II SAB/Gd 4/26

II SAB/Gd 4/26 - Postanowienie WSA w Gdańsku
Data orzeczenia
2026-04-01
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2026-01-16
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Sędziowie
Justyna Dudek-Sienkiewicz
Katarzyna Krzysztofowicz /przewodniczący sprawozdawca/
Krzysztof Kaszubowski
Symbol z opisem
6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
658
Hasła tematyczne
Odrzucenie skargi
Skarżony organ
Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
Odrzucono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 58 par. 1 pkt 6
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Katarzyna Krzysztofowicz (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Krzysztof Kaszubowski Asesor sądowy WSA Justyna Dudek - Sienkiewicz po rozpoznaniu w dniu 1 kwietnia 2026 r. w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. G. - B. na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Wejherowie w sprawie robót budowlanych postanawia: 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić skarżącej A. G. - B. ze Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu uiszczonego wpisu od skargi.
Uzasadnienie
A. G. (dalej jako: skarżąca) w dniu 18 grudnia 2025 r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Wejherowie (dalej jako: PINB) w sprawie toczącej się pod sygnaturą PINB.III.7141.18.2023, domagając się zobowiązania organu do wydania w terminie 1 miesiąca decyzji w tej sprawie; stwierdzenia, że organ dopuścił się bezczynności, i że bezczynność ta miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego; przyznania od organu sumy pieniężnej w wysokości 15.000 zł.
Z akt sprawy wynika, że skarżąca - jako współwłaścicielka działki nr [...] w K. przy ul. W. [...], na której znajdują się budynki [..]-[..], pismem
z 14 listopada 2023 r. zwróciła się do PINB o przeprowadzenie kontroli na tej działce z uwagi na wykonywanie samowoli budowlanych (budowy: wiat, klombów , budynków gospodarczych, miejsc parkingowych, urządzeń kanalizacyjnych - studni chłonnych, zmniejszenie powierzchni biologicznie czynnej), bez zgody pozostałych współwłaścicieli. We wniosku wskazywała, że pod adresem W. [...], na części wspólnej wykonano betonowy chodnik, zmniejszono klomb, wykonano miejsce postojowe, powiększono taras oraz postawiono domek gospodarczy i dwie wiaty. Z kolei pod adresem W. [...] powiększono taras powyżej 35 m2 oraz wykonano melioryzację i studnię chłonną zlokalizowaną przy granicy działki. Wnioskodawczyni podnosiła, że prace te przyczyniły się do zmniejszenia powierzchni biologicznie czynnej
W dniu 5 lutego 2024 r. organ przeprowadził czynności kontrolne na nieruchomości z udziałem m.in. skarżącej. W wyniku tej kontroli organ - postanowieniem z 16 lutego 2024 r., nr PINB.III.7141.18.2023, odmówił wszczęcia postępowania administracyjnego w zakresie: budowy przydomowego naziemnego tarasu o pow. do 35 m2, miejsc postojowych dla samochodów osobowych przypadających na jeden lokal mieszkalny w budynku mieszkalnym jednorodzinnym, zlokalizowanych przy tych budynkach, wiat, klombów oraz utwardzenia powierzchni gruntu, na działce nr [...] obr. K., przy ul. W. [...], gm. W., w trybie art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2023 r., poz. 682 ze zm.), dalej jako: "Prawo budowlane". Postanowienie to zostało doręczone stronom postępowania, w tym skarżącej. Jednocześnie, odrębnym postanowieniem z 16 lutego 2024 r., nr PINB.7141.18.2023, organ wszczął postępowanie administracyjne wobec istniejącego budynku gospodarczego na działce nr [...], którego inwestorem była M. K.
Na skutek rozpoznania zażalenia skarżącej WINB - postanowieniem
z 2 września 2024 r., nr WOP.7722.45.2024.EL, uchylił postanowienie organu I instancji wydane w sprawie nr PINB.III.7141.18.2023.
W uzasadnieniu wskazał, że PINB winien przeprowadzić czynności kontrolne w celu ustalenia, czy omawiane roboty budowlane - polegające m.in. na utwardzeniu powierzchni gruntu na działce budowlanej oraz budowie wiaty o powierzchni zabudowy do 50 m2 sytuowanej na działce, na której znajduje się budynek mieszkalny, nie stwarzają zagrożenia bezpieczeństwa ludzi lub mienia lub zagrożenia środowiska i czy są zgodne z przepisami.
W ponagleniu z 31 lipca 2025 r. skarżąca podniosła, że PINB nie wykonał czynności wskazanych w postanowieniu WINB z 2 września 2024 r. w celu ustalenia, czy roboty polegające na utwardzeniu powierzchni gruntu i budowie wiaty do 50 m2 sytuowanej na działce, na której znajduje się budynek mieszkalny, stwarzają zagrożenie dla bezpieczeństwa ludzi lub mienia, lub zagrożenie dla środowiska i czy są zgodnie z przepisami prawa.
W uzupełnieniu ponaglenia z 28 sierpnia 2025 r. strona podkreśliła, że czynności kontrolne z 13 listopada 2024 r. pomijają temat zgłaszanej samowoli w postaci budowy tarasy o powierzchni przekraczającej 35 m2, przyległego do budynku [...], oraz studni chłonnej wybudowanej przez tę samą współwłaścicielkę za blisko granicy działki [...] i bez pozwolenia na budowę, pomimo faktu, iż w planie miejscowym teren te ujęty jest jako strefa ochrony konserwatorskiej stanowisk archeologicznych ujętych w ewidencji zabytków.
Postanowieniem z 21 listopada 2025 r., nr WOP.766.32.2025.EL, WINB stwierdził, że PINB nie dopuścił się bezczynności, ani przewlekłości w przedmiotowej sprawie.
W uzasadnieniu organ powołał się na uchwałę składu 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 8 września 2025 r., sygn. akt II OPS 2/25, zgodnie z którą nie jest dopuszczalne wszczęcie i prowadzenie postępowania administracyjnego na wniosek osoby, która żąda od organu nadzoru budowlanego podjęcia działań, powołując się na własny interes prawny. Postępowania w tych sprawach wszczyna się wyłącznie z urzędu. Organ nadzoru budowlanego, do którego wpłynął wniosek (żądanie) wszczęcia jednego z postępowań, o których mowa w art. 53a ust. 1 i art. 72a ustawy - Prawo budowlane, obowiązany jest do poinformowania wnioskodawcy, w drodze pisma o charakterze informacyjnym, o podjętych działaniach i zajętym stanowisku.
W świetle tej uchwały WINB uznał, że brak jest podstaw do przyjęcia bezczynności organu w sytuacji, gdy obowiązujące przepisy prawa nie przewidują działania organów w określonej formie prawnej. Nie jest też możliwa interwencja organu wyższego stopnia wobec PINB, skoro wniesione "ponaglenie" dotyczy sprawy podlegającej rozpatrzeniu z urzędu przed ewentualnym formalnym wszczęciem postępowania administracyjnego, a uchwała NSA przesądza, że nie można kwestionować w drodze ponaglenia braku reakcji organu (niezajęcia stanowiska w procesowej formie) w sprawach, o których mowa w art. 53a ust. 1 i art. 72a Prawa budowlanego.
W skardze do Sądu strona skarżąca podnosiła, że organy zignorowały jej zgłoszenie w zakresie przekroczenia wskaźnika powierzchni biologicznie czynnej oraz wybudowania studni chłonnej w strefie ochrony konserwatorskiej stanowisk archeologicznych. Tymczasem wielokrotnie wskazywała, że współczynnik powierzchni biologicznie czynnej został określony w miejscowym planie na minimalnym dopuszczalnym poziomie, a w wyniku działań współwłaścicieli działki doszło do rażącego przekroczenia tego wskaźnika. Przekroczenie to ma natomiast dla niej, jako osoby niepełnosprawnej, katastrofalne skutki. Nie może bowiem zrealizować wiaty niezbędnej do bezpiecznego przechowywania i ładowania 4 wózków inwalidzkich i sprzętu rehabilitacyjnego. Ponadto, samowolnie powiększone tarasy powodują, że z tarasu M. K. woda deszczowa spływa bezpośrednio do ogrodu skarżącej, co prowadzi do zawilgocenia gruntu oraz dodatkowych problemów eksploatacyjnych.
W świetle tych okoliczności sprawy bezczynność organu jest całkowicie nieuzasadniona i potęguje stan naruszenia ładu przestrzennego na działce. Mimo upływu 24 miesięcy i rażącego naruszania prawa przez współwłaścicieli organ nie wydał żadnego postanowienia, decyzji, ani innego aktu kończącego postępowanie. Także ignorowanie ponaglenia oraz fakt, że sprawa dotyczy samowoli budowlanej naruszającej prawa współwłaścicieli, świadczy o lekceważącym stosunku organu do obowiązków ustawowych oraz do obywatela.
W odpowiedzi na skargę PINB wniósł o jej oddalenie oraz o oddalenie wniosku o przyznanie od organu sumy pieniężnej.
W uzasadnieniu przedstawiono dotychczasowy stan sprawy wskazując, że w dniu 13 listopada 2024 r. ponownie dokonano czynności kontrolnych w zakresie wniosku i zastano takim sam stan posesji, jak podczas czynności kontrolnych w dniu 5 lutego 2024 r. Zaznaczono też, że budynek gospodarczy zlokalizowany pod adresem W. [...], objęty postępowaniem nr PINB.III.7141.18.2023, został rozebrany.
Wyjaśniano również, że decyzją z 12 stycznia 2026 r., nr PINB.III.7141.18.2023, organ stwierdził brak podstaw prawnych do rozstrzygnięcia spraw związanych z budową przydomowego naziemnego tarasu o pow. do 35 m2, miejsc postojowych dla samochodów osobowych przypadających na jeden lokal mieszkalny w budynku mieszkalnym jednorodzinnym, zlokalizowanych przy tych budynkach, wiat, klombów, utwardzenia powierzchni gruntu na działkach budowlanych, na działce nr [...] obr. K., przy ul. W. [...], gm. W., w trybie art. 48 Prawa budowlanego.
Organ podkreślił, że na terenie przedmiotowej nieruchomości obowiązuje prawo sąsiedzkie, które ma za zadanie zapobieganie lub przynajmniej zminimalizowanie konfliktów rodzących się na tle sąsiedztwa nieruchomości, w związku z korzystaniem z nieruchomości sąsiednich. Przepisy prawa sąsiedzkiego normują stosunki między właścicielami nieruchomości, a organ nadzoru budowlanego nie jest organem właściwym do rozpatrywania sporów i waśni międzysąsiedzkich. Utrzymanie części wspólnych dla kilku budynków jednorodzinnych na jednej działce wymaga przede wszystkim uregulowania statusu prawnego nieruchomości i ustalenia zasad współpracy między właścicielami, co nie leży w kompetencjach organu nadzoru budowlanego.
W piśmie procesowym z 19 marca 2026 r. skarżąca uzupełniła skargę o argumentację mają wskazywać, jej zdaniem, że bezczynność organu ma charakter celowego wprowadzenia w błąd i poświadczenia nieprawdy w dokumentach urzędowych. W szczególności podniosła, że fakt tolerowania do 2 lat przez PINB robót, na które sąsiedzi nie uzyskali zgody skarżącej i jej męża, świadczy o stronniczości organu. Także fakt, iż inspektorzy "nie zauważyli" istniejącego tarasu o powierzchni ok. 40 m2, który powoduje bezpośrednie zalewnie jej części nieruchomości, oraz studni chłonnej. Brak rzetelnego inwentaryzowania wszystkich obiektów i utwardzeń terenu uniemożliwia ustalenie, czy na działce pozostał limit powierzchni pod niezbędną dla skarżącej inwestycję (domek gospodarczy do przechowywania kilku wózków inwalidzkich i sprzętu rehabilitacyjnego). Skarżąca zarzuciła też, że organ zataił fakt, że teren objętych jest ochroną konserwatorską, co wymagało zgody Konserwatora Zabytków, których inwestorzy nie posiadają.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r., poz. 1267 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.
Stosownie zaś do art. 3 § 2 pkt 8 i 9 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r., poz. 143 ze zm.), dalej jako "p.p.s.a.", kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a, a także na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.
W niniejszym postępowaniu skarżąca zarzuciła PINB bezczynność polegającą na braku przeprowadzenia dalszych czynności i wydania decyzji lub innego aktu w sprawie prowadzonej pod sygnaturą PINB-III-7141/18/2023. Istotne przy tym jest, że postępowanie, którego zakończenia domaga się skarżąca, zasadniczo sprowadzające się do kontroli prowadzenia robót budowlanych zgodnie z przepisami prawa, jest wszczynane z urzędu. Okoliczność ta ma istotne znaczenie dla oceny dopuszczalności przedmiotowej skargi na bezczynność. W judykaturze wskazuje się bowiem, że aczkolwiek zgodnie z art. 61 § 1 k.p.a. postępowanie administracyjne wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu, to przepis ten nie jest normą prawną samoistną do określenia zasady skargowości lub oficjalności. O tym bowiem, czy w danym rodzaju postępowania obowiązuje zasada skargowości czy zasada oficjalności przesądzają przepisy prawa materialnego (zob. postanowienie NSA z 11 maja 2022 r. sygn. akt II OSK 811/22, wszystkie przywołane w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia są dostępne na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl).
W niniejszej sprawie takim przepisem prawa materialnego jest art. 53a ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2023 r., poz. 682 ze zm.) - dalej: "Prawo budowlane", zgodnie z którym postępowania uregulowane w niniejszym rozdziale (a więc postępowania w sprawie rozpoczęcia i prowadzenia robót budowlanych z naruszeniem ustawy, prowadzone na podstawie art. 48 oraz art. 50- 51 Prawa budowlanego) wszczyna się z urzędu.
Brzmienie przytoczonej wyżej regulacji jest stanowcze i nie rodzi językowych wątpliwości interpretacyjnych. Skoro zatem postępowanie zmierzające do wydania decyzji na podstawie art. 48 lub art. 51 Prawa budowlanego, tj. decyzji nakazującej rozbiórkę obiektu budowlanego będącego w budowie lub jego części albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę albo decyzji o nałożeniu obowiązków i sprawdzenie ich wykonania lub nakazującej zaniechanie dalszych robót budowlanych bądź rozbiórkę obiektu lub jego części, bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego, może zostać wszczęte przez organ wyłącznie z urzędu (a nie na wniosek strony), to ewentualny wniosek o uruchomienie tego typu postępowania należy potraktować w kategoriach sygnału, który właściwy organ ma obowiązek zweryfikować pod kątem wystąpienia lub nie przesłanek prowadzenia tego postępowania. W konsekwencji, wniosek o wszczęcie takiego postępowania z urzędu nigdy nie będzie mógł stanowić "żądania wszczęcia postępowania", o którym mowa w art. 61 k.p.a. W takiej sytuacji zaś (a więc w odniesieniu do postępowań wszczynanych z urzędu), organ nie będzie wydawał postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania, o którym mowa w art. 61a § 1 zdanie pierwsze k.p.a. Postanowienie takie organ de facto wydałby sam dla siebie, skoro jest jedynym właściwym podmiotem do zainicjowania postępowania.
W orzecznictwie akcentuje się też, że jeżeli przepis prawa przyznaje organowi kompetencję do wszczęcia danego rodzaju postępowań wyłącznie z urzędu, to żaden podmiot nie może egzekwować od tego organu zainicjowania takiego postępowania (zob. postanowienie NSA z 20 maja 2021 r. sygn. akt II OSK 530/21). Również w doktrynie przyjmuje się, że jeżeli przepisy prawa materialnego dają wyłącznie podstawę do podjęcia postępowania z urzędu, a w zakresie tym nie powstaje związek z prawem (obowiązkiem) jednostki, to nie może ona skutecznie domagać się wszczęcia postępowania. Ma bowiem wyłącznie interes faktyczny, co daje jej podstawę do złożenia skargi powszechnej w trybie przepisów Działu VIII k.p.a. (B. Adamiak [w:] B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, wyd. 13, s. 309).
Trzeba też wskazać, że zgodnie z art. 37 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2025 r., poz. 1691), dalej jako "k.p.a.", bezczynnością organu jest niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 k.p.a.. Zatem bezczynność zachodzi wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale mimo istnienia ustawowego obowiązku nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności (por. wyrok NSA z 9 października 2018 r. sygn. akt I OSK 1987/18, CBOSA).
Jak słusznie zauważył WINB w swoim postanowieniu z 21 listopada 2025 r., w dniu 8 września 2025 r. Naczelny Sąd Administracyjny podjął uchwałę o sygn. akt II OPS 2/25, z której wynika, że:
1) z uwagi na treść art. 53a ust. 1 i art. 72a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2025 r., poz. 418, ze zm.) nie jest dopuszczalne wszczęcie i prowadzenie postępowania administracyjnego na wniosek osoby, która żąda od organu nadzoru budowlanego podjęcia działań, powołując się na własny interes prawny; postępowania w tych sprawach wszczyna się wyłącznie z urzędu;
2) organ nadzoru budowlanego, do którego wpłynął wniosek (żądanie) wszczęcia jednego z postępowań, o których mowa w art. 53a ust. 1 i art. 72a ustawy - Prawo budowlane, obowiązany jest do poinformowania wnioskodawcy, w drodze pisma o charakterze informacyjnym, o podjętych działaniach i zajętym stanowisku.
Co istotne, w uzasadnieniu tej uchwały Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że skoro organ nadzoru budowlanego nie jest zobowiązany do wydania, w oparciu o art. 61a § 1 k.p.a., postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania w sprawach, o których mowa w art. 53a ust. 1 i art. 72a Prawa budowlanego, to brak reakcji tego organu - polegający na niezajęciu stanowiska w procesowej formie, nie może być kwestionowany w drodze ponaglenia (art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a.), tj. środka zwalczającego bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W konsekwencji - także skarga na bezczynność organu w tego rodzaju sprawach stanowi skargę niedopuszczalną w rozumieniu art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. Merytoryczne rozpatrzenie ponaglenia przez organ wyższego stopnia, a także skuteczne wniesienie do sądu administracyjnego skargi na bezczynność organu, jest możliwe jedynie w sytuacji toczącego się postępowania w konkretnej sprawie. W orzecznictwie i piśmiennictwie podkreśla się, że brak jest podstaw do przyjęcia bezczynności organu administracji w sytuacji, gdy obowiązujące przepisy prawa nie przewidują działania organów w określonej formie prawnej. Musi bowiem istnieć obowiązek prawny działania organu administracji i określona prawna forma tego działania, ujęta w ramy form procesowego rozstrzygnięcia sprawy (zob. wyroki NSA: z 20 kwietnia 1999 r., sygn. akt I SAB 161/98, 14 stycznia 2021 r., sygn. akt I GSK 1722/20; J. Borkowski (w:) B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2008 r., s. 292).
Jak już wskazano, skarżąca - swoim wnioskiem z 14 listopada 2023 r. domagała się skontrolowania robót budowlanych przeprowadzonych - w jej ocenie w warunkach samowoli budowlanej, przez niektórych współwłaścicieli działki nr [...] w K., na tej działce, a następnie wydania w tej sprawie aktu wypowiadającego się o zgodności tych robót z prawem. Z akt sprawy wynika, że w stosunku do robót tych organ I instancji podjął czynności kontrolne, a następnie niektóre z nich objął swoim rozstrzygnięciem merytorycznym. Po uchyleniu postanowienia PINB
z 16 lutego 2024 r. przez WINB, organ I instancji przeprowadził bowiem ponową kontrolę nieruchomości i decyzją z 12 stycznia 2026 r. stwierdził brak podstaw do rozstrzygnięcia spraw związanych z budową przydomowego naziemnego tarasu o pow. do 35 m2, miejsc postojowych dla samochodów osobowych przypadających na jeden lokal mieszkalny w budynku mieszkalnym jednorodzinnym, zlokalizowanych przy tych budynkach, wiat, klombów, utwardzenia powierzchni gruntu na działkach budowlanych, na działce nr [...] obr. K., przy ul. W. [...], gm. W., w trybie art. 48 Prawa budowlanego. Jak wynika ze skargi i pism skarżącej, chciałaby ona aby organ ocenił legalność pozostałych robót budowlanych wskazywanych przez nią w pismach, czego jej zdaniem prawidłowo nie uczynił, i aby również odnośnie tych robót wydał rozstrzygnięcie merytoryczne.
W tym miejscu przypomnienia wymaga, że zgodnie z treścią cytowanego już art. 53a ust. 1 Prawa budowlanego, postępowania dotyczące legalizacji robót budowlanych wszczyna się z urzędu. Powyższe prowadzi zaś do wniosku, że w świetle cytowanej uchwały, którą skład orzekający jest związany, wniesiona w niniejszej sprawie skarga jest niedopuszczalna. Podstawową bowiem przesłanką dopuszczalności skargi jest złożenie jej na akt lub czynność (bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania), objęte zakresem właściwości rzeczowej sądu administracyjnego, określonym - zasadniczo - w art. 3 § 2 i 3 p.p.s.a. oraz art. 5 p.p.s.a. W kontrolowanej zaś sprawie skarga została wniesiona na bezczynność w sytuacji, gdy organ nie mógł wydać stosownego postanowienia (o odmowie wszczęcia postępowania), a jedynie miał prawo ustosunkować się do wniosku o jego wszczęcie w piśmie o charakterze informacyjnym. W takiej zaś sytuacji niezasadne jest stwierdzenie, że organ pozostaje w bezczynności w zakresie rozpoznania wniosku skarżącej. Jej wniosek bowiem podlegał analizie i ocenie z perspektywy zasadności i dopuszczalności wszczęcia z urzędu postępowania, objętego rozdziałem 5b ustawy Prawo budowlane (Postępowanie w sprawie rozpoczęcia i prowadzenia robót budowlanych z naruszeniem ustawy), i takiej analizie – jak wynika z akt – został poddany, o czym świadczy między innymi przeprowadzone z urzędu postępowanie organu zakończone wydaniem decyzji z 12 stycznia 2026 r. (obejmującej część robót zgłaszanych przez skarżącą).
Biorąc pod uwagę powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.
Stosownie do art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd z urzędu zwrócił stronie skarżącej cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego.