II SAB/GO 91/24

II SAB/Go 91/24 - Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia
2024-12-18
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-09-23
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Sędziowie
Jacek Jaśkiewicz
Kamila Karwatowicz
Krzysztof Rogalski /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6480
658
Hasła tematyczne
Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ
Starosta
Treść wyniku
Zobowiązano organ do rozpoznania wniosku
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 902
art. 1 ust. 1, art. 6, art. 13-14
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.
Dz.U. 2024 poz 935
art. 149 § 1 pkt 1, pkt 3, art. 149 § 1a, art. 200, art. 205 § 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Rogalski (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Jacek Jaśkiewicz Asesor WSA Kamila Karwatowicz po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 18 grudnia 2024 r. sprawy ze skargi B. S. na bezczynność Starosty [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. zobowiązuje Starostę [...] do rozpoznania wniosku skarżącej B. S. z dnia [...] r. o udostępnienie informacji publicznej, w zakresie żądania udostępnienia projektu zagospodarowania terenu, którego dotyczy decyzja Starosty [...] z dnia [...] r., nr [...], w terminie 14 dni od daty doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami administracyjnymi sprawy, II. stwierdza, że w zakresie objętym pkt I wyroku Starosta [...] dopuścił się bezczynności, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, III. zasądza od Starosty [...] na rzecz skarżącej B. S. kwotę [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
Wnioskiem z dnia [...] sierpnia 2024 r. złożonym za pośrednictwem poczty elektronicznej B. S. wystąpiła do Starosty [...] o udostępnienie informacji publicznej w postaci kserokopii decyzji nr [...] z dnia [...] maja 2017 r. wraz z planem zagospodarowania terenu umieszczonym w projekcie oraz kserokopii decyzji nr [...]. Jako formę udostępnienia żądanej informacji wskazała swój adres mailowy bądź adres pocztowy wskazany we wniosku.
W dniu [...] sierpnia 2024 r. Starosta [...] udostępnił wnioskodawczyni za pośrednictwem poczty elektronicznej kopię decyzji z dnia [...] października 2012 r. nr [...] o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę, a także kopię decyzji z dnia [...] maja 2017 r. nr [...] zmieniającą w części w/w decyzję z [...] października 2012 r.
Jednocześnie poinformował wnioskodawczynię, iż nie była ona uznana za stronę postępowań prowadzonych przez Starostę, a objętych wnioskowanymi decyzjami. Choć nie ma ona prawa wglądu w akta spraw zakończonych w/w decyzjami, to w związku z prośbą dotyczącą udzielenia informacji publicznej przesłał wnioskodawczyni skany zanonimizowanych decyzji.
B. S. mailem z dnia [...] sierpnia 2024 r. skierowanym do Starosty sprecyzowała, iż przedmiotem jej żądania jest tylko i wyłącznie uzyskanie kserokopii planu zagospodarowania terenu znajdującego się w projekcie budowlanym.
Ustosunkowując się do przesłanej odpowiedzi B. S., zwrotnym mailem z dnia [...] września 2024 r. Starosta uściślił, iż jak wynika z art. 34 ust. 4a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2024 r., poz. 725 ze zm., dalej p.b.), projekt zagospodarowania terenu sporządza się w trzech egzemplarzach: dla inwestora, organu zatwierdzającego oraz organu nadzoru budowlanego, a pozostałe strony otrzymują jedynie decyzję bez takiego projektu, więc nie można przyjmować, że są to elementy decyzji. Wobec powyższego brak jest podstawy prawnej do uznania, że jest to informacja publiczna.
Dnia [...] września 2024 r. B. S. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skargę na bezczynność Starosty [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej, zarzucając naruszenie:
1) art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej w zakresie, w jakim przepis ten stanowi podstawę prawa do uzyskiwania informacji poprzez błędne zastosowanie polegające na nieudostępnieniu informacji podlegającej udostępnieniu na wniosek;
2) art. 10 ust. 1 w związku z art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 902 dalej u.d.i.p.) w zakresie, w jakim przepis ten stanowi, że informacja która nie została udostępniona w BIP lub portalu danych, jest udostępniana na wniosek, a podmiot jest zobowiązany w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku do udostępnienia informacji lub poinformowania wnioskodawcy o przedłużeniu terminu potrzebnego na rozpatrzenie wniosku, poprzez jego niezastosowanie i nieudostępnienie informacji w zakreślonym ustawowo terminie;
3) art. 16 ust. 1 u.d.i.p. poprzez niewydanie decyzji w skutek błędnego przyjęcia przez organ, że żądana informacja w zakresie udostępnienia planu zagospodarowania terenu nie jest informacja publiczną.
4) błędne przyjęcie przez organ w mailu z dnia [...] sierpnia 2024 r. art. 73 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2024., poz. 572 dalej k.p.a.) jako podstawy rozstrzygnięcia bowiem wskazany przepis prawa odnosi się do akt sprawy administracyjnej zaś wniosek dotyczył udostępnienia planu zagospodarowania terenu umieszczonego w projekcie budowlanym stanowiącym załącznik do decyzji nr [...] z dnia [...] maja 2017 r.
5) błędne przyjęcie przez organ w kolejnym mailu z dnia [...] września 2024 r. art. 34 ust. 4a p.b. jako podstawy rozstrzygnięcia odmawiającego udzielenia żądanej informacji publicznej.
Podnosząc powyższe zarzuty wniosła o stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu wniosku z dnia [...] sierpnia 2024 r., która miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, zobowiązanie organu do rozpoznania w/w wniosku w terminie 14 dni od dnia doręczenia odpisu prawomocnego orzeczenia wraz z aktami sprawy, zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
W uzasadnieniu skargi wskazała, iż maile organu z [...] sierpnia oraz z [...] września 2024 r. nie mogą rozstrzygać jej wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Nie sposób uznać, by maile stanowiły właściwą reakcję organu na wniosek i świadczyły o wykonaniu obowiązku wynikającego z u.d.i.p. Organ pozostaje w bezczynności co do udzielenia informacji publicznej żądanej we wniosku z dnia [...] sierpnia 2024 r. Ponadto w ocenie skarżącej projekt stanowi integralną część rozstrzygnięcia administracyjnego, jakim jest pozwolenie na budowę i tym samym stanowi informację publiczną. Podkreśliła, iż domaga się tylko i wyłącznie projektu zagospodarowania terenu.
W odpowiedzi na skargę Starosta [...] wniósł o jej oddalenie. Uzasadniając swoje stanowisko organ wywiódł, iż zgodnie z art. 5 ust. 2 u.d.i.p. prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu, ze względu na prywatność osoby fizycznej. W tym przypadku organ stwierdził, że udostępnienie informacji interesującej stronę, czyli kserokopii planu zagospodarowania terenu naruszy konstytucyjnie chronione prawa jednostki – w tym przypadku inwestora. Projekty zagospodarowania działek związane z pozwoleniem na budowę obiektów budowlanych wydanych osobom fizycznym nie będącymi osobami publicznymi podlegają ograniczeniu z uwagi na prywatność osoby, której udzielono pozwolenia na budowę. Odmienne stanowisko pociągnęłoby za sobą daleko idące skutki chociażby w zakresie bezpieczeństwa osoby fizycznej. Prawo dostępu do informacji publicznej nie ma charakteru bezwzględnego, a jego granice wyznaczone są m. in. przez konieczność respektowania praw i wolności innych podmiotów, w tym przez konstytucyjnie gwarantowane prawo do ochrony życia prywatnego. Projekty zagospodarowania działek związane z pozwoleniem na budowę obiektów budowlanych wydane osobom fizycznym nie będącymi osobami publicznymi nie mogą być udostępniane osobom trzecim, właśnie z uwagi na ochronę prywatności.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz.U. z 2024 r., poz. 1267) sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W myśl art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).
Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym, stosownie do art. 119 pkt 4 oraz art. 120 p.p.s.a.
Skarżąca kierując pod adresem Starosty [...] wniosek z [...] sierpnia 2024 r., wniosła o udostępnienie informacji w trybie u.d.i.p. Ustawa ta reguluje zakres podmiotowy, przedmiotowy oraz procedurę i tryb udostępniania informacji publicznej. Jednym z nich jest udostępnianie informacji publicznej na wniosek (art. 10 u.d.i.p.).
