II SAB/GL 118/25

II SAB/Gl 118/25 - Wyrok WSA w Gliwicach
Data orzeczenia
2025-11-20
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-07-18
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Sędziowie
Beata Kalaga-Gajewska
Edyta Kędzierska /sprawozdawca/
Krzysztof Nowak /przewodniczący/
Symbol z opisem
6091 Przywrócenie stosunków wodnych na gruncie lub wykonanie urządzeń zapobiegających szkodom
658
Hasła tematyczne
Wodne prawo
Skarżony organ
Burmistrz Miasta
Treść wyniku
Stwierdzono bezczynność organu  - art.149 par.1a ustawy - PoPPSA
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 572
art. 35,  art. 36,  art. 37
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.)
Dz.U. 2024 poz 935
art. 149 par. 1,  art. 161 par. 1 pkt 3
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Nowak, Sędziowie, Sędzia WSA Beata Kalaga-Gajewska, Sędzia WSA Edyta Kędzierska (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 20 listopada 2025 r. sprawy ze skargi B. W. i M. W. na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Burmistrza Miasta L. w przedmiocie nakazu przywrócenia stanu poprzedniego lub wykonania urządzeń zapobiegających szkodom 1. stwierdza, że Burmistrz Miasta L. dopuścił się bezczynności i przewlekłego prowadzenia postępowania, które nie miały miejsca z rażącym naruszeniem prawa, 2. umarza postępowanie sądowe w zakresie zobowiązania Burmistrza Miasta L. do wydania aktu w sprawie, 3. oddala skargę w pozostałym zakresie, 4. zasądza od Burmistrza Miasta L. na rzecz skarżących 130,10 (sto trzydzieści 10/100) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
Skarżący B. W. i M. W. wnieśli skargę na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Burmistrza Miasta L. w przedmiocie wniosku o wydanie nakazu przywrócenia stanu poprzedniego lub wykonanie urządzeń zapobiegających szkodom w związku z naruszeniem stosunków wodnych na działkach o nr [...] i nr [...] , położonych w L. . W uzasadnieniu skarżący podnieśli, że postępowanie administracyjne toczy się od 15 listopada 2024 r., po złożeniu przez nich wniosku w dniu 8 kwietnia 2024 r. Dodali, że do dnia wniesienia skargi organ nie przeprowadził niezbędnych pomiarów rzędnych terenu, pomimo wielokrotnie składanych przez nich wniosków i nie odniósł się do ich zarzutów dotyczących opinii biegłego, złożonych w piśmie z dnia 13 czerwca 2025 r. oraz nie przekazał do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach ich pisma złożonego w dniu 2 czerwca 2025 r., pomimo, że zgodnie z art. 37 § 7 Kodeksu postępowania administracyjnego, był do tego zobowiązany. Zarzucili, że organ nie zakończył postępowania, ani nie poinformował ich o dalszych działaniach w sprawie. Ponadto wskazali, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach, postanowieniem z dnia 23 czerwca 2025 r. stwierdziło przewlekłość postępowania prowadzonego przez Burmistrza Miasta L. . Pomimo upływu kolejnych tygodni, organ nie podjął istotnych czynności zmierzających do zakończenia sprawy.
W związku z tym skarżący wnieśli o stwierdzenie, że Burmistrz Miasta L. dopuścił się przewlekłego prowadzenia postępowania administracyjnego oraz bezczynności w zakresie odniesienia się do ich wniosków i zarzutów oraz o zobowiązanie organu do zakończenia postępowania w terminie 30 dni od doręczenia wyroku i o zasądzenie od organu na ich rzecz zwrotu kosztów postępowania sądowego, w tym uiszczonego wpisu.
Następnie skarżący wnieśli do sądu kolejne pisma oznaczone datą; 2 lipca 2025 r., 6 sierpnia 2025 r., 8 sierpnia 2025 r., 7 października 2025 r. 2 listopada 2025 r., 11 listopada 2025 r., w których zawarli m.in. ocenę postępowania organu w przedmiotowej sprawie. W piśmie z dnia 2 listopada 2025 r. skarżący ponadto wnieśli o uwzględnienie skargi w całości i stwierdzenie, że Burmistrz Miasta L. dopuścił się rażącej przewlekłości i bezczynności w prowadzeniu postępowania oraz o zasądzenie od organu na ich rzecz zwrotu kosztów postępowania w kwocie 500 zł, w tym kosztów poniesionych przez nich na : - dojazdy (za trzy wyjazdy - wgląd w akta sprawy oraz dwa razy złożenie repliki, łącznie 300 km w obie strony, tj. kwotę 250 zł); - koszty wysyłki korespondencji i doręczeń związanych z postępowaniem 9,80 zł + 10,30 – łącznie 20.10 zł ; - poniesione opłaty i wydatki związane z przygotowaniem oraz składaniem licznych pism procesowych (koszty materiałów biurowych, wydruków i dokumentacji fotograficznej); - nakład pracy związany z koniecznością samodzielnego opracowywania i analizowania materiału dowodowego.
W odpowiedzi na skargę organ podniósł, że skarga jest bezpodstawna, gdyż Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach postanowieniem z dnia 23 maja 2025 r. orzekło już, iż Burmistrz Miasta L. dopuścił się przewlekłego prowadzenia postępowania w przedmiotowej sprawie bez rażącego naruszenia prawa i wymieniony organ wyznaczył dodatkowy termin załatwienia sprawy do dnia 15 lipca 2025 r. Zgodnie z tym postanowieniem, decyzją Burmistrza Miasta L. z dnia 10 lipca 2025 r., postępowanie zostało zakończone.
W piśmie z dnia 25 sierpnia 2025 r. organ przedstawił wyjaśnienia dotyczące prowadzonego postępowania administracyjnego, podtrzymując stanowisko, iż wniesiona skarga jest bezpodstawna. Podniósł, że w dniu 8 kwietnia 2024 r. do Urzędu Miasta L. wpłynęło pismo skarżących dotyczące zmiany ukształtowania terenu na gruntach sąsiednich i zmiany kierunku odpływu wód opadowych na działkach nr [...] i [...] przez właścicieli działki nr [...] . W dniu 17 kwietnia 2024 r. organ zwrócił się do A. i A. D. - właścicieli działki nr [...] - o przedłożenie wyjaśnień. Wymienieni stawili się w Urzędzie Miasta L. w celu wyjaśnienia kwestii dotyczących zmiany stosunków wodnych na w/w działkach i wnieśli o przeprowadzenie wizji lokalnej. W dniu 23 kwietnia 2024 r. pracownicy UM L. , w obecności zainteresowanych stron przeprowadzili wizję lokalną, po której organ w dniu 25 kwietnia 2024 r. skierował wniosek do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w celu oceny zaistniałego stanu i przeprowadzenia kontroli dotyczącej realizacji budowy na wskazanych działkach. W dniu 13.06.2024 r. wpłynęła odpowiedź Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. stwierdzająca, że nie doszło do naruszenia prawa budowlanego na wskazanych działkach. Burmistrz Miasta L. podniósł, że stanowisko PINB oraz ustalenia pracowników UM L. ze stronami postępowania (p. W. i p. D. ) wskazywały na możliwość polubownego załatwienia sprawy i wspólnego wyrównania drogi dojazdowej, która została wykonana przez poprzednich właścicieli działki nr [...] (p. D. ) i stronę skarżącą.
Organ wskazał, że w dniu 17 października 2024 r. skarżący złożyli wniosek o wszczęcie postępowania administracyjnego w sprawie naruszenia stosunków wodnych na działce [...] , [...] i [...] . W dniu 15 listopada 2024 r. organ wszczął postępowanie administracyjne w wymienionej sprawie i zawiadomił o tym strony. Podjął ponowną próbę mediacji poprzez podjęcie rozmów ze stronami, jednak bezskutecznie. W piśmie z dnia 2 grudnia 2024 r. wezwał skarżących o złożenie zaliczki na pokrycie kosztów biegłego, w związku z treścią ich wniosku z dnia 17 października 2024 r. W dniu 2 grudnia 2024 r. wpłynęła odpowiedź skarżących, że na obecną chwilę nie ma podstaw do powołania biegłego, gdyż organ prowadzący postępowanie nie zebrał wystarczającego materiału dowodowego, na którym biegły mógłby oprzeć swoją opinię. Organ podniósł, że w związku z tym rozpoczął gromadzenie dowodów w przedmiotowej sprawie. W dniu 23 grudnia 2024 r. zwrócił się do P. Sp. z o.o. Oddział [...] z prośbą o informację dotyczącą przedmiotowych terenów i 16 stycznia 2025 r. wpłynęła odpowiedź P. . W piśmie z 7 lutego 2025 r. organ ponownie zwrócił się do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w sprawie sprawdzenia rzędnych terenu na przedmiotowych działkach w stosunku do projektów budowlanych. W dniu 5 marca 2025 r. Burmistrz Miasta L. otrzymał odpowiedź PINB, a w dniu 19 marca 2025 r. do organu wpłynęły wyjaśnienia strony postępowania - właściciela działki nr [...] – A. D. , wskazujące na brak możliwości rozwiązania konfliktu w sposób polubowny. Organ wskazał, że ze względu na złożoność sprawy, sprzeczne stanowiska i wyraźny konflikt między stronami, w dniu 26 marca 2025 r. wydał postanowienie o powołaniu biegłego sądowego. 31 marca 2025 r. zwrócił się do Zarządu [...] w K. z prośbą o udostępnienie zasobów mapowych dotyczących melioracji wodnej na przedmiotowych działkach. W dniu 24 kwietnia 2025 r. organ poinformował stronę o proponowanym przez biegłego terminie wizji lokalnej. W dniu 7 maja 2025 r. odbyła się wizja lokalna z udziałem eksperta i stron postępowania. 7 maja 2025 r. wpłynął wniosek skarżących o rozszerzenie zakresu opinii biegłego. 8 maja 2025 r. wpłynął kolejny wniosek skarżących o rozszerzenie zakresu opinii biegłego. W dniu 14 maja 2025 r. organ zawiadomił strony postępowania o wyznaczeniu nowego terminu załatwienia sprawy do dnia 15 lipca 2025 r. i odpowiedział skarżącym na ich pisma z dnia 23.04.2025, 5.05.2025, 6.05.2025, 7.05.2025, 8.05.2025 i 12.05.2025 r.
W dniu 4 czerwca 2025 r. wpłynęła do organu ekspertyza nr [...] z dnia 28 maja 2025 r., a następnie uzupełnienie ekspertyzy z dnia 20 czerwca 2025 r., po przesłanych w dniu 12.06.2025 r. zastrzeżeniach skarżącej.
W dniu 10 lipca 2025 r. Burmistrz Miasta L. wydał decyzję orzekającą o odmowie nałożenia nakazu przywrócenia stanu poprzedniego lub wykonania urządzeń zapobiegających szkodom na właścicieli nieruchomości przy ulicy [...] (działka nr [...] ).
Organ podniósł, że przedmiotowe postępowanie miało bardzo skomplikowany charakter ze względu na złożoność problemu i długotrwały konflikt sąsiedzki strony skarżącej z poprzednimi właścicielami oraz obecnymi właścicielami działki o nr ew. [...] . Wskazał, że w postępowaniu zgromadził dużą ilość dokumentów, wniosków oraz że miały miejsce ich uzupełnienia i zmiany. Podkreślił, że przedłużające się postępowanie wynikało z próby rozwiązania problemu w sposób polubowny oraz z konieczności zebrania wystarczającej ilości dowodów w celu rzetelnej oceny sytuacji.
Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym (art. 119 pkt 4 w zw. z art. 120 P.p.s.a.).
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:
Na wstępie podkreślenia wymagało, że na podstawie art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości w zakresie swojej właściwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, która według art. 1 § 2 tej ustawy – co do zasady - sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.
Natomiast zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 935), zwanej dalej P.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 – 4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a cytowanego art. 3 § 2 tej ustawy.
Ponadto podkreślenia wymagało, że zgodnie z art. 149 § 1 pkt 1 i 3, § 1a i § 2 P.p.s.a sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności, stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, a jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania, miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa.
Następnie należy podkreślić, że do skargi na bezczynność organu, znajduje zastosowanie art. 52 § 1 P.p.s.a., według którego skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Na podstawie zaś art. 52 § 2 P.p.s.a., przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie.
W przedmiotowej sprawie skarżący - w piśmie z dnia 5 maja 2025 r., wnieśli ponaglenie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach, a w związku z tym wyczerpali obligatoryjny tryb postępowania poprzedzającego złożenie skargi do sądu administracyjnego. Zgodnie bowiem z art. 37 § 1 K.p.a., na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 lub w przepisach szczególnych albo w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania, stronie służy prawo do wniesienia ponaglenia do organu wyższego stopnia (za pośrednictwem organu prowadzącego postępowanie), a jeżeli nie ma organu wyższego stopnia – do organu prowadzącego postępowanie.
Przechodząc do oceny zasadności zarzutów skargi, dotyczących bezczynności i przewlekłego prowadzenia postępowania podkreślenia wymagało, że według art. 35 § 1 i § 3 K.p.a., organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym - w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania.
Natomiast zgodnie z art. 35 § 5 K.p.a., do terminów określonych w przepisach poprzedzających nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa dla dokonania określonych czynności, okresów doręczania z wykorzystaniem publicznej usługi hybrydowej, okresów zawieszenia postępowania, okresu trwania mediacji oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo przyczyn niezależnych od organu.
Z akt administracyjnych wynika, że w sprawie z wniosku strony skarżącej z 8 kwietnia 2024 r., uzupełnionego pismem z dnia 17 października 2024 r., organ nie podejmował czynności w sposób skoncentrowany, realizujący zasadę szybkości postępowania. Organ ze znacznym opóźnieniem – bo dopiero pismem z dnia 15 listopada 2024 r. zawiadomił strony o wszczęciu postępowania w sprawie. Podkreślenia wymagało, że w wymienionym okresie – od złożenia przedmiotowego wniosku do wszczęcia postępowania - organ dokonał szeregu istotnych czynności, w tym; zwrócił się o wyjaśnienia do właścicieli działki nr [...] , przeprowadził ogL. z udziałem stron, wniósł o przeprowadzenie kontroli przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Jednakże dalsze czynności nie były podejmowane w sposób skoncentrowany, istniały pomiędzy nimi odstępy czasu, które nie były wynikiem konieczności oczekiwania na uzyskanie oświadczeń czy też dokumentów warunkujących dalsze działania organu. Następnie po zawiadomieniu stron o wszczęciu postępowania, organ przeprowadził liczne czynności zmierzające do zgromadzenia materiału dowodowego w sprawie, jednak wielokrotnie dokonywał poszczególnych czynności z naruszeniem zasady szybkości postępowania zawartej w art. 12 K.p.a. Przede wszystkim, w piśmie z dnia 19 listopada 2024 r. organ wezwał skarżących o złożenie zaliczki na pokrycie kosztów związanych z powołaniem biegłego, następnie podjął szereg działań zmierzających do uzupełnienia materiału dokumentacyjnego i dopiero w dniu 26 marca 2025 r. wydał postanowienie o powołaniu biegłego. Nie ulega zatem wątpliwości, że w tym okresie doszło do naruszenia zasady szybkości postępowania. Zarzut ten nie dotyczy jednak dalszych działań organu, po zleceniu biegłemu - pismem z dnia 7 kwietnia 2025 r. - wykonania pisemnej ekspertyzy. W dniu 7 maja 2025 r. miały miejsce ogL. z udziałem biegłego, stron postępowania i pracowników organu, a przedmiotowa ekspertyza wpłynęła do organu 4 czerwca 2025 r. W związku ze złożeniem przez skarżących, w dniu 13 czerwca 2025 r. (data wpływu do organu) zastrzeżeń do treści ekspertyzy, biegły sporządził jej uzupełnienie, które wpłynęło do organu 25 czerwca 2025 r. Organ wydał decyzję kończącą postępowanie w tej instancji – w dniu 10 lipca 2025 r., a zatem w terminie określonym w zawiadomieniu z dnia 14 maja 2025 r., wydanym na podstawie art. 36 § 1 K.p.a.
