II SAB/Gl 112/24

II SAB/Gl 112/24 - Wyrok WSA w Gliwicach
Data orzeczenia
2024-07-25
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-05-17
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Sędziowie
Beata Kalaga-Gajewska /przewodniczący/
Krzysztof Nowak /sprawozdawca/
Tomasz Dziuk
Symbol z opisem
6091 Przywrócenie stosunków wodnych na gruncie lub wykonanie urządzeń zapobiegających szkodom
658
Hasła tematyczne
Wodne prawo
Sygn. powiązane
III OSK 2729/24 - Wyrok NSA z 2025-11-05
III OSK 2729/22 - Wyrok NSA z 2024-01-11
II SA/Wa 2161/21 - Wyrok WSA w Warszawie z 2022-06-29
Skarżony organ
Burmistrz Miasta
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 572
art. 35, art. 36 § 1, art. 37 § 1 pkt 1, 2
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.)
Dz.U. 2024 poz 935
art. 119 pkt 4, art. 149, art. 154 § 6, art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Kalaga-Gajewska, Sędziowie Sędzia WSA Tomasz Dziuk, Sędzia WSA Krzysztof Nowak (spr.), , , po rozpoznaniu na w dniu 25 lipca 2024r. sprawy ze skargi R. W. na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Burmistrza Miasta P. w przedmiocie naruszenia stosunków wodnych na gruncie oddala skargę.
Uzasadnienie
Pismem z dnia 24 kwietnia 2024 r. R. W. (dalej jako: "Skarżący") złożył skargę na przewlekłość Burmistrza Miasta P. (dalej jako: "Burmistrz" lub "organ") w sprawie rozpoznania jego wniosku o naruszenie stosunków wodnych na nieruchomościach 1, 2 i 3 obręb K. w B. ze szkodą dla jego nieruchomości i wniósł o:
1. stwierdzenie, że Burmistrz Miasta P. dopuścił się bezczynności i przewlekłości, które miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa;
2. zobowiązanie Burmistrza Miasta P. do wydania aktu w określonym terminie;
3. przyznania od Burmistrza Miasta P. na rzecz strony skarżącej sumy pieniężnej w kwocie 5.000,00 złotych
4. zasądzenie od Burmistrza Miasta P. na rzecz strony skarżącej zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
W uzasadnieniu skargi Skarżący podniósł, że wyrokiem z dnia 22 września 2023 r., sygn. akt II SA/GI 635/23 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach po rozpatrzeniu jego skargi uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bielsku-Białej z 8 lutego 2023 r., nr [...] oraz poprzedzającą ją decyzję Burmistrza P. z dnia 10 listopada 2022 r., nr [...] w przedmiocie przywrócenia stosunków wodnych na gruncie. Wskazał, że wyrok ten stał się prawomocny z dniem 24 listopada 2023 r.
Ponieważ ponad trzy miesiące sprawa nie została załatwiona Skarżący wniósł ponaglenie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bielsku-Białej, które postanowieniem z dnia 14 marca 2024 r. orzekło, iż Burmistrz Miasta P. nie dopuścił się przewlekłego prowadzenia postępowania. Skarżący podkreślił, że do dnia złożenia niniejszej skargi sprawa ta nie została załatwiona, a w jego ocenie czynności poczynione w sprawie przez Burmistrza są opieszałe i pozorne.
Skarżący zaznaczył, że organ poinformował go o przyczynach niezałatwienia sprawy w ustawowym terminie i wskazał termin w jakim zostanie ona załatwiona, jednakże uczynił to dopiero pismem z dnia 17 stycznia 2024 r., doręczonym mu w dniu 1 lutego 2024 r., a więc dopiero po 2 miesiącach od uprawomocnienia się wyroku. Organ powiadomił go, iż przewidywany termin załatwienia sprawy, to 31 listopada 2024 r., a więc ponad rok, od wydania wyroku i wyjaśnił przyczyny niezałatwienia sprawy w terminie.
W ocenie Skarżącego przewlekłość postępowania jest oczywista, ponieważ zarówno z analizy wyroku WSA w Gliwicach w sprawie, jak i z pisma Burmistrza informującego go o terminie załatwienia sprawy wynika, iż dla wyjaśnienia sprawy koniecznym jest przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego. Skarżący nie zgadza się z organem, iż powodem przewlekłości może być fakt "uchylenia decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bielsku-Białej z 8 lutego 2023 roku Nr [...] oraz poprzedzającej ją decyzji Burmistrza P. z dnia 10 listopada 2022 roku nr [...] ww. wyrokiem WSA". Okoliczność ta bowiem w żaden sposób nie wpływa na termin załatwienia sprawy przez organ I instancji po uprawomocnieniu się wyroku tym bardziej, że konieczność przeprowadzenia ponownego postępowania dowodowego w ograniczonym zresztą zakresie, jest wyłącznie efektem, co podkreślił WSA w uzasadnieniu wyroku, wydaniem rozstrzygnięć przez organy obu instancji bez wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności sprawy.
Zdaniem Skarżącego trudno zatem uznać, iż na zlecenie sporządzenia opinii biegłego, a następnie zawiadomienie stron o możliwości zapoznania się z aktami sprawy i umożliwienie wypowiedzenia się w sprawie potrzebny jest niemal rok.
Skarżący w końcowej części uzasadnienia wyjaśnił, dlaczego uważa, że bezczynność lub przewlekłe postepowanie miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa, dlaczego organowi powinna zostać wymierzona grzywna, a jemu przyznana suma pieniężna w wysokości 5.000,00 zł.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi i przedstawił zwięźle przebieg postępowania w rozpatrywanej sprawie. Wskazał on, że postępowanie prowadzone było bez jakiejkolwiek zwłoki. Zaznaczył powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych, iż w przedmiotowym postępowaniu niezbędne było ustalenie, czy łącznie zaistniały dwie przesłanki:
- zaistniały zdarzenia wywołane przez właściciela gruntu, powodujące zmianę stosunków wodnych (rozumianych, jako zmiana kierunku kub natężenia spływu)
- wystąpił skutek w postaci szkodliwego wpływu na grunty sąsiednie.
Postępowanie było więc prowadzone w celu wykazania, czy zmiana nastąpiła oraz czy miała ona wpływ na panujące na gruncie stosunki wodne. Konieczne było zatem ustalenie, czy zaistniała zmiana pozostaje w związku przyczynowo - skutkowym z powstałą na gruncie szkodą. Organ podniósł, że w toku prowadzonego postępowania administracyjnego ustalono, że nie zaistniały żadne okoliczności łączące te dwie przesłanki i dlatego wydał decyzję nr [...], [...] z dnia 10 listopada 2022 r., umarzającą w całości postępowanie w sprawie.
Po wniesieniu odwołania do decyzji przez Skarżącego, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Bielsku-Białej decyzją znak [...] z dnia 8 lutego 2023 r., uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i w tym zakresie orzekło o odmowie nakazania Spółce N., właścicielowi działek 1; 2; 3 położonych obręb K., przywrócenia stanu poprzedniego lub wykonania urządzenia zapobiegającego szkodą na działce nr 4 położonej w B., obręb K. Na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bielsku Białej Skarżacy złożył skargę do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Gliwicach.
Wyrokiem z dnia 22 września 2023 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach o sygn. akt II SA/GI 635/23 uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bielsku-Białej i poprzedzającą ją decyzją organu I instancji.
W związku z tym faktem organ podjął ponowne czynności w sprawie kierując się wytycznymi zawartymi w wyroku WSA w Gliwicach.
Zawiadomieniem nr [...], [...] z dnia 17 stycznia 2024 r. strony postępowania zostały poinformowane o nowym terminie załatwienia sprawy, z uwagi na konieczność sporządzenia opinii hydrologicznej i potrzebę zachowania zasad i procedur wynikających z k.p.a., w tym zapewnienia stronom możliwość czynnego udziału w postępowaniu. Nowy termin załatwienia sprawy ustalono w sposób realny na dzień 30 listopada 2024 r.
Tego samego dnia, tj. 17 stycznia 2024 r. Burmistrz pismem nr [...], [...] na podstawie Regulaminu udzielania zamówień publicznych w Urzędzie Miejskim w P. zatwierdzonego Zarządzeniem nr [...] Burmistrza P. z dnia 10 lutego 2021 r., zwrócił się z prośbą o złożenie oferty cenowej na: "Opracowanie ekspertyzy hydrologicznej w sprawie naruszenia stanu wody na gruncie, na działkach ewidencyjnych o nr 1, 2, 3, 5, położonych w B., obręb K., przy ulicy [...], ze szkodą dla działki ewidencyjnej o nr 4, obręb K., położonej w B. przy ul. [...]". Termin złożenia ofert został ustalony na dzień 2 lutego 2024 r. Organ wskazał, że w ustalonym terminie została złożona jedna oferta firmy I. Sp. z o. o. z siedzibą ul. [...], [...] B.. Umową nr [...] zawartą dnia 23 lutego 2024 r. organ zlecił "Opracowanie ekspertyzy hydrologicznej w sprawie naruszenia stanu wody na gruncie, na działkach ewidencyjnych nr 1; 2; 3 i 5, położonym w B., obręb K., przy ulicy [...], ze szkodą dla działki ewidencyjnej o nr 4, obręb K., położonej w B. przy ul. [...]", z terminem realizacji do dnia 30 czerwca 2024 r.
Ponieważ 28 lutego 2024 r. skarżący złożył w organie ponaglenie na niezałatwienie w ustawowym terminie sprawy, akta sprawy wraz z ponagleniem zostały przekazane do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bielsku-Białej pismem nr [...], [...] z dnia 4 marca 2024 r.
Postanowieniem nr [...] z dnia 14 marca 2024 r. (data wpływy 27 marca 2024 r) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Bielsku-Białej stwierdziło, że organ I instancji nie dopuścił się przewlekłego prowadzenia postępowania. Organ zaznaczył, że po zwrocie akt, zawiadomieniem nr [...], [...] z dnia 10 kwietnia 2024 r. Burmistrz P. wyznaczył na dzień 30 kwietnia 2023 r. oględziny terenu. W dniu 19 kwietnia 2024 r. skarżący za pośrednictwem wiadomości e-mali zwrócił się o wyznaczenie nowego terminu oględzin terenu z uwagi na nieobecność w dniu wyznaczonych oględzin w terenie, jednocześnie poprosił o wyznaczenie oględzin w środę lub piątek. 21 kwietnia 2024 r. skarżący przesłał do organu kolejną wiadomość e-mail tym razem z wnioskiem o wyznaczenie spotkania na terenie działek, których dotyczy sprawa i na których doszło do zmiany stosunków wodnych czyli działki 1; 2; 3. Zawiadomieniem nr [...], [...] z dnia 22 kwietnia 2024 r. Burmistrz wyznaczył na dzień 17 maja 2024 (piątek) oględziny terenu.
W dniu 8 lipca do WSA w Gliwicach wpłynęło pismo skarżącego z dnia 29 kwietnia 2024 r. z prośbą o rozpoznanie sprawy na rozprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Niniejsza sprawa dotyczy przewlekłego prowadzenia przez Burmistrza postępowania w sprawie rozpoznania wniosku skarżącego o naruszenie stosunków wodnych na nieruchomościach 1, 2 i 3 obręb K. w B. ze szkodą dla jego nieruchomości.
Przystępując do rozważań należy nade wszystko wyjaśnić co należy rozumieć pod pojęciem bezczynności organu oraz pod pojęciem przewlekłego prowadzenia postępowania. Zgodnie z art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a. o bezczynności organu można mówić w sytuacji, gdy nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub przepisach szczególnych, ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 k.p.a. Z kolei przewlekłość postępowania oznacza stan, w którym postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (art. 37 § 1 pkt 2 k.p.a.). To ustawowe rozumienie przedstawionych pojęć jest zbieżne z ich postrzeganiem w nauce prawa i postępowania administracyjnego oraz w judykaturze.
Nie ulega wątpliwości, że w znaczeniu językowym, desygnatem określenia "bezczynny" jest sformułowanie "niewykonujący celowego zajęcia", czy "nic nierobiący" (zob. B. Dunaj red. Słownik współczesnego języka polskiego, t. 1, Warszawa 1998, s. 48). Z kolei w doktrynie definiuje się bezczynność organu administracji publicznej jako niewykonanie przez ten organ kompetencji w terminie wskazanym ustawą lub w sytuacji objętej hipotezą normy (zob. P. Dobosz, Milczenie i bezczynność w prawie administracyjnym, Kraków 2011, s. 73). Z "bezczynnością" organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności. Jeżeli zatem organ administracji zobowiązany do załatwienia sprawy z różnych względów nie wydaje rozstrzygnięcia w przewidzianym przepisami terminie, a zwłoka w rozpatrzeniu sprawy jest nieuzasadniona, wówczas występuje bezczynność organu.
Zachowanie to wykazuje pewne podobieństwo do przewlekłości działania sprawiające, że niekiedy - w ujęciu teoretycznym - bezczynność organu klasyfikuje się jako przejaw przewlekłości postępowania. Jak bowiem stwierdza P. Dobosz, przewlekłość postępowania może przybierać trojakiego rodzaju postać: statyczną, dynamiczną oraz mieszaną (P. Dobosz, op. cit., s. 73). Do klasyfikacji tej w swoich rozważaniach nawiązuje także J.P. Tarno (zob. J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2012, s. 45).