Tytułem wstępu należy zaznaczyć, iż dla dopuszczalności skargi w opisywanym przedmiocie nie jest wymagane poprzedzenie jej jakimkolwiek środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej, tzn. nie jest wymagane "wyczerpanie środków zaskarżenia" w rozumieniu art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a.
Ustawa o dostępie do informacji publicznej, stanowiąca rozwinięcie prawa określonego w art. 61 Konstytucji RP, reguluje zakres podmiotowy i przedmiotowy jej stosowania, procedurę oraz tryb udostępniania informacji publicznej. Stosownie do art. 1 ust. 1 u.d.i.p. informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych. Jego doprecyzowaniem jest art. 6 ust. 1 u.d.i.p., który wymienia rodzaje spraw, jakich mogą dotyczyć informacje o charakterze publicznym. Udostępnieniu podlega więc informacja o podmiotach zobowiązanych do udostępniania informacji publicznej i zasadach ich funkcjonowania (art. 6 ust. 1 pkt 2 i 3 u.d.i.p.), a także informacja o danych publicznych, w tym treść i postać dokumentów urzędowych, w szczególności treść m.in. orzeczeń sądów powszechnych (art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a u.d.i.p.). Przepis art. 6 ust. 1 u.d.i.p. zawiera jednak tylko przykładowy katalog spraw i dlatego dla prawidłowego ustalenia znaczenia tego pojęcia uwzględnić należy także zapisy Konstytucji RP, która w art. 61 ust. 1 ustala prawo obywatela do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne, a także o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, oraz innych osób i jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Na podstawie powyższych przepisów przyjmuje się, że informacją publiczną jest każda informacja wytworzona przez władze publiczne, osoby pełniące funkcje publiczne oraz inne podmioty, które wykonują funkcje publiczne lub gospodarują mieniem publicznym, jak również informacje odnoszące się do wspomnianych władz, osób i innych podmiotów, niezależnie od tego przez kogo zostały wytworzone.
Z kolei podmiotami zobowiązanymi do udostępnienia informacji w świetle u.d.i.p. są m.in. władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, o których mowa w art. 4 ust. 1 u.d.i.p. W sprawie niesporne pozostaje, że Starosta [...] jest organem administracji publicznej wykonującym zadania publiczne, a tym samym jest co do zasady podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.
W rozpatrywanej sprawie skarżąca zakwestionowała bezczynność Starosty [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej w zakresie projektu zagospodarowania terenu, będącego częścią projektu budowlanego załączonego do decyzji Starosty [...] z dnia [...] maja 2017 r. nr [...]. Dodać przy tym należy, iż jak wynika z akt sprawy, sama powyższa decyzja bez załącznika, jak również decyzja Starosty [...] z dnia [...] października 2012 r. nr [...] zostały już wnioskodawczyni udostępnione.
Jeśli chodzi o istotę sporu między stronami, Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie podziela pogląd, w myśl którego projekt zagospodarowania terenu jest dokumentem urzędowym stanowiącym informację publiczną. Przy kwalifikacji tego rodzaju projektu jako informacji publicznej istotna jest treść przepisów art. 1 ust. 1 i art. 6 ust. 1 i 2 u.d.i.p. Informację publiczną stanowi treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej, związanych z nim, bądź w jakikolwiek sposób dotyczących tego organu. Chodzi tu zarówno o treść dokumentów bezpośrednio przez organ wytworzonych jak i tych, których używa się przy realizacji przewidzianych prawem zadań (także tych, które tylko w części dotyczą działalności organu), nawet gdy nie pochodzą wprost od niego (por. wyrok NSA z 12 grudnia 2006 r. I OSK 123/06, wyroki WSA w Warszawie: z 28 stycznia 2009 r., II SA/Wa 1542/08, z 16 lipca 2008 r., II SA/Wa 721/08, orzeczenia.nsa.gov.pl). Z art. 34 ust. 3 pkt 1 p.b. wynika przy tym, iż projekt budowlany zawiera m.in. projekt zagospodarowania działki lub terenu sporządzony na aktualnej mapie do celów projektowych.
W orzecznictwie sądowym wskazuje się, iż projekt budowlany, wykonany przez uprawnionego projektanta, został złożony przez inwestora do akt sprawy administracyjnej. Projekt ten jest dokumentem, którym organ architektoniczno-budowlany posługuje się przy realizacji przewidzianych prawem zadań. Informacją publiczną jest nie tylko decyzja o pozwoleniu na budowę, ale również projekt budowlany zatwierdzany w decyzji o pozwoleniu na budowę lub w odrębnej decyzji, poprzedzającej wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 34 ust. 4 i 5 p.b.). Projekt budowlany zatwierdzony uzyskanym pozwoleniem na budowę, stanowi integralną część wydanego przez organ pozwolenia na budowę, stanowiąc załącznik do wydanej w tym zakresie decyzji. Decyzja w przedmiocie pozwolenia na budowę jest aktem administracyjnym, przy czym z art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a) u.d.i.p. wynika, że informację publiczną stanowi treść i postać dokumentów urzędowych, w szczególności treść aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć (por. wyrok NSA z 13 lutego 2024 r., III OSK 2875/22). W tej kwestii w ślad za wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 stycznia 2018 r., I OSK 204/16 powtórzyć należy również, iż "decyzja administracyjna w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę i projekt budowlany, będąca przedmiotem wniosku skarżącej, stanowi informację publiczną, stanowi bowiem dokument urzędowy w rozumieniu art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a) i ust. 2 u.d.i.p.". Skoro decyzje administracyjne w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę wydane przez organ w ramach wykonywanych przez niego zadań władzy publicznej jako akty administracyjne stanowią informację publiczną, to za taką należy również uznać treść dokumentów, które jakkolwiek nie zostały przez organ wytworzone, to jednak służyły czy też umożliwiły realizację przewidzianych prawem zadań z zakresu administracji architektoniczno-budowalnej (por. wyrok WSA w Rzeszowie z 4 czerwca 2019 r., II SAB/Rz 27/19) i to również wówczas, gdy prawa autorskie do tych dokumentów należą do innego podmiotu.
Stanowisko kwalifikujące projekt budowlany jako mający charakter informacji publicznej jest obecnie ugruntowane w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. wyroki NSA: z 18 września 2008 r. I OSK 315/08, z 6 marca 2013 r. I OSK 3073/12, z 21 listopada 2013 r. I OSK 1566/13, z 5 września 2013 r. I OSK 865/13, z 5 listopada 2015 r. I OSK 2143/14, z 12 kwietnia 2017 r. I OSK 1856/15, z 18 stycznia 2018 r. I OSK 204/16, z 15 lipca 2021 r. III OSK 3252/21, z 13 lutego 2024 r. III OSK 2875/22, z 9 lutego 2024 r. III OSK 3790/21, z 13 czerwca 2024 r. III OSK 2195/22 oraz wyroki WSA: w Poznaniu z 29 listopada 2007 r. IV SA/Po 656/07, w Rzeszowie z 17 stycznia 2013 r. II SAB/Rz 48/12, w Gorzowie Wlkp. z 21 listopada 2012 r., II SAB/Go 41/12, w Olsztynie z 11 czerwca 2013 r. II SA/Ol 319/13, w Krakowie z 8 stycznia 2013 r. II SA/Kr 1393/12, we Wrocławiu z 25 maja 2018 r. IV SAB/Wr 89/18).
Zatem żądanie udostępnienia omawianego dokumentu dotyczy informacji publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. w zw. z art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a tiret pierwszy u.d.i.p. W związku z tym nie jest zasadne stanowisko organu, który przyjął, że projekt zagospodarowania terenu nie jest objęty zakresem przedmiotowym u.d.i.p.
W rozpatrywanej sprawie, definiując pojęcie informacji publicznej, Starosta nieprawidłowo odwołał się do argumentacji związanej z ochroną prywatności osoby fizycznej. Organ prezentuje stanowisko, iż wnioskowany dokument nie może zostać udostępniony z uwagi na konstytucyjnie chronione prawa jednostki – w tym przypadku inwestora. Organ nie dostrzega jednakże tego, iż zakwalifikowanie danej informacji jako informacji publicznej nie jest równoznaczne z obowiązkiem jej udostępnienia. Dostęp do informacji publicznej nie ma bowiem charakteru nieograniczonego. Należy rozróżnić zagadnienie kwalifikacji prawnej projektu budowlanego czy też projektu zagospodarowania terenu jako informacji publicznej, od wynikającej z art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p. możliwości ograniczenia prawa do informacji publicznej ze względu na ochronę tajemnic ustawowo chronionych, na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Przepis art. 5 ust. 2 u.d.i.p. stanowi bowiem, że prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. W okolicznościach rozpatrywanej sprawy przedwczesne było stanowisko Starosty, iż udostępnienie kopii planu zagospodarowania terenu naruszy konstytucyjnie chronione prawa inwestora – skoro na etapie kwalifikacji żądanej informacji nie można jeszcze ustalić, czy zostanie on udostępniony, czy też może dojść do ograniczenia prawa dostępu do tej informacji na podstawie art. 5 ust. 2 u.d.i.p.
Obowiązkiem organu jest dokonanie oceny, czy projekt zagospodarowania terenu powinien zostać udostępniony, czy też należy odmówić w jego udostępnienia w sposób prawem przewidziany, ze względu na ochronę prawa do prywatności osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Innymi słowy, należy rozważyć, czy udostępnienie żądanego projektu może godzić w intymność zamieszkiwania, a także poczucie bezpieczeństwa osób zamieszkałych na danej nieruchomości, co z kolei jest elementem szeroko pojętego prawa do prywatności, chronionego normą wynikającą z art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Uznając, że udostępnienie omawianego projektu narusza prawo do prywatności, tajemnicę przedsiębiorcy lub inną tajemnicę ustawowo chronioną, organ powinien wydać decyzję administracyjną, mocą której odmówi prawa do udostępnienia żądanej informacji publicznej. Z kolei uznanie, że prawo do prywatności w danym przypadku nie może zostać naruszone, będzie obligować organ do jej udostępnienia. Należy jednak tego dokonać nie na etapie kwalifikacji żądanego projektu jako informacji publicznej, lecz na etapie rozstrzygania, czy udostępnienie tego projektu będącego informacją publiczną, podlega ograniczeniu na podstawie art. 5 ust. 2 u.d.i.p.
Jeżeli zatem Starosta dojdzie do wniosku, iż wnioskowany dokument nie może zostać udostępniony z uwagi na interes prywatny osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy, wówczas rozstrzygnięcie to powinno przybrać formę decyzji administracyjnej o odmowie udostępnienia informacji publicznej na podstawie art. 5 ust. 2 w zw. z art. 16 ust. 1 u.d.i.p.
Okoliczność, że informacja objęta wnioskiem stanowi informację publiczną oraz że Starosta [...] jest podmiotem co do zasady zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej, powoduje, iż w sprawie podmiot ten zobowiązany był do załatwienia opisanego wniosku w trybie przewidzianym przepisami u.d.i.p.
W myśl art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udostępnienie informacji na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z wyjątkiem sytuacji przewidzianej w art. 13 ust. 2 i art. 15 ust. 2 u.d.i.p. Udostępnienie informacji publicznej jest czynnością materialno-techniczną. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona we wskazanym terminie, wówczas wedle art. 13 ust. 2 u.d.i.p. podmiot zobowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. Podmiot zobowiązany może również odmówić udostępnienia tej informacji z uwagi na wystąpienie okoliczności określonych w art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p. Organ w drodze decyzji administracyjnej może ponadto umorzyć postępowanie w razie braku współdziałania wnioskodawcy z organem przez modyfikację wniosku, jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w sposób lub w formie określonej we wniosku (art. 14 ust. 2 u.d.i.p.). W przypadku zaś zakwalifikowania żądanej informacji jako informacji przetworzonej, o jakiej mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., organ o swojej ocenie powinien powiadomić stronę wnioskującą, tak by miała możliwość wykazania w zakreślonym przez podmiot zobowiązany terminie, że zachodzi przewidziana w tym przepisie przesłanka warunkująca uzyskanie informacji, a mianowicie, że jej żądanie będzie szczególnie istotne dla interesu publicznego.
W świetle przytoczonych przepisów bezczynność organu ma miejsce, gdy organ – będąc w posiadaniu żądanej informacji publicznej – nie podejmuje stosownej czynności materialno-technicznej w terminie 14 dni w postaci udostępnienia tej informacji (art. 10 ust. 1 w związku z art. 13 ust. 1 u.d.i.p.), nie informuje o wydłużeniu terminu do rozpoznania wniosku, nie wzywa do wykazania istotności udostępnienia żądanej informacji dla interesu publicznego – w przypadku uznania żądanej informacji za informację przetworzoną, nie wydaje decyzji o odmowie jej udostępnienia lub umorzeniu postępowania (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.), ewentualnie nie informuje wnioskodawcy, że nie jest w posiadaniu informacji, że informacja dostępna jest na BIP lub że w danej sprawie przysługuje inny tryb dostępu do wnioskowanej informacji (art. 1 ust. 2 u.d.i.p.). O bezczynności organu należy mówić także w przypadku gdy żądana informacja nie zostaje w pełni udostępniona.
Odnosząc powyższe do okoliczności rozpoznawanej sprawy stwierdzić należało, że Starosta [...] nie załatwił w całości żądania zawartego we wniosku skarżącej. Organ ten pozostawał w bezczynności, nie podejmując w terminie 14 dni od daty otrzymania wniosku odpowiednich czynności w zakresie żądania udostępnienia projektu zagospodarowania terenu załączonego do decyzji z dnia [...] maja 2017 r. nr [...], tzn. nie udostępniając przedmiotowego projektu w formie czynności materialno-technicznej, nie wydając decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej czy o umorzeniu postępowania, ani też nie informując wnioskodawcy, że nie jest w posiadaniu żądanej informacji.
W myśl art. 149 § 1 p.p.s.a. sąd: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania.
W świetle okoliczności niniejszej sprawy Sąd uwzględnił skargę na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a., zobowiązując Starostę [...] do rozpoznania wniosku skarżącej z dnia [...] sierpnia 2024 r. o udostępnienie informacji publicznej, w zakresie żądania udostępnienia projektu zagospodarowania terenu, którego dotyczy decyzja Starosty [...] z dnia [...] maja 2017 r., nr [...], w terminie 14 dni od daty doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami administracyjnymi sprawy.
Jednocześnie stwierdzony stan bezczynności nie miał charakteru rażącego naruszenia prawa. Określenie to oznacza bowiem wadliwość o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym i ma miejsce w razie oczywistego lekceważenia wnioskodawcy, jaskrawego braku woli załatwienia sprawy, ewidentnego niestosowania przepisów prawa. Innymi słowy, rażącym naruszeniem prawa jest naruszenie ciężkie, które nosi cechy oczywistej i wyraźnej sprzeczności z obowiązującym prawem, niepozwalające na zaakceptowanie w demokratycznym państwie prawa i wywołujące dotkliwe skutki społeczne lub indywidualne (B. Adamiak, J. Borkowski, Komentarz do kodeksu postępowania administracyjnego, Warszawa 1998 r., s. 808-812). Dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest również wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych terminów załatwienia sprawy. W niniejszej sprawie nie zachodził przypadek oczywistego lekceważenia wniosku skarżącego bądź złej woli organu, które można byłoby rozpatrywać jako wadliwość kwalifikowaną, o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym, jak również celowego działania czy uporczywego zaniechania. Stwierdzona bezczynność takich cech nie nosiła. Z tego względu, na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 oraz § 1a p.p.s.a., orzeczono jak w pkt II sentencji wyroku.
Zawarte w pkt III sentencji rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów postępowania znajduje oparcie w treści art. 200 oraz art. 205 § 1 p.p.s.a., a także § 2 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 535). Zasądzona na rzecz skarżącej kwota stanowi równowartość uiszczonego wpisu od skargi ([...] zł).