II SAB/Go 67/25

II SAB/Go 67/25 - Postanowienie WSA w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia
2025-08-18
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-05-30
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Sędziowie
Krzysztof Rogalski /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
658
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Sygn. powiązane
II GSK 2791/25 - Postanowienie NSA z 2026-02-11
Skarżony organ
Starosta
Treść wyniku
Odrzucono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. art 3 par 2, art 58 par 1 pkt 6
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Rogalski po rozpoznaniu w dniu 18 sierpnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P.N. na bezczynność Starosty [...] w przedmiocie unieważnienia prawa jazdy p o s t a n a w i a: 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić z urzędu ze Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skarżącemu – P.N. kwotę 100 (sto) złotych uiszczoną tytułem wpisu sądowego od skargi.
Uzasadnienie
Pismem nadanym przesyłką poleconą w dniu 21 maja 2025 r., P.N. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skargę na bezczynność Starosty [...] w przedmiocie unieważnienia polskiego dokumentu stwierdzającego uprawnienia skarżącego do kierowania pojazdami kategorii "B". zarzucił naruszenie przez organ przepisów postępowania w postaci art. 35 § 1-3 w związku z art. 36 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 572 ze zm., dalej k.p.a.) poprzez nierozpatrzenie w rozsądnym terminie, tj. od 15 kwietnia 2024 r., wniosku strony brytyjskiej o unieważnienie polskiego dokumentu stwierdzającego uprawnienia skarżącego do kierowania pojazdami kategorii "B". Wniósł o stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności oraz o zobowiązanie organu do wydania decyzji w terminie 14 dni od daty uprawomocnienia się orzeczenia w niniejszej sprawie, a także o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Wraz z wniesieniem skargi uiścił wpis sądowy w kwocie 100 zł.
W odpowiedzi na skargę Starosta [...] wniósł o jej oddalenie wskazując m.in., iż sprawa została rozstrzygnięta decyzją tego organu z dnia [...] r. nr [...] o odmowie unieważnienia polskiego prawa jazdy kategorii "B". Następnie rozstrzygnięcie organu I instancji zostało utrzymane w mocy przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...].
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skargę należało odrzucić.
Badanie merytorycznej zasadności skargi poprzedza analiza jej dopuszczalności, bowiem postępowanie sądowoadministracyjne może toczyć się wyłącznie na podstawie skutecznie wniesionej skargi.
Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej w skrócie p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Jak wynika z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej obejmuje orzekanie w sprawach skarg m.in. na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a.
Pojęcie bezczynności zdefiniowane zostało w art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a., po zmianach tej ustawy dokonanych ustawą z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r. poz. 935) jako niezałatwienie sprawy w terminie określonym w k.p.a. lub przepisach szczególnych, ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 tej ustawy. Z treści przywołanej definicji normatywnej wynika, iż organ jest bezczynny, jeśli nie zakończy postępowania w przewidziany prawem sposób w ustawowym terminie lub w terminie zmienionym przez siebie na podstawie art. 36 § 1 k.p.a.
W niniejszej sprawie przedmiotem skargi P.N. jest bezczynność Starosty [...] w sprawie dotyczącej unieważnienia jego polskiego krajowego prawa jazdy kategorii "B". Z akt administracyjnych sprawy wynika, iż decyzją z dnia [...] r. nr [...] Starosta [...] odmówił P.N. unieważnienia w/w prawa jazdy. Od decyzji tej skarżący wniósł odwołanie, na skutek którego decyzją z dnia [...] r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] utrzymało w mocy decyzję Starosty [...] . Ponaglenie P.N. na niezałatwienie sprawy w terminie wpłynęło do Starosty [...] w dniu [...] r., natomiast skarga na bezczynność w niniejszej sprawie została wniesiona dnia 21 maja 2025 r. (data nadania przesyłką poleconą).
Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 22 czerwca 2020 r., sygn. akt II OPS 5/19 (orzeczenia.nsa.gov.pl), wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania poprzez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zasadniczym celem skargi na bezczynność organu administracji publicznej jest doprowadzenie do usunięcia stanu bezczynności, przy czym zakończenie postępowania, którego sposób prowadzenia jest skarżony, skutkuje ustaniem stanu podlegającego kontroli sądowej tj. owego stanu bezczynności.
W dacie wniesienia przez P.N. skargi zachodził już zatem brak jej przedmiotu rozumianego jako bezczynność, ze względu na uprzednie rozstrzygnięcie sprawy przez organ, w sposób kończący postępowanie administracyjne. Nie jest już bowiem możliwe osiągnięcie celu skargi, którym jest rozstrzygnięcie sprawy, skoro organ już wcześniej dokonał takiego rozstrzygnięcia. Na etapie dokonywania przez sąd oceny istnienia przedmiotu skargi na bezczynność, nie ma żadnego znaczenia czy przed jej wniesieniem zostało złożone ponaglenie, o którym mowa w art. 37 § 1 k.p.a. w zw. z art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a. W sytuacji bowiem braku przedmiotu zaskarżenia wskutek wydania rozstrzygnięcia przez organ administracji, bez znaczenia pozostaje już ocena spełnienia kolejnych warunków dopuszczalności wniesienia skargi, skoro sama skarga jest niedopuszczalna.
Taka właśnie sytuacja jak opisana w przytoczonej wyżej uchwale NSA z dnia 22 czerwca 2020 r., sygn. akt II OPS 5/19, miała miejsce w niniejszej sprawie. Postępowanie administracyjne zainicjowane skierowanym do Starosty [...] wnioskiem skarżącego z dnia [...] r. o unieważnienie polskiego krajowego prawa jazdy kategorii "B", zostało zakończone wydaniem przez ten organ decyzji z dnia [...] r. nr [...]. Tymczasem skarga na bezczynność we wskazanym tu przedmiocie została wniesiona dnia 21 maja 2025 r., a więc nie tylko po zakończeniu postępowania przez organ, którego bezczynność jest przedmiotem tej skargi, ale nawet po wydaniu w sprawie decyzji ostatecznej przez organ odwoławczy, tzn. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...].
W świetle opisanych wyżej okoliczności sprawy wydanie przez Starostę [...] decyzji kończącej postępowanie (decyzja z dnia [...] r. nr [...]) przed wniesieniem skargi na bezczynność, należy ocenić jako skutkujące brakiem przedmiotu zaskarżenia, co w konsekwencji pociąga za sobą uznanie skargi za niedopuszczalną oraz jej odrzucenie. W myśl bowiem art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli jest ona niedopuszczalna z przyczyn innych aniżeli wymienione w pkt 1-5a tego przepisu.
Na marginesie należy zwrócić uwagę, iż wbrew argumentacji zawartej w uzasadnieniu skargi, postępowanie administracyjne w opisywanej sprawie toczyło się z wniosku skarżącego z dnia [...] r. o unieważnienie jego polskiego prawa jazdy (wniosek ten znajduje się w aktach sprawy), nie zaś z wniosku "Agencji Normalizacyjnej ds. Kierowców i Pojazdów", jak wskazano w skardze. Pomijając już ocenę, czy podmiot taki mógł skutecznie zainicjować postępowanie administracyjne przez polskimi organami w opisywanej sprawie, wniosku takiego brak w aktach sprawy, nie przedłożył go również skarżący. Natomiast znajdujące się w aktach pisma pochodzące od podmiotu o nazwie "D. & V. L. A." stanowią korespondencję między tym podmiotem a skarżącym, który tylko załączył ją do skierowanego przez siebie do Starosty wniosku.
Wobec powyższych okoliczności, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. skarga podlegała odrzuceniu, o czym orzeczono w pkt 1 sentencji postanowienia.
Zawarte w pkt 2 sentencji rozstrzygnięcie o zwrocie uiszczonego wpisu sądowego od skargi znajduje oparcie w art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.