IV SAB/Wa 28/06

IV SAB/Wa 28/06 - Postanowienie WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2006-05-29
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-02-17
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Alina Balicka
Aneta Opyrchał /sprawozdawca/
Anna Szymańska /przewodniczący/
Symbol z opisem
645  Sprawy nieobjęte symbolami podstawowymi 601644 oraz od 646-652
Skarżony organ
Dyrektor Aresztu Śledczego~Inne
Treść wyniku
Odrzucono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący asesor WSA Anna Szymańska, Sędziowie sędzia WSA Alina Balicka, asesor WSA Aneta Opyrchał (spr.), Protokolant Piotr Jędrasik, po rozpoznaniu w dniu 29 maja 2006 r. na rozprawie sprawy ze skargi E. D. na bezczynność Dyrektora Aresztu Śledczego w O. w przedmiocie wydania zaświadczenia żądanej treści p o s t a n a w i a: - odrzucić skargę -
Uzasadnienie
E. D. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie pismem procesowym z dnia 28 grudnia 2005r. skargę na bezczynność Dyrektora Aresztu Śledczego w O. w przedmiocie wydania zaświadczenia żądanej treści. W skardze zawarł żądanie nakazania wydania przez Dyrektora Aresztu Śledczego zaświadczenia, spełniającego wymogi dokumentu urzędowego, o wpływie i rejestracji pism od niego pochodzących, a datowanych na dzień: 9 czerwca 2003r., 18/22 grudnia 2003r. oraz 31 grudnia 2003r. Podniósł, iż kilkakrotnie zwracał się do ww o wydanie przedmiotowego zaświadczenia, ale bezskuteczne.
Dyrektor Aresztu Śledczego w O. - w odpowiedzi na skargę - wniósł o odrzucenie lub oddalenie skargi, ewentualnie o umorzenie postępowania jako bezprzedmiotowego. Podniósł, iż zaświadczenie żądanej treści zostało skarżącemu wydane.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Skarga jest niedopuszczalna.
Uprawnienia sądów administracyjnych, określone przepisami art. 1 i art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - zwanej dalej: P.p.s.a. (Dz.U. nr 153, poz. 1270, ze zm.) sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej oraz innych spraw, do których przepisy tejże ustawy stosuje się z mocy ustaw szczególnych (tzw. spraw sądowoadministracyjnych). Kontrola ta - stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. obejmuje m. in. orzekanie w sprawach skargi na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1 - 4 tego artykułu, tj. w sprawach w których są wydawane decyzje i postanowienia oraz w tych sprawach, w których mogą być wydawane akty (inne niż decyzje i postanowienia) lub podejmowane czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Z bezczynnością organu administracji publicznej w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.; zwanej dalej: P.p.s.a.) mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu, lub nie podjął stosownej czynności (T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2005, str. 86).
W przedmiotowej sprawie, w świetle powyższego, należało rozważyć czy działalność Dyrektor Aresztu Śledczego podlega w ogóle kontroli sądu administracyjnego, w konsekwencji czego również i jego bezczynność.
Skarga na bezczynność, stosownie do powyższego, może być wniesiona wówczas gdy w zwłoce pozostaje organ administracji publicznej. Zgodnie z normą art. 5 § 2 pkt 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 1980r., nr 9, poz. 26 ze zm.) organami administracji publicznej są ministrowie, centralne organy administracji rządowej, wojewodowie, działające w ich lub we własnym imieniu inne terenowe organy administracji rządowej (zespolonej i niezespolonej), organy jednostek samorządu terytorialnego oraz organy i podmioty wymienione w art. 1 pkt 2 tegoż Kodeksu, tj. inne organy państwowe oraz inne podmioty, gdy są one powołane z mocy prawa lub na podstawie porozumień do załatwiania spraw określonych w pkt 1 art. 1, czyli spraw indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnych.
Działalność Służby Więziennej reguluje ustawa z dnia 26 kwietnia 1996r. o Służbie Więziennej (Dz.U. z 2002r., nr 207, poz. 1761, ze zm.). Służba Więzienna realizuje, na zasadach określonych w Kodeksie karnym wykonawczym, zadania w zakresie wykonywania kar pozbawienia wolności i tymczasowego aresztowania. Jest ona umundurowaną i uzbrojoną formacją apolityczną podległą Ministrowi Sprawiedliwości, posiadającą własną strukturę organizacyjną. Zakłady karne i areszty śledcze - stosownie do art. 3 ust. 1 pkt 3 i art. 7 ust. 2 powołanej ustawy - są jednostkami organizacyjnymi Służby Więziennej, którymi kieruje dyrektor. Bezspornie zatem wymieniona jednostka organizacyjna nie mieści się w żadnej z kategorii podmiotów zaliczanych do organów administracji publicznej o jakich stanowi wyżej cytowany art. 5 § 2 pkt 3 K.p.a. Tym bardziej organem nie jest dyrektor aresztu śledczego, jako osoba mianowana do pełnienia tej funkcji przez Dyrektora Generalnego Służby Więziennej, do zakresu której działań przykładowo należy: zapewnienie praworządnego wykonywania kar pozbawienia wolności i tymczasowego aresztowania, zapewnienie bezpieczeństwa i porządku w podległej jednostce, racjonalne wykorzystanie środków finansowych, czy zapewnienie odpowiedniego do potrzeb doboru i wykorzystania kadry (art. 7 ust. 3 i 5 ustawy o Służbie Więziennej).
Skarga do sądu administracyjnego jest dopuszczalna, na gruncie ustawy o Służbie Więziennej, tylko od orzeczenia sądu dyscyplinarnego, o czym stanowi art. 132a ust. 1 tej ustawy. Zatem jest to przypadek z kategorii spraw, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, czyli z zakresu art. 3 § 3 P.p.s.a.
Z wyżej przytoczonych względów skargę na bezczynność Dyrektora Aresztu Śledczego należało uznać za niedopuszczalną, albowiem jego działalność, jako kierującego jednostką organizacyjną - Aresztem Śledczym w O., jak i działalność samej jednostki - nie podlega kontroli sądu administracyjnego. Adresatem spraw związanych ewentualnie z działalnością dyrektora aresztu śledczego i jednostki, którą kieruje winny być jednostki sprawujące nadzór, w konsekwencji i organ administracji publicznej, któremu Służba Więzienna podlega, czyli Minister Sprawiedliwości.
Nadto zauważa się, iż w dniu [...] maja 2005r. Dyrektor Aresztu Śledczego w O., pomimo braku uprawnień do wydawania zaświadczeń (z regulacji art. 217-220 K.p.a.) wydał skarżącemu "zaświadczenie" zgodne z jego żądaniem.
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270, ze zm.), orzeczono jak w sentencji.