II SAB/Gd 91/23

II SAB/Gd 91/23 - Wyrok WSA w Gdańsku
Data orzeczenia
2023-09-27
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-06-06
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Sędziowie
Dariusz Kurkiewicz /sprawozdawca/
Katarzyna Krzysztofowicz /przewodniczący/
Wojciech Wycichowski
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
658
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Zobowiązano do dokonania czynności
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 2000
art. 35
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Katarzyna Krzysztofowicz Sędziowie: sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz (spr.) asesor WSA Wojciech Wycichowski po rozpoznaniu w Gdańsku w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 27 września 2023 r. sprawy ze skargi T. S.A. z siedzibą w W. na bezczynność Wojewody Pomorskiego w przedmiocie pozwolenia na budowę 1. zobowiązuje Wojewodę Pomorskiego do rozpoznania sprawy z wniosku T. S.A. z siedzibą w W. z dnia 30 marca 2023 r. o pozwolenie na budowę w terminie 1 (jednego) miesiąca od dnia zwrotu akt administracyjnych wraz z wyrokiem ze stwierdzeniem jego prawomocności, 2. stwierdza, że bezczynność Wojewody Pomorskiego nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, 3. zasądza od Wojewody Pomorskiego na rzecz skarżącej T. S.A. z siedzibą w W. kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
T. S.A. wniosła skargę na bezczynność Wojewody Pomorskiego z uwagi na pozostawienie bez rozpoznania jej wniosku z 30 marca 2023 r. o wydanie pozwolenia na budowę tymczasowego obiektu budowlanego przenośnego wolnostojącego masztu antenowego tj. stacji bazowej telefonii komórkowej T. S.A.., na działce nr [...], obręb [...], jednostka ewidencyjna [...], w pasie technicznym brzegu morskiego.
Stan faktyczny sprawy przedstawia się następująco:
Skarżąca 30 marca 2023 r. wystąpiła do Wojewody Pomorskiego o pozwolenie na budowę dla wskazanej na wstępie inwestycji.
Pismem z 3 kwietnia 2023 r. organ na podstawie art. 64 § 2 Kpa wezwał ją do uzupełnienia braków formalnych wniosku poprzez złożenie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, wydanej przez Burmistrza Krynicy Morskiej – wymóg art. 50 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2022r. poz. 503) w związku z art. 46 ust. 3 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz.U. z 2022r. poz. 884) - zgodnie z art. 33 ust. 2 pkt 3 Prawa budowlanego oraz pozwolenia wodnoprawnego wydanego przez Dyrektora Zarządu Zlewni w Elblągu Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie, zezwalające na lokalizowanie na obszarach szczególnego zagrożenia powodzią nowych obiektów budowlanych – zgodnie z art. 388 ust. 2 pkt 1, art. 388 ust. 5, art. 390 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (Dz. U. z 2022 r. poz. 2625 ze zm.) - w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania.
Powyższe wezwanie spółka otrzymała 4 kwietnia 2023 r. i w odpowiedzi na nie pismem z 6 kwietnia 2023 r. wniosła o wydłużenie czasu na uzupełnienie wniosku do 31 lipca 2023 r. ze względu na czas konieczny do uzyskania wskazanych w wezwaniu decyzji oraz zawieszenie postępowania do tego momentu. Wskazała przy tym, że brak przedłożenia ostatecznej decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego w okolicznościach niniejszej sprawy nie stanowi braku formalnego i nie będzie mogło stanowić podstawy pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Dla potwierdzenia przywołała wyrok NSA z 29 sierpnia 2019 roku, II OSK 796/19, wydany w sprawie o identycznym stanie prawnym tj. dotyczącym wydania decyzji o udzieleniu pozwolenia na budowę względem obiektu tymczasowego.
Pismem z 13 kwietnia 2023 r. Wojewoda pozostawił wniosek spółki o wydanie decyzji o pozwolenie na budowę bez rozpoznania w związku z nieusunięciem braków formalnych i nieprzedłożeniem wymaganych decyzji (art. 64 § 2 Kpa).
W odpowiedzi na wniosek inwestora o wydłużenie terminu wynikającego z wezwania, poinformowano, że w celu uzyskania pozwolenia na budowę wolno stojącego telekomunikacyjnego masztu antenowego należy złożyć kompletny wniosek o pozwolenie na budowę wraz z niezbędnymi załącznikami, wynikającymi z art. 33 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane.
Odnosząc się do wniosku o zawieszenie postepowania Wojewoda wskazał, że brak postępowania w sprawie pozwolenia na budowę (brak postępowania w toku) uniemożliwia jego zawieszenie.
Pismem z 18 kwietnia 2023 r. Spółka wniosła ponaglenie, wzywające Wojewodę do wydania decyzji w sprawie, zgodnie ze złożonym wnioskiem.
Pismem z 28 kwietnia 2023 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, iż wobec nieuzupełnienia braków w wyznaczonym terminie, pismem z 13 kwietnia 2023r. Wojewoda Pomorski zasadnie poinformował Spółkę o pozostawieniu wniosku o pozwolenie na budowę bez rozpoznania. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego uznał, iż wniosek skarżącej z 30 marca 2023r. został przez organ załatwiony przed wniesieniem ponaglenia z 18 kwietnia 2023r., a tym samym nie może ono zostać rozpatrzone.
We wniesionej skardze pełnomocnik Spółki podniósł, że Wojewoda Pomorski wezwał do przedłożenia decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz pozwolenia wodnoprawnego na podstawie art. 33 ust. 6 Prawa budowlanego, w myśl którego w przypadku wezwania do usunięcia braków innych niż braki, o których mowa w art. 35 ust. 1, stosuje się art. 64 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, z tym że wezwanie wnoszącego do usunięcia braków nie powinno nastąpić później niż po upływie 14 dni od dnia wpływu wniosku. Wojewoda dochował 14-dniowego terminu, jednak w ocenie skarżącej niesłusznie powołał się na rygor z art. 64 § 2 Kpa, albowiem jakkolwiek decyzja o warunkach zabudowy została wymieniona jako załącznik do wniosku o pozwolenie na budowę w art. 33 ust. 2 pkt 3 Prawa budowlanego to zarówno ta decyzja jak i pozwolenie wodnoprawne to brak z art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego. W przypadku pozwolenia wodnoprawnego sprawa jest o tyle prostsza, że jest to brak z art. 35 ust. 1 pkt 3a lit. a) Prawa budowlanego - wszak pozwolenie wodnoprawne nie zostało wskazane bezpośrednio ani pośrednio w art. 33 Prawa budowlanego.
Skarżąca wskazała, że na tle niniejszej sprawy nie sposób uznać, aby wymóg przedłożenia decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego stanowić miał wymóg formalny, którego niespełnienie umożliwia pozostawienie wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę bez rozpoznania. Potwierdzeniem powyższego jest stanowisko zaprezentowane przez NSA w przywołanym powyżej wyroku, gdzie wyraźnie stwierdza się, że w razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w art. 35 ust. 1, właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. W ocenie skarżącej chodzi tu o braki o charakterze materialnoprawnym. Dopiero w przypadku zidentyfikowania braków innych, niż określone w art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, przepis art. 33 ust. 6 Prawa budowlanego zezwala na zastosowania art. 64 Kpa (por. red. Zygmunt Niewiadomski, "Prawo budowlane. Komentarz", Warszawa 2015; wyrok NSA z dnia 18 października 2018r., sygn. akt ll OSK 1888/17).
Zgodność projektowanej inwestycji z planem miejscowym lub decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu jest wymogiem materialnoprawnym. Art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego wyraźnie wskazuje, że przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę, organ sprawdza zgodność projektu budowlanego m.in. z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Przepis ten nie daje zatem podstawy do uznania, że brak dołączenia takiej decyzji stanowi brak formalnoprawny. Omawiany przepis art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego doprecyzowuje, że w razie stwierdzenia na dalszym etapie postępowania braku takiej decyzji organ powinien postanowieniem nałożyć obowiązek uzupełnienia dokumentacji o taką decyzję, a po bezskutecznym upływie terminu do usunięcia braku powinien wydać decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę.
Skoro badanie zgodności projektu budowlanego z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu jest uzależnione od konkretnych okoliczności danej sprawy i nie w każdej sprawie wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę musi być poprzedzone wydaniem decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, to wynika z tego jednoznacznie, że ewentualna konieczność przedstawienia decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu należy do merytorycznej oceny okoliczności danej sprawy. Jest to więc kwestia materialna, a nie procesowa (por. wyrok NSA z dnia 28 października 2010 r., sygn. akt II OSK 917/10 i wyrok NSA z dnia 18 października 2017 r., sygn. akt ll OSK 1888/17). Powyższe z kolei oznacza, że Wojewoda bezpodstawnie pozostawił wniosek skarżącej bez rozpoznania na podstawie art. 64 § 2 Kpa. NSA w wyroku z dnia 26 września 2017 r., II OSK 1071/16, wskazał, że przepis ten dotyczy wyłącznie formalnych braków pisma, których nieusunięcie nie pozwala na nadanie mu biegu. Nie dotyczy natomiast okoliczności, które organ uznaje za istotne dla ustalenia stanu faktycznego sprawy. Stosowanie tego przepisu nie może bowiem zmierzać do merytorycznej oceny przedstawionego wniosku, treść tego przepisu nie może też być wykładana szeroko. To nie rzeczą organu, a strony jest formułowanie zamierzeń, jakie chce podjąć w postępowaniu czy też wywołać składanym wnioskiem. Powołanie się przez organ na treść art. 64 § 2 Kpa powinno służyć wyłącznie usunięciu braków formalnych wynikających ze ściśle określonych przepisów i nie może zmierzać do merytorycznej oceny przedstawionego wniosku. Powyższe nie miało miejsca w niniejszej sprawie.
Skarżąca podkreśliła, że w jej ocenie brak jest podstaw prawnych do żądania przedłożenia decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla przedmiotowego zamierzenia - nie jest bowiem obligatoryjne uzyskanie decyzji ustalającej lokalizację inwestycji celu publicznego, ponieważ tymczasowa stacja już istnieje zgodnie z przepisami, a w związku z wydaniem pozwolenia na budowę nie nastąpi zmiana sposobu zagospodarowania terenu oraz użytkowania obiektu. Żądanie przedłożenia ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy (lokalizacji inwestycji celu publicznego) jest więc bezzasadne. Dodatkowo zwrócono uwagę na szczególny tryb prowadzonego w niniejszej sprawie postępowania. Zgodnie bowiem z art. 37a ust. 1 Prawa budowlanego skarżąca może, przed upływem 180 dni od dnia rozpoczęcia budowy określonego w zgłoszeniu, złożyć wniosek o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę tymczasowego obiektu budowlanego, o którym mowa w art. 29 ust. 1 pkt 7 - a zatem, jak w niniejszej sprawie. Takim obiektem jest bowiem przenośny wolnostojący maszt antenowy. Taki maszt został wykonany na podstawie zgłoszenia z dnia 28 września 2022r. Skarżący złożył wniosek o pozwolenie na budowę przed upływem tego terminu tj. 30 marca 2023 roku. Kierowanie wezwania do przedłożenia ostatecznych decyzji pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania jest błędne i uniemożliwia stronie realizację swojego uzasadnionego, określonego przepisami prawa interesu. Wszak możliwość złożenia wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę dopiero po pozyskaniu ostatecznej decyzji lokalizacyjnej i ostatecznego pozwolenia wodnoprawnego nastąpi po upływie 180 dni od dnia posadowienia tymczasowego obiektu, w związku z czym skarżąca byłaby zmuszona obiekt zdemontować i następnie ponownie zamontować, po pozyskaniu
Końcowo skarżąca podniosła, że zgodnie z art. 37 § 1 pkt 1 Kpa do bezczynności dochodzi wówczas, gdy nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 bądź w art. 36 § 1 kpa. Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania.
W niniejszej sprawie postępowanie nie jest prowadzone wcale, co potwierdza sam Wojewoda, mimo że brak było podstaw do pozostawienia wniosku bez rozpoznania.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda Pomorski wniósł o jej oddalenie.
Podniósł, że obowiązek przedłożenia wraz z wnioskiem o pozwolenie na budowę decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego wydanej przez Burmistrza Krynicy Morskiej jest wymogiem wynikającym wprost z art. 33 ust. 2 pkt 3 ustawy Prawo budowlane w związku z art. 50 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu (Dz.U. z 2022r. poz. 503 ze zm.) oraz art. 46 ust. 3 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz.U. z 2022 r. poz. 884). Natomiast obowiązek dołączenia do wniosku o pozwolenie na budowę pozwolenia wodnoprawnego na lokalizowanie na obszarach szczególnego zagrożenia powodzią nowych obiektów budowlanych wynika wprost z art. 388 ust. 2 pkt 1 i ust. 5 ustawy Prawo wodne, a co za tym idzie - obowiązkiem organu jest wezwanie inwestora do uzupełnienia ww. braku formalnego. Podkreślił Wojewoda, że zgodnie z art. 395 pkt 14 ustawy Prawo wodne, wyłączeniu z obowiązku wydania pozwolenia wodnoprawnego lub przyjęcia zgłoszenia wodnoprawnego podlega wyłącznie lokalizowanie, na okres 180 dni, tymczasowych obiektów budowlanych na obszarach szczególnego zagrożenia powodzią.
Dalej Wojewoda nie podzielił opinii skarżącej co do bezpodstawności żądania decyzji o lokalizacji celu publicznego w odniesieniu do inwestycji, której dotyczy wniosek o pozwolenie na budowę i wskazał, że nowelizacją z 2016 r. ustawodawca dodał do ustawy Prawo budowlane przepis art. 37a ust. 1, zgodnie z którym cyt.: "Inwestor może, przed upływem 180 dni od dnia rozpoczęcia budowy określonego w zgłoszeniu, złożyć wniosek o wydanie decyzji o pozwolenia na budowę tymczasowego obiektu budowlanego, o którym mowa w art. 29 ust. 1 pkt 7. Przepisy art. 32 - 36 stosuje się odpowiednio." Skorzystanie z powyższego rozwiązania sprawia, że pierwotnie tymczasowy obiekt posadowiony na okres 180 dni staje się obiektem posadowionym na czas nieokreślony - w przypadku uzyskania pozwolenia na budowę. Ustawodawca wskazał bezpośrednio w powyższych przepisach zakres ich stosowania w przypadku tego trybu postępowania. Zgodnie z art. 32 ust. 4 pkt 1 Prawa budowlanego pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.
W ocenie Wojewody Pomorskiego w przypadku złożenia niekompletnego - pod względem formalnym - wniosku o wydanie pozwolenia na budowę, organ powinien wezwać inwestora do jego uzupełnienia w trybie art. 64 § 2 Kpa. Natomiast do braków materialnoprawnych wniosku powinien zastosować art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane, który odnosi się wyłącznie do wad materialnych dokumentacji, a więc wad, które mogą być sprawdzone i dostrzeżone na etapie analiz merytorycznych dokonywanych przez organ po wszczęciu postępowania (zob. wyrok NSA z dnia 28 października 2010 r., sygn. akt II OSK 917/10, LEX nr 746927). Innymi słowy, brak fizycznego dołączenia do wniosku o pozwolenie na budowę wymaganego przepisem art. 33 ust. 2 pkt 3 ustawy Prawo budowlane dokumentu w postaci decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego) stanowi brak formalny tego wniosku, który można uzupełnić, będąc przez organ wezwany w trybie art. 64 § 2 Kpa.
W przedmiotowej sprawie wniosek o pozwolenie na budowę dotyczy istniejącego wolnostojącego masztu antenowego, tj. stacji bazowej telefonii komórkowej T. S.A.., która do tej pory miała charakter wyłącznie tymczasowy. Niedołączenie do wniosku o pozwolenie na budowę decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (lokalizacji inwestycji celu publicznego) stanowiło brak o charakterze formalnym, który w konsekwencji podlegał usunięciu w trybie art. 64 § 2 Kpa ze skutkiem w tym przepisie określonym.
Zgodnie z art. 34 ust. 1 Prawa budowlanego projekt budowlany powinien bowiem spełniać wymagania określone w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, lub w pozwoleniach, o których mowa w art. 23 ust. 1 i art. 26 ust. 1, oraz decyzji, o której mowa w art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1991 r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej, jeżeli są one wymagane.
Zdaniem Wojewody Pomorskiego w przedmiotowej sprawie skarżąca jest zobligowana do dołączenia do wniosku pozwolenia na budowę decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego.
Odnosząc się do stanowiska skarżącej, iż wymóg przedłożenia decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego nie stanowi braku formalnego, lecz merytoryczny, który winien być uzupełniony w toku postępowania, Wojewoda się z nim nie zgodził.
Uznał bowiem, że w przypadku gdy złożony wniosek nie spełnia wymagań formalnych określonych w art. 33 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, wezwanie do usunięcia braków formalnych następuje w trybie art. 64 Kpa i taki tryb w rozpoznawanej sprawie został zastosowany prawidłowo. Powyższe wynika również z treści art. 33 ust. 6 Prawa budowlanego zgodnie z którym, w przypadku wezwania do usunięcia braków innych niż braki, o których mowa w art. 35 ust. 1, stosuje się art. 64 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego.
Rozpoznając wniesioną skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, zważył co następuje:
Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz regulacji przewidzianej w art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r. poz. 1634 - dalej jako p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Sąd administracyjny w zakresie swojej właściwości bada, czy działania podejmowane przez organ administracji publicznej są zgodne z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Kontrola działalności administracji publicznej przez sąd administracyjny obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach wskazanych w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a. Zatem skarga na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania jest dopuszczalna tylko w sprawach, w których są wydawane decyzje i postanowienia (pkt 1-3); w sprawach, w których mogą być wydawane akty lub podejmowane czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (pkt 4) oraz w sprawach, w których są wydawane pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach (pkt 4a).
W myśl art. 119 pkt 4 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postepowania, a wobec spełnienia tegoż warunku, przedmiotowa sprawa została skierowana do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym we wskazanym trybie.
Przedmiotem rozpoznania sądu w niniejszym postępowaniu jest bezczynność Wojewody Pomorskiego, który na podstawie art. 64 § 2 Kpa, pozostawił bez rozpoznania podanie skarżącej Spółki o zatwierdzenie projektu budowlanego i wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę. Zdaniem organu, pomimo wezwania o uzupełnienie braków podania, inwestor nie przedłożył decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz pozwolenia wodnoprawnego, co uniemożliwiło merytoryczne zakończenie postępowania w przedmiotowej sprawie.
W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że bezczynność, o jakiej mowa w art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., ma miejsce w przypadkach, gdy w terminach określonych w art. 35 Kpa organ nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadzi postępowanie, ale pomimo istnienia ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu, lub nie podjął stosownej czynności. Tym samym dla stwierdzenia przez sąd administracyjny bezczynności organu administracji konieczne jest łączne spełnienie dwóch przesłanek: istnienia ustawowego obowiązku podjęcia określonego działania oraz braku jego podjęcia w terminach określonych przepisami postępowania. Ich łączne spełnienie obliguje sąd administracyjny do uwzględnienia skargi i zobowiązania organu do wydania aktu lub podjęcia czynności.
Z bezczynnością organu mamy do czynienia również w sytuacji nieuzasadnionego pozostawienia podania (wniosku) bez rozpoznania. Stronie, która zarzuca organowi administracji publicznej naruszenie prawa polegające na bezczynności wobec zaniechania wszczęcia jurysdykcyjnego postępowania administracyjnego na podstawie wniesionego przez nią podania (żądania), przysługuje - na zasadach ogólnych - skarga do sądu administracyjnego. Pozostawienie podania bez rozpoznania, dokonane z naruszeniem art. 64 § 2 Kpa, nie daje podstaw do uznania skargi na bezczynność organu za nieuzasadnioną (zob. wyrok NSA z dnia 12 maja 2006 r., sygn. akt I OSK 869/05, wszystkie przywołane orzeczenia dostępne są na www.orzeczenia.nsa.gov.pl)). W uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 września 2013 r., sygn. akt I OPS 2/13, przesądzono, że na pozostawienie podania bez rozpoznania (art. 64 § 2 Kpa) przysługuje skarga na bezczynność organu, stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. W uchwale tej NSA wskazał, że pozostawienie podania bez rozpoznania w trybie art. 64 § 2 Kpa następuje w drodze czynności materialno-technicznej. W uchwale wskazano również, że pozostawienie podania bez rozpoznania jest formą zakończenia postępowania administracyjnego w sytuacji, gdy strona nie usunęła braków podania w terminie, mimo prawidłowego wezwania i pouczenia. Jeżeli więc organ prowadzący postępowanie pozostawia podanie bez rozpoznania, mimo że nie zachodzą przesłanki warunkujące podjęcie tej czynności materialno-technicznej, to pozostaje on w bezczynności, bo odmawia rozpatrzenia sprawy i wydania decyzji.
Przechodząc do rozpoznania niniejszej skargi wskazać należy także, że została ona poprzedzona wniesieniem ponaglenia, o którym mowa w art. 37 § 1 Kpa, zatem jest dopuszczalna i podlega merytorycznemu rozpoznaniu.
Mając powyższe na uwadze, Sąd uznał, że w niniejszej sprawie organ prowadzący postępowanie w sprawie pozwolenia na budowę dla wnioskowanej przez skarżącą inwestycji dopuścił się bezczynności, gdyż w terminie zakreślonym przez przepisy prawa nie zakończył postępowania wydaniem odpowiedniego aktu sprawę tę rozstrzygającego, niezasadnie pozostawiając wniosek bez rozpatrzenia.
Zgodnie z treścią art. 64 § 2 Kpa jeżeli podanie nie spełnia innych wymagań ustalonych w przepisach prawa, należy wezwać wnoszącego do usunięcia braków w wyznaczonym terminie, nie krótszym niż siedem dni, z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania. Nie budzi wątpliwości w orzecznictwie, iż jedynym narzędziem zwalczania sytuacji, kiedy podanie o wszczęcie postępowania administracyjnego organ pozostawia bez rozpoznania, jest skarga na bezczynność. Ustawa nie wprowadziła bowiem żadnych innych mechanizmów kontroli działań organów administracji odmawiających wszczęcia postępowania motywowanego nieuzupełnieniem przez inicjatora tego postępowania wymagań formalnych.
Przeprowadzając kontrolę zastosowania tego przepisu (art. 64 § 2 Kpa) w niniejszym postępowaniu wskazać należy, że nie jest on jedyną regulacją, na podstawie którego organ wzywa inicjatora postępowania w sprawie uzyskania pozwolenia na budowę o uzupełnienie koniecznej do załatwienia sprawy dokumentacji. Zgodnie bowiem z art. 33 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (ustawa aktualna na moment działania organu) do wniosku o pozwolenie na budowę należy dołączyć:
1/ projekt zagospodarowania działki lub terenu oraz projekt architektoniczno – budowlany w postaci:
a/ papierowej – w 3 egzemplarzach albo
b/ elektronicznej
- wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami, których obowiązek dołączenia wynika z przepisów odrębnych ustaw, lub kopiami tych opinii, uzgodnień, pozwoleń i innych dokumentów;
2/ oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane;
3/ decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym;
3a/ pozwolenia, o których mowa w art. 23 ust. 1 i art. 26 ust. 1, oraz decyzję, o której mowa w art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1991 r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej, jeżeli są one wymagane;
4/ w przypadku obiektów zakładów górniczych oraz obiektów usytuowanych na terenach zamkniętych i terenach, o których mowa w art. 82 ust. 3 pkt 1, postanowienie o uzgodnieniu z organem administracji architektoniczno-budowlanej, o którym mowa w art. 82 ust. 2, projektowanych rozwiązań w zakresie:
a) linii zabudowy oraz elewacji obiektów budowlanych projektowanych od strony dróg, ulic, placów i innych miejsc publicznych,
b) przebiegu i charakterystyki technicznej dróg, linii komunikacyjnych oraz sieci uzbrojenia terenu, wyprowadzonych poza granice terenu zamkniętego, portów morskich i przystani morskich, a także podłączeń tych obiektów do sieci użytku publicznego;
5/ (uchylony);
6/ (uchylony);
7) w przypadku drogi lub jej odcinka, o których mowa w art. 24ga ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych:
a) wynik audytu bezpieczeństwa ruchu drogowego, o którym mowa w art. 24l ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych,
b) uzasadnienie zarządcy drogi, o którym mowa w art. 24l ust. 4 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych;
7a) w przypadku drogi krajowej lub jej odcinka innych niż wymienione w art. 24ga ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych albo drogi wojewódzkiej lub jej odcinka należy ponadto przedstawić:
a)wynik audytu bezpieczeństwa ruchu drogowego, o którym mowa w art. 24l ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, a także uzasadnienie zarządcy drogi, o którym mowa w art. 24l ust. 4 tej ustawy, albo
b) oświadczenie zarządcy drogi, że nie ubiega się i nie będzie się ubiegał o dofinansowanie zamierzenia budowlanego z budżetu Unii Europejskiej;
8) umowę urbanistyczną, jeżeli jej zawarcie jest wymagane zgodnie z miejscowym planem rewitalizacji;
9) w przypadku instalacji radiokomunikacyjnych - oświadczenie projektanta, posiadającego uprawnienia budowlane do projektowania w specjalności, o której mowa w art. 14 ust. 1 pkt 2 lub 4 lit. a, że instalacja radiokomunikacyjna nie spełnia warunków, o których mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 60 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko;
10) w przypadku obiektu budowlanego, w którym przewidywane jest wykorzystywanie ciepła na potrzeby ogrzewania lub podgrzewania ciepłej wody użytkowej - oświadczenie projektanta posiadającego uprawnienia budowlane w specjalności, o której mowa w art. 14 ust. 1 pkt 4 lit. b, dotyczące możliwości podłączenia projektowanego obiektu budowlanego do istniejącej sieci ciepłowniczej, zgodnie z warunkami określonymi w art. 7b ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne (Dz. U. z 2022 r. poz. 1385, z późn. zm.), złożone pod rygorem odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia wynikającej z art. 233 § 6 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny; składający oświadczenie jest obowiązany do zawarcia w nim klauzuli o następującej treści: "Jestem świadomy (-ma) odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia."; klauzula ta zastępuje pouczenie organu o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych oświadczeń;
11) w przypadku zamierzenia budowlanego, poprzedzonego decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach wydaną w postępowaniu wymagającym udziału społeczeństwa - załącznik graficzny określający przewidywany teren, na którym będzie realizowane przedsięwzięcie, oraz przewidywany obszar, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie, o ile dołączenie tego załącznika było wymagane przez przepisy obowiązujące w dniu złożenia wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, w szczególności mapę, o której mowa w art. 74 ust. 1 pkt 3a ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko.
Zgodnie natomiast z art. 33 ust. 6 cytowanej ustawy w przypadku wezwania do usunięcia braków innych niż braki, o których mowa w art. 35 ust. 1, stosuje się art. 64 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, z tym że wezwanie wnoszącego do usunięcia braków nie powinno nastąpić później niż po upływie 14 dni od dnia wpływu wniosku. Tak więc w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę organ dokonuje wezwań w trybie art. 64 § 2 Kpa jedynie w zakresie, który nie dotyczy dokumentów badanych przez organ w oparciu o przepis art. 35 ust. 1 ustawy.
Przepis art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane stanowi, iż przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z:
a)ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu,
b)wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko,
c)ustaleniami uchwały o ustaleniu lokalizacji inwestycji mieszkaniowej;
Z kolei art. 35 ust. 3 ustawy stanowi, iż w razie stwierdzenia nieprawidłowości w zakresie określonym w ust. 1 organ administracji architektoniczno-budowlanej nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia.
W ocenie sądu z zestawienia tych przepisów jednoznacznie wynika, iż organ architektoniczno-budowlany badając kompletność dokumentów przedłożonych przez inwestora wraz z wnioskiem o udzielenie mu pozwolenia na budowę, wezwań w zakresie uzupełnienia dokumentacji dotyczącej decyzji o ustaleniu warunków zabudowy jak i decyzji o pozwoleniu wodnoprawnym dokonuje w trybie art. 35 ust. 3 ustawy. Rygorem niezastosowania się do wezwania organu jest nie pozostawienie podania bez rozpoznania, ale merytoryczna decyzja o odmowie udzielenia pozwolenia na budowę. Wyżej zaprezentowany pogląd wydaje się w orzecznictwie ugruntowany. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w wyroku z dnia 23 sierpnia 2017 r. sygn. akt II SAB/Go 48/17 wskazuje, że stosowanie przez organ administracyjny art. 64 § 2 Kpa powinno służyć wyłącznie usunięciu braków formalnych pisma wynikających ze ściśle określonych przepisów i nie może zmierzać do merytorycznej oceny przedstawionego wniosku oraz jego załączników. W wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 25 kwietnia 2017 r. sygn. akt II SAB/Op 55/17 podkreślono, że w razie stwierdzenia, że inwestycja określona we wniosku i projekcie budowlanym wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (...) starosta powinien wdrożyć tryb z art. 35 ust. 3 Prawo .b. i nałożyć postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając odpowiedni termin ich usunięcia. Dopiero po jego bezskutecznym upływie organ mógł zastosować sankcję w postaci wydania decyzji o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę (por. wyroki NSA z dnia 17 maja 2011 r. II OSK 330/11, z dnia 28 października 2010 r. II OSK 917/10, z dnia 28 października 2010 r., II OSK 917/10).
Jeżeli zatem wniosek o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę jest niekompletny pod względem formalnoprawnym, organ powinien wezwać do jego uzupełnienia w trybie art. 64 § 2 Kpa (np. brak podpisu), natomiast w sytuacji materialnoprawnych braków wniosku powinien zastosować art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego, który odnosi się do wad materialnych przedłożonej przez wnioskodawcę dokumentacji, a więc takich, które mogą być sprawdzone i dostrzeżone jedynie na etapie analizy merytorycznej dokonywanej przez organ po wszczęciu postępowania. Skarżącej wskazać należy, że wprost z cytowanego przepisu art. 33 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego wynika, że do każdego wniosku o udzielnie pozwolenia na budowę wymagane jest dołączenie decyzji lokalizacyjnej i ewentualna ocena czy w tym konkretnym przypadku taka decyzja nie jest konieczna może podlegać wyrokowaniu jedynie w sytuacji kontrolowania przez Sąd decyzji merytorycznej.
Sądowi znane jest przeciwne stanowisko prezentowane w orzecznictwie wskazujące, że brak fizycznego dołączenia do wniosku o pozwolenie na budowę wymaganego przepisem art. 33 ust. 2 pkt 3 ustawy Prawo budowlane dokumentu w postaci decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu stanowi brak formalny tego wniosku, który można uzupełnić, będąc przez organ wezwany w trybie art. 64 § 2 Kpa. (por. wyrok NSA z dnia 11 lutego 2020 r., II OSK 1892/19, wyrok WSA w Szczecinie z dnia 1 lipca 2021 r., II SA/Sz 594/21, wyrok WSA w Warszawie z dnia 9 sierpnia 2018 r., VII SAB/Wa 46/18). Również w doktrynie wyrażany był pogląd, że w sytuacji gdy inwestor, który złożył wniosek o pozwolenie na budowę, nie wystąpił wcześniej o wymaganą prawem decyzję o decyzję lokalizacyjną, pozostając w błędzie co do konieczności ich uzyskania, oczywiste jest, że zajdzie konieczność pozostawienia wniosku o pozwolenie na budowę bez rozpoznania. (...) skoro projekt budowlany musi uwzględniać ustalenia zawarte w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach oraz w decyzji lokalizacyjnej, ubieganie się o te decyzje już po sporządzeniu projektu budowlanego i wniesieniu wniosku o pozwolenie na budowę byłoby pozbawione sensu (por. A. Ostrowska, Prawo budowlane, Komentarz, red. A. Gliniecki, wyd. III, WK 2016, Lex/el. Komentarz do art. 35).
Tego nurtu orzecznictwa i doktryny skład orzekający w niniejszej sprawie nie podziela i stoi na stanowisku, że uznając, że inwestor winien do wniosku o pozwolenie na budowę dołączyć decyzję o lokalizacji inwestycji celu publicznego, organ winień wezwać inwestora do jej przedłożenia na podstawie art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane. Nieprzedłożenie wymaganej decyzji lokalizacyjnej w zakreślonym terminie jest z kolei podstawą do stosownej decyzji merytorycznej.
Odnosząc się do wezwania skarżącej do przedłożenia decyzji pozwolenia wodnoprawnego to z przytoczonych powyżej przepisów ustawy Prawo budowlane, nie wynika, aby uprzednie uzyskanie decyzji o pozwoleniu wodnoprawnym było wymogiem formalnym wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę. Uzyskanie takiej decyzji należy natomiast zakwalifikować jako warunek materialnoprawny wydania pozytywnej decyzji o pozwoleniu na budowę w przewidzianych w przepisach prawa przypadkach. Niewątpliwie zaś o takiej decyzji stanowią zarówno art. 33 ust. 2 pkt 1, jak i art. 35 ust. 3 lit. a oraz ust. 3a ustawy Prawo budowlane.
Przede wszystkim jednak wymóg uzyskania pozwolenia wodnoprawnego przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę, wydawanej na podstawie przepisów ustawy Prawo budowlane, kreuje przepis art. 388 ust. 2 ustawy Prawo wodne Dz. U. z 2021 r., poz. 2233 ze zm.), jednakże z jego treści nie wynika aby miało ono charakter formalny. Wręcz przeciwnie, skoro organ przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę dokonuje oceny kompletności projektu zagospodarowania w aspekcie wymaganych prawem pozwoleń opinii i uzgodnień, to musi wyjaśnić w szczególności czy zamierzenie inwestycyjne objęte wnioskiem wymaga uprzedniego uzyskania pozwolenia wodnoprawnego. O tym zaś decydują konkretne regulacje materialnoprawne a nie przepisy procesowe. Przeciwko uznaniu go za warunek formalny wniosku o pozwolenie na budowę przemawia również okoliczność, że nie w każdej sprawie udzielenie pozwolenia na budowę musi być poprzedzone wydaniem pozwolenia wodnoprawnego. I właśnie z tego faktu wynika jednoznacznie, że ewentualna konieczność przedstawienia takiego pozwolenia należy do merytorycznej oceny okoliczności danej sprawy. Jest to więc kwestia materialna, a nie procesowa. Co więcej, organ administracji architektoniczno-budowlanej jest związany postanowieniami zawartymi w pozwoleniu wodnoprawnym, które winny znaleźć swe odzwierciedlenie w projekcie budowlanym. Z kolei bez posiadania wymaganego pozwolenia wodnoprawnego, nie będzie możliwe uzyskanie przez inwestora pozwolenia na budowę.
Wskazać przy tym należy, że w art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane został przewidziany szczególny tryb wezwania inwestora w drodze postanowienia do uzupełnienia dokumentacji dotyczącej stwierdzonych przez organ nieprawidłowości w zakresie określonym w ust. 1. Przepis art. 64 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego stosuje się natomiast wyłącznie w przypadku wezwania do usunięcia braków innych niż braki, o których mowa w art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, co wynika wprost z treści art. 33 ust. 6 Prawa budowlanego. Stąd też nieuzupełnienie braków formalnych wniosku o pozwolenie na budowę skutkuje pozostawieniem tego wniosku bez rozpatrzenia, natomiast nieusunięcie nieprawidłowości stwierdzonych przez organ podczas sprawdzania dokumentacji projektowej spowoduje wydanie decyzji o odmowie udzielenia pozwolenia na budowę. Na etapie badania braków formalnych wniosku organ nie powinien dokonywać merytorycznej oceny w zakresie zgodności dokumentacji projektowej z wymogami określonymi w art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego (tak NSA w wyroku z dnia 22 września 2022 r., sygn. akt II OSK 1467/22).
W konsekwencji, Sąd uznał za niezasadne wezwanie skarżącej do dostarczenia decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz pozwolenia wodnoprawnego do wniosku o pozwolenie na budowę z dnia 30 marca 2023 r. w trybie przewidzianym w art. 64 § 2 Kpa do uzupełnienia braków formalnych.
Jednocześnie, Sąd nie był uprawniony do wypowiadania się w niniejszej sprawie, czy w istocie planowania inwestycja wymagała uprzedniego uzyskania pozwolenia wodnoprawnego czy tez decyzji lokalizacyjnej. Jest to bowiem kwestia merytoryczna, która może być badana przez sąd administracyjny w postępowaniu ze skargi na decyzję organu odwoławczego rozpoznającą odwołanie od decyzji organu I instancji odmawiającej albo udzielającej pozwolenia na budowę a nie w postępowaniu ze skargi na bezczynność, w którym badana jest wyłącznie terminowość podejmowanych przez organ czynności (por. postanowienie NSA z dnia 3 lutego 2011 r., sygn. akt II OSK 107/11) a także zasadność pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia.
Z powyższych względów Sąd uznał, że brak było podstaw do pozostawienia przez Wojewodę wniosku skarżącej z dnia 30 marca 2023 r. o pozwolenie na budowę bez rozpatrzenia. To zaś oznacza, że Wojewoda nie rozpoznał wniosku skarżącej w terminie wynikającym z art. 35 § 2 Kpa, dopuszczając się bezczynności w rozumieniu art. 37 § 1 pkt 1 Kpa. Stąd też Sąd, działając na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a., zobowiązał Wojewodę do rozpatrzenia wniosku skarżącej z dnia 30 marca 2023 r. w terminie 1 miesiąca od dnia zwrotu akt administracyjnych wraz z wyrokiem ze stwierdzeniem jego prawomocności, o czym orzekł w punkcie 1 wyroku. Jednocześnie, Sąd uznał, że bezczynność Wojewody nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, o czym orzekł na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 i § 1a p.p.s.a. w punkcie 2 wyroku. Dokonując oceny, czy naruszenie prawa jest rażące, należy bowiem wziąć pod uwagę nie tylko proste zestawienie terminów rozpoczęcia postępowania i jego zakończenia, względnie braku zakończenia, lecz także warunkowane okolicznościami materialnoprawnymi sprawy czynności, jakie powinien podjąć organ, dążąc do merytorycznego rozstrzygnięcia konkretnej sprawy. W orzecznictwie sądowym zgodnie przyjmuje się także, iż naruszenie prawa rażące oznacza wadliwość o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym i ma miejsce w razie oczywistego braku podejmowania jakichkolwiek czynności, oczywistego lekceważenia wniosków skarżącego i jawnego natężenia braku woli do załatwienia sprawy, jak i w razie ewidentnego niestosowania przepisów prawa. O rażącym naruszeniu prawa w postaci bezczynności może świadczyć zlekceważenie wnioskodawcy i jego żądania (por. wyrok NSA z dnia 6 września 2016 r., sygn. akt I OSK 296/15). Zwłoka w wykonaniu obowiązku musi być efektem nacechowanego złą wolą, uporczywego zaniechania, pozbawionego racjonalnego uzasadnienia. Zatem o tym, czy bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa nie decyduje tylko sam przedmiot sprawy, ale wszystkie okoliczności z tym związane, w tym także czas trwania bezczynności (zob. wyrok NSA z dnia 8 lipca 2015 r., sygn. akt I OSK 237/15).
Taka sytuacja nie zachodzi jednakże w niniejszej sprawie. Jak bowiem wynika z akt administracyjnych, Wojewoda podjął czynności w sprawie ze złożonego przez skarżącą wniosku, którego jednakże nie załatwił, błędnie przyjmując, że zawiera on braki formalne, uniemożliwiające jego merytoryczne rozpatrzenie.
O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w punkcie 3 wyroku.