Przewlekłość statyczna jest synonimem bezczynności - wyraża się ona zanikiem jakichkolwiek działań podejmowanych przez organ administracyjny czy sądowy po wszczęciu postępowania. Z kolei przewlekłość dynamiczna przyjmuje formę nadczynności organu - w trakcie postępowania podejmowane są z dużym natężeniem czynności procesowe, które jednak nie przybliżają tej procedury do zakończenia. Sprowadza się ona więc do podejmowania czynności zbędnych. Natomiast postać mieszana przewlekłości przejawia się zmieniającym się natężeniem czynności podejmowanych przez organ administracji publicznej. W tym wypadku bezczynność organu przeplata się z jego nadaktywnością i wykonywaniem czynności zbędnych (P. Dobosz, op. cit., s. 73 - 75).
W charakterystyczny sposób bezczynność organu ujął J.P. Tarno stwierdzając, że w przypadku jej wystąpienia i skargi na to zachowanie, przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie (J.P. Tarno, op. cit., s. 43). W podobny sposób bezczynność zdefiniował Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi przyjmując, iż ma ona miejsce w sytuacji, gdy w prawnie ustalonym terminie organ administracji publicznej nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale mimo istnienia ustawowego obowiązku nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności (zob. wyrok WSA w Łodzi z dnia 13 grudnia 2016 r. sygn. akt I SAB/Łd 9/16, Lex nr 2187122).
Warunkiem formalnym wniesienia skargi na przewlekłość postępowania jest uprzednie złożenie ponaglenia przewidzianego w art. 37 § 1 k.p.a. Z przepisów nie wynika, jaki czas powinien dzielić obie te czynności. Ustawodawca nie określił terminu, w którym można wnieść skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Wprowadził jedynie warunek, że skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. Terminu do wniesienia skargi nie można domniemywać. Musi on jasno wynikać z przepisów prawa. Skarga na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest dopuszczalna niezależnie od tego, czy ponaglenie złożone na podstawie art. 37 k.p.a. zostanie rozpatrzone przez właściwy organ (zob. wyrok NSA z dnia 13 października 2020 r. sygn. akt II OSK 71/20, Lex nr 3174081).
Zgodnie z art. 149 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm.) – dalej "p.p.s.a.", sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 p.p.s.a. albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a p.p.s.a.:
1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności;
2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa;
3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania.
Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.).
W przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, sąd może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego (art. 149 § 1 p.p.s.a.). Stosownie zaś do art. 149 § 2 p.p.s.a., sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a.
Przypomnieć należy, że skarga Skarżącego dotyczy przewlekłego prowadzenia przez Burmistzra postępowania w sprawie. To oznacza, że jej celem określonym w art. 149 p.p.s.a. jest wymuszenie na organie określonych w przepisach zachowań, polegających w szczególności na zobowiązaniu organu do wydania aktu w określonym terminie, bądź też do zobowiązania organu do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa.
Z powyższego wynika, że możliwość wniesienia skargi na bezczynność i przewlekłość postępowania jest w istocie czasowo ograniczona, a mianowicie skarga może zostać złożona jedynie w czasie trwania niepożądanego stanu bezczynności lub przewlekłości. Innymi słowy, można ją złożyć do czasu wydania decyzji, postanowienia czy załatwienia sprawy w inny prawem przewidziany sposób. Takie stanowisko prezentowane jest konsekwentnie w judykaturze (zob. uchwała NSA z dnia 22 czerwca 2020 r. sygn. akt II OPS 5/19, ONSAiWSA 2020/6/79; postanowienie NSA z dnia 2 września 2020 r. sygn. akt II OSK 3732/18, Lex nr 3067911). Zapatrywanie to wynika wprost z treści przywołanego wyżej art. 149 § 1 p.p.s.a.
Zatem termin "w każdym czasie", którym posłużył się ustawodawca w art. 53 § 2b p.p.s.a., a który jest właściwy do wniesienia skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, musi być postrzegany w aspekcie trwającego w dacie składania skargi i naruszającego czas załatwienia sprawy stanu postępowania administracyjnego, co prowadzi do wniosku, że możliwość wniesienia skargi do sądu administracyjnego na bezczynność, z przyczyn związanych z prawną konstrukcją i istotą bezczynności, obejmuje przedział czasowy od zaistnienia stanu bezczynności "oprotestowanego" wniesionym ponagleniem, aż do załatwienia sprawy, której bezczynność dotyczy (zob. P. Dobosz, Milczenie i bezczynność w prawie administracyjnym, Kraków 2011, s. 326).
W okolicznościach rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że wbrew twierdzeniu skarżącego organ nie dopuścił się przewlekłości postępowania. Dokonując analizy akt administracyjnych sprawy Sąd nie dostrzegł, aby podejmowane przez organ działania miały charakter działań pozornych czy zbędnych. Sąd uznał również, aby w sprawie doszło po stronie organu do bezczynności.
Zgodnie z regulacją art. 35 § 1 i 3 k.p.a., organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki, przy czym załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania.
Jak wynika z akt sprawy, postępowanie w sprawie naruszenia stosunków wodnych na nieruchomościach 1, 2 i 3 obręb K. w B. ze szkodą dla nieruchomości skarżącego zakończyło się decyzją Burmistrza z dnia 10 listopada 2022 r. nr [...], umarzającą postępowanie w sprawie. Decyzją nr [...] z dnia 8 lutego 2023 r., Kolegium uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i w tym zakresie orzekło o odmowie nakazania Spółce N., właścicielowi działek 1; 2; 3 położonych obręb K., przywrócenia stanu poprzedniego lub wykonania urządzenia zapobiegającego szkodą na działce nr 4 położonej w B., obręb K. Następnie w wyniku zaskarżenia tego rozstrzygnięcia do WSA w Gliwicach Sąd ten wyrokiem z dnia 22 września 2023 r., sygn. akt II SA/Gl1635/23, uchylił decyzje obu organów wskazując, że rozstrzygnięcie wątpliwości w sprawie wymaga wiedzy specjalistycznej i dlatego organ I instancji powinien rozważyć powołanie w sprawie biegłego, aby ten w sposób precyzyjny i jednoznaczny ocenił:
- czy w sprawie doszło do zmiany stanu wody na gruncie (na nieruchomości skarżącego),
- czy zmiany powyższe, jeśli nastąpiły, szkodliwie wpływają na nieruchomość skarżącego.
Organ I instancji zasadnie nie prowadził postępowania w sprawie do momentu otrzymania prawomocnego wyroku Sądu wraz z aktami sprawy, co nastąpiło dopiero w dniu 12 stycznia 2024 r. Jak wynika z akt sprawy i z odpowiedzi na skargę w okresie od otrzymania akt do dnia wniesienia skargi przez skarżącego tj. do 24 kwietnia 2024 r. organ I instancji prowadząc ponownie postepowanie w sprawie, której charakter jest skomplikowany, podjął działania mające na celu wyłonieniu w wyniku procedury zamówień publicznych wykonawcy specjalistycznej opinii hydrologicznej. W dniu 23 lutego 2024 r. doszło do zawarcia umowy z wyłonioną w tej procedurze firmą z terminem realizacji na dzień 30 czerwca 2024 r. Ponadto organ podjął próbę dokonania oględzin w terenie i wyznaczył ich termin na 30 kwietnia 2024 r., który następnie zmienił na prośbę skarżącego na dzień 17 maja 2024 r.
Analizując przebieg postępowania organu I instancji po otrzymaniu przez niego wyroku tut. Sądu z 22 września 2023 r. wraz z aktami postępowania Sąd nie stwierdził działań pozornych organu mających na celu przedłużenie postępowania, które powodowałyby jego przewlekłość. Sąd nie dopatrzył się również w postepowaniu organu bezczynności. Sprawa niewątpliwie ma charakter skomplikowany i wymagający wiedzy specjalnej bez której organ nie jest w stanie wydać prawidłowego rozstrzygnięcia. O przedłużeniu postępowania organ powiadomił stronę niezwłocznie, zaś wyznaczona przez niego data prognozowanego zakończenia postępowania – być może ze zbyt daleko idącą ostrożnością – nie oznacza, że nie może ono zostać zakończone wcześniej po uzupełnieniu materiału dowodowego z godnie z wytycznymi Sądu, zawartymi w wyroku z 22 września 2023 r.
Z uwagi na powyższe Sąd uznał, że zarzuty podniesione w skardze nie zasługują na uwzględnienie i dlatego na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.
Sąd nie uwzględnił wniosku strony o rozpoznanie sprawy na rozprawie i orzekł w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym, na podstawie art. 119 pkt 4 p.p.s.a.