II SAB/Gl 55/23

II SAB/Gl 55/23 - Wyrok WSA w Gliwicach
Data orzeczenia
2023-07-05
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-04-13
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Sędziowie
Edyta Kędzierska
Grzegorz Dobrowolski /przewodniczący/
Wojciech Gapiński /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6153 Warunki zabudowy  terenu
658
Hasła tematyczne
Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ
Prezydent Miasta
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 503
art. 52 ust. 2,  art. 64 ust. 1
Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t. j.)
Dz.U. 2023 poz 775
art. 35,  art. 37
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.)
Dz.U. 2023 poz 259
art. 119 pkt 4,  art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Dobrowolski, Sędziowie Sędzia WSA Wojciech Gapiński (spr.), Sędzia WSA Edyta Kędzierska, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 5 lipca 2023 r. sprawy ze skargi R. S. na bezczynność Prezydenta Miasta S. w przedmiocie wniosku o ustalenie warunków zabudowy terenu oddala skargę.
Uzasadnienie
R. S. (dalej – Skarżący, Inwestor) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę z dnia 10 marca 2023 r. na bezczynność Prezydenta Miasta S. (dalej – Prezydent Miasta, organ) w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego polegającego na budowie budynku produkcyjno-magazynowego wraz z garażem i parkingiem, przewidywanej do realizacji w S. przy ul. [...] na działkach o nr 1 i 2. Zawarł w niej żądanie: 1) zobowiązania Prezydenta Miasta do rozpoznania sprawy w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy w terminie miesiąca, 2) rozpoznania skargi w trybie uproszczonym, 3) zasądzenia zwrotu kosztów postępowania sądowego według norm prawem przepisanych.
W motywach skargi przedstawiono przebieg sprawy wskazując, że wnioskiem z dnia 14 grudnia 2022 r. Inwestor zwrócił się do organu o ustalenie warunków zabudowy dla wspomnianego przedsięwzięcia. Następnie Prezydent Miasta pismem z dnia 23 grudnia 2022 r. wezwał go do uzupełnienia podania w terminie 7 dni w zakresie określenia jakiego rodzaju produkcja odbywać się będzie w projektowanym budynku oraz co będzie w nim magazynowane. Odpowiadając na nie Skarżący pismem z dnia 9 stycznia 2023 r. poinformował, że inwestycja nie ma jeszcze sprecyzowanego rodzaju produkcji, co w konsekwencji uniemożliwia również wskazanie przedmiotów, które będą w nim magazynowane. Zaznaczył przy tym, że działalność w nim prowadzona nie będzie wymagała uzyskania decyzji środowiskowej. Prezydent Miasta uznając, że wniosek nie został uzupełniony w zakresie wskazanym w wezwaniu, pismem z dnia 18 stycznia 2023 r. poinformował Skarżącego o jego pozostawieniu bez rozpatrzeniu.
W dalszej części skargi Inwestor wyraził pogląd, że złożony wniosek spełnia wymagania formalne, a tym samym winien być rozpatrzony merytorycznie. Jego zdaniem, art. 54 pkt 1 w związku z art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 977 z późn. zm. – dalej u.p.z.p.) wymaga wyłącznie określenia rodzaju inwestycji przy zastosowaniu nazewnictwa zawartego w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy (Dz.U. Nr 164, poz. 1589 – dalej r.o.n.). Według Skarżącego, powinności tej sprostał wskazując w podaniu, że planowana inwestycja dotyczy budynku produkcyjno-magazynowego. Natomiast, w jego opinii, organ nie był uprawniony do żądania podania konkretnego rodzaju produkcji, która ma być w przyszłości prowadzona w tym budynku. Jak stwierdził Inwestor, błąd w tym zakresie doprowadził do nieuzasadnionego pozostawienia jego podania bez rozpatrzenia.
