II SAB/Gd 38/25

II SAB/Gd 38/25 - Wyrok WSA w Gdańsku
Data orzeczenia
2025-10-01
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2025-06-27
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Sędziowie
Dariusz Kurkiewicz
Justyna Dudek-Sienkiewicz
Katarzyna Krzysztofowicz /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6153 Warunki zabudowy  terenu
658
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ
Burmistrz Miasta
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 572
art. 35
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Katarzyna Krzysztofowicz (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz Asesor WSA Justyna Dudek - Sienkiewicz po rozpoznaniu w dniu 1 października 2025 r. w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w W. na bezczynność i przewlekłość postępowania Burmistrza Redy w sprawie warunków zabudowy oddala skargę.
Uzasadnienie
R. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością (dalej jako: skarżąca, Spółka) wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na bezczynność i przewlekłość postępowania Burmistrza Miasta Reda (dalej jako: Burmistrz) w rozpoznaniu wniosku Spółki z 26 kwietnia 2024 r. o ustalenie warunków zabudowy.
W skardze zarzucono naruszenie 36 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r., poz. 572) dalej "k.p.a.", w zw. z art. 35 § 3 k.p.a. w zw. z art. 12 k.p.a. w zw. z art. 6 ust. 1 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r., zmienionej następnie Protokołami nr 3, 5 i 8 oraz uzupełnionej Protokołem nr 2 (Dz.U. 1993 nr 61 poz. 284), polegające na braku podejmowania działań bezpośrednio zmierzających do wydania rozstrzygnięcia w przedmiocie rozpoznania wniosku o wydanie warunków zabudowy, w tym przekraczaniu terminów maksymalnych, w których organ powinien rozstrzygnąć sprawę, oraz braku podejmowania działań bezpośrednio zmierzających do wydania rozstrzygnięcia.
Stawiając te zarzuty Spółka wyjaśniła, że w dniu 26 kwietnia 2024 r. wystąpiła do Burmistrza z wnioskiem w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego polegającego na budowie: Inwestycja A - Zespół zabudowy mieszkalnej wielorodzinnej z dopuszczeniem wbudowanych lokali usługowych w parterach budynków wraz z towarzyszącą infrastrukturą (techniczną i komunikacyjną) i zagospodarowaniem terenu na części działki nr [...] (obręb [..]) w R.; Inwestycja B - Utwardzona droga wewnętrzna wraz z towarzyszącą infrastrukturą (techniczną i komunikacyjną) i zagospodarowaniem terenu na działce nr [...] oraz części działek nr [...]-[...] (obręb [...]) w R. Wniosek ten wpłynął do organu 30 kwietnia 2024 r.
Postanowieniem z 10 czerwca 2024 r. (UA.6730.1.7.2024.KL) zawieszono postępowanie, lecz na skutek rozpoznania zażalenia Spółki, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Gdańsku (dalej: Kolegium) postanowieniem z 20 lutego 2025 r., nr Gd/3547/24, uchyliło postanowienie o zawieszeniu i przekazano sprawę z wniosku skarżącej w sprawie ustalenia warunków zabudowy do ponownego rozpoznania. Postanowienie Kolegium dotarło do Burmistrza w dniu 28 lutego 2025 r.
Mając to na uwadze Spółka stwierdziła, że organ jest bezczynny, albowiem pomimo upływu maksymalnego dwumiesięcznego terminu, po doręczeniu mu postanowienia Kolegium z 20 lutego 2025 r., nie rozpoznał sprawy z wniosku o wydanie warunków zabudowy. Bez znaczenia dla uznania bezczynności są przyczyny Burmistrza Miasta Redy, dla których nie jest prowadzone postępowanie administracyjne ani nie została wydana decyzja administracyjna w terminie określonym w art. 35 k.p.a. Ponadto postępowanie w sprawie z wniosku z 26 kwietnia 2024 r. prowadzone jest w sposób przewlekły, gdyż organ nie podejmuje jakichkolwiek czynności celem rozpoznania tego wniosku.
Spółka stanęła też na stanowisku, że przyznanie od Burmistrza na rzecz strony skarżącej sumy pieniężnej jest uzasadnione, albowiem stanowi w ten sposób swoistą rekompensatę, nie zaś zadośćuczynienie za krzywdę, za przekroczenie maksymalnego terminu rozpoznania sprawy oraz przewlekłe prowadzenie postępowania, wskutek czego skarżąca nie uzyskała do dnia złożenia skargi rozstrzygnięcia wniosku złożonego ponad rok wcześniej.
Spółka domagała się wyznaczenia Burmistrzowi miesięcznego terminu do rozpatrzenia wniosku w przedmiocie wydania warunków zabudowy, licząc od daty zwrotu wyroku wraz z aktami sprawy; stwierdzenia, że Burmistrz dopuścił się bezczynności, i że bezczynność ta miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; stwierdzenia, że Burmistrz dopuścił się przewlekłego prowadzenia postępowania, i że przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawie załatwienia wniosku z 26 kwietnia 2024 r. miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa; przyznania od Burmistrza na rzecz skarżącej sumy pieniężnej w kwocie 2500 zł; zasądzania od organu zwrotu na rzecz skarżącej kosztów postępowania według norm przypisanych prawem oraz o rozpoznanie skargi w postępowaniu uproszczonym. Ponadto Spółka wniosła o orzeczenie o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.), dalej jako "p.p.s.a.",
w zw. z art. 55 ust. 1 p.p.s.a. i rozpoznanie sprawy na podstawie nadesłanego odpisu skargi oraz o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodów w trybie art. 106 p.p.s.a. z dokumentów dołączonych do skargi dla wykazania bezczynności i przewlekłości Burmistrza.
W odpowiedzi na skargę Burmistrz przedstawił przebieg sprawy wskazując, że w dniu 25 października 2017 r. Rada Miejska w Redzie podjęła uchwałę nr XXXVI/369/2017 w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego południowo - wschodniej części jednostki "C", na wschód od ulicy Obwodowej w Redzie. Uchwała intencyjna obejmuje swoim zakresem m.in. działki nr [...]. W związku z tym w dniu 10 czerwca 2024 r. zawieszono przedmiotowe postępowanie w celu zapobieżenia wydania decyzji o warunkach zabudowy niezgodnej z opracowywanym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Po uchyleniu tego zawieszenia przez Kolegium i zwrocie akt, organ w dniu 14 kwietnia 2025 r. ponownie zawiesił postępowanie do dnia 30 czerwca 2026 r. Postanowienie to stało się ostateczne w dniu 20 maja 2025 r.
Dalej organ wskazał, że po przekazaniu Kolegium ponaglenia Spółki
z 16 maja 2025 r., pismem z 27 maja 2025 r. Spółka wystąpiła o wskazanie numeru nadawczego przesyłki poleconej poczty polskiej, którą zostało wysłane do strony postanowienie Burmistrza z 14 kwietnia 2025 r. o zawieszeniu postępowania, a która to przesyłka została zwrócona do nadawcy jako nieodebrana pomimo dwukrotnego awizowania oraz nadesłania skanu koperty nadawczej zawierającej wzmianki o dokonaniu awizacji jako nieodebrana. Kolejnym pismem z 6 czerwca 2025 r. Spółka wystąpiła o niezwłoczne prawidłowe doręczenie postanowienia Burmistrza
z 14 kwietnia 2025 r. na adres ul. W. [...], W. Pismem
z 9 czerwca 2025 r. Burmistrz udzielił stronie odpowiedzi na ww. pisma. W dniu 4 czerwca 2025 r. do organu wpłynęło zażalenie Spółki na postanowienie o zawieszeniu z 14 kwietnia 2025 r., w którym wnioskodawca wniósł o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia. W dniu 10 czerwca 2025 r. Burmistrz przekazał zażalenie do Kolegium.
Zdaniem Burmistrza w sprawie nie nastąpiła bezczynność, bowiem po uchyleniu postanowienia z 10 czerwca 2024 r. o zawieszeniu postępowania, organ w dniu 14 kwietnia 2025 r. wydał kolejne postanowienie o zawieszeniu postępowania. Postanowienie to zostało natomiast wysłane na adres do korespondencji wskazany we wniosku inicjującym postępowanie, lecz z powodu niemożności jego doręczenia, było ono dwukrotnie awizowane. Spółka nie odebrała ww. korespondencji w trybie awizo, w związku z czym utraciła możliwość jego zaskarżenia.
Organ zwrócił też uwagę, że Spółka nie poinformowała go o zmianie adresu korespondencyjnego, zatem nie było przesłanek do tego, aby Burmistrz kierował korespondencję na inny adres, jedynie z tytułu złożenia przez Spółkę zażalenia.
W piśmie procesowym z 12 lipca 2025 r. Spółka wskazała, że bezczynność organu wystąpiła w związku z upływem 2 - miesięcznego maksymalnego terminu do rozpoznania wniosku biegnącego od dnia 28 lutego 2025 r., tj. od dnia doręczenia Burmistrzowi postanowienia Kolegium z 20 lutego 2025 r., wydanego w sprawie Gd/3547/24, do dnia 2 czerwca 2025 r. tj. do dnia zapoznania się z postanowieniem Burmistrza z dnia 14 kwietnia 2025 r., w sprawie UA.6730.1.7.2024.KL w przedmiocie zawieszenia postępowania, w wyniku udostępnienia pełnomocnikowi Spółki przez Kolegium akt postępowania SKO Gd/2499/25, zawierających odpis postanowienia Burmistrza z 14 kwietnia 2025 r. Przewlekłość w sprawie wystąpiła również w okresie od 28 lutego 2025 r. do 2 czerwca 2025 r. z uwagi na brak podjęcia w tym okresie jakichkolwiek czynności prawnych a nawet faktycznych zmierzających do rozpoznania i rozstrzygnięcia w/w wniosku o wydanie warunków zabudowy na podstawie decyzji administracyjnej.
W uzasadnieniu strona stanęła na stanowisku, że doręczenie postanowienia z 14 kwietnia 2025 r., na adres do doręczeń wskazany we wniosku Spółki o ustalenie warunków zabudowy tj. "ul. K. [...], R." jest nieprawidłowe i stosownie do przepisów art. 39 k.p.a. oraz 44 k.p.a. oraz art. 41 § 1 k.p.a. nie wywołuje skutków prawnych doręczenia. Innymi słowy, postanowienie z 14 kwietnia 2025 r., skoro nie zostało nigdy doręczone Spółce w trybie art. 39 k.p.a. oraz 44 k.p.a. i art. 41 § 1 k.p.a., to nie wywołało skutków prawnych.
Odnośnie zaś twierdzeń organu o skuteczności doręczenia ww. postanowienia pod adresem ul. K. [...], R., Spółka zwróciła uwagę, że obowiązek zawiadomienia o każdej zmianie swojego adresu powstaje od daty zawiadomienia strony o wszczęciu postępowania administracyjnego. Tymczasem Burmistrz nigdy nie zawiadomił Spółki (pod żadnym z adresów) o skutkach wypływających z braku zawiadomienia o zmianie adresu do doręczeń. W konsekwencji nie mogło dojść do fikcji doręczenia postanowienia z 14 kwietnia 2025 r. pod adresem wskazanym we wniosku inicjującym postępowanie. Ponadto, choć w pismach z 9 i 10 czerwca 20205 r. organ twierdzi, że wskazania w zażaleniu z 19 kwietnia 2024 r. innego adresu Spółki nie można uznać za zawiadomienia o zmianie adresu do korespondencji, to Kolegium - wydając postanowienie z 20 lutego 2025 r., rozpoznające to zażalenie uznało, że doszło do wystarczającego poinformowania przez Spółkę o zmianie adresu i doręczyło postanowienie pod adresem wskazanym w zażaleniu. W orzecznictwie również wskazuje się, że obowiązek zawiadomienia o zmianie adresu do doręczeń nie może być utożsamiany z koniecznością złożenia organowi odrębnego pisma, które zawiera informację o zmianie adresu. Dopuszczalna jest każda forma wykonania przez stronę tego obowiązku. Tak więc strona może podać nowy adres zarówno w odrębnym piśmie skierowanym do organu, informującym wyłącznie o zmianie adresu, jak i w piśmie składanym w toku postępowania, w którym podnosi określone argumenty merytoryczne, czy wnioski dowodowe. Dalej Spółka wskazała, że o błędnym stanowisku organu co do prawidłowości adresu wynikającego z wniosku o ustalenie warunków zabudowy świadczy także nieskuteczna próba doręczenia na ten adres odpisu pisma organu z 1 lipca 2024 r., przekazującego zażalenie Spółki do organu odwoławczego. Wreszcie zauważono, że gdyby organ miałby podstawy do powzięcia wątpliwość co do adresu, pod którym należy doręczać w/w orzeczenie, to powinien - stosownie do art. 7 k.p.a. - przeprowadzić postępowanie wyjaśniające. Natomiast, wobec gwarancyjnego charakteru przepisów o doręczeniu, Burmistrz był zobowiązany do doręczenia postanowienia z 14 kwietnia 2025 r. pod adresem Spółki: ul. W. [...], W., wskazanym zarówno we wniosku o ustalenie warunków WZ, jak i późniejszych środkach zaskarżenia, celem potwierdzenia daty pewnej odbioru przedmiotowego orzeczenia przez Spółkę.
Reasumując, w świetle gwarancyjnego charakteru doręczenia, z uwagi na brak ustalenia na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego - stosownie do art. 7, art. 8 i art. 39 k.p.a. - właściwego adresu doręczenia Spółki w dacie wydania postanowienia z 14 kwietnia 2025 r., uznać należy, że brak faktycznego doręczenia przesyłki poleconej zawierającej to postanowienie z datą pewną potwierdzonej osobiście przez adresata przesyłki, nie powoduje skutku doręczenia na zasadzie fikcji prawnej, pod adresem ul. K. [...], R., pod którym korespondencja wcześniej nie była odbierana.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Na mocy art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.), dalej jako "p.p.s.a.", kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 - 4 p.p.s.a., czyli w sytuacjach, w których powinno dojść do załatwienia sprawy administracyjnej decyzją administracyjną, postanowieniem w postępowaniu administracyjnym lub egzekucyjnym, na które służy zażalenie, a także innymi aktami lub czynnościami z zakresu administracji publicznej dotyczącymi uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.
Przy czym, w myśl art. 52 § 1 p.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Natomiast stosownie do art. 37 § 1 i art. 37 § 3 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2024 r., poz. 572), dalej jako "k.p.a.", stronie służy prawo wniesienia ponaglenia, które składa się do organu wyższego stopnia za pośrednictwem organu prowadzącego postępowanie.
Z akt niniejszej sprawy wynika, że skarżąca Spółka spełniła powyższy wymóg zwracając się w dniu 16 czerwca 2025 r. 2025 r., za pośrednictwem Burmistrza do Samorządowego Kolegium Odwoławczego z ponagleniem na przewlekłe prowadzenie postępowania, a następnie składając skargę do tutejszego Sądu. W myśl art. 53 § 2b p.p.s.a. skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu.
Przystępując zaś do merytorycznej oceny skargi zarzucającej organowi zarówno bezczynność jak i przewlekłe prowadzenia postępowania wyjaśnić należy, że są to pojęcia rozłączne, w związku z czym nie jest możliwe stwierdzenie istnienia obu postaci zwłoki organu jednocześnie.
Zgodnie z aktualnym brzmieniem art. 37 k.p.a. bezczynność to stan, w którym nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 k.p.a. (art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a.). O przewlekłym prowadzeniu postępowania w rozumieniu art. 37 § 1 pkt 2 k.p.a. można mówić natomiast, gdy jeszcze nie upłynął termin do wydania decyzji określony według przepisów. Bezczynność zachodzi zatem wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale mimo istnienia ustawowego obowiązku nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności (por. m.in. wyrok NSA z dnia 9 października 2018 r., sygn. akt I OSK 1987/18, dostępny https://orzeczenia.nsa.gov.pl, CBOSA). Bezczynność więc to stan, który podlega ocenie po tym, jak terminy załatwienia sprawy w postępowaniu administracyjnym już upłynęły.
Rozwijając powyższe należy stwierdzić, że przewlekłość postępowania to stan, w którym postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (art. 37 § 1 pkt 2 k.p.a.) i bez uzasadnionej i ważnej przyczyny nie zmierza do bezpośredniego załatwienia sprawy (art. 12 k.p.a.). Przez pojęcie przewlekłego prowadzenia postępowania należy rozumieć sytuację prowadzenia postępowania w sposób nieefektywny poprzez wykonywanie czynności w dużym odstępie czasu bądź wykonywanie czynności pozornych, powodujących, że formalnie organ nie jest bezczynny, ewentualnie mnożenie przez organ czynności dowodowych ponad potrzebę wynikającą z istoty sprawy. Pojęcie "przewlekłość postępowania" obejmować będzie zatem opieszałe, niesprawne i nieskuteczne działanie organu w sytuacji, gdy sprawa mogła być załatwiona w terminie krótszym, jak również nieuzasadnione przedłużanie terminu załatwienia sprawy (por. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydanie 5, Warszawa 2012, str. 44; B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, wyd. 19, 2024).
W postępowaniu sądowoadministracyjnym w sprawie ze skargi na przewlekle prowadzenie postępowania przez organ administracji publicznej sąd administracyjny bada więc, czy podejmowane przez organ czynności zmierzały do należytego i szybkiego załatwienia sprawy, w jakich odstępach czasu są one podejmowane, a także czy nie są to czynności pozorne, przedłużające postępowanie i nieprowadzące w istocie do wydania rozstrzygnięcia kończącego postępowanie. Oceniając zwłokę organu w załatwieniu konkretnej sprawy administracyjnej nie można zaś abstrahować od jej charakteru (zob. wyrok WSA w Warszawie z dnia 24 lipca 2013 r., sygn. akt I SAB/Wa 202/13, CBOSA), gdyż w sprawach skomplikowanych, w których zachodzi konieczność przeprowadzenia wielu dowodów, obowiązkiem organu jest sprawne prowadzenie postępowania dowodowego (co nie zawsze znaczy szybkie), zmierzające do ustalenia stanu faktycznego pozwalającego na prawidłowe rozstrzygnięcie sprawy (zob. wyrok WSA W Gdańsku z dnia 30 maja 2017 r., sygn. akt II SAB/Gd 25/17, CBOSA).
Dokonując oceny zaistniałego w kwestionowanej sprawie stanu faktycznego w świetle powyższych uwag Sąd uznał, że Burmistrz nie pozostaje bezczynny, jak też toczące się przed nim postępowanie nie było prowadzone przewlekle.
Należy bowiem zauważyć, że kwestionowane postępowanie administracyjne zostało zainicjowane wnioskiem Spółki z 26 kwietnia 2024 r., który wpłynął do organu w dniu 30 kwietnia 2024 r. W myśl art. 61 § 1 k.p.a., postępowanie administracyjne wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. Stosownie zaś do § 3 tego przepisu, datą wszczęcia postępowania na żądanie strony jest dzień doręczenia żądania organowi administracji publicznej. Oznacza to, że w dniu 30 kwietnia 2024 r. doszło do wszczęcia na wniosek postępowania w sprawie warunków zabudowy na części działki nr [...] (obręb [...]) w R., działce nr [...] oraz części działek nr [...]-[...] (obręb [...]) w R. Od tego też momentu Burmistrz związany był regułami rządzącymi postępowaniem administracyjnym, wyznaczanymi także przepisami prawa materialnego właściwymi dla ustalania warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, oraz terminami załatwiania spraw ustanowionymi w art. 35, art. 36 k.p.a. i prawem materialnym.
Co też istotne, ze względu na przedmiot postępowania prowadzonego przez Burmistrza, zastosowanie znajdą tutaj przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym(Dz.U. z 2024 r., poz. 1130 ze zm.), dalej jako: "u.p.z.p.", które zawierają szczególne uregulowania dotyczące terminu wydania decyzji administracyjnej. I tak, zgodnie z art. 64 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., przepisy art. 51 ust. 2-3, art. 52, art. 53 ust. 1a-1d, 3-5a i 5c-5f oraz art. 54-56 stosuje się odpowiednio do decyzji o warunkach zabudowy, z tym że termin, o którym mowa
w art. 51 ust. 2 (wydania decyzji – przypis Sądu) wynosi 90 dni.
Jak zaś wynika z akt niniejszej sprawy, przed upływem 3-miesięcznego terminu załatwienia sprawy organ wydał postanowienie o jego zawieszeniu (postanowienie z 10 czerwca 2024 r.). Oznacza to, zgodnie z art. 35 § 5 k.p.a., że okresu zawieszenia nie wlicza się do terminów załatwienia spraw określonych w art. 35 § 1-4 k.p.a. Również w myśl art. 103 k.p.a. zawieszenie postępowania wstrzymuje bieg terminów przewidzianych w kodeksie. Powyższe postanowienie o zawieszeniu zostało jednak poddane kontroli instancyjnej i uchylone postanowieniem Kolegium z 20 lutego 2025 r., a akta sprawy zostały przekazane ponownie Burmistrzowi w dniu 28 lutego 2025 r. W związku z tym, okresu od 10 czerwca 2024 r. do 28 lutego 2025 r. nie można było wliczać do biegu terminu załatwienia niniejszej sprawy. Ponowne terminy biegły natomiast od 28 lutego 2025 r. i również w tym wypadku Burmistrz - przed upływem 3 miesięcy - w dniu 14 kwietnia 2025 r. - ponownie zawiesił postępowanie do dnia 30 czerwca 2026 r. Orzeczenie to organ uznał za ostateczne w dniu 20 maja 2025 r.
Z powyższego wynika, że w dacie wniesienia skargi, tj. w dniu 20 maja 2025 r., jak i w dacie wyrokowania, postępowanie administracyjne w sprawie wniosku Spółki było zawieszone. Natomiast w orzecznictwie wskazuje się, że funkcjonujące w obrocie prawnym ostateczne postanowienie o zawieszeniu postępowania administracyjnego eliminuje możliwość powstania bezczynności lub przewlekłości (za okres zawieszenia), związanej z upływem terminu załatwienia sprawy, dając jednocześnie stronie możliwość zaskarżenia (kwestionowania we właściwym trybie i toku) tego postanowienia (zob. wyroki NSA z 2 grudnia 2021 r., sygn. akt II OSK 1037/21; z 30 września 2021 r., sygn. akt II OSK 1470/21; z 16 grudnia 2015 r., sygn. akt I OSK 1222/15; z 4 grudnia 2012 r., sygn. akt I OSK 1780/12 , CBOSA).
Postanowienie o zawieszeniu postępowania administracyjnego stanowi akt administracyjny podlegający odrębnej kontroli sądu administracyjnego po wyczerpaniu przez stronę administracyjnego toku instancji (por. wyroki NSA z 16 grudnia 2015 r., sygn. akt I OSK 1222/15; z 29 listopada 2007 r., sygn. akt II OSK 1380/07; postanowienie NSA z 29 grudnia 1992 r., sygn. akt II SA 697/92, CBOSA).
Z tych względów Sąd nie mógł stwierdzić, że Burmistrz dopuścił się bezczynności w niniejszej sprawie, ponieważ termin na rozpoznanie sprawy, ze względu na zawieszenie postępowania, nie upłynął. Jak już zaś wskazano, stan bezczynności podlega ocenie po upływie terminów załatwienia sprawy w postępowaniu administracyjnym.
Odnosząc się zaś do stanu przewlekłości, również zarzucanego w rozpoznawanej skardze, należy stwierdzić, że także w tym zakresie skarga nie jest zasadna. Przewlekłość występuje bowiem wtedy, gdy terminy ustawowe lub wskazane na podstawie art. 36 § 1 k.p.a. jeszcze nie upłynęły, a sprawa nie została załatwiona, mimo że z uwagi na swój charakter mogła być już załatwiona. Tymczasem w niniejszej sprawie, ze względu na zawieszenie postępowania, terminy ustawowe (wynikające z art. 35 k.p.a. i art. 64 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p.) załatwienia sprawy, które rozpoczęły swój bieg w dacie wpływu wniosku Spółki do organu, nie biegły. Taki stan istniał także w dacie wniesienia skargi.
Ponadto, zdaniem Sądu, tok czynności podejmowanych przez organ nie wskazuje na to, aby organ uchylał się od załatwienia wniosku Spółki, a podejmowane działania były uzasadnione procesowo. Jak już bowiem wskazano, postanowienia o zawieszeniu postępowania były wydawane przez Burmistrza przed upływem wyznaczonych przepisami terminów, zatem wywiązywał się on ze swoich procesowych obowiązków. Czuwał on nad tokiem postępowania i podejmował działania adekwatne do zaistniałego stanu faktycznego. W szczególności organ uwzględnił, że przedmiotowe postępowanie dotyczy warunków zabudowy, lecz z urzędu posiadał też wiedzę, że aktualnie procedowany jest projekt miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obejmującego swoimi postanowieniami teren inwestycji. W dniu 25 października 2017 r. Rada Miejska w Redzie podjęła bowiem uchwałę nr XXXVI/369/2017 w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego południowo - wschodniej części jednostki "C", na wschód od ulicy Obwodowej w Redzie, która swoim zakresem obejmowała m.in. działki nr [...]-[...] (obręb [...]). Zgodnie zaś z art. 62 ust. 1 u.p.z.p., postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia warunków zabudowy można zawiesić na czas nie dłuższy niż 18 miesięcy od dnia złożenia wniosku o ustalenie warunków zabudowy. Wójt, burmistrz albo prezydent miasta podejmuje postępowanie i wydaje decyzję w sprawie ustalenia warunków zabudowy, jeżeli:
1) w ciągu dwóch miesięcy od dnia zawieszenia postępowania rada gminy nie podjęła uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego albo
2) w okresie zawieszenia postępowania nie uchwalono miejscowego planu lub jego zmiany.
Stosowanie zaś do ust. 3, w przypadku, gdy w okresie zawieszenia nie uchwalono planu lub jego zmiany, wójt, burmistrz albo prezydent miasta może przedłużyć zawieszenie postępowania na dodatkowy czas, nie dłuższy niż 6 miesięcy, jeżeli w okresie zawieszenia postępowania dokonano wyłożenia projektu planu miejscowego.
Z kolei w orzecznictwie uznaje się za dopuszczalne i celowe wstrzymanie toku postępowania o wydanie warunków zabudowy wówczas, gdy mogłoby zachodzić prawdopodobieństwo sprzeczności postanowień decyzji o warunkach zabudowy z projektowanymi ustaleniami planu, przy czym tylko wówczas, gdy w dopuszczonym przez ustawodawcę okresie zawieszenia w rzeczywistości nastąpiłoby uchwalenie planu (por. wyrok WSA w Warszawie z 18 sierpnia 2010 r., sygn. akt IV SA/Wa 902/10, CBOSA). Możliwość zawieszenia postępowania o ustalenie warunków zabudowy, jaką daje przepis art. 62 ust. 1 u.p.z.p., z uwagi na rozpoczęte i kontynuowane prace planistyczne jest wyrazem prymatu planu miejscowego nad konkretnymi wymogami, jakie spełnić musi projektowana inwestycja i skutecznie zabezpiecza realizację władztwa planistycznego (por. wyrok NSA z 8 czerwca 2017 r., sygn. akt II OSK 2685/15, CBOSA).
Co istotne, powołane przepisy u.p.z.p. posługują się zwrotem "może", zatem zawieszenie postępowania w sprawie warunków zabudowy z uwagi na postępowanie planistyczne nie jest obowiązkiem, lecz uprawnieniem organu. Każdorazowo więc wójt, burmistrz lub prezydent miasta musi indywidualnie ocenić przesłanki zawieszenia, tj. czy może dojść do ustalenia warunków zabudowy dla przedsięwzięcia, których nie da się pogodzić z projektowanym w miejscowym planie sposobem zagospodarowania tego samego obszaru oraz czy w okresie zawieszenia dojdzie do jego uchwalenia. Jednakże w niniejszym postępowaniu nie jest dokonywana ocena legalności postanowień o zawieszaniu postępowania, bowiem podlegają one odrębnemu zaskarżeniu. Dlatego też Sąd nie mógł oceniać zasadności zawieszenia, w tym szacunków organu co do terminu zrealizowania prac związanych z planem miejscowym, jako podstawy do zawieszenia postępowania administracyjnego w sprawie warunków zabudowy, mającego wpływ na ustaloną długość zawieszenia. Ewentualnych uchybień w tym zakresie nie można też traktować w kategoriach przewlekłości, czyli intencjonalnego, nieusprawiedliwionego opóźniania. Dodatkowo należy zauważyć, że nieuprawnione jest uzależnienie oceny zasadności zawieszenia od stopnia zaawansowania prac planistycznych. Ustalenie, że prace prawdopodobnie nie zostaną zakończone w okresie zawieszenia postępowania także nie oznacza, że organ I instancji nie może zawiesić postępowania (zob. wyrok WSA w Krakowie z 19 stycznia 2018 r., sygn. akt II SA/Kr 1315/17, CBOSA). Jest to jedynie przesłanka do tego, aby podjąć zawieszone postępowanie (art. 62 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p.).
Reasumując, Sąd podziela utrwalony w orzecznictwie pogląd, że ostateczne postanowienie o zawieszeniu postępowania administracyjnego eliminuje możność powstania bezczynności lub przewlekłości (za okres zawieszenia) związanej z upływem terminu załatwienia sprawy, dając jednocześnie stronie możliwość zaskarżenia do sądu administracyjnego tego postanowienia. Wydanie przez organ postanowienia o zawieszeniu postępowania uniemożliwia bowiem sądowi zobowiązanie organu do wydania aktu w określonym terminie. Skoro postępowanie zostało zawieszone, a postanowienie o zawieszeniu nie zostało zaskarżone, to organ nie może podejmować żadnych czynności (poza zmierzającymi do podjęcia postępowania), w szczególności nie może wydać merytorycznego rozstrzygnięcia (zob. wyrok NSA z 19 kwietnia 2017 r., sygn. akt II OSK 238/16, CBOSA).
Odnośnie natomiast argumentacji skargi, że postanowienie o zawieszeniu postępowania z 14 kwietnia 2025 r. nie zostało skutecznie doręczone Spółce – jedynej stronie postępowania – z uwagi na skierowanie przesyłki na nieaktualny adres Spółki, Sąd wskazuje, że kwestie te i ich ocena pozostają poza zakresem niniejszego postępowania. Jak już wskazano, postanowienie o zawieszeniu postępowania podlega odrębnemu zaskarżeniu, zaś Sąd rozpoznając skargę na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania, w którym doszło do jego zawieszenia, zobowiązany jest uwzględnić okresy zawieszenia i ich wpływ na terminy załatwienia sprawy. Nie ocenia jednak tego zawieszenia merytorycznie, jak też nie kontroluje czynności związanych z wydaniem postanowienia o zawieszeniu, w tym prawidłowości doręczenia postanowienia. Wobec natomiast podnoszonych wątpliwości co do skuteczności doręczenia Spółce postanowienia z 14 kwietnia 2025 r. należy wskazać, że mogą one stanowić podstawę do kontroli ostatecznego postanowienia o zawieszeniu w trybie nadzwyczajnym.
Reasumując całość powyższych rozważań Sąd doszedł do przekonania, że zarzuty skargi są niezasadne, gdyż Burmistrz nie dopuścił się bezczynności, jak też prowadzone przez niego postępowanie nie nosiło znamion przewlekłości.
W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę jako niezasadną oddalił.
Sąd orzekł w niniejszej sprawie na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 4 p.p.s.a., zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania.