II SAB/GD 97/03

II SAB/Gd 97/03 - Wyrok WSA w Gdańsku
Data orzeczenia
2004-10-07
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2003-10-28
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Sędziowie
Jacek Hyla
Joanna Zdzienicka-Wiśniewska /przewodniczący/
Krzysztof Gruszecki /sprawozdawca/
Małgorzata Gorzeń
Symbol z opisem
612  Sprawy geodezji i kartografii
Skarżony organ
Starosta
Treść wyniku
Zobowiązano do wydania aktu
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Zdzienicka - Wiśniewska Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń Asesor WSA Krzysztof Gruszecki (spr.) Protokolant Wioleta Gładczuk po rozpoznaniu w dniu 7 października 2004r. na rozprawie sprawy ze skargi B. F. na bezczynność Starosty Powiatowego w przedmiocie bezczynności w sprawie wpisu do ewidencji gruntów 1. zobowiązuje Starostę do wydania w terminie 1 miesiąca od daty zwrotu akt administracyjnych orzeczenia w sprawie z wniosku B. F. o zmianę wpisu do ewidencji gruntu; 2. zasądza od Starosty na rzecz skarżącego B. F. kwotę 5 zł (pięć złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
3 II SAB/Gd 97/03
U z a s a d n i e n i e
B. F. wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego skargę na bezczynność Starosty Powiatowego, domagając się zmiany w ewidencji gruntów rolnych oznaczenia jego działek położonych w P. gmina K. o nr [...] z wpisanego użytku "R" z klasą, na "Bp" /R/ z klasą.
W uzasadnieniu tej skargi skarżący stwierdził, że bez jego wiedzy i zgody po dokonaniu przez niego podziału nieruchomości zostało zmienione w ewidencji gruntów oznaczenie działek stanowiących jego własność z dotychczasowego "Bp" /R/ z klasą" na "R" z klasą". Mimo wniosków kierowanych do Starosty i Wojewody organy administracji nie dokonały wnioskowanej zmiany w ewidencji gruntów rolnych.
W odpowiedzi na skargę Starosta poinformował, że na wniosek B. F. z dnia 19.09.2003r. dotyczący ujawnienia oznaczenia "Bp" w ewidencji gruntów jego nieruchomości położonych w P. gmina K. udzielono w dniu 24.09.2003r. wyjaśnień. W piśmie tym poinformowano, że Starosta podjął działania mające na celu aktualizację użytków zgodnie z rozporządzeniem Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz.U.Nr 38, poz.454) jednak z uwagi na ograniczone środki finansowe przedsięwzięcie to będzie mocno rozciągnięte w czasie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z przepisem art. 97 § l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 z późn. zmianami) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem l stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270).
W myśl art.1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz.1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.
Zgodnie z postanowieniami art. 3 § 2 pkt 8 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd rozpoznaje skargi na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt. 1-4 tego przepisu. Rozwiązanie to stanowi powtórzenie postanowień art.16 ust.1 pkt.1-4 ustawy z dnia 11 maja 1995 roku o Naczelnym Sądzie Administracyjnym
(Dz.U. Nr 74, poz.368 ze zm.). Dlatego też, mimo zmiany przepisów procesowych po wniesieniu skargi, przesłanki do jej rozpoznania nie uległy zmianie. Do przypadków, w których Sąd może orzekać w sprawie bezczynności organów administracji, należą między innymi te sprawy, które powinny być rozstrzygnięte w drodze decyzji administracyjnej.
W rozpatrywanym przypadku skarżący domagał się od Starosty zmiany w ewidencji gruntów oznaczenia jego nieruchomości. Zgodnie z postanowieniami art.12 ustawy z dnia 17 maja 1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U.Nr 30, poz.153 ze zm.) "Ewidencję gruntów i budynków oraz gleboznawczą klasyfikację gruntów prowadzą starostowie".
Z postanowień zacytowanego przepisu wynika więc jednoznacznie, że organem właściwym do dokonywania zmian w ewidencji gruntów będzie Starosta. Same zapisy dokonywane w ewidencji gruntów i budynków nie mają charakteru decyzji administracyjnych lecz są czynnościami materialno-technicznymi (patrz bliżej wyrok NSA z 3 listopada 1998r.
II SA 1381/98, LEX nr 41306). Nie przesądza to jednak o formie rozstrzygnięcia w przypadku odmownego rozpatrzenia wniosku złożonego przez stronę.
W systemie polskiego prawa administracyjnego stosunkowo częstym zjawiskiem jest dokonywanie zmian w ewidencji w formie czynności materialno-technicznych, których odmowa dokonania przybiera jednak formę decyzji administracyjnej (np. art. 9 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych - Dz.U. Nr 32, poz.147 ze zm.). Podobnie przedstawia się sytuacja w przypadku odmowy dokonania zmian w ewidencji gruntów. Skoro zgodnie z postanowieniami art. 22 Prawa geodezyjnego i kartograficznego prowadzenie ewidencji gruntów i budynków należy do starostów, to w związku z tym ewentualna odmowa dokonania zmian w tym zakresie powinna mieć formę decyzji administracyjnej. Takie stanowisko zostało zaprezentowane między innymi w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 kwietnia 2001r., sygn. akt II SA 862/00,
LEX nr 53361, w którym oddalono skargę na decyzję wojewody, utrzymującą w mocy decyzję starosty o odmowie dokonania zmian w ewidencji gruntów.
Akceptując ten pogląd w całości, należy stwierdzić, że organ administracji nie może poprzestać na udzieleniu stronie informacji co do braku możliwości pozytywnego załatwienia sprawy, gdy istnieją przesłanki do załatwienia sprawy w formie decyzji (postanowienia SN z dnia 18 października 1995r., III ARN 45/95, OSNP 1996, z. 10, poz.138).
Jeżeli natomiast organ dostrzega przesłankę natury prawnej uniemożliwiającą mu zakończenie postępowania, to powinien rozważyć czy nie zachodzą przesłanki do jej zawieszenia określone w art. 97 § 1 K.p.a. Na postanowienie w przedmiocie zawieszenia służy stronom zażalenie, a zatem również skarga do sądu administracyjnego (art. 3 § 2 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Natomiast w sytuacji gdy rozpatrzenie sprawy nie jest zależne od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ, to organ administracji ma obowiązek rozstrzygnąć sprawę w terminie wynikającym z przepisów art. 35 K.p.a., a wydane orzeczenie po wyczerpaniu środków odwoławczych w postępowaniu administracyjnym będzie podlegało kontroli sądu administracyjnego.
Skarżący uczynił również zadość wymaganiom określonym w art.34 ust.1 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym obowiązującym w dacie wniesienia skargi, to jest przed wniesieniem skargi do Sądu wystąpił do organu wyższej instancji z wnioskiem o rozpoznanie jego sprawy.
W tym stanie sprawy uznając skargę za zasadną, Sąd na podstawie art. 149 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.
Ponieważ art. 97 § 2 ustawy Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nakazuje stosować dotychczasowe przepisy o wpisie i innych kosztach sądowych w sprawach, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia
2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, to wobec uwzględnienia skargi Sąd zasądził koszty postępowania na rzecz skarżącego na podstawie art. 55 ust.1 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym.