II SAB/Gd 31/22

II SAB/Gd 31/22 - Wyrok WSA w Gdańsku
Data orzeczenia
2022-06-08
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-03-04
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Sędziowie
Dariusz Kurkiewicz /przewodniczący sprawozdawca/
Magdalena Dobek-Rak
Wojciech Wycichowski
Symbol z opisem
6480
658
Hasła tematyczne
Dostęp do informacji publicznej
Sygn. powiązane
III OSK 2236/22 - Wyrok NSA z 2023-11-08
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
Zobowiązano do dokonania czynności
Powołane przepisy
Dz.U. 2020 poz 2176
art. 1 ust. 1
Ustawa z dnia  6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Dobek-Rak Asesor WSA Wojciech Wycichowski po rozpoznaniu w Gdańsku w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 8 czerwca 2022 r. sprawy ze skargi M. M. na bezczynność A S.A. z siedzibą w G. w sprawie udostępnienia informacji publicznej 1/ zobowiązuje A S.A. z siedzibą w G. do rozpoznania pkt 2 i 3 wniosku skarżącej M. M. z dnia 5 grudnia 2021 r. o udzielenie informacji publicznej terminie 14 dni od dnia zwrotu akt administracyjnych wraz z wyrokiem ze stwierdzeniem jego prawomocności, 2/ stwierdza, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, 3/ oddala skargę w pozostałej części, 4/ zasądza od A S.A. z siedzibą w G. na rzecz skarżącej M. M. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
M. M. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na bezczynność A. (dalej jako "organ") w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej.
Skarga została wniesiona w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych:
Skarżąca w piśmie z dnia 5 grudnia 2021 roku złożyła do organu wniosek o udostępnienie informacji publicznej w następującym zakresie: "Wnoszę o udzielenie informacji publicznej dotyczącej realizowanych przez spółkę A. w okresie od 1 stycznia 2017 r. do dnia 26 listopada 2021 r. na podstawie przepisów art. 7 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. Prawo energetyczne przyłączeniach do sieci dystrybucyjnej dla obszaru T., gmina: S., źródeł współpracujących z siecią, w tym instalacji odnawialnych źródeł energii o mocy powyżej 50 kW, poprzez udostępnienie dokumentów w postaci:
wszystkich złożonych wniosków o określenie warunków przyłączenia wraz z załącznikami, które to wnioski:
są w trakcie procedowania,
co do których wydano warunki przyłączenia,
na podstawie których została zawarta umowa o przyłączenie do sieci,
wszystkich wydanych warunków o przyłączenie, które nie utraciły ważności do dnia 26 listopada 2021 r.,
zawartych umów o przyłączenie do sieci.
Udostępnienie wnioskowanych informacji miało nastąpić drogą elektroniczną na podany adres poczty elektronicznej.
Spółka udzieliła odpowiedzi w dniu 15 grudnia 2021 roku. W pierwszej kolejności Spółka poinformowała, że w określonym we wniosku terminie, tj. od dnia 1 stycznia 2017 roku do dnia 26 listopada 2021 roku, procedowano trzy sprawy objęte zapytaniem skarżącej, z czego dwie z nich zakończono poprzez zawarcie przez Spółkę umów o przyłączenie. W związku z tym Spółka udostępniła łącznie 5 dokumentów - warunki przyłączenia dotyczące trzech instalacji oraz dwie umowy o przyłączenie - które po zanonimizowaniu w opinii Spółki danych wrażliwych oraz stanowiących tajemnice przedsiębiorstwa, załączono do odpowiedzi na wniosek. Następnie Spółka stwierdziła, że w jej opinii wnioski o określenie warunków przyłączenia nie stanowią informacji publicznej w myśl u.d.i.p., w związku z czym nie zostały one ujęte w tej odpowiedzi.
M. M. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku sporządzoną dnia 8 lutego 2022 r. skargę na bezczynność A. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej, wnosząc o stwierdzenie, że Spółka dopuściła się bezczynności oraz o zobowiązanie Spółki do wydania aktu lub dokonania czynności załatwiającej wniosek Skarżącej w całości, w terminie 14 dni od otrzymania prawomocnego wyroku.
Zarzucono spółce naruszenie:
art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej w zakresie, w jakim przepis ten stanowi podstawę prawa do uzyskiwania informacji publicznej poprzez jego niezastosowanie, polegające na nieudostępnieniu informacji publicznej na wniosek,
art. 10 ust. 1 w zw. z art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (dalej jako: "u.d.i.p.") w zakresie, w jakim z przepisów tych wynika, że informacja nieudostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej jest udostępniana na wniosek bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w ciągu 14 dni od dnia złożenia wniosku poprzez brak zastosowania, polegający na niezrealizowaniu mojego wniosku z dnia 5 grudnia 2021 roku o udostępnienie informacji publicznej.
W pierwszej kolejności Skarżąca wskazała, że nadesłane przez Spółkę dokumenty są w dużej mierze nieczytelne, ponieważ w procesie anonimizacji zakryto znaczącą ich powierzchnię. Co więcej anonimizacja przesłanych dokumentów w tak dużym zakresie nie pozwala uznać, aby Spółka zadośćuczyniła obowiązkowi udzielenia informacji publicznej poprzez udostępnienie wskazanej dokumentacji, o którą wnosiła Skarżąca.
Skarżąca podniosła też, że pomimo tego, iż Spółka powołuje się na tajemnicę przedsiębiorstwa, nie wydała ona decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej, jak również nie uzasadniła w żaden sposób, dlaczego akurat zakryte części dokumentacji stanowią tajemnicę przedsiębiorstwa. W szczególności Spółka nie wykazała, aby poszczególne zanonimizowane informacje miały mieć wpływ na sytuację ekonomiczną przedsiębiorstwa, a ich ujawnienie mogło wpłynąć na sytuację danego przedsiębiorcy na rynku. Zdaniem skarżącej dla skutecznego ograniczenia dostępu do informacji publicznej z uwagi na zaistnienie tajemnicy, nie wystarczy samo powołanie się na taką tajemnicę, lecz niezbędne jest wykazanie jej zaistnienia, czyli uzasadnienie i wykazanie zasadności objęcia żądanych informacji statusem tajemnicy przedsiębiorcy. W tym celu niezbędne jest przeanalizowanie aspektu materialnego żądanych danych w kontekście wskazywanej tajemnicy. Innymi słowy, w uzasadnieniu decyzji podmiot zobowiązany musi wykazać zaistnienie takiej tajemnicy w stosunku do wnioskowanych danych. Co więcej, skoro Spółka uznała, że wnioskowane informacje stanowią tajemnicę przedsiębiorstwa, to winna wydać decyzję odmowną i uzasadnić dokładnie dlaczego tak jest. Za niemożliwy do podzielenia uznano pogląd organu, że o szczególnej wartości dla przedsiębiorcy określonych informacji świadczy wystarczająco to, że przedsiębiorca podjął decyzję o ich szczególnej ochronie i podjął działania zmierzające do wyeliminowania możliwości ich dotarcia do osób trzecich w normalnym toku zdarzeń, bez konieczności podejmowania szczególnych starań. Przyjęcie takiego stanowiska za uprawnione czyniłoby bowiem fikcyjnym konstytucyjnie chronione prawo obywatela do uzyskania informacji publicznej, albowiem dla pozbawienia go dostępu do dowolnie szerokiego katalogu informacji wystarczającym byłoby formalne i niepodlegające jakiejkolwiek kontroli zadeklarowanie przez przedsiębiorcę, iż określone informacje stanowią tajemnice przedsiębiorstwa.
Wskazano też, że zgodnie z ugruntowanym w orzecznictwie stanowiskiem, wnioski o określenie warunków przyłączenia, warunki przyłączenia oraz zawarte umowy o przyłączenie do sieci stanowią informację publiczną w rozumieniu u.d.i.p. Za oczywiste przyjęto też, że Spółka wchodzi w zakres podmiotów zobowiązanych na gruncie u.d.i.p. do udostępnienia informacji publicznej. Zgodnie bowiem z art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów.
W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej odrzucenie względnie oddalenie wskazując, że żądana przez Skarżącą informacja w zakresie udostępnienia wniosków o określenie warunków przyłączenia wraz z załącznikami nie stanowi informacji publicznej. W takiej sytuacji - że jeśli sprawa nie dotyczy informacji publicznej, czyli nie dotyczy faktów - nie można wydać rozstrzygnięcia na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p. Jest tak, ponieważ wniosek o określenie warunków przyłączenia nie został wytworzony przez władzę realizującą zadania publiczne, nie ma cech dokumentu urzędowego - jest jedynie oświadczeniem woli, dokumentem prywatnym złożonym indywidualnie przez właściciela danej nieruchomości i dlatego nie stanowi informacji publicznej w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej. Jest to wniosek strony, który wszczyna postępowanie w sprawie wydania warunków przyłączeniowych. Wskazano dalej, że Spółka dokonała anonimizacji w zakresie danych osobowych podmiotów, tj. imienia i nazwiska, numeru działki, dla których zostały wydane warunki przyłączeniowe oraz zawarte umowy o przyłączenie do sieci, maskując także informacje sensytywne stanowiące tajemnicę przedsiębiorstwa. Informacją sensytywną jest informacja pozyskana w związku z działalnością OSD (Operatora Systemu Dystrybucyjnego) dotycząca użytkowników Systemu lub Potencjalnych Użytkowników Systemu, których nieuprawnione udostępnienie może przyczynić się do uzyskania przewagi rynkowej jednego lub niektórych Użytkowników systemu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga w części okazała się zasadna.
Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej w art. 61 ust. 1 stanowi, że obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu (ust. 2). Ograniczenie prawa, o którym mowa w ust. 1 i 2, może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa (ust. 3).
Konstytucyjne prawo do informacji publicznej służy niewątpliwie realizacji jednej z podstawowych wartości państwa demokratycznego, tj. jawności działania instytucji publicznych, działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa - umożliwiając kontrolę społeczną nad funkcjonowaniem tych instytucji i osób. Realizacji tego prawa służy ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (j.t. Dz. U. 2020, poz. 2176), dalej: u.d.i.p.
Zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p., "Każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu i ponownemu wykorzystywaniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie". Jak stanowi art. 2 ust. 1 i 2 u.d.i.p., prawo dostępu do informacji publicznej przysługuje każdemu, bez konieczności wykazywania interesu prawnego czy faktycznego, z zastrzeżeniem ograniczeń wskazanych w art. 5 tej ustawy (o których będzie mowa niżej). Pojęcie "informacji publicznej" nie zostało prawnie zdefiniowane, jednak art. 6 u.d.i.p. wskazuje, na zasadzie przykładowego wyliczenia, jakie informacje mieszczą się w tym pojęciu. W szczególności, zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. f u.d.i.p. udostępnieniu podlega informacja publiczna, w szczególności o podmiotach, o których mowa w art. 4 ust. 1, w tym o majątku, którym dysponują.
W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że "informacją publiczną" jest - co do zasady - każda wiadomość wytworzona przez szeroko rozumiane władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne lub inne podmioty, które tę władzę realizują bądź gospodarują mieniem publicznym, a także wiadomość, która nie została wytworzona przez sam podmiot publiczny, lecz odnosząca się do takiego podmiotu (zob. uchwała NSA z dnia 9 grudnia 2013 r., sygn. akt I OPS 8/13 wraz z cyt. tam orzecznictwem).
Złożony w niniejszej sprawie wniosek o udostepnienie informacji dotyczył realizowanych przez spółkę A. w okresie od 1 stycznia 2017 r. do dnia 26 listopada 2021 r. na podstawie przepisów art. 7 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. Prawo energetyczne przyłączeniach do sieci dystrybucyjnej dla obszaru T., gmina: S., źródeł współpracujących z siecią, w tym instalacji odnawialnych źródeł energii o mocy powyżej 50 kW, poprzez udostępnienie dokumentów w postaci:
wszystkich złożonych wniosków o określenie warunków przyłączenia wraz z załącznikami, które to wnioski:
są w trakcie procedowania,
co do których wydano warunki przyłączenia,
na podstawie których została zawarta umowa o przyłączenie do sieci,
4. wszystkich wydanych warunków o przyłączenie, które nie utraciły ważności do dnia 26 listopada 2021 r.,
zawartych umów o przyłączenie do sieci.
W ocenie Sądu A. (dalej jako Spółka) jest podmiotem obowiązanym do udostępniania informacji publicznej na podstawie art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. Zgodnie z tym przepisem obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów.
Interpretując zawarte w tym przepisie pojęcie podmiotu realizującego zadania publiczne uznać należy, że do tak rozumianych zadań publicznych należą zadania postawione przed przedsiębiorstwami energetycznymi w ustawie z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne (Dz. U. z 2021 r. poz. 716 z późn. zm.). Nie tylko obowiązki operatora systemu dystrybucyjnego wymienione w art. 9c ust. 3 Prawa energetycznego, ale także dystrybucja energii elektrycznej i inne zadania wykonywane przez przedsiębiorstwa energetyczne, ze względu na znaczenie energii elektrycznej dla rozwoju cywilizacyjnego i poziomu życia obywateli, a tym samym urzeczywistniania dobra wspólnego, o którym mowa w art. 1 Konstytucji RP, (Dz. U. z 1997 r. Nr 78, poz. 483 z późn. zm.) są zadaniami publicznymi. Tak rozumiane dysponowanie zasobami energetycznymi państwa jest wykonywaniem zadania publicznego (por. wyrok TK z dnia 25 lipca 2006 r., sygn. akt P 24/05, OTK-A 2006/7/87; wyrok NSA z dnia 18 sierpnia 2010 r., sygn. akt I OSK 851/10; wyrok NSA z dnia 4 kwietnia 2013 r., sygn. akt I OSK 102/13). Spółka jest takim przedsiębiorcą energetycznym, należy zatem zaliczyć ją do podmiotów wykonujących zadania publiczne, a co za tym idzie do podmiotów zobowiązanych do udostępnienia informacji publicznej. Sąd podziela pogląd zaprezentowany przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku sygn. akt I OSK 2532/13, zgodnie z którym świadczenie usług publicznych w zakresie przesyłania mediów (energii, gazu, wody, ścieków), ich dystrybucji i magazynowania następuje za pośrednictwem urządzeń infrastruktury technicznej, której lokalizacja i posadowienie dokonywane są w oparciu o kwalifikowane akty administracyjne pochodzące od organów władzy publicznej, co w świetle przepisów ustawy oznacza, że informacje te zawierają informację odnoszącą się do sfery realizacji zadań publicznych podmiotu zobowiązanego. Tworzą więc informację publiczną, o której mowa w art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Jak podkreślono w postanowieniu Sądu Najwyższego z dnia 19 grudnia 2012 r., II CSK 218/12, istnieje związek techniczny i gospodarczy pomiędzy elementami sieci energetycznej, do których niewątpliwie należą linie energetyczne, utrzymujące je słupy, stacje transformatorowe i inne urządzenia. Po wybudowaniu, stanowią składnik przedsiębiorstwa włączony do sieci. Jeżeli zatem przedsiębiorstwo energetyczne funkcjonuje i prowadzi działalność gospodarczą polegającą na przesyłaniu energii elektrycznej, to korzysta z urządzeń stanowiących sieć energetyczną, łącząc je z innymi elementami instalacji. Bezspornie proces posadowienia instalacji takich jak linie energetyczne, utrzymujące je słupy, stacje transformatorowe i inne urządzenia, a także proces ich remontów i modernizacji znajduje odbicie we właściwej dokumentacji. Informacją publiczną jest zatem również wytworzona przez Spółkę dokumentacja dotycząca warunków przyłączenia do sieci energetycznej oraz zawarte przez nią umowy w tym zakresie.
Spółka udzieliła w powyższym zakresie informacji publicznej przesyłając Skarżącej wzmiankowaną dokumentację, jednakże w ocenie Sądu była to informacja cząstkowa, albowiem znaczne fragmenty tych dokumentów zostały zakryte.
Dopiero w odpowiedzi na skargę Spółka uzasadniła to ograniczenie w udzieleniu informacji publicznej względami tajemnicy przedsiębiorcy, na podstawie art. 5 ust. 2 u.d.i.p.
W ocenie Sądu takie działanie Spółki narusza art. 16 ust. 1 u.d.i.p., który stanowi, iż odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 przez organ władzy publicznej następują w drodze decyzji. W istocie bowiem ukrywając znaczne fragmenty dokumentacji, która bezspornie stanowi informację publiczną w rozumieniu u.d.i.p., Spółka ograniczyła prawo Skarżącej do uzyskania tej informacji. Co więcej, takie działanie pozbawia Sąd możliwości kontroli zasadności przesłanki tego ograniczenia. Taką możliwość Sąd miałby bowiem jedynie w przypadku zaskarżenia decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej.
Zgodnie z art. 5 ust. 2 u.d.i.p. prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa.
Zgodnie z art. 11 ust. 4 ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (j.t. Dz. U. z 2020 r., poz. 1913 z późn. zm.), dalej: u.z.n.k., przez tajemnicę przedsiębiorstwa rozumie się nieujawnione do wiadomości publicznej informacje techniczne, technologiczne, organizacyjne przedsiębiorstwa lub inne informacje posiadające wartość gospodarczą, co do których przedsiębiorca podjął niezbędne działania w celu zachowania ich poufności.
Z powyższego przepisu wynika, że aby dana informacja podlegała ochronie na podstawie art. 11 u.z.n.k., to jest stanowiła tajemnicę przedsiębiorstwa, musi spełniać warunki: a) braku ujawnienia, b) posiadania wartości gospodarczej, c) podjęcia w stosunku do niej przez przedsiębiorcę niezbędnych działań w celu zachowania ich poufności.
W wyroku z dnia 10 stycznia 2014 r., sygn. akt I OSK 2112/13 Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że: "Aby dana informacja podlegała ochronie na podstawie przepisu art. 11 ust. 4 u.z.n.k., musi zostać spełniona zarówno przesłanka formalna, jak też materialna. Przesłanka formalna jest spełniona wówczas, gdy zostanie wykazane, iż przedsiębiorca podjął działania w celu zachowania poufności tych informacji. Nie wystarczy samo przekonanie podmiotu dysponującego informacją o działalności przedsiębiorcy, że posiadane przez niego dane mają charakter poufny. Poufność danych musi być wyraźnie lub w sposób dorozumiany zamanifestowana przez samego przedsiębiorcę. To na nim spoczywa bowiem, w razie sporu, ciężar wykazania, że określone dane stanowiły tajemnicę przedsiębiorcy. Ponadto (...) musi zostać spełniona przesłanka materialna tzn. aby określone informacje mogły zostać objęte tajemnicą przedsiębiorcy muszą ze swojej istoty dotyczyć kwestii, których ujawnianie obiektywnie mogłoby negatywnie wpłynąć na sytuację przedsiębiorcy (informacje takie muszą mieć choćby minimalną wartość) z wyłączeniem informacji, których upublicznienie wynika np. z przepisów prawa." (LEX nr 1456979).
Zatem zasadność ograniczenia udostępnienia informacji publicznej z uwagi na tajemnicę przedsiębiorstwa jest uzależniona od wystąpienia okoliczności, o których wyżej mowa, co winno być uzasadnione w decyzji wydanej na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p. Brak wydania takiej decyzji przez Spółkę powoduje, iż pozostaje ona w bezczynności w rozpoznaniu wniosku Skarżącej. Mając powyższe na uwadze Sąd zobowiązał Spółkę do rozpoznania wniosku Skarżącej w terminie 14 dni od dnia zwrotu akt administracyjnych wraz z wyrokiem ze stwierdzeniem jego prawomocności na podstawie art. 149 § 1 pkt. 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 329), dalej jako "p.p.s.a." - (pkt 1 sentencji wyroku).
Sąd uznał, że bezczynność ta nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa na podstawie art. 149 ust. 1a p.p.s.a. (pkt 2 sentencji wyroku). O rażącym naruszeniu prawa można bowiem mówić, gdy zwłoka w załatwieniu sprawy jest znaczna i jest jednocześnie efektem działań bądź zaniechań organów spowodowanych przykładowo celowym unikaniem podejmowania rozstrzygnięcia lub lekceważenia praw stron domagających się czynności organu, które to czynności organ prowadzi w sposób nieefektywny, poprzez wykonywanie czynności pozornych, powodujących, że formalnie organ nie jest bezczynny lub wskutek zaniedbań organu. W przedmiotowej sprawie w ocenie Sądu przyczyną bezczynności Spółki była błędna wykładnia art. 5 ust. 2 w związku z art. 16 ust. 1 u.d.i.p., a nie celowe unikanie udzielania informacji publicznej Skarżącej.
Natomiast podzielić należy pogląd Spółki, iż złożone przez podmioty trzecie wnioski o przyłączenie do sieci dystrybucyjnej nie stanowią informacji publicznej, albowiem dokumenty te nie zostały wytworzone Spółkę i nie odnoszą się do niej w zakresie określonym w art. 6 u.d.i.p. W istocie stanowią one dokumenty prywatne podmiotów trzecich, które zawierają jedynie zakres oczekiwań w stosunku do działań Spółki. Skoro tak, to ta nie była zobowiązana zarówno do udostępnienia tych dokumentów jak i wydania decyzji na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p. Z tych przyczyn Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a., w pkt 3 sentencji wyroku oddalił skargę w tej części.
O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 w związku z art. 205 § 1 p.p.s.a.