II SAB/GO 4/23

II SAB/Go 4/23 - Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia
2023-05-10
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-01-23
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Sędziowie
Jarosław Piątek
Krzysztof Dziedzic /przewodniczący sprawozdawca/
Michał Ruszyński
Symbol z opisem
6180 Wywłaszczenie nieruchomości i odszkodowanie, w tym wywłaszczenie gruntów pod autostradę
658
Hasła tematyczne
Wywłaszczanie nieruchomości
Skarżony organ
Starosta
Treść wyniku
Zobowiązano organ do rozpoznania wniosku
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 259
art.149§1 i 2, art.151, art.153,art.154§6, art.170
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Dz.U. 2022 poz 2000
art.35§1 i 3, art.36§1, art.37§1 pkt 1
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Dziedzic (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Michał Ruszyński Sędzia WSA Jarosław Piątek po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 10 maja 2023 r. sprawy ze skargi S.L. na bezczynność Starosty w przedmiocie wywłaszczenia nieruchomości I. zobowiązuje Starostę do rozpatrzenia wniosku sprecyzowanego w piśmie skarżącego – S.L. z dnia [...] r. w terminie 2 miesięcy od dnia otrzymania prawomocnego wyroku, II. stwierdza, iż Starosta dopuścił się bezczynności, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, III. oddala skargę w pozostałym zakresie, IV. zasądza od Starosty na rzecz skarżącego – S.L. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
Pismem z dnia [...] grudnia 2022 r. S.L. złożył skargę na bezczynność Starosty oraz przewlekłe prowadzenie przez ww. organ postępowania oznaczonego sygnaturą: [...], wnosząc o: zobowiązanie organu do podjęcia - w terminie nie dłuższym niż 2 miesiące od dnia uprawomocnienia się orzeczenia wydanego w niniejszej sprawie - czynności, do podjęcia których zobowiązywał wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 18 kwietnia 2012 r., sygn. akt II SA/Go 958/11, stwierdzenie, że bezczynność organu oraz przewlekłe prowadzenie postępowania w niniejszej sprawie miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa, przyznanie od organu na rzecz skarżącego sumy pieniężnej w wysokości określonej w art. 149 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2023 r., poz. 259, dalej p.p.s.a.), tj. w wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a., zasądzenie od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
Sąd na podstawie akt administracyjnych ustalił następujący przebieg postępowania:
W piśmie z dnia [...] października 2007 r., reprezentujący B.L. adwokat, skierował do Starosty oświadczenie, iż jego mandant, na podstawie art. 30 § 4 k.p.a. wstępuje - w charakterze strony, w miejsce spadkodawcy A.L. - do postępowań w sprawie wymiany gruntów na obszarze [...] (ad. 1) oraz [...] Prezydium Powiatowej Rady Narodowej (ad.2), które winny się toczyć w oparciu o przepisy art. 112 ust. 4 w zw. z art. 128 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami oraz w oparciu o art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 26 marca 1982 r. o scalaniu i wymianie gruntów. W piśmie tym wniesiono o:
1. sporządzenie projektu wymiany i wydanie decyzji o jego zatwierdzeniu w oparciu o art. 27 ust. 4 ustawy o scalaniu i wymianie gruntów, a w efekcie wydanie nieruchomości zamiennej wobec gospodarstwa rolnego wraz z zabudowaniami o pow. 9,10 ha położonego we wsi [...], kończąc w ten sposób postępowanie o wymianie gruntów rozpoczęte zarządzeniem Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej nr [...],
2. zakończenie postępowania wywłaszczeniowego toczącego się pod sygn. akt [...], dotyczącego przejęcia w całości ww. gospodarstwa rolnego.
Zdaniem wnioskodawcy oba powyższe postępowania są w toku, bowiem nie zostały zakończone wydaniem decyzji ostatecznej rozstrzygającej o ich istocie. We wniosku wskazano, iż trwa postępowanie wdrożone orzeczeniem PPRN z [...] września 1958 r. o przejęciu gospodarstwa należącego do A.L. na rzecz Skarbu Państwa. Zostało ono umorzone postanowieniem PWRN z [...] grudnia 1958 r., jednak w pkt 2 tego postanowienia nakazano organowi I instancji dalsze prowadzenie postępowania. Żądanie dokończenia postępowania wywłaszczeniowego jest zasadne, zmierza bowiem do wykazania, że poprzednik Starosty nielegalnie wydał orzeczenie z [...] września 1958 r.
Decyzją z [...] stycznia 2011 r. nr [...] Starosta umorzył jako bezprzedmiotowe postępowanie "dotyczące załatwienia sprawy przejęcia na własność Skarbu Państwa gospodarstwa rolnego wraz z zabudowaniami o pow. 9,10 ha położonego we wsi [...] należącego do A.L., w trybie przepisu art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o sprzedaży państwowych nieruchomości rolnych oraz o uporządkowaniu niektórych spraw związanych z przeprowadzeniem reformy rolnej i osadnictwa rolnego (Dz.U. Nr 17, poz. 71) wskazanego w orzeczeniu Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej z dnia [...] grudnia 1958 r. nr [...]".
Na skutek odwołania wniesionego przez B.L. Wojewoda decyzją z [...] marca 2011 r. nr [...] uchylił w całości decyzję Starosty i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia temu organowi.
Po ponownym rozpoznaniu sprawy Starosta, decyzją z [...] czerwca 2011 r. nr [...], odmówił "kontynuacji i zakończenia postępowania wywłaszczeniowego toczącego się pod sygnaturą akt [...] dotyczącego przejęcia w całości gospodarstwa rolnego położonego we wsi [...], należącego do A.L. w oparciu o przepisy art. 112 ust. 4 w związku z art. 128 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami".
Decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją Wojewody z dnia [...] października 2011 r.
Wyrokiem z dnia 18 kwietnia 2012 r., sygn. akt II SA/Go 958/11, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim uchylił zaskarżoną decyzję Wojewody z dnia [...] października 2011 r., nr [...] i poprzedzającą ją decyzję Starosty z dnia [...] czerwca 2011 r., znak: [...].
W uzasadnieniu wyroku wskazano, że niezasadne jest kierowane obecnie żądanie kontynuacji i zakończenia postępowania, w rozumieniu, jakie prezentuje wnioskodawca. W okolicznościach sprawy nie budzi wątpliwości, iż nie było podstaw do orzeczenia w formie decyzji administracyjnej "o odmowie kontynuacji i zakończenia postępowania" wywłaszczeniowego w zakresie wskazanym we wniosku. W tej sytuacji należy wezwać stronę reprezentowaną przez adwokata do sprecyzowania treści kierowanego obecnie do organu administracji publicznej żądania w związku z podnoszonym twierdzeniem, że doszło do wywłaszczenia nieruchomości w rozumieniu przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami. Pełnomocnik winien jednoznacznie wskazać zakres żądania, oparty na właściwych obowiązujących normach prawa materialnego (a nie jedynie normach kompetencyjnych i proceduralnych), w szczególności ustawy o gospodarce nieruchomościami, np. czy domaga się zwrotu nieruchomości, przyznania nieruchomości zamiennej, ustalenia i wypłaty odszkodowania.
Sąd wskazał, że przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ w pierwszej kolejności winien wezwać B.L. do sprecyzowania wniosku i jego żądań, a następnie, w zależności od treści żądania, wszcząć ewentualnie postępowanie w sprawie administracyjnej.
Po wydaniu powyższego wyroku i zwrocie akt, organ pismem z [...] lipca 2012 r. wezwał pełnomocnika B.L. do sprecyzowania wniosku i żądań. Pismem z [...] października 2012 r. pełnomocnik B.L. wskazał, że żąda ukończenia postępowania wywłaszczeniowego poprzez wydanie decyzji rozstrzygającej merytorycznie o tym, czy nieruchomość należąca do A.L. - poprzednika prawnego B.L. została przejęta na rzecz Skarbu Państwa, czy też nie, czy nastąpiło to w drodze wywłaszczenia oraz na jakiej podstawie faktycznej i prawnej. Pismem z [...] grudnia 2012 r. organ ponownie wezwał pełnomocnika B.L. do uzupełnienia wniosku o jednoznaczne sprecyzowanie żądania, tj. w taki sposób, aby możliwe było ustalenie i ewentualne rozstrzygnięcie o żądaniu. Pismem z [...] kwietnia 2013 r. organ po raz kolejny zwrócił się do pełnomocnika B.L. z prośbą o udzielenie odpowiedzi na pismo z [...] grudnia 2012 r. W aktach sprawy na piśmie tym widnieje adnotacja, iż B.L. zmarł w dniu [...] marca 2013 r.
W piśmie z [...] lipca 2022 r. S.L. wskazał, że zgodnie z art. 30 § 4 k.p.a. jako następca prawny B.L. wstąpił do postępowania i w ślad za pismem Starostwa Powiatowego z [...] kwietnia 2013 r., w przedmiocie udzielenia odpowiedzi na pismo z [...] grudnia 2012 r., sprecyzował wniosek B.L. wnosząc o: wypłatę na jego rzecz jako następcy prawnego B.L. oraz A.L. kwoty 1.592.237,40 zł lub przyznanie nieruchomości zamiennych o łącznej wartości 1.592.237,40 zł położonych w [...] lub w innej miejscowości położonej w powiecie [...] - po uzyskaniu wcześniej zgody wnioskodawcy, tytułem odszkodowania za bezprawne przejęcie na rzecz Skarbu Państwa całości gospodarstwa rolnego należącego do A.L. o powierzchni 9,10 ha, położonego we wsi [...].
W odpowiedzi na pismo z [...] lipca 2022 r. organ w piśmie z [...] sierpnia 2022 r. wskazał, że nie można wstąpić w charakterze następcy prawnego strony postępowania administracyjnego, które się nie toczy. Brak jest podstaw prawnych, aby na skutek zgłoszenia Starosta w obowiązującym stanie prawnym kontynuował i zakończył postępowania związane z odjęciem A.L. niemal 60 lat wcześniej własności gospodarstwa rolnego na rzecz państwowego gospodarstwa rolnego. Z dotychczasowego postępowania i akt administracyjnych sprawy nie wynika aby w sprawie gospodarstwa rolnego we wsi [...] o pow. 9,10 ha lub jego części nabytego przez A.L. kiedykolwiek zostało wszczęte i toczyło się postępowanie wywłaszczeniowe w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku o gospodarce nieruchomościami, jak również poprzedzających ją aktów prawnych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 i 9 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, kontrola działalności administracji publicznej sprawowana przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W przypadku skarg na bezczynność kontroli sądu poddawany jest brak aktu lub czynności w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. W przypadku skargi na bezczynność kontrola Sądu sprowadza się zatem do sprawdzenia, czy istotnie organ administracji publicznej pozostaje w zwłoce w załatwieniu sprawy w ten sposób, że w prawnie ustalonym terminie nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub pomimo prowadzenia postępowania w sprawie, nie zakończył postępowania wydaniem w terminie decyzji, postanowienia, innego aktu albo nie podjął stosownej czynności.
Zgodnie z art. 35 § 1 i 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2022 r., poz. 2000 ze zm.), organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania. W myśl natomiast art. 36 § 1 k.p.a. o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 lub w przepisach szczególnych organ administracji publicznej jest obowiązany zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy. Niedotrzymanie przez organ terminu wyznaczonego do załatwienia sprawy, jak również niepowiadomienie strony o nowo wyznaczonym terminie sprawia, że organ pozostaje w bezczynności. Wynika to z definicji "bezczynności" sformułowanej w art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a. - w brzmieniu ustalonym art. 1 pkt 9 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r., poz. 935), zgodnie z którą stan bezczynności zachodzi, jeżeli "nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1".
Przedmiotem skargi wniesionej w niniejszej sprawie jest bezczynność Starosty. Skarżący pismem z [...] października 2022 r. złożył do tego organu ponaglenie i w tej sytuacji uznać należało, że spełniony został wymóg z art. 52 § 2b p.p.s.a., co uzasadniało merytoryczne rozpoznanie skargi.
Przystępując do oceny zasadności skargi na bezczynność Starosty należy w pierwszej kolejności podkreślić, że po wydaniu wyroku z 18 kwietnia 2012 r., sygn. akt II SA/Go 958/11 organ w dalszym postępowaniu z mocy art. 153 p.p.s.a. związany był oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażonymi w uzasadnieniu tego wyroku. Z mocy art. 170 p.p.s.a. Sąd rozpoznając obecnie skargę na bezczynność organu w tym postępowaniu, jest również tym wyrokiem związany.
Należy zauważyć, że organ po wydaniu wyroku i zwrocie mu akt, niezwłocznie, stosując się do wskazań zawartych w uzasadnieniu, pismem z [...] lipca 2012 r. wezwał pełnomocnika B.L. do sprecyzowania wniosku i żądań. W odpowiedzi na to wezwanie pełnomocnik B.L. w piśmie z [...] października 2012 r. wskazał, że żąda ukończenia postępowania wywłaszczeniowego. Tymczasem odnośnie do takiego żądania w uzasadnieniu wyroku z 18 kwietnia 2012 r., sygn. akt II SA/Go 958/11, znalazło się jednoznaczne stwierdzenie, że niezasadne jest kierowanie obecnie żądania kontynuacji i zakończenia postępowania wywłaszczeniowego, a organ nie ma podstaw do orzeczenia w formie decyzji administracyjnej "o odmowie kontynuacji i zakończenia postępowania". W tej sytuacji organ pismem z [...] grudnia 2012 r. ponownie wezwał pełnomocnika B.L. do uzupełnienia wniosku o jednoznaczne sprecyzowanie żądania, tj. w taki sposób, aby możliwe było ustalenie i ewentualne rozstrzygnięcie o żądaniu, po czym pismem z [...] kwietnia 2013 r. organ jeszcze raz zwrócił się do pełnomocnika B.L. z prośbą o udzielenie odpowiedzi na pismo z [...] grudnia 2012 r. Następnie organ dysponując informacją o śmierci B.L. w dniu [...] marca 2013 r., nie podejmował dalszych czynności, a po sprecyzowaniu wniosku w piśmie skarżącego z [...] lipca 2022 r., organ poinformował skarżącego, że nie może on jako następca prawny B.L. wstąpić do postępowania, które się nie toczy.
Należy w tym miejscu podkreślić, że bezczynność organu zachodzi także, gdy organ mylnie sądzi, że zachodzą okoliczności, które uwalniają go od Obowi,ązku prowadzenia postępowania w konkretnej sprawie i zakończenia go wydaniem decyzji administracyjnej lub innego aktu czy czynności. Dla zasadności skargi na bezczynność nie ma znaczenia okoliczność, z jakich powodów określony akt (decyzja, postanowienie lub inny akt) nie został podjęty lub czynność nie została dokonana, a w szczególności, czy bezczynność organu spowodowana została zawinioną lub niezawinioną opieszałością organu w ich podjęciu lub dokonaniu, czy też wiąże się z przeświadczeniem organu, że stosowny akt lub czynność w ogóle nie powinna zostać dokonana (por. T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz do art. 3 publ. Lex Wolters Kluwer, 2016).
Zatem w okolicznościach rozpoznawanej sprawy przeświadczenie organu, że nie toczy się postępowanie z wniosku B.L. nie miało znaczenia dla oceny zaistnienia stanu bezczynności, skoro po uchyleniu wyrokiem z 18 kwietnia 2012 r., sygn. akt II SA/Go 958/11, decyzji Wojewody o z dnia [...] października 2011 r., nr [...] i decyzji Starosty z dnia [...] czerwca 2011 r., znak: [...] i nakazaniu przez Sąd wezwania przez organ wnioskodawcy – B.L. do sprecyzowania wniosku, organ prowadził postępowanie wykonując to wskazanie Sądu. Konsekwencją prowadzenia postępowania administracyjnego jest obowiązek organu jego procesowego zakończenia w drodze wydania decyzji lub w inny sposób przewidziany w ustawie - art. 104 § 1 k.p.a. W rozpoznawanej sprawie, po uchyleniu wyrokiem z 18 kwietnia 2012 r., sygn. akt II SA/Go 958/11 opisanych wyżej decyzji organów obu instancji z 2011 r. , organ w żaden sposób nie zakończył postępowania, co oznacza, że pozostawał w bezczynności w rozumieniu art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a.
Zgodnie z art. 149 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a:
1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności;
2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa;
3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania.
Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.). Ponadto sąd w przypadku, o którym mowa w § 1, może orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 (art. 149 § 2 p.p.s.a.).
Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 149 § 1 p.p.s.a., uwzględniając skargę na bezczynność organu, zobowiązał go do rozpoznania wniosku sprecyzowanego w piśmie skarżącego z [...] lipca 2022 r. w terminie dwóch miesięcy od daty otrzymania wyroku wraz ze stwierdzeniem jego prawomocności.
Na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a. Sąd stwierdził, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Za taką oceną przemawia fakt, że Starosta po otrzymaniu wyroku z 18 kwietnia 2012 r., sygn. akt II SA/Go 958/11, niezwłocznie podjął czynności i stosując się, zgodnie z art. 153 p.p.s.a., do wskazań zawartych w uzasadnieniu tego wyroku wzywał trzykrotnie pełnomocnika wnioskodawcy B.L. do sprecyzowania żądania. Organ nie uchylał się zatem od prowadzenia postępowania po wydaniu wyroku z 18 kwietnia 2012 r., a w okresie od skierowania do pełnomocnika B.L. trzeciego wezwania z [...] kwietnia 2013 roku aż do udzielenia odpowiedzi na to wezwanie przez skarżącego pismem z [...] lipca 2022 r., organ nie podejmował żadnych czynności pozostając w przekonaniu, że wobec oceny prawnej i wskazań zawartych w wyroku z 18 kwietnia 2012 r. oraz treści pisma wnioskodawcy z [...] października 2012 r., stanowiącego odpowiedź na wezwanie do sprecyzowania wniosku, postępowanie nie może być kontynuowane. Jakkolwiek zatem postępowanie w rozpoznawanej sprawie trwa od 2007 r. to jednak wobec cytowanych wyżej oceny prawnej i wskazań zawartych w wyroku z 18 kwietnia 2012 r., odnoszących się do zasadności żądania B.L. ukończenia postępowania wywłaszczeniowego i celowości wezwania wnioskodawcy do jego sprecyzowania, to istotną cezurą w tym postępowaniu jest pismo skarżącego z [...] lipca 2022 r., w którym wskazując, że jest następcą prawnym B.L. i odpowiadając na pismo organu z [...] kwietnia 2013 r., w przedmiocie udzielenia odpowiedzi na pismo z [...] grudnia 2012 r., sprecyzował on wniosek B.L. w sposób umożliwiający dalsze procedowanie, zgodnie ze wskazaniami zawartymi w uzasadnieniu wyroku z 18 kwietnia 2012 r. Dopiero po złożeniu tego pisma organ pozostawał w niczym nieusprawiedliwionej bezczynności, albowiem powinien nadać mu bieg, np. kontynuując postępowanie wszczęte w 2007 r., bądź też wszczynając nowe postępowanie, na którą to możliwość wskazano w uzasadnieniu wyroku z 18 kwietnia 2012 r., gdzie znalazło się stwierdzenie, iż organ winien "wezwać B.L. do sprecyzowania wniosku i jego żądań, a następnie w zależności od treści żądania wszcząć ewentualnie postępowanie w sprawie administracyjnej." Długość okresu tej bezczynności organu, licząc od daty sprecyzowania wniosku w piśmie z [...] lipca 2022 r. do momentu złożenia skargi na bezczynność nie uzasadniała, zdaniem Sądu, stwierdzenia rażącego naruszenia prawa.
Sąd nie znalazł również podstaw do uwzględnienia wniosku skarżącego o przyznanie sumy pieniężnej, o której mowa w art. 154 § 6 p.p.s.a. (art. 149 § 2 p.p.s.a.). U podstaw tego rozstrzygnięcia leżą te same przesłanki, które uzasadniają stwierdzenie, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Należy przy tym podkreślić, że brak czynności organu w okresie od skierowania do pełnomocnika B.L. pisma z [...] kwietnia 2013 r. aż do udzielenia odpowiedzi na to pismo przez skarżącego pismem z [...] lipca 2022 r., nie naruszała w istocie praw strony, albowiem dopiero w piśmie z [...] lipca 2022 r. żądanie zostało sprecyzowane w taki sposób, iż wobec wiążącej oceny prawnej i wskazań zawartych w wyroku z dnia 18 kwietnia 2012 roku, sygn. akt II SA/Go 958/11, możliwe stało się podjęcie przez organ dalszych czynności.
Z tych też przyczyn Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę w zakresie wniosku skarżącego o przyznanie sumy pieniężnej, o czym orzekł w punkcie III wyroku.
Na zakończenie należy podkreślić, że wyrok w sprawie ze skargi na bezczynność organu nie przesądza w żaden sposób o merytorycznym rozpoznaniu wniosku. Celem skargi na bezczynność jest doprowadzenie do podjęcia przez organ czynności, jednak bez przesądzenia o treści, czy skutkach tych działań. Tym samym pozostaje otwarta kwestia, w jaki sposób wniosek sprecyzowany w piśmie skarżącego z [...] lipca 2022 r. zostanie przez organ rozpoznany.
Ponieważ skarga została uwzględniona, o kosztach postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a., zasądzając od organu na rzecz skarżącego zwrot poniesionych kosztów w postaci uiszczonej opłaty sądowej w wysokości 100 zł.