W odpowiedzi na skargę z dnia 7 kwietnia 2023 r. organ wniósł o jej oddalenie. W jej uzasadnieniu wyjaśniono, że obowiązkiem organu jest dokonanie weryfikacji wniosku pod kątem spełniania wymogów formalnych, a więc i tych wynikających z art. 52 ust 2 pkt 2 u.p.z.p. Przepis ten wymaga przedstawienia we wniosku charakterystyki inwestycji obejmującej m.in. wskazania planowanego sposobu zagospodarowania terenu oraz charakterystyki zabudowy i zagospodarowania terenu, w tym przeznaczenia i gabarytów projektowanych obiektów budowlanych, a także określenia charakterystycznych parametrów technicznych inwestycji i danych charakteryzujących jej wpływ na środowisko. Informacje te – jak podkreślił organ - są niezbędne, gdyż decyzja o warunkach zabudowy wydawana jest dla konkretnego zamierzenia, a zatem określenie rodzaju produkcji jaki ma się odbywać w projektowanym budynku oraz co będzie w nim składowane (przeznaczenie obiektu) jest elementem kluczowym dla prowadzenia takiego postępowania, w tym również w kontekście uzyskania ewentualnych innych decyzji, zgód bądź pozwoleń. Z tego też względu, zdaniem Prezydenta Miasta, brak uzupełnienia wniosku we wskazanym zakresie uzasadniało jego pozostawienie bez rozpatrzenia, a to nie może być utożsamiane z bezczynnością organu.
W końcowej części odpowiedzi na skargę organ z daleko posuniętej ostrożności procesowej wskazał na pogląd pojawiający się w orzecznictwie sądów administracyjnych mówiący, że czynność z art. 64 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 775 z późn. zm. – dalej k.p.a.) polegająca na pozostawieniu podania bez rozpoznania należy zaliczyć do aktów lub czynności w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Przyjęcie powyższego poglądu, w opinii organu, wobec sposobu sformułowania skargi, uzasadnia jej odrzucenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Niniejsza sprawa dotyczy bezczynności Prezydenta Miasta w sprawie dotyczącej ustalenia warunków zabudowy dla przedsięwzięcia polegającego na budowie budynku produkcyjno-magazynowego wraz z garażem i parkingiem.
Na wstępie należy dokonać zastrzeżenia co do zakresu niniejszej sprawy. Otóż w przypadku skargi na bezczynność organu przedmiotem kontroli sądowej nie jest określony akt lub czynność organu administracji publicznej, spośród wymienionych w przepisach art. 3 § 2 pkt 1-4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 259 z późn. zm. – dalej p.p.s.a.), lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie (zob. uchwała NSA z dnia 3 września 2013 r. sygn. akt I OPS 2/13, ONSAiWSA 2014, nr 1, poz. 2). Zatem dla uznania bezczynności konieczne jest ustalenie w pierwszej kolejności, czy w danym stanie faktycznym na organie administracji publicznej spoczywa obowiązek wydania aktu lub dokonania czynności kończących postępowanie, a następnie czy uczyniono to w przepisanym terminie, a dalej czy ewentualne opóźnienie jest usprawiedliwione (zob. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 21 listopada 2018 r. sygn. akt IV SAB/Wr 134/19, Lex nr 2768759). W tej sytuacji kontrola sądowa obejmuje wyłącznie wniosek o ustalenie warunków zabudowy w zakresie jego formalnej prawidłowości, gdyż tylko takie podanie wszczyna postępowanie administracyjne, a w konsekwencji wyjaśnieniu podlegać będzie kwestia, czy organ zasadnie pozostawił bez rozpatrzenia podanie Skarżącego.
Przystępując do rozważań należy nade wszystko wyjaśnić co należy rozumieć pod pojęciem bezczynności organu oraz pod pojęciem przewlekłego prowadzenia postępowania. Zgodnie z art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a. o bezczynności organu można mówić w sytuacji, gdy nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub przepisach szczególnych, ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 k.p.a. Z kolei, przewlekłość postępowania oznacza stan, w którym postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (art. 37 § 1 pkt 2 k.p.a.). To ustawowe rozumienie przedstawionych pojęć jest zbieżne z ich postrzeganiem w nauce prawa i postępowania administracyjnego oraz w judykaturze.
Nie ulega wątpliwości, że w znaczeniu językowym, desygnatem określenia "bezczynny" jest sformułowanie "niewykonujący celowego zajęcia", czy "nic nierobiący" (zob. B. Dunaj red. Słownik współczesnego języka polskiego, t. 1, Warszawa 1998, s. 48). Z kolei w doktrynie definiuje się bezczynność organu administracji publicznej jako niewykonanie przez ten organ kompetencji w terminie wskazanym ustawą lub w sytuacji objętej hipotezą normy (zob. P. Dobosz, Milczenie i bezczynność w prawie administracyjnym, Kraków 2011, s. 73).
Zachowanie to wykazuje pewne podobieństwo do przewlekłości działania sprawiające, że niekiedy - w ujęciu teoretycznym - bezczynność organu klasyfikuje się jako przejaw przewlekłości postępowania. Jak bowiem stwierdza P. Dobosz, przewlekłość postępowania może przybierać trojakiego rodzaju postać: statyczną, dynamiczną oraz mieszaną (P. Dobosz, op. cit., s. 73). Do klasyfikacji tej w swoich rozważaniach nawiązuje także J.P. Tarno (zob. J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2012, s. 45).
Przewlekłość statyczna jest synonimem bezczynności - wyraża się ona zanikiem jakichkolwiek działań podejmowanych przez organ administracyjny czy sądowy, po wszczęciu postępowania. Z kolei, przewlekłość dynamiczna przyjmuje formę nadczynności organu - w trakcie postępowania podejmowane są z dużym natężeniem czynności procesowe, które jednak nie przybliżają tej procedury do zakończenia. Sprowadza się ona więc do podejmowania czynności zbędnych. Natomiast postać mieszana przewlekłości przejawia się zmieniającym się natężeniem czynności podejmowanych przez organ administracji publicznej. W tym wypadku bezczynność organu przeplata się z jego nadaktywnością i wykonywaniem czynności zbędnych (P. Dobosz, op. cit., s. 73 - 75).
W charakterystyczny sposób bezczynność organu ujął J.P. Tarno stwierdzając, że w przypadku jej wystąpienia i skargi na to zachowanie, przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie (J.P. Tarno, op. cit., s. 43). W podobny sposób bezczynność zdefiniował Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi przyjmując, iż ma ona miejsce w sytuacji, gdy w prawnie ustalonym terminie organ administracji publicznej nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale mimo istnienia ustawowego obowiązku nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności (zob. wyrok WSA w Łodzi z dnia 13 grudnia 2016 r. sygn. akt I SAB/Łd 9/16, Lex nr 2187122).
Z kolei, przewlekłe prowadzenie postępowania wyraża się jego nieefektywnością - polega na wykonywaniu czynności zbędnych, bądź na wykonywaniu czynności pozornych, a także na powstrzymywaniu się od podejmowania czynności niezbędnych do rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy. W konsekwencji, prowadzi to do nieracjonalnego przedłużenia terminu załatwienia sprawy (J.P. Tarno, op, cit., s. 44). W podobny sposób przewlekłość zdefiniował Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie przyjmując, że ma ona miejsce w sytuacji, gdy organ nie załatwia sprawy w terminie, nie pozostając jednocześnie w bezczynności, a podejmowane przez ten organ czynności procesowe nie charakteryzują się koncentracją niezbędną w świetle zasady szybkości postępowania, względnie mają charakter czynności pozornych, nieistotnych dla merytorycznego załatwienia sprawy (zob. wyrok WSA w Szczecinie z dnia 19 stycznia 2017 r. sygn. akt I SAB/Sz 12/18, Lex nr 2220877).
Zgodnie z art. 149 § 1 p.p.s.a., sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 p.p.s.a. albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a p.p.s.a.:
1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności;
2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa;
3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania.
Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.).
W przypadku, o którym mowa w art. 149 § 1 pkt 1 i 2, sąd może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego (art. 149 § 1b p.p.s.a.). Stosownie zaś do art. 149 § 2 p.p.s.a., sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a.
Z powyższego wynika, że możliwość wniesienia skargi na bezczynność i przewlekłość postępowania jest w istocie czasowo ograniczona, a mianowicie skarga może zostać złożona jedynie w czasie trwania niepożądanego stanu bezczynności lub przewlekłości. Innymi słowy, można ją złożyć do czasu wydania decyzji, postanowienia czy załatwienia sprawy w inny prawem przewidziany sposób. Takie stanowisko prezentowane jest konsekwentnie w judykaturze (zob. uchwała NSA z dnia 22 czerwca 2020 r. sygn. akt II OPS 5/19, ONSAiWSA 2020/6/79; postanowienie NSA z dnia 2 września 2020 r. sygn. akt II OSK 3732/18, Lex nr 3067911). Zapatrywanie to wynika wprost z treści przywołanego wyżej art. 149 § 1 p.p.s.a.
Zatem termin "w każdym czasie", którym posłużył się ustawodawca w art. 53 § 2b p.p.s.a., a który jest właściwy do wniesienia skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, musi być postrzegany w aspekcie trwającego w dacie składania skargi i naruszającego czas załatwienia sprawy stanu postępowania administracyjnego, co prowadzi do wniosku, że możliwość wniesienia skargi do sądu administracyjnego na bezczynność, z przyczyn związanych z prawną konstrukcją i istotą bezczynności, obejmuje przedział czasowy od zaistnienia stanu bezczynności "oprotestowanego" wniesionym ponagleniem, aż do załatwienia sprawy, której bezczynność dotyczy (zob. P. Dobosz, Milczenie i bezczynność w prawie administracyjnym, Kraków 2011, s. 326).
Dodać trzeba, że zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej sprawowana przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. W tym zakresie przedmiotem kontroli sądowej nie jest objęty określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie (wydać rozstrzygnięcie kończące postępowanie), w określonym przez prawo terminie.
Jak wynika z treści pisma organu z dnia 18 stycznia 2023 r. o pozostawieniu bez rozpatrzenia wniosku zdecydował brak określenia rodzaju produkcji jaka będzie prowadzona w projektowanym budynku oraz brak wskazania, co będzie w nim magazynowane. Według organu, zagadnienia te winny być zawarte we wniosku o ustalenie warunków zabudowy, a ich nieuzupełnienie w zakreślonym terminie determinuje negatywne dla Skarżącego następstwa, o czym został pouczony w wezwaniu do usunięcia braków formalnych podania.
Zatem rozstrzygnięcia wymaga to, czy materia określona we wspomnianym zawiadomieniu z dnia 18 stycznia 2023 r. jest obligatoryjnym elementem wniosku o ustalenie warunków zabudowy. W tym celu należy sięgnąć do art. 52 ust. 2 w związku z art. 64 ust. 1 u.p.z.p., który wymienia elementu takiego podania. Zgodnie z nim (pomijając wymagania dotyczące lokalizacji składowiska odpadów) wniosek o ustalenie warunków zabudowy powinien zawierać:
1) mapę zasadniczą lub, w przypadku jej braku, mapę ewidencyjną, pochodzące z państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, obejmujące teren, którego wniosek dotyczy, wraz z obszarem, na który inwestycja będzie oddziaływać, w skali 1:500 lub 1:1000, a w stosunku do inwestycji liniowych również w skali 1:2000, w postaci: a) elektronicznej - w obowiązującym państwowym systemie odniesień przestrzennych albo b) papierowej;
1a) określenie granic terenu objętego wnioskiem;
2) charakterystykę inwestycji, obejmującą:
a) określenie zapotrzebowania na wodę, energię oraz sposobu odprowadzania lub oczyszczania ścieków, a także innych potrzeb w zakresie infrastruktury technicznej, a w razie potrzeby również sposobu unieszkodliwiania odpadów,
b) określenie planowanego sposobu zagospodarowania terenu oraz charakterystyki zabudowy i zagospodarowania terenu, w tym przeznaczenia i gabarytów projektowanych obiektów budowlanych oraz powierzchni terenu podlegającej przekształceniu, przedstawione w formie opisowej i graficznej,
c) określenie charakterystycznych parametrów technicznych inwestycji oraz dane charakteryzujące jej wpływ na środowisko.
Z brzmienia art. 52 ust. 2 w związku z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. określającego wymagania dotyczące zawartości części opisowej wniosku o ustalenie warunków zabudowy wynika, że wniosek ten musi zawierać informację o cechach urbanistycznych, technicznych i infrastrukturalnych planowanej inwestycji, w celu umożliwienia zbadania ich zgodności z przepisami u.p.z.p. oraz ustaw szczególnych. Charakterystyka urbanistyczna zamierzonej inwestycji musi pozwalać na stwierdzenie, czy zamierzenie to jest zgodne z zasadą dobrego sąsiedztwa, czyli czy można tę inwestycję dostosować do parametrów, cech i wskaźników istniejącej już w danym miejscu zabudowy (zob. wyrok WSA w Warszawie z dnia 8 sierpnia 2006 r. sygn. akt IV SA/Wa 886/2006, LexisNexis nr 8055759, a także K. Buczyński [w:] J. Dziedzic-Bukowska, J. Jaworski, P. Sosnowski, K. Buczyński, Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz, LexisNexis 2014, art. 52). W ramach tej charakterystyki zachodzi potrzeba określenia konkretnego rodzaju usług lub też rodzaju produkcji, która ma być realizowana w ramach planowanej inwestycji. Ustalenie powyższych okoliczności jest konieczne w celu dokonania rzetelnej i obiektywnej analizy, czy przeznaczenie i sposób wykorzystania nieruchomości będzie zgodne z ładem przestrzennym (zob. wyrok NSA z dnia 13 lutego 2018 r. sygn. akt II OSK 965/16, Lex nr 2483989). Zatem udzielenie tych informacji - zgodnie z wymogiem art. 52 ust. 2 u.p.z.p. – ma umożliwić ocenę występowania tzw. "dobrego sąsiedztwa", tj. czy dany rodzaj działalności produkcyjnej nie pozostaje w sprzeczności z funkcją terenu występująca w obszarze analizowanym (zob. wyrok NSA z dnia 13 lutego 2018 r. sygn. akt II OSK 965/16, Lex nr 2483989).
Mając na uwadze powyższe rozważania nie można zgodzić się ze stanowiskiem Inwestora, że składając wniosek o ustalanie warunków zabudowy nie był zobligowany do wskazania rodzaju planowanej działalności gospodarczej, która ma być prowadzona w przewidzianym do realizacji budynku (zob. wyrok NSA z dnia 11 października 2022 r. sygn. akt II OSK 3537/19, Lex nr 3556767). Ograniczenie opisu inwestycji wyłącznie do określenia, że jest to "budynek produkcyjno-magazynowy" nie czyni zadość powinności wynikającej z art. 52 ust. 2 pkt 2 u.p.z.p.
Nie sposób również nie dostrzec, że na organie spoczywa obowiązek dokonania oceny, czy inwestor jest zobligowany do uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Skoro organ lokalizacyjny musi badać, czy istnieje wymóg dołączenia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach ze względu na środowiskową kwalifikację przedsięwzięcia, to oznacza, że przedłożone przez inwestora dane muszą być wystarczające dla dokonania takiej oceny. Okoliczność ta dodatkowo wzmacnia wcześniejsze uwagi co do potrzeby wskazania rodzaju działalności, jaka ma być prowadzona w planowanym budynku. Mianowicie dopiero informacja o zamierzonym profilu produkcji pozwala na weryfikację przedsięwzięcia pod kątem powinności uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Nadmienić w tym miejscu należy, że stosownie do art. 71 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 1029 z późn. zm.) uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych przedsięwzięć mogących zawsze lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach następuje przed uzyskaniem decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu - wydawanej na podstawie u.p.z.p. (art. 72 ust. 1 pkt 3 ustawy środowiskowej). Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach wiąże organ wydający decyzję o warunkach zabudowy (art. 86 pkt 2 ustawy środowiskowej).
Konkludując stwierdzić należy, że okoliczności podniesione przez Prezydenta Miasta w zawiadomieniu z dnia 18 stycznia 2022 r. stanowiły braki formalne podania Inwestora, które nie zostały uzupełnione w zakreślonym 7-dniowym terminie. Tym samym organ zasadnie - stosowanie do pouczenia zawartego w wezwaniu z dnia 23 grudnia 2022 r. - pozostawił bez rozpatrzenia wniosek Skarżącego o ustalenie warunków zabudowy.
Konsekwencją tych ustaleń jest nietrafność zarzutu bezczynności organu, co uzasadnia oddalenie skargi na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 259 z późn. zm.).
Na podstawie art. 119 pkt 4 p.p.s.a. sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym. Przepis ten stanowi, że sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania.