokonuje w oparciu o analizę całokształtu okoliczności sprawy, przy uwzględnieniu pewnych wskazań ustawowych, zasad doświadczenia życiowego i zawodowego (por. wyrok NSA z dnia 28 marca 2018 r., I OSK 2424/16). Nie ulega wątpliwości, iż dla uznania, że w sprawie mamy do czynienia z rażącym naruszeniem prawa musi być ono znaczne i niezaprzeczalne. Rażącym naruszeniem prawa, w rozumieniu art. 149 § 1a p.p.s.a., będzie stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań można powiedzieć, bez potrzeby odwoływania się do szczegółowej oceny okoliczności sprawy, że naruszono prawo w sposób oczywisty (por. wyrok NSA z 21 czerwca 2012 r., I OSK 675/12). Oceniając, czy naruszenie prawa jest rażące, należy uwzględnić nie tylko proste zestawienie terminów określonych przepisami prawa co do obowiązku rozpoznania wniosku, lecz także warunkowane okolicznościami materialnoprawnymi sprawy czynności, jakie powinien podjąć organ dążąc do merytorycznego rozstrzygnięcia konkretnej sprawy. "Rażącym naruszeniem prawa jest naruszenie ciężkie, które nosi cechy oczywistej i wyraźnej sprzeczności z obowiązującym prawem, niepozwalające na zaakceptowanie w demokratycznym państwie prawa i wywołujące dotkliwe skutki społeczne lub indywidualne" - takie stanowisko, akceptowane w pełni przez Sąd, wyrażono w doktrynie (B. Adamiak i J. Borkowski, Komentarz do kodeksu postępowania administracyjnego, Warszawa 1998 r., s. 808-812). Sąd uznał, iż bezczynność organu w przedmiotowej sprawie nie nosiła tych cech. Przy ocenie w tym zakresie Sąd wziął także pod uwagę, że skarżący otrzymał odpowiedź na część pytań zawartych we wniosku o udzielenie informacji publicznej. Brak udzielenia odpowiedzi na pytania, o których mowa w pkt I wyroku nie wynikała ze złej woli organu, a jedynie z błędnego założenia, że przesłanie wnioskodawcy protokołu z rozstrzygnięcia konkursu po uprzednim wyłączeniu z jego treści danych – imion i nazwisk - osób przystępujących do konkursu z uwagi na treść art. 5 ust. 2 u.d.i.p. zawiera informacje, o które wnioskował skarżący. Zgodnie z tym przepisem prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu między innymi ze względu na prywatność osoby fizycznej. Dane te z uwagi na charakter sprawy – rodzaj stanowiska na jakim miała zostać zatrudniona osoba w wyniku przeprowadzenia konkursu, nie są związane z pełnieniem funkcji publicznej czy też mających związek z pełnieniem takiej funkcji. W związku z powyższym, jeżeli żądana informacja publiczna zawiera dane umożliwiające zidentyfikowanie osoby, organ zobowiązany był do udzielenia tej informacji po wyłączeniu z treści tych danych. Takimi danymi niewątpliwie były imiona i nazwiska osób przystępujących do konkursu. Zauważyć również należy, że skarżący w złożonym wniosku o udzielenie informacji publicznej nie wnosił o podanie takich danych. Skarżący w niniejszej sprawie jak wynika z jego wniosku wnosił między innymi o podanie wyniku konkursu. Jest to pojęcie wieloznaczne. Brak jest podstaw, aby pod tym pojęciem rozumieć również wskazanie imienia i nazwiska osoby, która w wyniku przeprowadzonego konkursu została zatrudniona na stanowisku pracownika archiwum. Jak już wyżej wskazano to na wnioskodawcy ciąży obowiązek w sposób jednoznaczny podanie o udzielenie jakiej informacji konkretnie wnosił. Nie jest zadaniem organu "domyślanie się" o jakie informacje faktycznie wnioskodawcy chodziło. Tym samym dokonanie w protokole przeprowadzonego konkursu anonimizacji w zakresie imion i nazwisk, którą dokonano w drodze czynności materialno-technicznej, należy uznać za uzasadnioną.
Z tych samych powodów Sąd nie znalazł również podstaw do zastosowania
z urzędu środków określonych w art. 149 § 2 p.p.s.a. Zasądzenie sumy pieniężnej
i nałożenie na organ grzywny są uprawnieniem dyskrecjonalnym sądu (por. wyroki NSA: z 3 lutego 2017 r., sygn. akt II GSK 1695/16; z 19 grudnia 2017 r., I OSK 1685/17 - CBOSA). Sąd mając na uwadze wszystkie wyżej wskazane okoliczności uznał, iż nie zachodzą w przedmiotowej sprawie przesłanki uzasadniające przyznanie sumy pieniężnej od organu, bądź nałożenia na organ grzywny.
Sąd oddalił skargę w części dotyczącej zobowiązania organu do udzielenia informacji publicznej w zakresie liczby nadesłanych ofert, w tym liczby ofert nie spełniających wymogów formalnych oraz składu komisji rekrutacyjnej oraz jej przewodniczącego, albowiem dane te wynikają w sposób jednoznaczny z treści doręczonego skarżącemu odpisu protokołu z rozstrzygnięcia konkursu.
O kosztach postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 200 oraz 205 § 1 p.p.s.a. zasądzając od organu na rzecz skarżącego zwrot uiszczonego wpisu od złożonej skargi w wysokości 100 zł.