II SAB/Gd 104/03

II SAB/Gd 104/03 - Wyrok WSA w Gdańsku
Data orzeczenia
2004-12-01
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2003-11-06
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Sędziowie
Janina Guść /przewodniczący/
Krzysztof Ziółkowski /sprawozdawca/
Mariola Jaroszewska
Symbol z opisem
6079 Inne o symbolu podstawowym 607
Skarżony organ
Prezydent Miasta
Treść wyniku
Zobowiązano do dokonania czynności
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Janina Guść Sędziowie: NSA Krzysztof Ziółkowski (spr.) WSA Mariola Jaroszewska Protokolant: Katarzyna Gross po rozpoznaniu w dniu 10 listopada 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi T. P. na bezczynność Prezydenta Miasta w przedmiocie ustalenia wartości nieruchomości pozostawionych poza granicami kraju zobowiązuje Prezydenta Miasta do przekazania w terminie 14 dni od daty doręczenia Prezydentowi Miasta prawomocnego wyroku Wojewodzie do rozstrzygnięcia wniosku T. P. w przedmiocie zaliczenia wartości nieruchomości pozostawionych poza obecnymi granicami państwa polskiego oraz zasądza od Prezydenta Miasta na rzecz T. P. 5 (pięć) zł. tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
IISAB/Gd 104/03
UZASADNIENIE
T. P. wniósł skargę na bezczynność Prezydenta Miasta w sprawie o wydanie zaświadczenia o zaliczeniu wartości nieruchomości pozostawionych za granicą – w W. - przez jego rodziców, J. i J. P. w następujących okolicznościach:.
9 grudnia 1999r. H. R. wniosła o wydanie przedmiotowego zaświadczenia, załączając doń postanowienie o stwierdzeniu nabycia spadku po matce J. P. oraz oświadczenia pozostałych spadkobierców wskazujące H. R. jako osobę, na której rzecz należy zaliczyć wartość nieruchomości po ojcu – J. P. ( zgodnie z obowiązującymi wówczas przepisami Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 13 stycznia 1998r. w sprawie zaliczania wartości nieruchomości pozostawionych za granicą na pokrycie ceny sprzedaży nieruchomości lub opłat za użytkowanie wieczyste oraz sposobu ustalania wartości tych nieruchomości – Dz.U. Nr 9, poz.32 ze zm.). Nadto do wniosku dołączono tłumaczenie dokumentu Stalinowskiej Rejonowej Rady Deputowanych Ludu Pracującego potwierdzającego własność nieruchomości na dz.21 stycznia 1955r.,opis nieruchomości, operat szacunkowy wartości nieruchomości i inne.
Prezydent Miasta pismem z dnia 28 marca 2003r. wezwał H. R. do złożenia dokumentu stwierdzającego posiadanie przez J. i J. P. przedmiotowej nieruchomości w okresie od stycznia 1955r. do dnia repatriacji, tj. do 24 czerwca 1957r., a to:
- dokumentu Państwowego Urzędu Repatriacyjnego potwierdzającego, że rodzice pozostawili w W. nieruchomość,
- sentencji wyroku właściwego Sądu o ustalenie, że rodzice pozostawili w W. mienie nieruchome.
Zażalenie T. P. na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w K.p.a. nie zostało uwzględnione przez Wojewodę, który wydał w dniu 5 czerwca 2003 r. decyzję odmawiającą stwierdzenia bezczynności Prezydent Miasta. Decyzję tę uchylił Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast wskazując, że stanowisko organu wyższego stopnia wyrażone w trybie art. 37§2K.p.a. powinno mieć formę postanowienia.
W dniu 14 października 2003r. Wojewoda postanowieniem odmówił stwierdzenia bezczynności Prezydenta Miasta. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że Prezydent Miasta nie pozostaje w bezczynności w sytuacji, gdy informuje stronę o konieczności przedłożenia brakujących dokumentów, niezbędnych do wydania decyzji określającej wartość nieruchomości pozostawionej w W.
W skardze T. P. podniósł, że organ nie wydał w terminie przewidzianym w k.p.a. decyzji, żądając bez podstawy prawnej wyroku Sądu powszechnego ustalającego, iż rodzice skarżącego pozostawili w W. nieruchomość, którą posiadali do dnia repatriacji. Skarżący podkreślił, że zgodnie z przepisami Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 13 stycznia 1998r. w sprawie zaliczania wartości nieruchomości pozostawionych za granicą na pokrycie ceny sprzedaży nieruchomości lub opłat za użytkowanie wieczyste oraz sposobu ustalania wartości tych nieruchomości, do dowodów stosuje się art.75k.p.a.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje :
Zgodnie z przepisem art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (D.U. 02.153.1271 z późn. zmianami) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (D.U. 153 poz. 1270).
W myśl art. 1 §1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. o ustroju sądów administracyjnych (D.U. 153 poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.
Skarga zasługiwała na uwzględnienie.
Trafnie w skardze podniesiono, że do dowodów niezbędnych do wykazania pozostawienia nieruchomości za granicą organ powinien stosować – zgodnie z § 4 ust.4 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 13 stycznia 1998r. w sprawie zaliczania wartości nieruchomości pozostawionych za granicą na pokrycie ceny sprzedaży nieruchomości lub opłat za użytkowanie wieczyste oraz sposobu ustalania wartości tych nieruchomości – Dz.U. Nr 9, poz.32 ze zm. ) – przepisy art.75 k.p.a. Zatem organ mógł dopuścić dla wyjaśnienia kwestii pozostawienia nieruchomości za granicą w chwili repatriacji każdy rodzaj dowodu, np. z zeznań świadków, a nie wyłącznie z dokumentu lub wyroku Sądu powszechnego. Nadto, ze względu na to, że przepis § 4 ust 2 powołanego wyżej rozporządzenia nie wymagał urzędowego potwierdzenia tego faktu to dopuszczalne było także zastosowanie przepisu art.75 § 2 k.p.a. Organ powinien o powyższym poinformować skarżącego o tych możliwościach dowodowych . Tylko wówczas organ wypełniłby spoczywające na nim obowiązki wynikające z naczelnych zasad postępowania administracyjnego określonych przepisami art.6, 7, 8, 9 i 12 k.p.a. Uznać zatem należało, że organ administracji – Prezydent Miasta pozostawał w bezczynności.
W dniu 30 stycznia 2004r.w miejsce cyt. wyżej rozporządzenia weszła w życie ustawa z dnia 12 grudnia 2003r. o zaliczaniu na poczet ceny sprzedaży albo opłat z tytułu użytkowania wieczystego nieruchomości Skarbu Państwa wartości nieruchomości pozostawionych poza obecnymi granicami państwa polskiego ( Dz. U. Nr 6, poz.39 ). Przepisy tej ustawy określiły, że organem uprawnionym do wydawania przedmiotowych decyzji jest wojewoda. W wypadku, gdy o zaliczenie ubiegają się spadkobiercy osoby będącej właścicielem nieruchomości pozostawionych poza obecnymi granicami państwa polskiego uprawniony do wydania decyzji jest wojewoda właściwy ze względu n ostatnie miejsce zamieszkania tej osoby.
Ze względu na to, że ostatnim miejscem zamieszkania spadkodawcy – J. P. był S., organem właściwym do wydania decyzji w przedmiocie zaliczania na poczet ceny sprzedaży albo opłat z tytułu użytkowania wieczystego nieruchomości Skarbu Państwa wartości nieruchomości pozostawionych poza obecnymi granicami państwa polskiego jest Wojewoda.
Mając zatem na uwadze wyżej wskazane względy, uznając, iż Prezydent Miasta był w bezczynności Sąd administracyjny na podstawie art.149 ustawy z dnia ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270) zobowiązał ten organ do przekazania wniosku T. P. do rozpatrzenia, zgodnie z przepisami ustawy z dnia 12 grudnia 2003r. o zaliczaniu na poczet ceny sprzedaży albo opłat z tytułu użytkowania wieczystego nieruchomości Skarbu Państwa wartości nieruchomości pozostawionych poza obecnymi granicami państwa polskiego ( Dz. U. Nr 6, poz.39 ).
Ponieważ art. 97 § 2 ustawy - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nakazuje stosować dotychczasowe przepisy o wpisie i innych kosztach sądowych w sprawach, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, to wobec uwzględnienia skargi Sąd zasądził koszty postępowania na rzecz skarżącego na podstawie art. 55 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm.).