II SAB/Op 37/23

II SAB/Op 37/23 - Wyrok WSA w Opolu
Data orzeczenia
2023-09-28
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-06-23
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Sędziowie
Elżbieta Kmiecik /sprawozdawca/
Krzysztof Bogusz /przewodniczący/
Tomasz Judecki
Symbol z opisem
6480
658
Hasła tematyczne
Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ
Komendant Państwowej Straży Pożarnej
Treść wyniku
Stwierdzono, że organ dopuścił się bezczynności
Umorzono postępowanie w zakresie zobowiązania organu do załatwienia wniosku
Stwierdzono, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa
Dalej idącą skargę oddalono
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 1634
art. 149  par. 1 pkt 1 i pkt 3 i par. 1a, art. 161 par. 1 pkt 3,  art. 149 par. 2, art. 151, art. 200
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Dz.U. 2023 poz 1270
art. 33 ust. 1
Ustawa z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (t. j.)
Dz.U. 2022 poz 1969
art. 11 ust. 1 pkt 1 i ust. 2, art. 19a ust. 1
Ustawa z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej - t.j.
Dz.U. 2022 poz 902
art. 4 ust. 1 pkt 1, art. 1 ust. 1, art. 6 ust. 1 pkt 3 i pkt 2 lit. f, art. 13 ust. 1 i ust. 2, art. 15 ust. 2, art. 5 ust. 1 i ust. 2 , art. 14 ust. 2,
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Bogusz Sędziowie Sędzia WSA Tomasz Judecki Sędzia WSA Elżbieta Kmiecik (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 28 września 2023 r. sprawy ze skargi J. K. na bezczynność Opolskiego Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej w Opolu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1) umarza postępowanie w zakresie zobowiązania Opolskiego Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej w Opolu do załatwienia wniosku skarżącego J. K. z dnia 29 maja 2023 r., 2) stwierdza, że Opolski Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej w Opolu dopuścił się bezczynności, 3) stwierdza, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, 4) dalej idącą skargę oddala, 5) zasądza od Opolskiego Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej w Opolu na rzecz skarżącego J. K. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
Przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu przez J. K. (zwanego dalej wnioskodawcą lub skarżącym) jest bezczynność Opolskiego Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej w Opolu (zwanego dalej również Komendantem lub organem) w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej.
Skarga wniesiona została w następującym stanie faktycznym:
Wnioskiem z dnia 29 maja 2023 r., złożonym w tym samym dniu za pośrednictwem ePUAP, skarżący zwrócił się do organu o udostępnienie informacji w następującym zakresie:
- ilości środków budżetowych otrzymanych na rozdział 75410 w roku 2021,
- ilości środków budżetowych otrzymanych na rozdział 75410 § 4050 w roku 2021,
- ilości środków budżetowych otrzymanych na rozdział 75411 w roku 2021,
- ilości środków budżetowych otrzymanych na rozdział 75411 § 4050 w roku 2021 z podziałem ww. środków na środki otrzymane od Urzędu Wojewódzkiego, inne środki oraz wydatki niewygasające.
Jako podstawę prawną żądania wnioskodawca wskazał art. 2 ust. 1 i art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2016 r. poz. 1764, z późn. zm. [na dzień złożenia wniosku - Dz. U. z 2022 r. poz. 902 - dopisek Sądu]), zwanej dalej u.d.i.p. Skarżący podał również, że korespondencję w sprawie wniosku należy kierować na wskazany adres skrzynki ePUAP.
W dniu 13 czerwca 2023 r. skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu skargę w formie dokumentu elektronicznego na bezczynność Komendanta, w której zarzucił naruszenie:
- art. 61 ust. 1 Konstytucji RP w zakresie, w jakim przepis ten stanowi podstawę prawa do uzyskiwania informacji publicznej przez błędne zastosowanie polegające na nieudostępnieniu żądanej informacji,
- art. 10 ust. 1 w związku z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. w zakresie, w jakim z przepisów tych wynika, że informacja nieudostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej jest udostępniana na wniosek bez zbędnej zwłoki, nie później niż w ciągu 14 dni od dnia złożenia wniosku przez brak zastosowania, polegający na niezrealizowaniu wniosku o udostępnienie informacji publicznej.
Na tej podstawie skarżący wniósł o zobowiązanie organu do załatwienia wniosku z dnia 29 maja 2023 r., stwierdzenie bezczynności organu, przyznanie sumy pieniężnej w wysokości 34.000 zł oraz zasądzenie od organu na jego rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych.
W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że pomimo upływu terminu, określonego w art. 13 ust. 1 u.d.i.p., organ nie udzielił odpowiedzi na wniosek.
W piśmie z dnia 14 czerwca 2023 r., doręczonym skarżącemu w tym samym dniu na podany adres ePUAP, stanowiącym odpowiedź na wniosek o udostępnienie informacji publicznej, organ przedstawił wnioskodawcy następujące dane:
1) ilość środków budżetowych otrzymanych na rozdział 75410 w 2021 r. wyniosła:
Urząd Wojewódzki - 10.279.028,56 zł
inne środki - 0,00 zł
wydatki niewygasające - 229.671,75 zł
2) ilość środków budżetowych otrzymanych na rozdział 75410 § 4050 w 2021 r. wyniosła:
Urząd Wojewódzki - 4.437.244,14 zł
inne środki - 0,00 zł
środki niewygasające - 0,00 zł
3) Ilość środków budżetowych otrzymanych na rozdział 75411 w 2021 r. wyniosła:
Urząd Wojewódzki - 97.153.814,47 zł
inne środki - 0,00zł
wydatki niewygasające - 395.000,00 zł
4) ilość środków budżetowych otrzymanych na rozdział 75411 § 4050 w 2021 r. wyniosła:
Urząd Wojewódzki - 62.795.513,24 zł
inne środki - 0,00 zł
środki niewygasające - 0,00 zł.
Jednocześnie Komendant wyjaśnił, że informację opracowano na podstawie sprawozdania budżetowego w zakresie wykonanych środków.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o odrzucenie skargi ewentualnie oddalenie skargi w całości. Komendant dowodził, że skarga jest niedopuszczalna, ponieważ skarżący, stosownie do art. 21 u.d.i.p. w zw. z art. 53 § 2b ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, nie wniósł ponaglenia do właściwego organu. Ponadto Komendant podniósł, że w dniu 14 czerwca 2023 r. udzielił skarżącemu odpowiedzi na wniosek. Natomiast dwudniowe opóźnienie w przekazaniu informacji nie było zamierzone i wynikało z konieczności zebrania wnioskowanych danych, braków kadrowych oraz dużej ilości spraw służbowych.
Na wezwanie Sądu w piśmie procesowym z dnia 9 sierpnia 2023 r. skarżący podtrzymał skargę i oświadczył, że w dniu 14 czerwca 2023 r. otrzymał odpowiedź organu na wniosek o udostępnienie informacji publicznej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634, z późn. zm.), dalej zwanej P.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a.
Uwzględniając skargę na bezczynność, sąd - stosownie do art. 149 § 1 P.p.s.a. - zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności (pkt 1); zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa (pkt 2); stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (pkt 3). Jednocześnie, co wynika z art. 149 § 1a P.p.s.a., sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Zgodnie zaś z art. 149 § 2 P.p.s.a. sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6.
Przedmiot postępowania w niniejszej sprawie stanowiła bezczynność Opolskiego Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej w Opolu w zakresie rozpoznania wniosku skarżącego z dnia 29 maja 2023 r., złożonego w trybie cyt. wyżej ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, nadal zwanej w skrócie: u.d.i.p.
Oceniając na wstępie dopuszczalność skargi, podkreślić należy, że jej wniesienie nie było ograniczone terminem, jak również - wbrew stanowisku organu - nie musiało być poprzedzone żadnym środkiem zaskarżenia. Znajdująca w sprawie zastosowanie ustawa o dostępie do informacji publicznej, która reguluje w sposób kompleksowy dostęp do tej informacji, nie przewiduje środka zaskarżenia w tym zakresie. Ustalony w art. 53 § 2b P.p.s.a. wymóg wniesienia ponaglenia odnieść należy do bezczynności organu odnośnie do spraw rozpoznawanych w trybie K.p.a. Stosownie zaś do art. 16 ust. 1 i ust. 2 u.d.i.p. przepisy K.p.a. stosuje się jedynie do decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej oraz o umorzeniu postępowania o udostępnienie informacji publicznej. Powyższe oznacza, że nie mają one zastosowania do faz poprzedzających wydanie decyzji i tym samym w przypadku bezczynności w sprawach dotyczących udzielania informacji publicznej brak jest podstaw do stosowania art. 37 K.p.a.
Skarga wniesiona w niniejszej sprawie była więc dopuszczalna i podlegała rozpoznaniu. Na podstawie art. 119 pkt 4 oraz art. 120 P.p.s.a. rozpoznanie skargi nastąpiło w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym, w składzie trzech sędziów.
Wskazać należy, że w przypadku skargi na bezczynność co do udostępnienia informacji publicznej obowiązkiem sądu jest zbadanie, czy sprawa mieści się w zakresie podmiotowym i przedmiotowym u.d.i.p. Dopiero stwierdzenie, że podmiot, do którego zwrócił się skarżący, był zobowiązany do udzielenia informacji publicznej oraz że żądana przez skarżącego informacja miała charakter informacji publicznej w rozumieniu przepisów u.d.i.p., pozwala na dokonanie oceny, czy w konkretnej sprawie można skutecznie zarzucić wskazanemu podmiotowi bezczynność.
Zdaniem Sądu w świetle art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. nie budzi wątpliwości, że Opolski Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej w Opolu jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej. Zgodnie bowiem z tym przepisem obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności organy władzy publicznej. Przepis art. 11 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej (Dz. U. z 2022 r. poz. 1969, z późn. zm.) stanowi, że zadania i kompetencje Państwowej Straży Pożarnej na obszarze województwa wykonują wojewoda przy pomocy komendanta wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej, jako kierownika straży wchodzącej w skład zespolonej administracji rządowej w województwie. Komendant ten wykonuje w imieniu wojewody zadania i kompetencje określone w ustawach (art. 11 ust. 2 ww. ustawy). Na podstawie art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Komendant jest więc zobowiązany do udostępniania informacji publicznej będącej w jego posiadaniu.
Nie jest również sporne w niniejszej sprawie, że objęta wnioskiem informacja stanowi informację publiczną. Pojęcie informacji publicznej zdefiniowane zostało w art. 1 ust. 1 u.d.i.p., zgodnie z którym informację publiczną stanowi każda informacja o sprawach publicznych. Jego doprecyzowaniem jest art. 6 ust. 1 u.d.i.p., który wymienia rodzaje spraw, jakich mogą dotyczyć informacje o charakterze publicznym. Udostępnieniu podlega więc informacja o podmiotach zobowiązanych do udostępniania informacji publicznej, w tym o majątku, którym dysponują i zasadach ich funkcjonowania (art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. f i pkt 3 u.d.i.p.). Przepis art. 6 ust. 1 u.d.i.p. zawiera jednak tylko przykładowy katalog spraw i dlatego dla prawidłowego ustalenia znaczenia tego pojęcia uwzględnić należy także zapisy Konstytucji RP, która w art. 61 ust. 1 ustala prawo obywatela do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne, a także o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, oraz innych osób i jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Na podstawie wskazanych przepisów przyjąć trzeba, że informacją publiczną jest każda informacja wytworzona przez władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne oraz inne podmioty, które wykonują funkcje publiczne lub gospodarują mieniem publicznym, jak również informacje odnoszące się do wspomnianych władz, osób i innych podmiotów, niezależnie od tego przez kogo zostały wytworzone. Dostrzec również trzeba, że przepis art. 19a ust. 1 powołanej wyżej ustawy o Państwowej Straży Pożarnej przewiduje, że koszty związane z funkcjonowaniem Państwowej Straży Pożarnej są pokrywane z budżetu państwa. Zgodnie zaś z zasadą wyrażoną w art. 33 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2023 r. poz. 1270, z późn. zm.), gospodarka środkami publicznymi jest jawna. Natomiast w orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalony jest pogląd, że zasada jawności publicznej gospodarki finansowej stanowi jedną z gwarancji realizacji konstytucyjnej zasady prawa do informacji o działalności organów władzy publicznej (por. przykładowo wyrok NSA: z dnia 14 lutego 2020 r., sygn. akt I OSK 578/19 i z dnia 10 grudnia 2019 r., sygn. akt I OSK 240/19, wszystkie orzeczenia powołane w uzasadnieniu dostępne są na stronie internetowej Centralnej Bazy Orzeczeń Sądów Administracyjnych - http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Mając na uwadze powyższe Sąd uznał, że żądane przez skarżącego we wniosku z dnia 29 maja 2023 r. informacje dotyczące ilości otrzymanych środków budżetowych jako stanowiące informacje o wysokości środków pieniężnych pochodzących z zasobów publicznych, którymi dysponuje organ, są informacją publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Mieszczą się bowiem w pojęciu zasad funkcjonowania podmiotu, o którym mowa w art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. (art. 6 ust. 1 pkt 3 u.d.i.p.) w odniesieniu do majątku, którym dysponuje (art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. f u.d.i.p.). Natomiast przesądzenie, że informacja objęta skutecznie złożonym przez skarżącego wnioskiem stanowi informację publiczną oraz że Komendant jest podmiotem, na którym ciąży obowiązek udostępnienia informacji publicznej, powoduje, iż w sprawie podmiot ten zobowiązany był do załatwienia opisanego wniosku w trybie przewidzianym przepisami u.d.i.p.
W związku z tym wyjaśnienia wymaga, że zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udostępnienie informacji na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z wyjątkiem sytuacji przewidzianej w art. 13 ust. 2 i art. 15 ust. 2 u.d.i.p. Udostępnienie informacji publicznej jest czynnością materialno-techniczną. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona we wskazanym terminie, to - wedle art. 13 ust. 2 u.d.i.p. - podmiot zobowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. Podmiot zobowiązany może również odmówić udostępnienia tej informacji z uwagi na wystąpienie okoliczności określonych w art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p. Zgodnie z tym przepisem prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych (ust. 1). Prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz w przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa (ust. 2). Odmowa taka następuje w formie decyzji administracyjnej. Dodać tylko można, że w sytuacji, gdy organ wnioskowaną informacją nie dysponuje albo żądana informacja nie stanowi informacji publicznej w rozumieniu ustawy, to jest zobligowany powiadomić pisemnie o tym fakcie wnioskodawcę.
Uwzględniając przytoczone regulacje prawne, przyjąć trzeba, że o bezczynności w udostępnieniu informacji publicznej można mówić w sytuacji, gdy zobowiązany do udzielenia tej informacji podmiot nie podejmuje w przewidzianym w ustawie terminie odpowiednich czynności, tj. nie udostępnia informacji w formie czynności materialno-technicznej lub nie wydaje decyzji o odmowie jej udzielenia, bądź też w przypadku, gdy informacja publiczna nie może być udostępniona w sposób lub w formie określonych we wniosku, a organ nie wydaje decyzji o umorzeniu postępowania zgodnie z art. 14 ust. 2 u.d.i.p. Przy czym dla oceny zasadności skargi na bezczynność nie mają znaczenia okoliczności, z jakich powodów określone działanie nie zostało podjęte, a w szczególności, czy bezczynność została spowodowana zawinioną lub niezawinioną opieszałością organu. Wniesienie skargi jest zatem uzasadnione nie tylko w przypadku niedotrzymania terminu załatwienia sprawy, ale także w razie odmowy podjęcia określonego działania, mimo istnienia w tym względzie ustawowego obowiązku, choćby podmiot mylnie sądził, że zachodzą okoliczności, które uwalniają go od obowiązku prowadzenia postępowania w konkretnej sprawie i zakończenia go wydaniem decyzji administracyjnej lub innego aktu czy czynności (por. wyrok NSA z dnia 10 grudnia 2015 r., sygn. akt I OSK 675/15).
Odnosząc powyższe do okoliczności rozpoznawanej sprawy Sąd stwierdził na podstawie materiału dokumentacyjnego sprawy, że organ nie udzielił odpowiedzi na wniosek skarżącego w wymaganym terminie 14 dni, który rozpoczął bieg po wpłynięciu wniosku do organu - co miało miejsce w dniu 29 maja 2023 r. i zakończył się dnia 12 czerwca 2023 r. W konsekwencji więc Komendant dopuścił się bezczynności w zakresie udostępnienia informacji publicznej. Natomiast, w ocenie Sądu, okoliczność wystąpienia w organie problemów związanych z brakami kadrowymi czy też dużą ilością bieżących spraw służbowych, pozostaje bez wpływu na ustalenie, że w sprawie mamy do czynienia z obiektywnym stanem bezczynności podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej, polegającym na nieudzieleniu odpowiedzi wnioskodawcy w terminie określonym w przepisach u.d.i.p.
Bezczynność organu istniała również w dniu wniesienia skargi. Jak wynika z akt sprawy, organ dopiero pismem z dnia 14 czerwca 2023 r. udzielił skarżącemu odpowiedź na wniosek i doręczył ją prawidłowo na adres ePUAP, co potwierdził sam wnioskodawca w piśmie z dnia 9 sierpnia 2023 r. Wnioskowana informacja została zatem udostępniona skarżącemu z przekroczeniem terminu przewidzianego w art. 13 ust. 1 u.d.i.p., co stanowi podstawę do stwierdzania, że organ dopuścił się bezczynności.
Wyjaśnić również należy, że celem skargi na bezczynność w przypadku wniosku o udostępnienie informacji publicznej jest doprowadzenie do podjęcia czynności lub aktu przez podmiot zobowiązany do działania wynikającego z przepisów u.d.i.p. W związku z udzieleniem skarżącemu w dniu 14 czerwca 2023 r. żądanej informacji, tj. przed wydaniem przez Sądu wyroku w sprawie, doszło do ustania stanu bezczynności, który istniał w dniu wniesienia skargi. Tym samym bezprzedmiotowe stało się orzekanie przez Sąd o zobowiązaniu organu do załatwienia wniosku skarżącego, stosownie do art. 149 § 1 pkt 1 P.p.s.a. W konsekwencji Sąd, działając na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a., umorzył jako bezprzedmiotowe postępowanie w tym zakresie, orzekając o powyższym w punkcie 1 wyroku.
Skoro zaś, jak wykazano wcześniej, na dzień złożenia skargi organ pozostawał w bezczynności, bo nie zareagował w terminie na wniosek skarżącego, to dopuścił się bezczynności w udostępnieniu żądanych informacji publicznych, o czym orzeczono w punkcie 2 wyroku, stosownie do art. 149 § 1 pkt 3 P.p.s.a.
Likwidacja stanu bezczynności w toku postępowania sądowego nie zwalniała Sądu z obowiązku dokonania oceny, na podstawie art. 149 § 1a P.p.s.a., czy zaistniała bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Oceniając więc stopień naruszenia prawa w związku z ujawnioną bezczynnością, Sąd uznał, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. W niniejszej sprawie nie zachodzi bowiem przypadek oczywistego braku podejmowania przez organ jakichkolwiek czynności czy lekceważenia wniosku skarżącego i braku woli załatwienia sprawy, które można byłoby rozpatrywać w kategoriach rażącego naruszenia prawa, oznaczającego wadliwość kwalifikowaną, o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym. Z akt sprawy wynika, że Komendant - wprawdzie z uchybieniem 14-dniowego terminu na udostępnienie informacji publicznej - ale zareagował na wniosek skarżącego i udzielił mu odpowiedź w dniu 14 czerwca 2023 r. Z tych przyczyn Sąd - na podstawie art. 149 § 1a P.p.s.a. - orzekł jak w punkcie 3 wyroku.
Sąd, biorąc pod uwagę powyższe okoliczności, nie znalazł też podstaw do przyznania skarżącemu odpowiedniej sumy pieniężnej na podstawie przepisu art. 149 § 2 P.p.s.a. i w tym zakresie, na podstawie art. 151 P.p.s.a., skargę oddalił (pkt 4 wyroku).
Z kolei na podstawie art. 200 P.p.s.a. Sąd orzekł w punkcie 5 wyroku o kosztach postępowania, które obejmują wpis od skargi uiszczony w kwocie 100 zł.