W związku ze wskazanymi wyżej okolicznościami, należało stwierdzić, że w przedmiotowej sprawie, postępowanie było prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy oraz przekroczony został termin, w ciągu którego organ zobowiązany był wydać rozstrzygnięcie w wyniku rozpoznania wniosku skarżących. Zasługiwały zatem na uwzględnienie zarzuty skargi, że doszło do przewlekłego prowadzenia postępowania oraz bezczynności wymienionego organu.
Podkreślenia bowiem wymagało, że zgodnie z art. 37 § 1 pkt 2 K.p.a., przewlekłość występuje, gdy postępowanie jest prowadzone dłużej, niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy, a według art. 37 § 1 pkt 1 K.p.a., bezczynność ma miejsce, gdy nie załatwiono sprawy w określonym terminie. Jak stwierdził NSA w wyroku z dnia 5 lipca 2012 r. sygn. akt II OSK 1031/12 - dokonując rozgraniczenia zakresu skarg na bezczynność i przewlekłość postępowania, zauważyć trzeba, iż nowelizacja ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez dodanie skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania, wymagać będzie reinterpretacji pojęcia "bezczynności", poprzez ograniczenie jego rozumienia do niewydania w terminie decyzji lub postanowienia, względnie aktu lub czynności wskazanych w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Natomiast przez pojęcie "przewlekłego prowadzenia postępowania" należy rozumieć sytuację prowadzenia postępowania w sposób nieefektywny poprzez wykonywanie czynności w dużym odstępie czasu bądź wykonywanie czynności pozornych, powodujących, że formalnie organ nie jest bezczynny (por. J. P. Tarno Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Wydanie 5. Warszawa 2012, str. 44; J. Drachal, J. Jasielski, R. Stankiewicz. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz pod red. R. Hausera i M. Wierzbowskiego, Warszawa 2011, str. 69-70), ewentualnie mnożenie przez organ czynności dowodowych ponad potrzebę wynikającą z istoty sprawy (J. Borkowski (w): B. Adamiak, J. Borkowski: Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, Warszawa 2011, str.238).
Mając zatem na uwadze powyższe okoliczności, na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 P.p.s.a. Sąd stwierdził, że Burmistrz Miasta L. dopuścił się zarówno bezczynności w załatwieniu sprawy jak i przewlekłego prowadzenia postępowania.
Jednocześnie przyjąć należało, że bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania nie miały miejsca z rażącym naruszeniem prawa. W zakresie tej oceny podkreślenia bowiem wymagało, że – zgodnie z utrwaloną linią orzecznictwa – naruszenie kwalifikowane jako rażące musi mieć pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego po prostu jako naruszenie, bądź zwykłe naruszenie. Podkreśla się także, iż dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych obowiązków, czyli także terminów załatwienia sprawy. Rażące opóźnienie w podejmowanych przez organ czynnościach ma być oczywiście pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia (por. wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2012 r. sygn. akt I OSK 675/12; postanowienie NSA z dnia 27 marca 2013 r. sygn. akt II OSK 468/13, dostępne: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
W przedmiotowej sprawie – jak wynika z przedstawionych wyżej okoliczności – zaistniały podstawy do przyjęcia oceny, że bezczynność organu i przewlekłe prowadzenie postępowania nie miały miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Podkreślenia bowiem wymagało, że do znacznego przekroczenia terminu przewidzianego dla rozpoznania sprawy doszło w wyniku wielokrotnego podejmowania przez organ czynności zmierzających do zgromadzenia materiału dowodowego w sprawie. W związku z tym okres, w którym biegł termin rozpoznania sprawy – zgodnie z art. 35 § 5 K.p.a. - wielokrotnie był wstrzymany w wyniku kolejnych czynności dokonywanych przez organ. Jednakże, jak już była o tym mowa wyżej, niejednokrotnie czynności te nie były podejmowane w sposób skoncentrowany, istniały pomiędzy nimi odstępy czasu, podczas których bieg terminu rozpoznania sprawy nie był wstrzymany i to legło u podstaw stwierdzenia, że doszło do bezczynności i przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednakże – w tych okresach, w których bieg terminu rozpoznania sprawy nie był wstrzymany, opóźnienie w podejmowanych przez organ czynnościach nie było pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia, a zatem brak było podstaw do stwierdzenia, że bezczynność organu i przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa.
Skargę należało zatem oddalić w zakresie dotyczącym wniosku o stwierdzenie, że bezczynność organu i przewlekłe prowadzenie postępowania, miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa.
Z uwagi na to, że zarzucany w skardze stan bezczynności ustał w związku z wydaniem przez organ decyzji i doręczeniem jej stronie po dniu wniesienia skargi, ale przed jej rozpoznaniem i rozstrzygnięciem przez sąd administracyjny, postępowanie sądowe w zakresie zobowiązania organu do wydania aktu administracyjnego podlegało umorzeniu na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a. (por. uchwała NSA z 26 listopada 2008 r., I OPS 6/08, ONSAiWSA 2009/4/63).
Przepis art. 200 i art. 205 § 1 P.p.s.a. stanowił podstawę rozstrzygnięcia w przedmiocie zwrotu stronie skarżącej kosztów postępowania, na które składały się poniesione w sprawie koszty sądowe. Natomiast nie zasługiwał na uwzględnienie wniosek strony skarżącej o zasądzenie zwrotu; kosztów przejazdów do sądu, poniesionych wydatków związanych z przygotowaniem oraz złożeniem licznych pism procesowych (koszty materiałów biurowych, wydruków i dokumentacji fotograficznej), a także z tytułu nakładu pracy związanej z koniecznością samodzielnego opracowania i analizy materiału dowodowego. Podkreślenia bowiem wymagało, że na podstawie art. 205 § 1 P.p.s.a., do niezbędnych kosztów postępowania prowadzonego przez stronę osobiście lub przez pełnomocnika, który nie jest adwokatem lub radcą prawnym, zalicza się poniesione przez stronę koszty sądowe, koszty przejazdów do sądu strony lub pełnomocnika oraz równowartość zarobku lub dochodu utraconego wskutek stawiennictwa w sądzie. Zgodnie zaś z art. 205 § 3 P.p.s.a., przysługujące stronie należności z tytułu kosztów przejazdów oraz utraconego zarobku lub dochodu ustala się i wypłaca według zasad określonych w przepisach działu 2 tytułu III ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz. U. z 2023 r. poz. 1144, 1532 i 1860). Natomiast na podstawie regulacji zawartych w art. 85 i art. 86 tej ustawy, które znajdują zastosowanie również do strony postępowania, zwrot kosztów podróży i zwrot wynagrodzenia za utracony zarobek lub dochód, przysługują tylko w razie stawiennictwa na wezwanie sądu. W niniejszej sprawie, nie miało miejsca wezwanie strony do stawiennictwa w sądzie, a zatem nie było podstaw do zasądzenia zwrotu kosztów przejazdu do sądu, a pozostałe wnioskowane w skardze należności, w ogóle nie zostały wymienione w cytowanych wyżej przepisach, a więc wniosek w tym zakresie również nie mógł zostać uwzględniony.
Mając powyższe na uwadze, należało orzec jak w sentencji.