II SAB/Gl 40/22

II SAB/Gl 40/22 - Postanowienie WSA w Gliwicach
Data orzeczenia
2022-06-06
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-04-28
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Sędziowie
Artur Żurawik /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6329 Inne o symbolu podstawowym 632
658
Hasła tematyczne
Odrzucenie skargi
Sygn. powiązane
I OSK 1590/22 - Postanowienie NSA z 2022-10-11
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Odrzucono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 329
art. 58 § 1 i  3
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Artur Żurawik po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym dnia 6 czerwca 2022 r. sprawy ze skargi Miasta R. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach w przedmiocie stwierdzenia właściwości miejscowej w sprawie ponoszenia wydatków na opiekę i wychowanie dzieci postanawia: 1) odrzucić skargę; 2) zwrócić stronie skarżącej kwotę 100 (sto) zł uiszczoną tytułem wpisu od skargi.
Uzasadnienie
Pismem z dnia 23 marca 2022 r. Miasto R. (dalej: "strona skarżąca"), reprezentowane przez fachowego pełnomocnika, wniosło do tut. Sądu skargę bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach w przedmiocie stwierdzenia właściwości miejscowej w sprawie ponoszenia wydatków na opiekę i wychowanie dzieci.
W uzasadnieniu skargi strona skarżąca wskazała, że wnioskiem z 24 listopada 2021 r. zwróciła się do organu o rozstrzygnięcie sporu o właściwość pomiędzy skarżącą, Powiatem [...] i Miastem S. w sprawie ponoszenia wydatków na utrzymanie dzieci – R. D. i S. B. w rodzinie zastępczej. Organ nie rozpoznał powyższego wniosku informując jedynie stronę skarżącą, że spór o właściwość o którym mowa we wniosku został już rozpoznany orzeczeniem organu z 29 listopada 2021 r. nr SKO-PSI/41.5/720/2021/17065/MN i stanowisko to ponowił w odpowiedzi na ponaglenie. Strona skarżąca wskazała, że wniosek rozstrzygnięty powyższym orzeczeniem nie był tożsamy z wnioskiem strony skarżącej, a nadto podkreśliła, że organ w tamtym postępowaniu nie zagwarantował stronie możliwości należytego działania.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie jako niedopuszczalnej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:
Skargę w niniejszej sprawie należało uznać za niedopuszczalną.
Kognicja sądów administracyjnych została wyznaczona w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. 2022 r., poz. 329 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.). W myśl tego przepisu kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:
1) decyzje administracyjne;
2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie;
4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735, 1491 i 2052), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r. poz. 1540, 1598, 2076 i 2105), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2021 r. poz. 422, z późn. zm.), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw;
4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających;
5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a;
9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.
Skarga w niniejszej sprawie została wniesiona na bezczynność organu w przedmiocie stwierdzenia właściwości miejscowej w sprawie ponoszenia wydatków na opiekę i wychowanie dzieci. Postępowanie w tym przedmiocie prowadzone jest w oparciu o przepis art. 22 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. 2021, poz. 735 ze zm.) w zw. z art. 191 ust. 16 ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej (t.j.: Dz. U. z 2022 r., poz. 447). Zauważyć należy, że akty wydawane w ramach rozstrzygania tych sporów o właściwość nie zostały objęte zakresem kontroli sądów administracyjnych. Są to czynności wewnętrzne organów administracji publicznej, wymykające się spod kontroli za pomocą środków zaskarżenia służących na drodze administracyjnej i na drodze sądowej. W związku z tym akt taki nie może zostać zaliczony do katalogu aktów wydawanych przez organy administracji publicznej, które mogą podlegać zaskarżeniu w ramach skargi do sądu administracyjnego (por. chociażby postanowienia: WSA w Warszawie z dnia 31 lipca 2018 r., sygn. akt IV SA/Wa 2046/18; WSA w Poznaniu z dnia 10 kwietnia 2019 r., sygn. akt I SA/Po 237/19; WSA w Gliwicach z dnia 24 czerwca 2019 r., sygn. akt II SA/Gl 814/19; WSA w Olsztynie z dnia 28 czerwca 2019 r., sygn. akt II SA/Ol 441/19).
Skoro akty wydawane w ramach rozstrzygania wyżej wskazanych sporów o właściwość nie stanowią żadnego z aktów wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1-4 p.p.s.a., i nie są podejmowane w ramach postępowania administracyjnego, to w konsekwencji nie jest także dopuszczalne skarżenie bezczynności organu w zakresie ich wydania, na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 i 9 p.p.s.a.
Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego, sąd odrzuca skargę. W związku z powyższym Sąd, na mocy wskazanego przepisu i art. 58 § 3 p.p.s.a., orzekł jak w pkt 1 sentencji postanowienia. O zwrocie uiszczonego przez stronę skarżącą wpisu sądowego od skargi orzeczono w pkt 2 sentencji postanowienia na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.