II SAB/Łd 75/24

II SAB/Łd 75/24 - Wyrok WSA w Łodzi
Data orzeczenia
2024-08-29
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-06-07
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Sędziowie
Marcin Olejniczak
Michał Zbrojewski /przewodniczący/
Sławomir Wojciechowski /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6135 Odpady
659
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Sygn. powiązane
III OSK 2883/24 - Wyrok NSA z 2025-05-13
Skarżony organ
Marszałek Województwa
Treść wyniku
Stwierdzono, że bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
Art. 52 § 1 i 2, art. 53 § 2b, art. 119 pkt 4, art. 120, art. 149 § 1 pkt 3, § 1a, § 2, art. 154 § 6, art. 161 § 1 pkt 3, art. 190, art. 200, art. 205 § 2
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Dz.U. 2024 poz 572
Art. 12, art. 35 § 1-5, art. 36 § 1, art. 37 § 1 pkt 1 i 2
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.)
Dz.U. 2020 poz 374
Art. 15zzs ust. 1, ust. 10 pkt 1, ust. 11
Ustawa z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych  chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych
Dz.U. 2018 poz 1592
Art. 9 ust. 2
Ustawa z dnia 20 lipca 2018 r. o zmianie ustawy o odpadach oraz niektórych innych ustaw
Dz.U. 2024 poz 54
Art. 209 ust. 2
Ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (t. j.)
Sentencja
Dnia 29 sierpnia 2024 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Michał Zbrojewski, Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski (spr.), Asesor WSA Marcin Olejniczak, , , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 29 sierpnia 2024 roku sprawy ze skargi R. Spółki z o. o. z siedzibą w W. na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Marszałka Województwa Łódzkiego w przedmiocie udzielenia pozwolenia zintegrowanego na prowadzenie instalacji do przetwarzania odpadów 1. stwierdza, że bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 2. umarza postępowanie sądowoadministracyjne w zakresie zobowiązania organu do wydania aktu; 3. wymierza Marszałkowi Województwa Łódzkiego grzywnę w wysokości 4.000 (cztery tysiące) złotych; 4. przyznaje od Marszałka Województwa Łódzkiego na rzecz strony skarżącej R. Spółki z o. o. z siedzibą w W. sumę pieniężną w wysokości 6.000 (sześć tysięcy) złotych. 5. zasądza od Marszałka Województwa Łódzkiego na rzecz strony skarżącej R. Spółki z o. o. z siedzibą w W. kwotę 714 (siedemset czternaście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
II SAB/Łd 75/24
Uzasadnienie
Sprawa niniejsza jest rozpoznawana ponownie w następstwie uchylenia przez Naczelny Sąd Administracyjny wcześniejszego wyroku Sądu pierwszej instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z dnia 4 listopada 2021 r., sygn. II SAB/Łd 112/21, po rozpoznaniu skargi "R." Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Marszałka Województwa Łódzkiego w sprawie udzielenia pozwolenia zintegrowanego na prowadzenie instalacji do przetwarzania odpadów, zobowiązał Marszałka Województwa Łódzkiego do załatwienia sprawy w terminie 30 dni od dnia zwrotu akt administracyjnych wraz z odpisem prawomocnego wyroku (punkt 1 wyroku), stwierdził, że bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Marszałka Województwa Łódzkiego miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa (punkt 2 wyroku), wymierzył Marszałkowi Województwa Łódzkiego grzywnę w wysokości 4 000 złotych (punkt 3 wyroku), przyznał od Marszałka Województwa Łódzkiego na rzecz strony skarżącej sumę pieniężną w wysokości 6 000 złotych (punkt 4 wyroku) oraz zasądził od Marszałka Województwa Łódzkiego na rzecz strony skarżącej kwotę 714 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania (punkt 5 wyroku). Natomiast Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 9 kwietnia 2024 r., sygn. III OSK 307/22, po rozpoznaniu skargi kasacyjnej Marszałka Województwa Łódzkiego, uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi oraz odstąpił od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości.
Naczelny Sąd Administracyjny w przywołanym na wstępie wyroku z dnia 9 kwietnia 2024 r. podzielając zarzut skargi kasacyjnej wskazał, że w sprawie doszło do naruszenia art. 141 § 4 w zw. z art. 149 § 1 pkt 1 i 3 oraz art. 149 § 1a p.p.s.a. poprzez na brak realnego uzasadnienia dla stwierdzenia, że bezczynność i przewlekłe prowadzenie sprawy przez organ miało miejsce ani dla stwierdzenia, że nastąpiły one z rażącym naruszeniem prawa, pomijając nawet określenie, które działania organu miały charakter bezczynności, a które przewlekłości i pominięcie w uzasadnieniu wskazania, które działania organu Sąd ocenia jako bezczynność rażąco naruszającą prawo, a które działania organu Sąd ocenia jako przewlekłość rażąco naruszającą prawo. Sąd I instancji poprzestał na ogólnych sformułowaniach, że działania organu w sprawie miały charakter bezczynności i przewlekłości z rażącym naruszeniem prawa. Z tych względów, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie spełnia wymagań określonych w art. 141 § 4 p.p.s.a. w zakresie wskazania podstawy prawnej oraz wyjaśnienia rozstrzygnięcia, w szczególności odnośnie przyjęcia kwalifikowanej formy rażącego naruszenia prawa dla działań podejmowanych przez organ w niniejszej sprawie. Zdaniem NSA ze względu na skrótowy charakter uzasadnienia nie sposób stwierdzić, czy Wojewódzki Sąd Administracyjny rozważył wszystkie istotne okoliczności sprawy oraz zweryfikował, jakie faktycznie działania zmuszony był i jest podejmować organ dla dokonania rozstrzygnięcia postępowania administracyjnego objętego skargą wobec ciągłych zmian wniosku przez samego wnioskodawcę. Analiza kontrolowanego w sprawie wyroku Sądu I instancji, w kontekście zarzutów naruszenia ww. przepisów i całokształtu przytaczanych na ich uzasadnienie argumentów, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, poskutkowała koniecznością uchylenia zaskarżonego wyroku.
Naczelny Sąd Administracyjny w motywach wyroku wskazał na rozróżnienie między bezczynnością, a przewlekłością postępowania. Sięgając do wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 5 lipca 2012 r., sygn. akt II OSK 1031/12 skład orzekający zauważył, że nowelizacja Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi polegająca na dodaniu (od 11 kwietnia 2011 r.) skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania wymagała reinterpretacji pojęcia "bezczynności" przez ograniczenie jego rozumienia do niewydania w terminie decyzji lub postanowienia (względnie aktu lub czynności wskazanych w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a.). Chodzi w tym przypadku o przekroczenie terminu określonego na podstawie art. 35 k.p.a. lub wynikającego z przepisów szczególnych (do których odsyła art. 35 § 4 k.p.a.), względnie terminu przedłużonego zgodnie z art. 36 k.p.a. Pojęcie "bezczynności" w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 (a od 15 sierpnia 2015 r. - także pkt 9) oraz art. 149 p.p.s.a. sprowadza się zatem do badania kwestii ewentualnego naruszenia "terminowości" działania organów administracyjnych - niezałatwienia sprawy w terminie (por. R. Suwaj, Sądowa ochrona przed bezczynnością administracji publicznej, Warszawa 2014, s. 57). Potwierdza to definicja legalna "bezczynności" wprowadzona do k.p.a. z dniem 1 czerwca 2017 r., zgodnie z którą stan ten zachodzi, jeżeli "nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1" (art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a.). W tym ujęciu dochowanie przez organ ustawowego terminu załatwienia sprawy, względnie jego sukcesywne przedłużanie z zachowaniem aktów staranności przewidzianych w art. 36 k.p.a., wyklucza możliwość skutecznego postawienia organowi zarzutu bezczynności.
Z kolei pod pojęciem "przewlekłego prowadzenia postępowania" - zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego - należy rozumieć sytuację prowadzenia postępowania w sposób nieefektywny, przez wykonywanie czynności w dużym odstępie czasu, bądź wykonywanie czynności pozornych, powodujących, że formalnie organ nie jest bezczynny (por. J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2011, s. 44; J. Drachal, J. Jagielski, R. Stankiewicz [w:] Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, pod red. R. Hausera i M. Wierzbowskiego, Warszawa 2017, art. 3 Nb 78), ewentualnie mnożenie przez organ czynności dowodowych ponad potrzebę wynikającą z istoty sprawy (J. Borkowski [w]: B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2013, art. 37 Nb 4). Pojęcie "przewlekłość postępowania" obejmować będzie zatem opieszałe, niesprawne i nieskuteczne działanie organu w sytuacji, gdy sprawa mogła być załatwiona w terminie krótszym, jak również nieuzasadnione przedłużanie terminu załatwienia sprawy (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 5 lipca 2012 r., sygn. akt II OSK 1031/12). Potwierdza to definicja legalna "przewlekłości" wprowadzona do k.p.a. z dniem 1 czerwca 2017 r., zgodnie z którą stan ten zachodzi, jeżeli "postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy" (art. 37 § 1 pkt 2 k.p.a.).
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie ulega przy tym wątpliwości, że zastosowanie przywołanych, kodeksowych definicji "bezczynności" oraz "przewlekłości" rozciąga się także na przepisy p.p.s.a., co oznacza, że skarga na bezczynność organu jest skargą na "bezczynność" w rozumieniu art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a., zaś skarga na przewlekłe prowadzenie postępowania jest skargą na "przewlekłość", o której mowa w art. 37 § 1 pkt 2 k.p.a. (por. uchwała NSA z 22 czerwca 2020 r., II OPS 5/19, ONSAiWSA 2020/6/79).
Jak podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny, skoro niniejsza sprawa dotyczyła zarówno bezczynności, jak i przewlekłego prowadzenia postępowania (w wyniku połączenia postanowieniami z 4 listopada 2021 r., sprawy o sygn. akt II SAB/Łd 112/21 ze sprawą o sygn. akt II SAB/Łd 126/21 w celu ich wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia), to Sąd I instancji zobowiązany był wskazać w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, które działania organu miały w jego ocenie charakter bezczynności, a które przewlekłości oraz określić, które działania organu Sąd ocenia jako bezczynność rażąco naruszającą prawo, a które działania organu Sąd ocenia jako przewlekłość rażąco naruszającą prawo.
Z poczynionych w sprawie ustaleń faktycznych wynika, że postępowanie administracyjne prowadzone w niniejszej sprawie przez Marszałka Województwa Łódzkiego, którego dotyczy zarzucana przewlekłość, zostało zainicjowane wnioskiem strony skarżącej z 26 czerwca 2017 r. o wydanie pozwolenia zintegrowanego. W świetle art. 209 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska, dalej jako: "p.o.ś.", wydanie pozwolenia zintegrowanego powinno nastąpić w ciągu 6 miesięcy od dnia złożenia wniosku. Rozpoznawana sprawa obejmuje więc przypadek związania organu przepisem szczególnym wyznaczającym ramy czasowe, w których wniosek strony skarżącej o wydanie pozwolenia zintegrowanego powinien zostać załatwiony.
W sprawie nie ulega wątpliwości, że Marszałek Województwa Łódzkiego w dniu 31 sierpnia 2018 r. wydał decyzję o udzieleniu stronie skarżącej pozwolenia zintegrowanego na prowadzenie instalacji do mechaniczno-biologicznego przetwarzania odpadów innych niż niebezpieczne, lecz decyzją z 19 grudnia 2018 r. Minister Środowiska uchylił tę decyzję. Następnie prawomocnym wyrokiem z 28 lutego 2019 r., sygn. IV SA/Wa 219/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. uchylił decyzję Ministra Środowiska z 19 grudnia 2018 r. Następnie, decyzją z 12 września 2019 r. Minister Środowiska uchylił decyzję z 31 sierpnia 2018 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji uznając, że zaistniała w sprawie sytuacja odpowiada dyspozycji art. 9 ust. 1 ustawy zmieniającej z dnia 20 lipca 2018 r. w brzmieniu nadanym od 1 września 2019 r. przez art. 8 pkt 1 w związku z art. 27 pkt 4 ustawy zmieniającej z dnia 19 lipca 2019 r. Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy zmieniającej z dnia 20 lipca 2018 r., do postępowań w sprawach o wydanie zezwoleń na zbieranie odpadów, zezwoleń na przetwarzanie odpadów, pozwoleń na wytwarzanie odpadów uwzględniających zbieranie odpadów lub przetwarzanie odpadów, pozwoleń zintegrowanych uwzględniających zbieranie odpadów lub przetwarzanie odpadów oraz decyzji zatwierdzających instrukcję prowadzenia składowiska odpadów, wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się przepisy nowe, przy czym w przypadku postępowań toczących się w dniu wejścia w życie niniejszej ustawy przed organem odwoławczym, organ odwoławczy uchyla decyzję organu pierwszej instancji i przekazuje sprawę do ponownego rozpatrzenia. Natomiast stosownie do art. 9 ust. 2 ustawy zmieniającej z dnia 20 lipca 2018 r. organ pierwszej instancji wzywa do uzupełnienia wniosku o wydanie decyzji, o których mowa w ust. 1, zawieszając postępowanie do czasu uzupełnienia wniosku, nie dłużej niż na okres 6 miesięcy.
W rozpoznawanej sprawie z akt administracyjnych wynika, że dnia 9 października 2019 r. do organu administracji wpłynęły zwrócone przez Ministra Środowiska akta administracyjne po wydaniu decyzji z 12 września 2019 r. Natomiast, w dniu 17 października 2019 r. do organu administracji wpłynęło pismo strony skarżącej z 14 października 2019 r., reprezentowanej przez pełnomocnika - adwokata R.R. informujące o tym, że jest on jedynym pełnomocnikiem w sprawie, a korespondencję należy kierować na adres Kancelarii wskazany w nagłówku pisma.
Strona skarżąca w postępowaniu przed Ministrem Środowiska złożyła stosowną dokumentację związaną ze zmianą przepisów wprowadzoną ustawą zmieniającą z dnia 20 lipca 2018 r., tj. w zakresie wynikającym z konkluzji BAT: zaktualizowany rozdział "Wprowadzanie gazów i pyłów do powietrza" zastępujący rozdział 3.2 wniosku w wersji z 16 lutego 2018 r. stanowiącego podstawę decyzji z 31 lipca 2018 r., cechy charakterystyczne gazów odlotowych w zakresie związanym ze spełnieniem wymogu konkluzji BAT 3, cechy charakterystyczne ścieków w zakresie związanym ze spełnieniem wymogu konkluzji BAT 3, ocenę spełnienia wymagań konkluzji BAT w odniesieniu do przetwarzania odpadów przez instalację; w zakresie obowiązków wprowadzonych ustawą zmieniającą z dnia 20 lipca 2018 r.: określenie maksymalnych mas odpadów, które mogą być magazynowane w instalacji w tym samym czasie i w okresie roku oraz całkowitej pojemności instalacji, obiektu budowlanego lub jego części lub innego miejsca magazynowania odpadów, oświadczenie o ustanowieniu zabezpieczenia roszczeń, o których mowa w art. 48 ustawy o odpadach w formie gwarancji bankowej na kwotę 2 222 388 zł, wskazanie sposobu wypełnienia wymagań ochrony przeciwpożarowej w toku eksploatacji instalacji oraz procedur ich monitorowania, zaświadczenia o niekaralności, o których mowa w art. 42 ust. 3a pkt 1 i 2 ustawy o odpadach, oświadczenie o niekaralności, o którym mowa w art. 42 ust. 3a pkt 3 ustawy o odpadach, oświadczenia, o których mowa w art. 42 ust. 3a pkt 5 ustawy o odpadach, o niewydaniu decyzji o cofnięciu zezwolenia na przetwarzanie lub o niewymierzeniu administracyjnej kary pieniężnej, o której mowa w art. 194 ustawy o odpadach, decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, o której mowa w art. 42 ust. 3c ustawy o odpadach, operat przeciwpożarowy, o którym mowa w art. 42 ust. 4b pkt 1 ustawy o odpadach, postanowienie uzgadniające operat przeciwpożarowy, o którym mowa w art. 42 ust. 4b pkt 1 ustawy o odpadach. Jednocześnie skarżąca wniosła o przyspieszenie rozpoznania sprawy.
W piśmie z 25 października 2019 r. organ administracji zwrócił się do Ministerstwa Środowiska o wyjaśnienie, czy składane przez skarżącą w toku postępowania odwoławczego dodatkowe materiały dowodowe i wyjaśnienia stanowiły następstwo pism tego organu do niej kierowanych oraz o ich przesłanie.
W piśmie z 30 października 2019 r. skarżąca wniosła do organu administracji o przyspieszenie rozpoznania sprawy oraz nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności.
W piśmie z 5 listopada 2019 r. Ministerstwo Środowisko wyjaśniło, że wraz z pismem z 8 października 2019 r. przekazało wszystkie materiały dowodowe, które skarżąca składała w toku postępowania. Skarżąca z własnej inicjatywy uzupełniała dokumenty.
Dnia 13 listopada 2019 r. organ administracji wezwał skarżącą do uzupełnienia wniosku o:
1. szczegółowy opis metodologii wyliczenia proponowanej wysokości zabezpieczenia roszczeń na podstawie rozporządzenia z dnia 7 lutego 2019 r. oraz ustawy o odpadach;
2. zaświadczenie o niekaralności posiadacza odpadów za przestępstwa przeciwko środowisku na podstawie przepisów ustawy z dnia 28 października 2002 r. o odpowiedzialności podmiotów zbiorowych za czyny zabronione pod groźbą kary (Dz. U. z 2018 r. poz. 703 i 1277) - przedłożono jedynie zapytanie o udzielenie informacji o podmiocie zbiorowym, na którym brak jest pieczęci z adnotacją "Nie figuruje", co powoduje, że przedłożony dokument nie może być uznany za czyniący zadość wymaganiom art. 42 ust. 3a pkt 2 ustawy o odpadach;
3. oświadczenie, że wspólnik, prokurent, członek zarządu lub członek rady nadzorczej posiadacza odpadów nie jest lub nie był wspólnikiem, prokurentem, członkiem rady nadzorczej lub członkiem zarządu innego przedsiębiorcy w stosunku do którego w ostatnich 10 latach wydano ostateczną decyzję o cofnięciu zezwolenia na zbieranie odpadów, zezwolenia na przetwarzanie odpadów, zezwolenia na zbieranie i przetwarzanie odpadów lub pozwolenia na wytwarzanie odpadów uwzględniającego zbieranie i przetwarzanie odpadów lub któremu wymierzono co najmniej trzykrotnie administracyjną karę pieniężną, o której mowa w art. 194, w ostatnich 10 latach, w wysokości przekraczającej łącznie kwotę 150 000 zł za naruszenia popełnione w czasie, gdy jest lub był wspólnikiem, prokurentem, członkiem rady nadzorczej lub członkiem zarządu tego innego przedsiębiorcy;
4. oświadczenie, że w stosunku do: posiadacza odpadów będącego osobą prawną albo jednostką organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej, wspólnika, prokurenta, członka zarządu lub członka rady nadzorczej tego posiadacza odpadów prowadzącego działalność gospodarczą jako osoba fizyczna w ostatnich 10 latach nie wydano ostatecznej decyzji o cofnięciu zezwolenia na zbieranie odpadów, zezwolenia na przetwarzanie odpadów, zezwolenia na zbieranie i przetwarzanie odpadów lub pozwolenia na wytwarzanie odpadów uwzględniającego zbieranie i przetwarzanie odpadów lub nie wymierzono co najmniej trzykrotnie administracyjnej kary pieniężnej, o której mowa w art. 194, w wysokości przekraczającej łącznie kwotę 150 000 zł;
5. tekst jednolity wniosku o wydanie pozwolenia zintegrowanego uwzględniający zmiany w przepisach prawa, w szczególności: ustawę zmieniającą z dnia 19 lipca 2019 r., ustawę zmieniającą z dnia 20 lipca 2018 r. oraz rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. poz. 1839), powoływane dalej jako: "rozporządzenie z dnia 10 września 2019 r.";
6. decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach wydaną dla przedsięwzięcia będącego przedmiotem wniosku o wydanie pozwolenia zintegrowanego i udzielenie wyjaśnień, czy względem tej decyzji toczą się postępowania sądowoadministracyjne;
7. ustosunkowanie się do kwestii, czy przedsięwzięcie będące przedmiotem wniosku należy, do przedsięwzięć, o których mowa w § 2 ust. 1 pkt 47 rozporządzenia z dnia 10 września 2019 r.
W piśmie tym organ administracji zwrócił się także do strony skarżącej o jednoznaczne wskazanie pełnomocników do jej reprezentowania oraz pełnomocnika do doręczeń oraz zakreślił czternastodniowy termin do wykonania tego wezwania. Zaznaczył przy tym, że termin do usunięcia braków nie biegnie w czasie zawieszenia postępowania.
Jednocześnie postanowieniem z 13 listopada 2019 r. organ administracji - na podstawie art. 9 ust. 2 ustawy zmieniającej z 20 lipca 2018 r. - zawiesił na okres 6 miesięcy postępowanie w sprawie.
Wezwanie wraz z postanowieniem doręczono skarżącej 20 listopada 2019 r.
W dniu 6 grudnia 2019 r. do organu administracji wpłynęło pismo skarżącej, reprezentowanej przez pełnomocnika adwokata R.R. z dnia 4 grudnia 2019 r. W piśmie tym strona wyjaśniła, że aktualna metodologia wyliczenia proponowanej wysokości zabezpieczenia roszczeń znajduje się w tekście jednolitym wniosku o wydanie pozwolenia zintegrowanego dla instalacji do mechaniczno-biologicznego przetwarzania odpadów innych niż niebezpieczne zlokalizowanej w Ł. przy ul. [...] oraz [...] w punkcie 3.5.5. W załączeniu strona złożyła aktualne zaświadczenia z Krajowego Rejestru Karnego w ilości 8 sztuk dla: wnioskodawcy, wspólnika R., prezes zarządu T. W., członków zarządu M. G., L.P., A. T., prokurentów M.M., P.S., aktualne oświadczenia zgodne z treścią art. 175, art. 183, art. 189 ust. 2 pkt 6, art. 191 oraz art. 194 ustawy o odpadach w ilości 8 sztuk dla: wnioskodawcy, wspólnika R., prezesa zarządu T.W., członków zarządu M.G., L. P., A. T., prokurentów M.M., P.S., dwa egzemplarze tekstu jednolitego wniosku o wydanie pozwolenia zintegrowanego uwzględniające zmiany w przepisach prawa wraz z załącznikami oraz wersją elektroniczną wniosku, aktualne załączniki. Strona wskazała, że do wniosku dołączony zostanie aneks do złożonego operatu przeciwpożarowego, zawierający warunki ochrony przeciwpożarowej, a przewidywany termin przekazania aneksu do organu to połowa stycznia 2020 r. Strona skarżąca stwierdziła, że nie istnieje wymóg prawny obligujący do legitymowania się decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach dla każdego przedsięwzięcia, dla którego istnieje obowiązek wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Nie istnieje decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach, która mogłaby być wydana dla instalacji w zakresie, jaki stanowi przedmiot wniosku. Ostateczna i prawomocna decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach z dnia 31 grudnia 2012 r. dotyczy tych elementów instalacji objętych wnioskiem o wydanie pozwolenia zintegrowanego, które podlegały rozbudowie na mocy tej decyzji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi decyzją z 31 maja 2017 r. odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Przedmiotem postępowania sądowoadministracyjnego jest wyłącznie ww. decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z dnia 30 maja 2018 r., sygn. II SA/Łd 902/17 uchylił ww. decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi. Natomiast Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 31 stycznia 2023 r., sygn. III OSK 377/21 oddalił skargę kasacyjną "R." Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W..
Jak dalej argumentował autor pisma, wszystkie z elementów instalacji objętej wnioskiem o wydanie pozwolenia zintegrowanego są obiektami zrealizowanymi, a nieplanowanymi, zatem nie stanowią przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko. Wnioskiem o wydanie pozwolenia zintegrowanego objęta jest instalacja, która w obecnym kształcie wypełnia warunki określone w przepisie, o których mowa w § 2 ust. 1 pkt 47 rozporządzenia z dnia 10 września 2019 r. Skarżąca wskazała jako pełnomocników do doręczeń adwokata R.R. oraz K.S., jako pełnomocników do reprezentacji adwokata R.R., K. S. i A.K.
W piśmie z 5 lutego 2020 r., doręczonym pełnomocnikowi skarżącej adwokatowi R.R. w dniu 10 lutego 2020 r., organ administracji poinformował, że "z uwagi na nieprzedłożenie wszystkich wymaganych prawem załączników do wniosku o wydanie pozwolenia zintegrowanego wskazanych w wezwaniu z 13 listopada 2019 r." postępowanie "pozostaje zawieszone" zgodnie z treścią postanowienia z 13 listopada 2019 r. Z treści pisma z 4 grudnia 2019 r. wynika, że do operatu przeciwpożarowego sporządzony został aneks. Wobec powyższego przedłożenie aneksu do operatu przeciwpożarowego wraz z postanowieniem komendanta powiatowego (miejskiego) Państwowej Straży Pożarnej jest konieczne dla rozstrzygnięcia wniosku o wydanie pozwolenia zintegrowanego. Organ administracji zwrócił się także "o jednoznaczne wyjaśnienie kwestii pełnomocnictw do reprezentowania" strony oraz zaznaczył, że aktualna pozostaje treść wezwania z dnia 13 listopada 2019 r. w zakresie pkt 7 tegoż wezwania, ponieważ nie wskazano jednoznacznie pełnomocnika do doręczeń. W piśmie z dnia 4 grudnia 2019 r. podano dwóch pełnomocników do doręczeń. Zwrócił się też o przedłożenie aktualnych pełnomocnictw dla K.S. i A. K.
W dniu 12 marca 2020 r. do organu administracji wpłynęło pismo strony skarżącej z dnia 11 marca 2020 r. wraz z załącznikami, tj. operatem przeciwpożarowym z 21 stycznia 2020 r., postanowieniem Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej w Łodzi z 4 marca 2020 r. o wyrażeniu zgody na zastosowanie warunków ochrony przeciwpożarowej zawartych w operacie przeciwpożarowym, o którym mowa w art. 42 ust. 4b pkt 1 ustawy o odpadach pod warunkiem spełnienia dodatkowych wymagań określonych w tym postanowieniu, pełnomocnictwa dla K. S. i A.K. Jako "jedynego pełnomocnika do doręczeń" wskazano R. Sp. z o.o. Oddział Ł., ul. [...],[...] Ł. W piśmie tym strona wniosła o podjęcie zawieszonego postępowania.
Dnia 9 kwietnia 2020 r. do organu administracji wpłynęło pismo skarżącej z dnia 2 kwietnia 2020 r., w którym strona zwróciła się o przyspieszenie rozpoznania sprawy wskazując, że pismem z 4 grudnia 2019 r. uzupełniła załączniki wymagane przez organ. Wskazała wszelkie niezbędne informacje mające na celu procedowanie sprawy. Wraz z pismem złożonym 12 marca 2020 r. przekazała ostatni wymagany dokument, tj. pozytywne postanowienie Komendanta Państwowej Straży Pożarnej w Łodzi zatwierdzające operat przeciwpożarowy i wniosła o podjęcie zawieszonego postępowania.
Natomiast dnia 8 maja 2020 r. do organu administracji wpłynęło pismo z 7 maja 2020 r., w którym skarżąca jako pełnomocnika do doręczeń wskazała K.S..
W piśmie z 25 maja 2020 r., doręczonym K.S. dnia 3 czerwca 2020 r., organ administracji poinformował stronę, że "z uwagi na nieprzedłożenie wszystkich wymaganych w świetle prawa załączników do wniosku o wydanie pozwolenia zintegrowanego wskazanych w wezwaniu z 13 listopada 2019 r.", postępowanie "pozostaje zawieszone" zgodnie z treścią postanowienia z 13 listopada 2019 r. Organ administracji wskazał, że należy przedłożyć:
1. ostateczną decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, o której mowa w art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn.: Dz. U. z 2020 r., poz. 293), dalej jako: "u.p.z.p." w formie wymaganej w art. 76a § 2 k.p.a. i jednocześnie wyjaśnić, z jakich powodów do wniosku o wydanie pozwolenia zintegrowanego przedłożono dwie decyzje o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu;
2. ostateczną decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach (wraz ze zmianami, jeżeli zostały one wprowadzone) w formie wymaganej w art. 76a § 2 k.p.a.;
3. oświadczenie, że wspólnik, prokurent, członek zarządu lub członek rady nadzorczej posiadacza odpadów nie jest lub nie był wspólnikiem, prokurentem, członkiem rady nadzorczej lub członkiem zarządu innego przedsiębiorcy: w stosunku do którego w ostatnich 10 latach wydano ostateczną decyzję o cofnięciu zezwolenia na zbieranie odpadów, zezwolenia na przetwarzanie odpadów, zezwolenia na zbieranie i przetwarzanie odpadów lub pozwolenia na wytwarzanie odpadów uwzględniającego zbieranie i przetwarzanie odpadów lub któremu wymierzono co najmniej trzykrotnie administracyjną karę pieniężną, o której mowa w art. 194, w ostatnich 10 latach, w wysokości przekraczającej łącznie kwotę 150 000 zł za naruszenia popełnione w czasie, gdy jest lub był wspólnikiem, prokurentem, członkiem rady nadzorczej lub członkiem zarządu tego innego przedsiębiorcy; oświadczenie, że w stosunku do: posiadacza odpadów będącego osobą prawną, wspólnika, prokurenta, członka zarządu lub członka rady nadzorczej tego posiadacza odpadów prowadzącego działalność gospodarczą, jako osoba fizyczna w ostatnich 10 latach nie wydano ostatecznej decyzji o cofnięciu zezwolenia na zbieranie odpadów, zezwolenia na przetwarzanie odpadów, zezwolenia na zbieranie i przetwarzanie odpadów lub pozwolenia na wytwarzanie odpadów uwzględniającego zbieranie i przetwarzanie odpadów lub nie wymierzono co najmniej trzykrotnie administracyjnej kary pieniężnej, o której mowa w art. 194, w wysokości przekraczającej łącznie kwotę 150 000 zł. W zakresie administracyjnych kar pieniężnych, o których mowa w art. 194 ustawy o odpadach, uwzględnia się jedynie kary nałożone decyzją ostateczną wydaną po 4 września 2018 r. Z przedłożonych do akt sprawy oświadczeń w zakresie kar administracyjnych i wydania ostatecznej decyzji o cofnięciu zezwolenia na zbieranie odpadów, zezwolenia na przetwarzanie odpadów, zezwolenia na zbieranie i przetwarzanie odpadów lub pozwolenia na wytwarzanie odpadów uwzględniającego zbieranie i przetwarzanie odpadów stosowane jest sformułowanie, że nie wymierzono kary i nie wydano decyzji w ostatnich 10 latach licząc od 5 września 2018 r. Wobec czego oświadczenia dotyczą okresu 10 lat liczonego wstecz od 5 września 2018 r. i nie uwzględniają okresu określonego w przepisach ustawy zmieniającej z dnia 20 lipca 2018 r.;
4. dokumenty potwierdzające posiadanie tytułu prawnego, o którym mowa w art. 42 ust. 4a ustawy o odpadach, do wszystkich działek gruntu objętych wnioskiem o wydanie pozwolenia zintegrowanego w formie wymaganej w art. 76a § 2 k.p.a. Na s. 15 wniosku wskazuje się, że tytuł prawny do działki gruntu nr [...] wynika z umowy dzierżawy, której nie załączono do wniosku. Umowa dzierżawy powinna spełniać wymagania wynikające z art. 41 b ust. 3-4 ustawy o odpadach;
5. uzupełnienie operatu przeciwpożarowego, o którym mowa w postanowieniu Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej w Łodzi z dnia 4 marca 2020 r. W postanowieniu wskazuje się, że należy rozpatrywać je łącznie wraz operatem przeciwpożarowym z 21 stycznia 2020 r. i wyjaśnieniami strony z 2 marca 2020 r. Wskazanych wyjaśnień nie załączono do pisma z dnia 11 marca 2020 r.;
6. wyjaśnienie rozbieżności w zakresie treści operatu przeciwpożarowego - na s. 19 operatu wskazuje się na określone miejsce magazynowania odpadów poza budynkami i określony sposób ich magazynowania wskazując, że będą to kontenery na odpady zlokalizowane 8 m od budynku sortowni. Jednocześnie w tekście wniosku o wydanie pozwolenia zintegrowanego (np. w tabeli 3.24) wskazuje się inne sposoby magazynowania odpadów poza budynkiem niż wskazane w operacie przeciwpożarowym, gdzie dopuszcza się tylko magazynowanie w kontenerach. Należy wskazać, w jaki sposób inne odpady niż te, których magazynowanie przewidziano w kontenerach na placu magazynowym o gęstości obciążenia ogniowego < 1000 MJ/m2 zostały uwzględnione w operacie;
7. szczegółowy opis metodologii wyliczenia proponowanej wysokości zabezpieczenia roszczeń na podstawie rozporządzenia z dnia 7 lutego 2019 r.;
8. odniesienie się w opisie metodyki wyliczenia wysokości zabezpieczenia roszczeń, a także w opisie magazynowania do prawidłowego ustalenia największej masy odpadów, które mogłyby być magazynowane w tym samym czasie w obiekcie niekubaturowym, np. na placu magazynowym. Wymaga to uwzględnienia: rodzajów odpadów, sposobu magazynowania oraz wielkości powierzchni placu. Powyższego opisu należy dokonać także w odniesieniu do magazynowania odpadów wewnątrz budynku. Należy przyporządkować do miejsc magazynowania odpadów pojemności magazynowe wynikające z rodzaju magazynowanych odpadów i sposobu ich magazynowania oraz z uwzględnieniem bezpieczeństwa magazynowania tych odpadów, aspektów związanych z załadunkiem lub rozładunkiem np. kontenerów, kwestii transportowych. Należy także wyjaśnić, w jaki sposób, w kontekście wspólnych miejsc magazynowania odpadów pochodzących z różnych procesów (przetwarzanie, zbieranie, wytwarzanie) nadzorowana będzie oznaczalność odpadów w powiązaniu z danym procesem, przy czym procesy te objęte są obecnie różnymi pozwoleniami/zezwoleniami. W kwestii objęcia powiązanych procesów (zbieranie, przetwarzanie, wytwarzanie) prowadzonych w ramach jednego zakładu dwiema odrębnymi decyzjami należy odnieść się do zasadności objęcia działalności jednym zezwoleniem. Z uwagi na złożone wnioski o zmianę zezwolenia na zbieranie odpadów oraz o zmianę pozwolenia na wytwarzanie odpadów z uwzględnieniem wymagań przewidzianych dla przetwarzania odpadów, którego warunki docelowo uwzględnione mają być w pozwoleniu zintegrowanym, konieczne będzie dokonanie zabezpieczenia roszczeń w tej samej wysokości i dla tych samych miejsc magazynowania w odniesieniu do każdego z wniosków złożonych w organie. W związku z tym, powyższe kwestie związane z magazynowaniem odpadów i zabezpieczeniem roszczeń należy szczegółowo opisać w powiązaniu z operatem przeciwpożarowym oraz wnioskami z dnia 4 marca 2020 r. o zmianę decyzji Prezydenta Miasta Łodzi z 20 stycznia 2015 r., znak: DSS-OŚR.-IV-6221.51.2014 w sprawie wydania pozwolenia na wytwarzanie odpadów z uwzględnieniem wymagań przewidzianych dla przetwarzania odpadów w Ł. przy ul. [...] i z dnia 4 marca 2020 r. o zmianę decyzji Prezydenta Miasta Łodzi z dnia 4 sierpnia 2015 r., znak: DSS-OŚR.-IV-6233.27.2015 w sprawie wydania zezwolenia na zbieranie odpadów niebezpiecznych i innych niż niebezpieczne w Ł. przy ul. [...].
Jednocześnie organ administracji wskazał, że zgodnie z wezwaniem z 13 listopada 2019 r. należy w przypadku zamiaru powoływania się na przedłożone już do akt sprawy załączniki jednoznacznie potwierdzić ich aktualność (po uprzedniej analizie ich adekwatności do zmian stanu faktycznego i prawnego) m. in. w kontekście: zmian prawnych (zmian ustaw), aktualności zawartych umów (czy dołączone do wniosku umowy są aktualne), aktualności wydanych decyzji (czy decyzje, na które powołuje się wnioskodawca we wniosku, są aktualne, czy nie dokonano ich zmian, czy nie stwierdzono nieważności decyzji). W przypadku badań lub pomiarów organ administracji wezwał stronę do przedłożenia adekwatnych dokumentów charakteryzujących stan obecny (np. pomiary jakości ścieków). Organ administracji wskazał również, że w tekście jednolitym wniosku o wydanie pozwolenia zintegrowanego z listopada 2019 r. nie wyjaśniono kwestii aktualności i adekwatności załączonych do wniosku o wydanie pozwolenia zintegrowanego załączników. Należy jednoznacznie wskazać dokumenty stanowiące uzupełnienie wniosku o wydanie pozwolenia zintegrowanego z listopada 2019 r., które przedłożone zostały na wcześniejszych etapach postępowania lub je przedłożyć oraz przedłożyć dokument potwierdzający, że wnioskodawca jest uprawniony do występowania w obrocie prawnym (zgodnie z art. 184 ust. 4 pkt 1 p.o.ś.) w formie wymaganej w art. 76a § 2 k.p.a.
Odnośnie terminu na dokonanie uzupełnień organ administracji stwierdził, że należy ich dokonać w terminie wskazanym w postanowieniu o zawieszeniu postępowania z 13 listopada 2019 r. zgodnie z art. 9 ust. 2 ustawy zmieniającej z dnia 20 lipca 2018 r. Bieg terminu, o którym mowa w art. 9 ust. 2 ustawy zmieniającej z dnia 20 lipca 2018 r., rozpoczyna bieg na nowo na podstawie art. 68 ust. 7 ustawy zmieniającej z dnia 14 maja 2020 r. po upływie 7 dni od dnia jej wejścia w życie.
W dniu 17 lipca 2020 r. wpłynęło do organu administracji pismo skarżącej z dnia 10 lipca 2020 r., w którym wskazano, że na terenie, na którym obecnie funkcjonuje zakład przy ul. [...] i [...] prowadzona jest działalność w zakresie gospodarowania odpadami od lat 90-tych XX wieku. Działalność ta prowadzona była wcześniej przez Zakład Usług Komunalnych Sp. z o.o., która to spółka utworzyła zakład poprzez budowę sortowni i stacji przeładunkowej odpadów oraz całej infrastruktury towarzyszącej. Zakład został utworzony na podstawie decyzji Prezydenta Miasta Łodzi o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia 30 stycznia 1997 r., zatem jest to decyzja wydana na podstawie innego aktu prawnego niż u.p.z.p., która weszła w życie znacznie później. Następnie zakład został rozbudowany, już przez stronę, o obiekty i infrastrukturę techniczną związane z kompostownią tunelową w celu uruchomienia pełnego procesu mechaniczno-biologicznego przetwarzania odpadów. Rozbudowa ta została zrealizowana na mocy decyzji Prezydenta Miasta w Łodzi o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego z dnia 10 maja 2013 r. (zmienioną później decyzją z dnia 19 listopada 2013 r.). Do załącznika nr 8 do wniosku skarżąca załączyła dwie decyzje o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu jakie uzyskano dla tego terenu: z 26 października 1995 r. (budowa stacji przeładunkowej sortowni odpadów komunalnych), z 30 stycznia 1997 r. (budowa sortowni i stacji przeładunkowej odpadów komunalnych i organizacja całego zakładu – infrastruktura towarzysząca) oraz decyzję o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego z 10 maja 2013 r. (budowa kompostowni tunelowej, hali przyjęć, wiaty wraz z urządzeniami budowlanymi) wraz ze zmianą z 19 listopada 2013 r. Do wniosku w załączniku nr 8 zostało załączone również pismo Wydziału Urbanistyki i Architektury Urzędu Miasta w Łodzi z dnia 22 października 2019 r. wyjaśniające brak potrzeby uzyskania decyzji o warunkach zabudowy dla kompostowni tunelowej. Pierwsza z powyższych decyzji utraciła ważność w dniu 26 października 1996 r., a zakład został zrealizowany w oparciu o dwie pozostałe decyzje. Załączona do pisma decyzja Prezydenta Miasta Łodzi o środowiskowych uwarunkowaniach z dnia 31 grudnia 2012 r. dla przedsięwzięcia polegającego na rozbudowie zakładu o kompostownię tunelową o łącznej przepustowości 120 tys. Mg rocznie, zlokalizowanego w Ł. przy ul. [...] nie była zmieniana. Potwierdzeniem tytułu prawnego do terenu, na którym prowadzona będzie instalacja do mechaniczno-biologicznego przetwarzania odpadów objęta wnioskiem jest wypis z rejestru gruntów, który został przedłożony w załączniku nr 4 wniosku. Wypis z rejestru gruntów należy uznać za dokument, o którym mowa w art. 42 ust. 4a ustawy o odpadach, bowiem zawiera dane właściciela lub władającego daną działką ewidencyjną. Skarżąca posiada następujący tytuł własności do działek, na których prowadzona będzie instalacja (działki [...] i [...] - użytkowanie wieczyste, działka [...] - własność). W odniesieniu do działki nr [...] we wniosku zamieszczono informację, że na tej działce nie będzie prowadzone przetwarzanie i magazynowanie żadnych rodzajów odpadów, ponieważ na działce tej znajduje się parking oraz warsztaty niepowiązane z instalacją mechaniczno-biologicznego przetwarzania odpadów, stąd umowa dzierżawy tej działki nie musi być zawarta w formie aktu notarialnego. Strona wyjaśniła, że miejsca magazynowania zostały wyznaczone zgodnie z warunkami określonymi w operacie przeciwpożarowym oraz możliwościami technicznymi i logistycznymi obiektów na terenie zakładu. Jako miejsca magazynowania odpadów strona wskazała: plac magazynowy, halę sortowni wraz z wyznaczonymi miejscami magazynowania odpadów, halę przyjęć i tunel logistyczny. Skarżąca określiła miejsca oraz sposób magazynowania poszczególnych rodzajów odpadów. W zakresie obliczenia proponowanej wysokości zabezpieczenia roszczeń skarżąca wyjaśniła, że w kwestii objęcia powiązanych procesów (zbieranie, przetwarzanie, wytwarzanie) prowadzonych w ramach jednego zakładu jedną decyzją "podjęła decyzję o pozostawieniu każdego z procesów w osobnej decyzji". W momencie uzyskania prawomocnego ostatecznego pozwolenia zintegrowanego dla instalacji mechaniczno-biologicznego przetwarzania odpadów pozwolenie sektorowe na wytwarzanie odpadów uwzględniające przetwarzanie odpadów, zostanie wygaszone (pozwolenia te nie będą "pokrywały się" w czasie). Zbieranie odpadów będzie prowadzone w oparciu o "osobne" zezwolenie, gdyż będzie prowadzone niezależnie od eksploatacji instalacji do mechaniczno-biologicznego przetwarzania odpadów. W związku z tym zabezpieczenie roszczeń zostanie dokonane dla każdego z procesów gospodarowania odpadami niezależnie, dla założenia jakby w danym miejscu odpadów były magazynowane maksymalne ilości odpadów, których gospodarowanie jest objęte daną decyzją (czyli w przypadku pozwolenia zintegrowanego, tak jakby w danym miejscu magazynowania były magazynowane maksymalne ilości odpadów przeznaczonych do przetwarzania i wytwarzanych). Spowoduje to, że dla danego miejsca magazynowania odpadów może być zabezpieczona kwota roszczeń "podwójnie" jak dla zbierania odpadów i jak dla przetwarzania odpadów. W przypadku magazynowania w danym miejscu odpadów zbieranych jak i przeznaczonych do przetwarzania - ich ilość będzie odpowiednio mniejsza, tak aby nie przekroczyć masy danej grupy odpadów (np. papieru w magazynie frakcji surowcowych w ilości do 16,8 Mg zgodnie z operatem przeciwpożarowym), jak i pojemności całego miejsca magazynowania. Odpady zbierane i przeznaczone do przetwarzania czy wytwarzane nie będą fizycznie oznaczane. Pracownicy strony posiadają wiedzę i doświadczenie, który z odpadów jest magazynowany w ramach danego procesu. W celu wyznaczania największej masy odpadów, które mogłyby być magazynowane w tym samym czasie w instalacji, obiekcie budowalnym lub jego części lub innym miejscu magazynowania odpadów konieczne jest określenie pojemności miejsca magazynowania (w m3) i gęstości (w Mg/m3) magazynowanych odpadów. Pojemność miejsca magazynowania odpadów wynika z jego powierzchni i maksymalnej wysokości magazynowania odpadów, z uwzględnieniem bezpieczeństwa magazynowania tych odpadów, aspektów związanych z załadunkiem lub rozładunkiem np. kontenerów, kwestii transportowych. Strona przedstawiła pojemność poszczególnych miejsc magazynowania zbieranych odpadów, zestawienie gęstości poszczególnych rodzajów odpadów, największe ich masy, które mogłyby być magazynowane w danym miejscu oraz największą masę odpadów dla danego miejsca magazynowania odpadów, która wynika z pojemności miejsca magazynowania i gęstości "najcięższego" z odpadów, całkowitą pojemność wyrażoną w Mg instalacji, obiektu budowalnego lub jego części lub innego miejsca magazynowania odpadów. Zaznaczyła, że całkowitą pojemność określono bez uwzględniania bezpieczeństwa magazynowania tych odpadów, aspektów związanych z załadunkiem lub rozładunkiem i kwestii transportowych, co powiększa pojemność o około 10 % względem największej masy odpadów. Strona wyjaśniła, w jaki sposób obliczyła wysokość zabezpieczenia roszczeń za odpady magazynowane w związku z eksploatacją instalacji na kwotę 677 423,60 zł oraz oświadczyła, że zabezpieczenie roszczeń zostanie ustanowione w formie gwarancji bankowej. Strona ponadto oświadczyła, że przedłożone wraz z tekstem uzupełnionym i ujednoliconym wniosku o wydanie pozwolenia zintegrowanego dokumenty i załączniki są wystarczające i wynikają z wymagań określonych w p.o.ś. i ustawie o odpadach. Zwróciła się o nieuwzględnianie przez organ administracji dokumentów uznanych "za nieadekwatne". Wskazała szczegółowo, które dokumenty załączone do wniosku są aktualne i adekwatne. Załączniki do tego pisma stanowiły: decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z 30 stycznia 1997 r., decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego z 10 maja 2013 r. wraz z decyzją zmieniająca z 19 listopada 2013 r., odpis pisma Wydziału Urbanistyki i Architektury Urzędu Miasta w Łodzi z 22 października 2019 r., decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach z 31 grudnia 2012 r., decyzja Prezydenta Miasta Łodzi z 4 sierpnia 2015 r. udzielająca zezwolenia na zbieranie odpadów, uproszczony wypis z rejestru gruntów dla działek nr ewid. [...], [...], [...] obręb [...], na których prowadzona będzie instalacja mechaniczno-biologicznego przetwarzania odpadów, kopia umowy dzierżawy działki nr [...] (parking i warsztaty), oświadczenia, o których mowa w art. 42 ust. 3a pkt 4 i pkt 5 ustawy o odpadach, uzupełnienie operatu przeciwpożarowego z 2 marca 2020 r., decyzja Dyrektora Zarządu Zlewni Wód Polskich w S. z 7 maja 2020 r. udzielająca pozwolenia wodnoprawnego na wprowadzanie ścieków przemysłowych do kanalizacji, aneks do umowy o zaopatrzenie w wodę i odprowadzanie ścieków z 14 maja 2020 r., stan zanieczyszczenia powietrza na terenie miasta Łodzi w 2019 r., pełnomocnictwa dla K.S. i A. K., informacja odpowiadająca odpisowi aktualnemu z Rejestru Przedsiębiorców KRS.
Postanowieniem z dnia 25 września 2020 r., doręczonym skarżącej dnia 2 października 2020 r., organ administracji podjął zawieszone postępowanie.
W piśmie z dnia 21 grudnia 2020 r. organ administracji wskazując na nieprzedłożenie wszystkich wymaganych w świetle prawa załączników do wniosku o wydanie pozwolenia zintegrowanego wskazanych w wezwaniach z 13 listopada 2019 r. i z 25 maja 2020 r., wezwał skarżącą do uzupełnienia wniosku poprzez przedłożenie ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, o której mowa w art. 4 ust. 2 u.p.z.p. w oryginale lub w formie wymaganej w art. 76a § 2 k.p.a. Organ administracji stwierdził, że do uzupełnienia wniosku o wydanie pozwolenia zintegrowanego z 10 lipca 2020 r. nie załączono ostatecznych decyzji z 30 stycznia 1997 r. o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz z 10 maja 2013 r. o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. W związku z nowymi informacjami zawartymi w uzupełnieniu z 10 lipca 2020 r. dotyczącymi proponowanej kwoty zabezpieczenia roszczeń oraz sposobu jej wyliczania na podstawie rozporządzenia z dnia 7 lutego 2019 r. należy wskazać podstawę dopuszczalności wyliczenia dla instalacji wskazanej kwoty w oparciu o § 2 ust. 2 tego rozporządzenia. W uzupełnieniu z 10 lipca 2020 r. wskazano, że na działce znajduje się parking i warsztaty niepowiązane z instalacją mechaniczno-biologicznego przetwarzania odpadów i z tego powodu umowa dzierżawy nie musi być zawarta w formie aktu notarialnego. Według organu administracji, w założonym dla tego zakładu wariancie organizacyjnym, warsztaty stanowią niejako "dział utrzymania ruchu zakładu produkcyjnego" i stanowią miejsce prowadzenia działalności związanej z utrzymaniem w sprawności instalacji do mechaniczno-biologicznego przetwarzania odpadów i miejscem wytwarzania oraz magazynowania wytworzonych tam odpadów. Zgodnie z art. 41b ust. 3 ustawy odpadach, umowa dzierżawy nieruchomości, na której będą zbierane lub przetwarzane odpady, wymaga zawarcia w formie aktu notarialnego. W umowie wskazuje się masę i rodzaje odpadów, które mogą być zbierane lub przetwarzane w okresie roku na tej nieruchomości. Wskazując na art. 208 ust. 5 i ust. 6 pkt 2 p.o.ś. organ administracji zwrócił się o przedłożenie złożonych dotychczas uzupełnień wniosku w wersji elektronicznej. Organ administracji określił, że nieusunięcie braków formalnych, o których mowa w wezwaniu w terminie 30 dni od daty otrzymania wezwania, spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania. W aktach sprawy brak jest dowodu doręczenia tego wezwania skarżącej.
W dniu 1 lutego 2021 r. do organu administracji wpłynęło pismo skarżącej z dnia 27 stycznia 2021 r. stanowiące odpowiedź na to wezwanie. W piśmie tym skarżąca wyjaśniła, że w odpowiedzi na wezwanie z 25 maja 2020 r. przedłożyła poświadczone za zgodność z oryginałem odpisy ostatecznych decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z 30 stycznia 1997 r. oraz o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego z 10 maja 2013 r. Brak na decyzjach pieczęci "Decyzja ostateczna" nie oznacza, że nie są ostateczne. O ostateczności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu świadczy fakt zrealizowania i eksploatacji inwestycji (instalacji sortowni) w oparciu o pozwolenie na wytwarzanie odpadów, które jest przedmiotem postępowania w sprawie zmiany tej decyzji. Strona wyjaśniła, że uwagi na upływ czasu ([...] lata) nie jest w stanie uzyskać potwierdzenia ostateczności decyzji z dnia 30 stycznia 1997 r. Uzyskano pismo informujące, kiedy decyzja ta stała się ostateczna (pismo z 19 stycznia 2021 r.). Ostateczność decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego potwierdza decyzja zmieniająca z dnia 19 listopada 2013 r., która również została załączona do pisma z dnia 10 lipca 2020 r. Decyzja zmieniająca posiada pieczęć "decyzja ostateczna". Instalacja mechaniczno-biologicznego przetwarzania odpadów docelowo przewidziana jest jako instalacja komunalna, zatem przy obliczaniu stawki zabezpieczenia roszczeń zastosowano warunek wynikający z § 2 ust. 2 rozporządzenia z dnia 7 lutego 2019 r. Aktualnie instalacja nie jest wpisana na listę instalacji komunalnych. Strona po uzyskaniu statusu instalacji komunalnej wystąpi z wnioskiem o zmianę wysokości zabezpieczenia roszczeń zgodnie z art. 48a ust. 8 ustawy o odpadach. Obliczona wysokość zabezpieczenia roszczeń za odpady magazynowane w związku z eksploatacją instalacji mechaniczno-biologicznego przetwarzania odpadów na terenie skarżącej w Ł. wynosi 1 935 496,00 zł. Zabezpieczenie roszczeń zostanie ustanowione w formie gwarancji bankowej. W jednolitej treści wniosku jednoznacznie określono, że na działce nr [...] nie będzie prowadzone przetwarzanie i magazynowanie żadnych odpadów. Na działce tej znajduje się parking oraz warsztaty niepowiązane z instalacją mechaniczno-biologicznego przetwarzania odpadów. Zatem działka ta nie musi być wskazywana w pozwoleniu zintegrowanym, jako działka na której prowadzona jest instalacja. W przypadku, gdyby miała być zawarta umowa przed notariuszem, nie będzie możliwości określenia masy i rodzajów odpadów, gdyż odpady takie nie będą przetwarzane i zbierane na tej konkretnej działce. Działka nr [...] stanowi odrębną nieruchomość względem działek nr [...], [...] i [...] (posiada innego właściciela). Wytwarzane odpady olejów, zużytych opon i akumulatorów poza warsztatem będą powstawały w hali przyjęć lub w sortowni w wyniku bieżącego serwisowania ładowarek, wózków i ewentualnie samochodów obsługujących instalację. Pozwolenie zintegrowane nie obejmuje odpadów wytwarzanych w warsztacie, ale właśnie w hali przyjęć lub w sortowni. Skarżąca wskazała, że do pisma tego załącza płytę DVD zawierającą wersję elektroniczną złożonych uzupełnień, stanowisk i wyjaśnień. Jako załączniki wymieniła: decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z 30 stycznia 1997 r., pismo Prezydenta Miasta Łodzi z 19 stycznia 2021 r., decyzję o ustaleniu lokalizacji celu publicznego z 10 maja 2013 r. i zmieniającą ją decyzję z 19 listopada 2013 r., płytę DVD.
W piśmie z dnia 19 marca 2021 r., doręczonym pełnomocnikowi skarżącej adwokatowi R.R. dnia 29 marca 2021 r., organ administracji wezwał skarżącą - w terminie 30 dni od dnia doręczenia wezwania pod rygorem pozostawienia podania bez rozpoznania - do złożenia ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, o której mowa w art. 4 ust. 2 u.p.z.p. w oryginale lub w formie wymaganej w art. 76a § 2 k.p.a. oraz jednoznaczne określenie "informacji o tytule prawnym do instalacji, o którym mowa w art. 184 ust. 2 pkt 3) p.o.ś." i jednoznaczne wskazanie nieruchomości na których realizowane jest gospodarowanie odpadami, o którym mowa w art. 41b ustawy o odpadach. Organ administracji wyjaśnił, że do uzupełnienia wniosku z dnia 27 stycznia 2021 r. nie załączono ostatecznej decyzji z 30 stycznia 1997 r. o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Załączono jedynie pismo Dyrektora Wydziału Urbanistyki i Architektury Urzędu Miasta Łodzi z dnia 19 stycznia 2021 r. informujące, że decyzja o warunkach zabudowy wydana dnia 30 stycznia 1997 r. dla nieruchomości położonej przy ul. [...] stała się ostateczna z dniem 11 marca 1997 r., co - zdaniem organu - nie stanowi zaświadczenia organu właściwego do wydania decyzji, której to decyzji zaświadczenie o ostateczności ma dotyczyć. Należy jednoznacznie wyjaśnić, czy nieruchomości wskazywane przez wnioskodawcę stanowią integralną część całego zakładu oraz instalacji do przetwarzania odpadów, a więc czy na nich prowadzony będzie proces przetwarzania odpadów, przy czym nieruchomość należy rozumieć zgodnie z art. 46 k.c.
Pismem z dnia 19 marca 2021 r. organ administracji zwrócił się do Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej w Łodzi o przeprowadzenie kontroli w zakresie spełniania wymagań określonych w przepisach dotyczących ochrony przeciwpożarowej oraz w zakresie zgodności z warunkami ochrony przeciwpożarowej instalacji, obiektu budowlanego lub jego części, w tym miejsc magazynowania odpadów, których dotyczy wniosek skarżącej oraz o wydanie postanowienia, o którym mowa w art. 183c ust. 3 p.o.ś. i art. 41a ust. 3a ustawy o odpadach.
W piśmie z dnia 16 kwietnia 2021 r., doręczonym organowi w dniu 21 kwietnia 2021 r., strona oświadczyła, że w załączeniu do pisma z dnia 26 stycznia 2021 r. ponownie przedłożyła poświadczone za zgodność z oryginałem odpisy ostatecznych decyzji wraz ze stwierdzeniem ich ostateczności: o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z 30 stycznia 1997 r. - ostateczność tej decyzji potwierdza załączone pismo Prezydenta Miasta Łodzi z dnia 19 stycznia 2021 r., o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego z dnia 10 maja 2013 r., zmieniającej decyzję o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego z dnia 19 listopada 2013 r. Strona oświadczyła, że przedkłada w załączeniu zaświadczenie Prezydenta Miasta Łodzi z dnia 6 kwietnia 2021 r. o ostateczności decyzji z dnia 6 kwietnia 2021 r. z podpisem osoby umocowanej do wydania zaświadczenia. W ujednoliconym wniosku z listopada 2019 r. zawarta została informacja, że właścicielem oraz prowadzącym instalację objętą wnioskiem jest wnioskodawca (s. 10 wniosku). Instalacja objęta wnioskiem oraz obiekty i urządzenia pomocnicze zlokalizowane są w obrębie działek ewidencyjnych nr:
a) [...] obręb [...], ul. [...], własność Gminy Miasto Łódź w użytkowaniu wieczystym skarżącej, teren działki stanowi budynek warsztatu, parking oraz droga wjazdowa na teren;
b) [...] obręb [...], ul. [...], własność Gminy Miasto Łódź w użytkowaniu wieczystym skarżącej, na terenie działki zlokalizowany jest budynek sortowni oraz m. in. plac magazynowy;
c) [...] obręb [...], ul. [...], własność skarżącej, na terenie tej działki zlokalizowany jest budynek kompostowni, drogi dojazdowe itp.
W jednolitej treści wniosku jednoznacznie określono (s. 11), że na działce nr [...] nie będzie prowadzone przetwarzanie i magazynowanie żadnych rodzajów odpadów. Na działce tej znajduje się parking oraz warsztaty niepowiązane z instalacją mechaniczno-biologicznego przetwarzania odpadów. Zatem działka ta nie musi być wskazywana w pozwoleniu zintegrowanym, jako działka na której prowadzona jest instalacja mechaniczno-biologicznego przetwarzania odpadów, stąd umowa dzierżawy tej działki nie musi być zawarta w formie aktu notarialnego. W przypadku działki nr [...] nie będzie prowadzone przetwarzanie i magazynowanie żadnych rodzajów odpadów, dlatego też nie jest wymagana forma aktu notarialnego. Działka nr [...] stanowi odrębną nieruchomość względem działek nr [...], [...] i [...]. Nie ma na niej budowli czy innych urządzeń związanych z instalacją mechaniczno-biologicznego przetwarzania odpadów objętą wnioskiem o wydanie pozwolenia zintegrowanego. Wyjaśnienie dotyczące działki nr [...] zostały złożone już w odpowiedzi z dnia 27 stycznia 2021 r. Do pisma skarżąca załączyła zaświadczenie z dnia 6 kwietnia 2021 r. oraz płytę CD.
W dniu 7 czerwca 2021 r. do organu administracji wpłynęło postanowienie Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej w Łodzi z dnia 27 maja 2021 r. stwierdzające spełnienie wymagań określonych w przepisach o ochronie przeciwpożarowej oraz w zakresie zgodności z warunkami ochrony przeciwpożarowej, o których mowa w operacie przeciwpożarowym oraz w postanowieniu, o którym mowa w art. 42 ust. 4c ustawy o odpadach.
W piśmie z dnia 2 lipca 2021 r., doręczonym pełnomocnikowi skarżącej adwokatowi R.R. dnia 8 lipca 2021 r., organ administracji wezwał stronę, w terminie 30 dni od dnia doręczenia wezwania, do złożenia szeregu, szczegółowo opisanych w tym piśmie wyjaśnień w zakresie:
1. sprecyzowania treści żądania zawartego we wniosku poprzez jednoznaczne i spójne z wnioskiem wskazanie o jakiej treści pozwolenia zintegrowanego wnosi obecnie wnioskodawca;
2. odniesienia się do zgodności magazynowania odpadów z wymaganiami w tym zakresie ustanowionymi rozporządzeniem Ministra Klimatu z dnia 11 października 2020 r. w sprawie szczegółowych wymagań dla magazynowania odpadów (Dz. U. poz. 1742);
3. uzupełnienia w zakresie wytwarzanych i przetwarzanych odpadów o informacje wymagane w art. 184 ust. 2 pkt 16 p.o.ś. - proponowane procedury monitorowania procesów technologicznych istotnych z punktu widzenia wymagań ochrony środowiska, w szczególności pomiaru lub ewidencjonowania wielkości emisji oraz wymagań ochrony przeciwpożarowej w przypadku pozwolenia na wytwarzanie odpadów uwzględniającego zbieranie lub przetwarzanie odpadów;
4. skorygowania wyliczonego zabezpieczenie roszczeń poprzez jego ponowne przeliczenie z zastosowaniem odpowiednich stawek określonych zgodnie z przepisami rozporządzenia z dnia 7 lutego 2019 r.;
5. oddziaływania instalacji na klimat akustyczny;
6. gospodarki odpadami;
7. gospodarki wodno-ściekowej;
8. oddziaływania instalacji na powietrze atmosferyczne;
9. informacji przedstawionych we wniosku w tabeli 3.2 dotyczącej oceny spełniania wymagań konkluzji BAT;
10. streszczenia wniosku sporządzonego w języku niespecjalistycznym, o którym mowa w art. 184 ust. 4 pkt 3 p.o.ś. uwzględniającego zmiany wprowadzone w uzupełnieniach i na skutek tego wezwania;
11. opisu zmian zachodzących w instalacji do mechanicznego przetwarzania odpadów (sortowni) na przestrzeni lat w kontekście ich kwalifikacji do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko.
Jednocześnie organ administracji stwierdził, że jeżeli w toku postępowania wyjaśniającego, zostanie potwierdzony obowiązek uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dołączenie jej do wniosku o wydanie pozwolenia zintegrowanego będzie stanowiło wymóg formalny, bez spełnienia którego nie będzie możliwe dalsze merytoryczne rozpatrywanie sprawy. Nieusunięcie braków merytorycznych, o których mowa w wezwaniu w terminie 60 dni od daty otrzymania wezwania, może spowodować odmowę wydania pozwolenia zintegrowanego. Organ administracji zwrócił się także o przedłożenie uzupełnień w jednym egzemplarzu oraz w wersji elektronicznej.
W dniu 16 lipca 2021 r. do organu administracji wpłynęło pismo skarżącej z dnia 9 lipca 2021 r. zawierające wniosek o sprecyzowanie wezwania w zakresie terminu jego wykonania i numeracji poszczególnych punków.
W piśmie z dnia 27 lipca 2021 r., doręczonym pełnomocnikowi skarżącej adwokatowi R.R. dnia 2 sierpnia 2021 r., organ administracji wyjaśnił, że uzupełnienia wniosku należy dokonać w terminie 60 dni od dnia otrzymania wezwania. Skorygował także numerację punktów wezwania.
Dnia 27 sierpnia 2021 r. do organu administracji wpłynęło pismo skarżącej z dnia 24 sierpnia 2021 r. zawierające wniosek o przedłużenie terminu do złożenia wyjaśnień merytorycznych o 30 dni.
W piśmie z dnia 7 września 2021 r., doręczonym pełnomocnikowi skarżącej adwokatowi R.R. dnia 13 września 2021 r., organ administracji poinformował o przedłużeniu terminu uzupełnienia wniosku do dnia 8 października 2021 r.
W dniu 12 października 2021 r. do organu wpłynęły wyjaśnienia skarżącej z dnia 8 października 2021 r.
W dniu 4 listopada 2021 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wydał wyrok o sygn. II SAB/Łd 112/21, w którym Sąd - w punkcie pierwszym wyroku - zobowiązał Marszałka Województwa Łódzkiego do załatwienia sprawy w terminie 30 dni od dnia zwrotu akt administracyjnych wraz z odpisem prawomocnego wyroku, w punkcie drugim - stwierdził, że bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Marszałka Województwa Łódzkiego miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa, w punkcie trzecim - wymierzył Marszałkowi Województwa Łódzkiego grzywnę w wysokości 4 000 złotych i - w punkcie czwartym - przyznał od Marszałka Województwa Łódzkiego na rzecz strony skarżącej sumę pieniężną w wysokości 6 000 złotych, a w punkcie piątym - zasądził od organu na rzecz strony skarżącej kwotę 714 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Natomiast Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 9 kwietnia 2024 r., sygn. III OSK 307/22, po rozpoznaniu skargi kasacyjnej Marszałka Województwa Łódzkiego od ww. wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi (punkt pierwszy wyroku) i odstąpił od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości (punkt drugi wyroku).
W toku ponownego rozpoznania sprawy Sąd, zarządzeniem z dnia 22 lipca 2024 r. zobowiązał pełnomocnika organu do wskazania - w terminie 7 dni - czy załączona do akt sądowych decyzja Marszałka Województwa Łódzkiego z dnia 12 kwietnia 2022 r., nr ŚRIII.7222.1.2021.MM w sprawie pozwolenia zintegrowanego jest ostateczna, czy była przedmiotem odwołania i kogo, a jeśli tak, to jaka decyzja zapadła w postępowaniu odwoławczym, czy decyzja II instancji była przedmiotem skargi. Natomiast jeśli doszło do uchylenia ww. decyzji w toku kontroli instancyjnej, to czy organ wydał nową decyzję w sprawie pozwolenia zintegrowanego wraz ze zobowiązaniem do złożenia odpisu tej decyzji i informacją w zakresie jej ostateczności. Ponadto zobowiązano pełnomocnika organu do wskazania jakie czynności były podejmowane w toku postępowania prowadzonego po dniu 4 listopada 2021 r., czyli po wydaniu wyroku przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w sprawie o sygn. II SAB/Łd 112/21.
Pełnomocnik organu w piśmie z dnia 26 lipca 2024 r. wyjaśnił, że decyzja Marszałka Województwa Łódzkiego z dnia 12 kwietnia 2022 r., nr. ŚRIII.7222.1.2021.MM w sprawie pozwolenia zintegrowanego jest ostateczna i nie była przedmiotem odwołania którejkolwiek ze stron postępowania. Ponadto pełnomocnik wskazał, że w sprawie po dniu 4 listopada 2021 r., czyli po wydaniu wyroku przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi dokonano następujących czynności:
Pismem z dnia 10 listopada 2021 r. (data wpływu: 16 listopada 2021 r.) pełnomocnik Spółki zwrócił się do organu o "przyspieszenie rozpoznania sprawy i możliwe jak najszybsze wydanie decyzji zgodnie z wnioskiem".
W związku z nowymi informacjami przedstawionymi w uzupełnieniu wniosku, przekazanym przy piśmie z dnia 8 października 2021 r. (data wpływu 12 października 2021 r.), które Spółka przedłożyła jako odpowiedź na wezwanie organu z dnia 2 lipca 2021 r. oraz w związku z brakiem uwzględnienia wszystkich kwestii wskazanych w ww. wezwaniu organ, pismem z dnia 19 listopada 2021 r., ponownie wezwał stronę do złożenia wyjaśnień w zakresie:
- zweryfikowania proponowanej wysokości zabezpieczenia roszczeń zgodnie z art. 42 ust. 2 pkt 13b ustawy o odpadach, w tym usunięcia rozbieżności dotyczących przyjętych stawek i zastosowanych podstaw prawnych z rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 7 lutego 2019 r. w sprawie wysokości stawek zabezpieczenia roszczeń (Dz.U. z 2019 r. poz. 256), wyjaśnienia dlaczego odpady o kodach: 19 12 02, 19 12 03 nie uznano za odpady pochodzące z przetwarzania odpadów komunalnych, wyliczenia stawki zgodnie ze wzorem określonym w załączniku do rozporządzenia w sprawie zabezpieczenia;
- uzupełnienia zakresu wniosku dotyczącego oddziaływania na klimat akustyczny w związku z wprowadzeniem nowego elementu instalacji - tunelu technologicznego, w tym przedstawienia mapy poglądowej instalacji obrazującej lokalizację tunelu logistycznego i tunelu technologicznego, wyjaśnienia czy oba tunele stanowią odrębne przestrzenie/pomieszczenia, w jaki sposób są oddzielone i zweryfikowania pod tym kątem opisu instalacji,
- wyjaśnienia zasadności kierowania na część mechaniczną instalacji MBP odpadów jednorodnych takich jak: opony, odpady kuchenne, odpadowa papa i odpadów ulegających biodegradacji wraz ze wskazaniem rodzaju odpadów, powstających w wyniku przetwarzania ww. odpadów jednorodnych oraz uzupełnienia przedłożonych we wniosku schematów technologicznych, poprzez wskazanie wszystkich kodów odpadów kierowanych do poszczególnych procesów przetwarzania,
- w zakresie gospodarki wodno-ściekowej wezwano do uzupełnienia informacji dotyczących spełnienia wymagań konkluzji BAT, tj. decyzji wykonawczej Komisji (UE) 2018/1147 dnia 10 sierpnia 2018 r., ustanawiającej konkluzje dotyczące najlepszych dostępnych technik (BAT) w odniesieniu do przetwarzania odpadów zgodnie z dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/75/UE (notyfikowana jako dokument nr C (2018) 5070, sprostowana (Dz. Urz. UE L 2019.92.12 z dnia 1 kwietnia 2019 r.), w tym spełnienia techniki BAT 3 (odnoszącej się do ustanowienia wykazów strumieni ścieków oraz określenia ich parametrów i składu) oraz techniki BAT 7 (odnoszącej się do monitorowania emisji do wody) oraz wskazania w jaki sposób ścieki z miejsca magazynowania odpadów tj. placu magazynowego, będą odprowadzane do miejsca pobierania próbek jakości ścieków tj. "studni kanalizacyjnej przy dyspozytorni",
- uzupełnienia informacji dotyczących oddziaływania instalacji na powietrze atmosferyczne, w tym przedstawienia uzasadnienia do wnioskowanych do ujęcia w pozwoleniu zintegrowanym dopuszczalnych wielkości emisji gazów i pyłów do atmosfery uwzględniających technologiczne uwarunkowania przedmiotowej instalacji, wyjaśnienia wielkości przepływu gazów oraz ilości pracujących urządzeń pomocniczych/maszyn na terenie wnioskowanej instalacji, usunięcia rozbieżności dot. przyjętych do obliczeń danych oraz uzupełnienia informacji odnoszących się do spełnienia techniki BAT 8 ww. konkluzji, tj. monitorowania emisji zorganizowanych do powietrza.
- uzupełnienia informacji dotyczących spełnienia BAT 11, odnoszących się do monitorowania rocznego zużycia wody, energii i surowców, a także rocznego wytwarzania pozostałości i ścieków.
Pismem z dnia 23 listopada 2021 r. organ odpowiedział na wniosek spółki o przyspieszenie rozpoznania sprawy i jak najszybsze wydanie decyzji, wskazując, że oczekuje na uzupełnienie wniosku w związku z przekazanym Stronie wezwaniem z dnia 19 listopada 2024 r. Ponadto Marszałek Województwa Łódzkiego wskazał, że wydanie końcowego rozstrzygnięcia w sprawie jest uzależnione od dokonania wynikających z przepisów prawa czynności procesowych warunkujących wydanie decyzji, w tym m.in. zapewnieniem udziału społeczeństwa w postępowaniu, ustanowieniem zabezpieczenia roszczeń, uzyskaniem opinii Prezydenta Miasta Łodzi i przeprowadzeniem kontroli przez Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska.
Pismem z dnia 2 grudnia 2021 r., które wpłynęło do organu w dniu 7 grudnia 2021 r., Spółka uzupełniła wniosek, korygując omyłki dotyczące metodologii wyliczania zabezpieczenia roszczeń, co spowodowało zmianę wysokości proponowanego zabezpieczenia roszczeń z kwoty 1 974 376, 00 zł na kwotę 2 993 800,00 zł. Ponadto Spółka odstąpiła od przetwarzania na linii mechanicznej odpadów jednorodnych tj. opon i papy odpadowej, uzupełniła schemat technologiczny, informacje dotyczące monitoringu jakości ścieków przemysłowych (BAT 3 i BAT 7) i informacje w zakresie monitoringu ilości ścieków (BAT 11). Ponadto strona wyjaśniła rozbieżności dot. wnioskowanych dopuszczalnych wielkości emisji gazów i pyłów zawarte w poprzednim uzupełnieniu wniosku, a tym samym przedstawiono nowe modelowanie poziomów substancji w powietrzu i wyjaśniła rozbieżności dotyczące wielkości przepływu gazów zawarte w poprzednim uzupełnieniu wniosku. Spółka także uzupełniła informacje dotyczące spełniania BAT8 i złożyła nowe streszczenie wniosku w języku niespecjalistycznym.
W tej sytuacji Marszałek Województwa Łódzkiego, na podstawie art. 218 Prawa ochrony środowiska oraz art. 33 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2023 r. poz. 1094 z późn. zm.), dalej jako: "ustawa o udostępnianiu informacji", zapewnił udział społeczeństwu w prowadzonym postępowaniu w okresie od dnia 8 grudnia 2021 r. do dnia 7 stycznia 2022 r. Obwieszczenie o prowadzonym postępowaniu, możliwością zapoznania się z dokumentacją sprawy oraz składania uwag i wniosków w ramach przedmiotowego postępowania została umieszczona w BIP UMWŁ oraz na tablicy ogłoszeń Urzędu.
W dniu 3 grudnia 2022 r., Marszałek Województwa Łódzkiego wystąpił, na podstawie art. 218 Prawa ochrony środowiska oraz art. 33 ustawy o udostępnianiu informacji, do Prezydenta Miasta Łodzi, o wywieszenie obwieszczenia o prowadzonym postępowaniu, możliwości zapoznania się z dokumentacją sprawy oraz składania uwag i wniosków w ramach przedmiotowego postępowania.
Pismem z dnia 3 grudnia 2021 r. Marszałek Województwa Łódzkiego wystąpił do strony o wywieszenie obwieszczenia z dnia 3 grudnia 2021 r. o możliwości składania uwag i wniosków w ramach udziału społeczeństwa w terminie od dnia 8 grudnia 2021 r. do dnia 7 stycznia 2022 r.
W dniu 8 grudnia 2021 r. organ zwrócił się, stosownie do art. 41 a ust. 1 i ust. 2 ustawy o odpadach, do Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z prośbą o przeprowadzenie kontroli, w zakresie spełniania wymagań określonych w przepisach ochrony środowiska.
W dniu 8 grudnia 2021 r. organ, stosownie do art. 41 ust. 6a ustawy o odpadach zwrócił się do Prezydenta Miasta Łodzi o zaopiniowanie wniosku w zakresie wymagań określonych w przepisach ochrony środowiska.
Pismem z dnia 23 grudnia 2021 r. Prezydent Miasta Łodzi zaopiniował pozytywnie wniosek, dotyczący prowadzenia przedsięwzięcia polegającego na przetwarzaniu odpadów w instalacji do mechaniczno-biologicznego przetwarzania odpadów innych niż niebezpieczne.
W dniu 5 stycznia 2022 r. do Marszałka Województwa Łódzkiego wpłynęło pismo z dnia 27 grudnia 2021 r. Stowarzyszenia Ł. w Ł., będącego stroną postępowania, w którym Stowarzyszenie zwróciło się do Marszałka Województwa Łódzkiego i Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w Łodzi o kontrolę dokumentacji istniejącego obiektu argumentując, że "instalacja jest wybudowana z naruszeniem przepisów środowiskowych, a jednocześnie wbrew interesom społecznym". W piśmie wskazano ponadto, że inwestor "nie dysponuje decyzją środowiskową na budowę instalacji do przerobu mechanicznego 145 tys. ton odpadów (...) Na wybudowaną równolegle kompostownię do przerobu biologicznego 45 tys. ton odpadów także nie pozyskano decyzji z kompleksowa oceną oddziaływania na środowisko całego obiektu".
Pismem z dnia 10 stycznia 2022 r. Urząd Miasta Łodzi poinformował o zamieszczeniu na tablicy ogłoszeń Urzędu obwieszczenia o możliwości składania uwag i wniosków w ramach udziału społeczeństwa w terminie od dnia 8 grudnia 2021 r. do dnia 7 stycznia 2022 r.
Pismem z dnia 12 stycznia 2022 r. organ zwrócił się do Spółki o wyjaśnienie czy podtrzymuje wniosek z dnia 2 kwietnia 2020 r. o nadanie decyzji w sprawie pozwolenia zintegrowanego rygoru natychmiastowej wykonalności. W przypadku odpowiedzi pozytywnej Marszałek Województwa Łódzkiego wskazał na konieczność przedstawienia informacji dotyczących wyjątkowo ważnego interesu strony.
Wnioskiem z dnia 13 stycznia 2022 r. pełnomocnik strony zwrócił się o przekazanie pisma Stowarzyszenia Ł. w Ł., co organ uczynił przy piśmie z dnia 17 stycznia 2022 r.
Pismem z dnia 13 stycznia 2022 r., które wpłynęło do organu w dniu 19 stycznia 2022 r. Spółka poinformowała o zamieszczeniu obwieszczenia Marszałka Województwa Łódzkiego o możliwości składania uwag i wniosków w ramach udziału społeczeństwa w lokalizacji instalacji oraz o braku zapytań ze strony mieszkańców w związku z konsultacjami.
Postanowieniem z dnia 14 stycznia 2022 r. organ określił dla strony, formę i wysokość zabezpieczenia roszczeń w postaci gwarancji bankowej na kwotę 2 993 800 zł. Zgodnie z obowiązującymi przepisami ustawy o odpadach, strona przedkładając wniosek określiła zarówno formę, jak i wysokość zabezpieczenia roszczeń wskazując ostatecznie kwotę zabezpieczenia w uzupełnieniu wniosku przedłożonym przy piśmie Spółki z dnia 2 grudnia 2021r.
W dniu 7 lutego 2022 r. strona przekazała projekt gwarancji bankowej, stanowiącej zabezpieczenie roszczeń, o którym mowa w art. 48a ustawy o odpadach.
Pismem z dnia 28 stycznia 2022 r. strona przekazał również odpowiedź na zgłoszenie z dnia 27 grudnia 2021 r. Stowarzyszenia Ł. w Ł., dokonanego w ramach prowadzonych konsultacji społecznych. W piśmie z dnia 28 stycznia 2022 r. strona odpowiedziała, że przedsięwzięcie dotyczy rozbudowy istniejącego zakładu, przy czym "maksymalna wydajność instalacji, której dotyczy decyzja środowiskowa wynosi 120 Mg rocznie, w tym kompostowania odpadów biodegradowalnych 45 tys. Mg rocznie". Ponadto odnosząc się do zastrzeżeń związanych z uciążliwościami odorowymi i hałasem strona wskazała, że instalacja spełnia wymagania najlepszych dostępnych technik BAT oraz obowiązujące przepisy prawa. Ponadto wskazując, że będą stosowanie dodatkowe systemy dezodoryzacji powietrza procesowego.
Marszałek Województwa Łódzkiego przekazał w dniu 9 lutego 2022 r. pismo strony Wojewódzkiemu Inspektorowi Ochrony Środowiska w Łodzi, celem służbowego wykorzystania w toczącym się postępowaniu.
Pismem z dnia 9 lutego 2022 r., które wpłynęło do organu dnia 21 lutego 2022 r. strona podtrzymała wcześniejszy wniosek o nadanie decyzji w sprawie pozwolenia zintegrowanego rygoru natychmiastowej wykonalności oraz przedstawiła stanowisko w tej kwestii.
Pismem z dnia 14 lutego 2022 r. organ poinformował stronę, że przedstawiony projekt gwarancji bankowej może stanowić zabezpieczenie roszczeń, o którym mowa w art. 48a ustawy o odpadach. Jednocześnie organ wskazał na konieczność weryfikacji podanych w dokumencie danych identyfikujących Spółkę, adresu prowadzonej działalności, wysokości ustanowionego zabezpieczenia roszczeń oraz danych identyfikujących postanowienie Marszałka Województwa Łódzkiego, wydane w trybie art. 48a ust. 7 ustawy o odpadach. Dodatkowo pismem z dnia 16 lutego 2022 r. organ wskazał Spółce na konieczność zmiany zapisu § 2 gwarancji bankowej, z zapisu wskazującego, że dotyczy: "zezwolenia na zbieranie odpadów lub zezwolenia na przetwarzanie odpadów" na zapis odnoszący się do pozwolenia zintegrowanego uwzględniającego zbieranie lub przetwarzanie odpadów.
Pismem z dnia 16 lutego 2022 r., które wpłynęło do organu dnia 22 lutego 2022 r. strona przedstawiła dodatkowe informacje w odniesieniu do pisma Stowarzyszenia Ł. w Ł. oraz dodatkowe informacje, które uzasadniały nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji w sprawie pozwolenia zintegrowanego. Do pisma Spółka załączyła stanowiska ościennych gmin w regionie łódzkim, wskazujące na konieczność niezwłocznego uruchomienia instalacji.
Postanowieniem z dnia 22 lutego 2022 r., wydanym na podstawie art. 41a ust. 3 ustawy o odpadach, Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska w Łodzi pozytywnie zaopiniował pod względem spełniania wymagań ochrony środowiska instalację.
Pismem z dnia 22 lutego 2022 r., które wpłynęło do organu w dniu 1 marca 2022 r. strona przedłożyła gwarancję bankową nr [...] z dnia [...] lutego 2022 r, stanowiącą zabezpieczanie roszczeń, o którym mowa w postanowieniu Marszałka Województwa Łódzkiego z dnia 14 stycznia 2022 r.
Zawiadomieniem z dnia 7 marca 2022. r. Marszałek Województwa Łódzkiego, zgodnie z art. 10 § 1 k.p.a., poinformował strony postępowania o zebraniu materiałów i dowodów w prowadzonym postępowaniu.
W dniu 24 marca 2022 r. strona zwróciła się do organu z wnioskiem o wskazanie terminu na zapoznanie się z aktami sprawy.
W dniu 30 marca 2022 r. udostępniono pełnomocnikowi spółki akta sprawy celem przeglądania i zapoznania się z materiałami dowodowymi przedmiotowego postępowania administracyjnego. Pełnomocnik nie zgłosił uwag.
W dniu 12 kwietnia 2022 r. Marszałek Województwa Łódzkiego wydał decyzję w sprawie pozwolenia zintegrowanego na prowadzenie instalacji do mechaniczno-biologicznego przetwarzania odpadów innych niż niebezpieczne, zlokalizowanej w Ł. przy ul. [...] oraz ul. [...], na terenie zakładu obejmującego działki o nr [...], [...], [...], [...] w obrębie [...] w Ł. Decyzja stała się ostateczna w dniu 14 maja 2022 r.
W dniu 30 maja 2024 r. Spółka zwróciła się do Marszałka Województwa Łódzkiego z wnioskiem o wydanie zaświadczenia o ostateczności ww. decyzji. Organ dnia 9 czerwca 2022 r. wydał zaświadczenie, potwierdzające, że decyzja wobec niewniesienia odwołania stała się ostateczna z dniem 14 maja 2022 r.
Ustalony i przedstawiony w powyższym zakresie stan faktyczny sprawy nie jest sporny w sprawie znajdując swoje potwierdzenie w dokumentach załączonych do akt administracyjnych i sądowych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:
Skarga zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie wyjaśnić należy, że sprawę rozpoznano w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 4 w zw. z art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 935), dalej jako: "p.p.s.a.".
Zgodnie z art. 119 pkt 4 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów (art. 120 p.p.s.a.). Sytuacja, o której stanowi powołany art. 119 pkt 4 p.p.s.a. zaistniała w rozpoznawanej sprawie. Przedmiotem wniesionej skargi jest bowiem bezczynne i przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawie.
W dalszej kolejności wskazać trzeba, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2022 r., poz. 2492 ze zm.) oraz art. 3 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, stosując środki określone w ustawie. Stosownie do treści art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 - 4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a.
Zgodnie z treścią art. 149 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a:
1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności;
2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa;
3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania.
Stosownie do art. 149 § 1a p.p.s.a. jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 (art. 149 § 2 p.p.s.a.).
Zgodnie z treścią art. 190 p.p.s.a. Sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Nie można oprzeć skargi kasacyjnej od orzeczenia wydanego po ponownym rozpoznaniu sprawy na podstawach sprzecznych z wykładnią prawa ustaloną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Powołany przepis w sposób jednoznaczny wyznacza kierunek postępowania sądu pierwszej instancji, który nie posiada już na tym etapie postępowania sądowoadministracyjnego swobody w zakresie wykładni prawa, jak również nie może odstąpić od wskazań co do dalszego postępowania, zawartych w wyroku NSA. Mimo uchylenia orzeczenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania, określone kwestie sporne uważać trzeba bowiem za ostatecznie przesądzone. Powoduje to w konsekwencji zawężenie granic ponownego rozpoznania sprawy do granic, w jakich Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę kasacyjną (por. wyrok NSA z dnia 2 grudnia 2014 r., sygn. I FSK 1448/13, powoływane orzeczenia sądowe dostępne są dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń i Informacji o Sprawach pod adresem: orzeczenia.nsa.gov.pl).
W konsekwencji przy ponownym rozpoznaniu sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny zobligowany jest uwzględnić wskazania wyrażone w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 kwietnia 2024 r., sygn. III OSK 307/22.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę ponownie, uwzględniając wytyczne zawarte w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego wydanego w sprawie, w pierwszej kolejności wskazuje, iż skarga w sprawie jest formalnie dopuszczalna, bowiem zarówno skarga na bezczynność, jak i skarga na przewlekłe prowadzenie postępowania były poprzedzona ponagleniami, a żadna ze skarg nie została wniesiona po zakończeniu postępowania w sprawie. W przypadku skargi na bezczynność lub przewlekłość postępowania, jej wniesienie dopuszczalne jest wówczas, gdy strona przed wniesieniem skargi wniosła do organu ponaglenie wyczerpując przysługujący jej środek zaskarżenia (art. 52 § 1 i § 2 p.p.s.a.). Skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu (art. 53 § 2b p.p.s.a.). Spełnienie wymogu wyczerpania środków zaskarżenia następuje już w chwili złożenia ponaglenia w organie (por. postanowienia NSA: z 8 listopada 2013 r., sygn. II OSK 2654/13; z 25 maja 2018 r., sygn. II OSK 1210/18). Strona skarżąca przed wniesieniem skargi dopełniła tego wymogu formalnego. Ponaglenie na przewlekłe prowadzenie postępowania złożone zostało pismem z 15 kwietnia 2021 r., które wpłynęło do organu administracji w dniu 16 kwietnia. Skarga na przewlekłe prowadzenie postępowania wpłynęła do organu w dniu 20 kwietnia 2021 r. Natomiast ponaglenie wskazujące na zarzut bezczynności wpłynęło do organu w dniu 26 kwietnia 2021 r., a skarga w tym przedmiocie w dniu 28 kwietnia 2021 r.
Przedmiotowa skarga opiewa na zarzut bezczynności, jak i przewlekłego prowadzenia postępowania w sprawie udzielenia pozwolenia zintegrowanego na prowadzenie instalacji do przetwarzania odpadów.
Zgodnie z art. 35 § 1 k.p.a. organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Niezwłocznie powinny być załatwiane sprawy, które mogą być rozpatrzone w oparciu o dowody przedstawione przez stronę łącznie z żądaniem wszczęcia postępowania lub w oparciu o fakty i dowody powszechnie znane albo znane z urzędu organowi, przed którym toczy się postępowanie, bądź możliwe do ustalenia na podstawie danych, którymi rozporządza ten organ (art. 35 § 2 k.p.a.). Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym - w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania (art. 35 § 3 k.p.a.). Załatwienie sprawy w postępowaniu uproszczonym powinno nastąpić niezwłocznie, nie później niż w terminie miesiąca od dnia wszczęcia postępowania (art. 35 § 3a k.p.a.). Natomiast zgodnie z art. 35 § 4 k.p.a., przepisy szczególne mogą określać inne terminy niż określone w § 3 i 3a. Jak wynika z art. 35 § 3 k.p.a., do terminu załatwienia sprawy nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa dla dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania, okresu trwania mediacji oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo z przyczyn niezależnych od organu, a od 5 października 2021 r. z uwagi na wejście w życie art. 61 pkt 3 w związku z art. 166 ustawy z dnia 18 listopada 2020 r. o doręczeniach elektronicznych (Dz. U. poz. 2320), okresów doręczania z wykorzystaniem publicznej usługi hybrydowej, o której mowa w art. 2 pkt 7 tej ustawy. Okresy trwania tych zdarzeń procesowych dolicza się do daty upływu terminu załatwienia sprawy. O każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie organ administracji publicznej jest obowiązany zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki, wskazując nowy termin załatwienia sprawy (art. 36 § 1 k.p.a.).
Sąd rozpoznając niniejszą sprawę zważył okoliczność w postaci wystąpienia stanu zagrożenia epidemicznego oraz stanu epidemii oraz ich wpływu na terminy załatwiania spraw. Niewątpliwie, od 14 marca 2020 r. na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej obowiązywał stan zagrożenia epidemicznego w związku z zakażeniami wirusem SARS-CoV-2, zaś 20 marca 2020 r. w jego miejsce ogłoszono stan epidemii (rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 13 marca 2020 r., Dz. U. z 2020 r. poz. 433 oraz z dnia 20 marca 2020 r., Dz. U. z 2020 r. poz. 491). W dniu 31 marca 2020 r. weszła w życie ustawa z dnia 31 marca 2020 r. o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2020 r. poz. 568), mocą której do ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 374 z późn. zm.), dalej jako: "ustawa COVID-19", dodano art. 15 zzs. Zgodnie z treścią ustępu 1 tego artykułu, w okresie stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID, bieg terminów procesowych i sądowych nie rozpoczynał się, a rozpoczęty ulegał zawieszeniu na ten okres. Jednocześnie powołany przepis stanowił, że w okresie o którym mowa w ust. 1, przepisów o bezczynności organów oraz o obowiązku organu i podmiotu, prowadzących odpowiednio postępowanie lub kontrolę, do powiadamiania strony lub uczestnika postępowania o niezałatwieniu sprawy w terminie nie stosuje się (art. 15zzs ust. 10 pkt 1 ustawy COVID-19). Dodatkowo w art. 15zzs ust. 11 ustawy COVID-19 ustawodawca zastrzegł, że zaprzestanie czynności przez sąd, organ lub podmiot, prowadzące odpowiednio postępowanie lub kontrolę, w okresie, o którym mowa w ust. 1, nie może być podstawą wywodzenia środków prawnych dotyczących bezczynności, przewlekłości lub naruszenia prawa strony do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki. Powołany przepis art. 15zzs ustawy COVID-19 został uchylony 16 maja 2020 r., przy czym terminy zawieszone na jego podstawie rozpoczęły swój bieg dopiero od 24 maja 2020 r. (art. 46 pkt 20 i art. 68 ust. 6 i 7 ustawy z 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2; Dz. U. z 2020 r. poz. 875 z późn. zm.).
Wyłączenie stosowania przepisów wymienionych w art. 15zzs ust. 10 ustawy COVID-19 w istocie sprowadzało się do wyłączenia obowiązku podejmowania przez organy czynności w terminach określonych prawem, w okresie stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID, a faktycznie w czasie obowiązywania tego przepisu, czyli od 31 marca do 23 maja 2020 r. Zatem art. 15zzs ust. 11 ustawy COVID-19, stwierdzający niestosowanie przepisów o przewlekłości, nie może być odnoszony do przewlekłości, która zaistniała poza okresem określonym w art. 15zzs ust. 1 tej ustawy (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 5 maja 2021 r., sygn. II GSK 399/21).
W niniejszej sprawie zarzut bezczynności i przewlekłości dotyczy okresu od daty wszczęcia postępowania, tj. od dnia 26 czerwca 2017 r., a więc przed okresem wskazanym w art. 15zzs ust. 1 ustawy COVID-19 oraz po tym okresie.
Konstatując powyższe informacje, wynikające z ustalonego stanu faktycznego należy podkreślić, że postępowanie z wniosku strony skarżącej zostało wszczęte jej wnioskiem, który wpłynął do organu administracji w dniu 26 czerwca 2017 r. Postępowanie w sprawie zostało zakończone wydaniem w dniu 12 kwietnia 2022 r. pozwolenia zintegrowanego na prowadzenie instalacji do mechaniczno-biologicznego przetwarzania odpadów innych niż niebezpieczne.
W ocenie Sądu, chociaż niewątpliwie sprawę należy zakwalifikować jako skomplikowaną i stanowiącą przypadek związania organu przepisem szczególnym wyznaczającym mu sześciomiesięczny termin na jej załatwienie (art. 209 ust. 2 p.o.ś.), to uznać należy, że choć aktualnie organ nie pozostaje w bezczynności w rozumieniu art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a., bowiem zakończył postępowanie wydaniem decyzji, to postępowanie w sprawie prowadził w sposób przewlekły w rozumieniu art. 37 § 1 pkt 2 k.p.a.
A ponieważ - jak wskazano - organ zakończył postępowanie wydaniem w dniu 12 kwietnia 2022 r. decyzji w sprawie pozwolenia zintegrowanego, postępowanie sądowe w zakresie zobowiązania organu do zakończenia postępowania stało się bezprzedmiotowe i jako takie podlega umorzeniu na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a.
Choć postępowanie w sprawie zostało zakończone wydaniem w dniu 12 kwietnia 2022 r. decyzji, aktualna pozostała ocena, czy postępowanie w sprawie było prowadzone w sposób przewlekły i czy wspomniana przewlekłość przybrała formę rażącego naruszenia prawa.
Nie sposób nie zauważyć, że postępowanie w sprawie toczyło się przez niemal 5 lat, a dokładnie 4 lata i 10 miesięcy (26 czerwca 2017 r. wpłynął do organu administracji wniosek strony), a od zwrotu akt przez Ministra Środowiska w związku z decyzją z dnia 12 września 2019 r. (co miało miejsce w dniu 9 października 2019 r.) ponad 2 lata i 7 miesięcy. Tymczasem - zgodnie z art. 209 ust. 2 p.o.ś. - postępowanie w sprawie powinno zakończyć się w terminie 6 miesięcy. Nawet po uwzględnieniu treści art. 35 § 5 k.p.a., który stanowi, że do terminów załatwiania spraw administracyjnych nie wlicza się okresów zawieszenia postępowania (co w sprawie miało miejsce od 13 listopada 2019 r. do 25 września 2020 r. kiedy to organ wydał postanowienie o podjęciu zawieszonego postępowania), jak i okresu obowiązywania przepisów związanych z Covid-19, w ocenie składu orzekającego postępowanie w sprawie trwało zbyt długo.
Uwzględniając treść wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego wydanego w sprawie, jak i ugruntowane poglądy orzecznictwa Sąd wyjaśnia, że pod pojęciem "przewlekłego prowadzenia postępowania" należy rozumieć sytuację prowadzenia postępowania w sposób nieefektywny, poprzez wykonywanie czynności w dużym odstępie czasu bądź wykonywaniu czynności pozornych, powodujących, że formalnie organ nie jest bezczynny (J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydanie 5, Warszawa 2012, str. 44; wyrok NSA z dnia 5 lipca 2012 r., sygn. akt II OSK 1031/12). Pod pojęciem tym rozumie się również mnożenie przez organ czynności dowodowych ponad potrzebę wynikającą z istoty sprawy (J. Borkowski [w]: B. Adamiak, J. Borkowski: Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, Warszawa 2011, str. 238). Pojęcie "przewlekłość postępowania" obejmować, więc będzie opieszałe, niesprawne i nieskuteczne działanie organu w sytuacji, gdy sprawa mogła być załatwiona w terminie krótszym, jak również nieuzasadnione przedłużanie terminu załatwienia sprawy. Zatem o przewlekłości postępowania przed organem administracji publicznej można mówić wówczas, gdy czas jego trwania przekracza rozsądne granice. Przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ zaistnieje wówczas, gdy organowi będzie można skutecznie przedstawić zarzut niedochowania należytej staranności w takim zorganizowaniu postępowania administracyjnego, by zakończyło się ono w rozsądnym terminie, względnie zarzut prowadzenia czynności (w tym dowodowych) pozbawionych dla sprawy jakiegokolwiek znaczenia (por. wyrok NSA z dnia 26 października 2012 r., sygn. II OSK 1956/12).
W niniejszej sprawie - zdaniem składu orzekającego - choć organ podejmował czynności zmierzające do załatwienia sprawy, to nie charakteryzowały się one sprawnością i starannością niezbędną do załatwienia sprawy w terminie wynikającym z art. 209 ust. 2 p.o.ś. Podejmowane przez organ czynności wielokrotnie miały charakter pozorny i opieszały, nie charakteryzowały się konieczną koncentracją. Organ choć prowadził ze stroną regularną korespondencję i choć przedmiot postępowania ma charakter skomplikowany oraz wielowątkowy, pewne czynności, wezwania mógł łączyć celem sprawniejszego prowadzenia postępowania i szybszego wydania decyzji.
W pierwszej kolejności w sprawie należy dostrzec, że organ postanowieniem z dnia 13 listopada 2019 r. zawiesił postępowanie na mocy art. 9 ust. 2 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. o zmianie ustawy o odpadach oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2018 r., poz. 1592). Zgodnie z treścią przywołanego przepisu, organ pierwszej instancji wzywa do uzupełnienia wniosku o wydanie decyzji o pozwoleniu zintegrowanym, zawieszając postępowanie do czasu uzupełnienia wniosku, nie dłużej niż na okres 6 miesięcy. Jak wskazano wcześniej, postępowanie w sprawie zostało zawieszone na mocy postanowienia z dnia 13 listopada 2019 r. i powinno być zawieszone na okres nie dłuższy niż 6 miesięcy, podczas gdy organ dopiero w dniu 25 września 2020 r. (czyli po niemal 10 miesiącach) wydał postanowienie o podjęciu zawieszonego postępowania.
W celu zapewnienia realizacji postulatu szybkości postępowania (art. 12 k.p.a.) pracownik organu mógł telefonicznie ustalić okoliczności objęte pismem organu do Ministerstwa Środowiska z dnia 25 października 2019 r. Czynność realizowana telefonicznie mogła znaleźć swoje odzwierciedlenie w notatce urzędowej pracownika organu.
W ocenie Sądu, w korespondencji organu z profesjonalnym pełnomocnikiem w osobie adwokata zupełnie zbędne było dwukrotne wzywanie tegoż pełnomocnika do wskazania osoby uprawnionej do reprezentacji strony, czy adresu do doręczeń.
Po dniu 1 września 2018 r. kiedy weszła w życie ustawa z dnia 20 lipca 2018 r., nie dochodziło do znaczącej zmiany stanu prawnego, co pozwala przyjąć, że nawet gdy wniosek o wydanie pozwolenia zintegrowanego był obarczony brakami formalnymi, wszystkie je organ powinien dostrzec na wstępnym etapie postępowania i skierować do strony odpowiednie wezwanie odnoszące się do wszystkich braków. Ewentualne późniejsze wezwania nie powinny odnosić się do istoty zagadnienia, a być co najwyżej efektem zmiany stanu prawnego, czy skutkiem działań strony. Lektura akt pozwala dostrzec, że organ nie sprostał temu zadaniu. Obszerność kolejnych wezwań wskazuje, że analiza dokumentacji złożonej przez stronę na początkowym etapie postępowania nie była dostatecznie dogłębna.
Analiza akt administracyjnych pozwala także dostrzec, że czynności podejmowane przez organ były realizowane w znacznych odstępach czasu. Przykładowo, organ w dniu 25 września 2020 r. wydał niezaskarżalne postanowienie o podjęciu zawieszonego postępowania (doręczone stronie w dniu 1 października 2020 r.), a dopiero w dniu 21 grudnia 2020 r. skierował do strony wezwanie. Zdaniem składu orzekającego, nie było przeszkód prawnych by wydaniu i doręczeniu postanowienia o podjęciu zawieszonego postępowania towarzyszyło wezwanie. Podobnie organ w dniu 27 stycznia 2021 r. otrzymał odpowiedz strony na wcześniejsze wezwanie, a dopiero w dniu 19 marca 2021 r. skierował do pełnomocnika ponowne wezwanie. Nie sposób przyjąć, że złożona przez stronę dokumentacja wymagała ponad 1,5 miesięcznej analizy, dodajmy analizy prowadzonej przez organ wydający pozwolenia zintegrowane.
Podsumowując w tym miejscu powtórzyć należy, że w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego trafnie zauważono, że przewlekłość w prowadzeniu postępowania występuje wówczas, gdy organ nie załatwia sprawy w terminie, a podejmowane przez niego czynności procesowe nie charakteryzują się niezbędną koncentracją w świetle art. 12 k.p.a., względnie mają charakter czynności pozornych, nieistotnych dla załatwienia sprawy. Przewlekłość oznacza zatem sytuację prowadzenia postępowania w sposób nieefektywny, poprzez wykonywanie czynności w dużym odstępie czasu, bądź wykonywanie czynności pozornych powodujących, że formalnie organ nie jest bezczynny, ale podejmuje czynności dowodowe lub inne czynności ponad potrzebę wynikającą z istoty sprawy (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 lutego 2022 r., sygn. II OSK 2699/21). Ponadto przyjmuje się, że pojęcie "przewlekłości" postępowania obejmuje opieszałe, nieskuteczne działania organu w sytuacji, gdy sprawa mogła być załatwiona w znacznie krótszym terminie. Z taką właśnie sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie.
Mając na uwadze powyższe zapatrywania, Sąd uznał, że w sprawie doszło do prowadzenia przez Marszałka Województwa postępowania w sposób przewlekły, a wskazana przewlekłość postępowania miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Pod pojęciem rażącego naruszenia prawa rozumie się takie działanie lub zaniechanie organu prowadzącego postępowanie, które w sposób niewątpliwy i oczywisty pozostają w sprzeczności z obowiązkiem podejmowania czynności zmierzających bezpośrednio do załatwienia sprawy, zwłaszcza te które nie mają uzasadnienia w konieczności prowadzenia postępowania dowodowego w znacznym zakresie. Rażące naruszenie prawa w odniesieniu do przewlekłości postępowania ma miejsce w sytuacji, gdy przekroczenie terminu załatwienia sprawy jest znaczne, niezaprzeczalne i ma swoje źródło w podejmowaniu przez organ czynności, które dla rozstrzygnięcia sprawy pozbawione są znaczenia (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 listopada 2015 r., sygn. I OSK 2440/15). Sformułowanie "rażące" oznacza bowiem działanie bezspornie ponad miarę, niewątpliwe, wyraźne oraz oczywiste. Ocena, czy mamy do czynienia z naruszeniem rażącym, powinna być dokonywana w powiązaniu z okolicznościami danej sprawy, rozpatrywanej indywidualnie, wyznaczonej przez wiele elementów zmiennych (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 stycznia 2014 r., sygn. I OSK 2563/13 oraz z dnia 17 listopada 2015 r., sygn. II OSK 652/15). Kryterium pozwalającym na zakwalifikowanie przewlekłości prowadzenia postępowania przez organ do naruszającej prawo w sposób rażący, jest więc oczywistość naruszenia prawa, przy jednoczesnym braku racjonalnego uzasadnienia tego naruszenia (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 marca 2021 r., sygn. II OSK 1610/20).
Taka też sytuacja, zdaniem Sądu, miała miejsce w okolicznościach rozpoznawanej sprawy, a ocena wyrażona w zaskarżonym wyroku w tym zakresie jest prawidłowa. Kontrolowane przez Sąd postępowanie nosi - jak trafnie argumentowała strona skarżąca w treści skargi - znamiona postępowania przewlekłego w stopniu rażącym, a rażący charakter stwierdzonej przewlekłości wynika z faktu znacznego przekroczenia terminu określonego w art. 209 ust. 2 p.o.ś. Sposób prowadzenia postępowania przez organ w sposób oczywisty (niewątpliwy, rażący) naruszył prawo, czego nie da się usprawiedliwić żadnymi wyjątkowymi okolicznościami związanymi z warunkami jego funkcjonowania. Nie usprawiedliwia takiego toku postępowania nawet skomplikowana materia sprawy oraz konieczność uzupełniania przez skarżącą wniosku, na co powołuje się organ w odpowiedzi na skargę i piśmie z 29 października 2021 r. W takiej sytuacji organ administracji tym bardziej powinien kolejne czynności podejmować niezwłocznie, a nie po niewątpliwie długich i nieuzasadnionych przerwach. Rażący charakter stwierdzonej przewlekłości wynika z faktu znacznego przekroczenia terminu z art. 209 ust. 2 p.o.ś. w następstwie opieszałego i nienależycie skoncentrowanego podejmowania przez organ czynności procesowych.
Biorąc pod uwagę akcentowany długi okres prowadzenia postępowania, a w szczególności okoliczności powyżej wskazane, które nie miały racjonalnych podstaw, zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, przypisana działaniom organu cecha oczywistego i rażącego naruszenia zasady szybkości i sprawności postępowania jest uzasadniona.
Konkludując, Sąd na mocy art. 149 § 1 pkt 3 oraz § 1a p.p.s.a. orzekł, że organ dopuścił się przewlekłego prowadzenia postępowania, a nadto wskazane przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ administracji i bezczynność, która wprawdzie ustała w toku postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa.
Ponieważ - jak wskazano wcześniej - organ zakończył postępowanie wydaniem w dniu 12 kwietnia 2022 r. decyzji w sprawie pozwolenia zintegrowanego, postępowanie sądowe w zakresie zobowiązania organu do zakończenia postępowania stało się bezprzedmiotowe i jako takie podlega umorzeniu na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Podjęcie przez organ czynności procesowych powoduje, iż ustaje stan ewentualnej bezczynności organu, co uzasadnia umorzenie postępowania w zakresie skargi na bezczynność organu, ale nie stanowi podstawy do umorzenia postępowania sądowego dotyczącego skargi strony na przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 lipca 2012 r., sygn. II OWSK 1031/12). Z tych powodów Sąd orzekł o umorzeniu postępowania w zakresie zarzutu bezczynności organu.
Na podstawie art. 149 § 2 w związku z art. 154 § 6 p.p.s.a., na wniosek skarżącej sąd orzekł o wymierzeniu organowi grzywny. Grzywna, o której mowa w art. 149 § 2 p.p.s.a. ma charakter represyjno-dyscyplinujący. Celem jej wymierzenia jest zmobilizowanie organu do załatwienia danej sprawy oraz ugruntowania w nim przekonania o konieczności przestrzegania terminów procesowych na przyszłość. O potrzebie wymierzenia grzywny oraz jej wysokości decyduje sąd orzekający, opierając rozstrzygnięcie w tym zakresie na całokształcie okoliczności danej sprawy. Sąd rozpatrujący niniejszą sprawę uznał, że grzywna w wymierzonej wysokości spełni zarówno cele o charakterze prewencyjnym, jak i represyjnym. Ustalając wysokość grzywny, Sąd uwzględnił skomplikowany charakter sprawy, jej znaczenie dla społeczności nie tylko lokalnej, ale także dla ochrony środowiska z uwagi na przedmiot - postępowanie w sprawie udzielenia pozwolenia zintegrowanego na prowadzenie instalacji do mechaniczno-biologicznego przetwarzania odpadów innych niż niebezpieczne, oraz rażący charakter bezczynności, która wprawdzie ustała na datę orzekania i przewlekłości postępowania. Należy przy tym zauważyć, że skarżąca wnosiła o wymierzenie organowi grzywny w wysokości maksymalnej. Ustawodawca do uznania sądu pozostawił ustalenie wysokości wymierzonej grzywny pod warunkiem, że jej górna granica nie przekroczy wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. Wymierzona grzywna zawiera się w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. Grzywna w kwocie określonej w wyroku jest adekwatna do stopnia naruszenia przez organ obowiązku ustawowego i jednocześnie spełni pozostałe cele, dla których została ustanowiona, dyscyplinując organ na przyszłość.
W oparciu o art. 149 § 2 p.p.s.a. Sąd może obok wymierzenia grzywny przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. Sąd uznając, że organ administracji dopuścił się zarówno bezczynności, która ustała i przewlekłości w prowadzeniu postępowania o charakterze rażącego naruszenia prawa w załatwieniu wniosku, przyznał stronie skarżącej, jako odpowiednią sumę pieniężną, sumę pieniężną (art. 149 § 2 w zw. z art. 154 § 6 p.p.s.a.). Określając wysokość wskazanej sumy pieniężnej Sąd miał na uwadze zarówno istotne znaczenie sprawy dla prowadzonej przez stronę skarżącą działalności gospodarczej, jak i czas jaki upłynął od złożenia wniosku oraz obiektywnie skomplikowany charakter sprawy. Zaznaczyć przy tym trzeba, że suma pieniężna pełni przede wszystkim funkcję kompensacyjną. Przyznanie stronie od organu określonej sumy pieniężnej stanowi nie tyle sankcję dla organu za wadliwe prowadzenie postępowania, co rekompensatę dla strony za wszelkiego rodzaju dolegliwości i niedogodności, jakich doznała na skutek bezczynności organu lub przewlekłego prowadzenia postępowania (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 maja 2018 r., sygn. I OSK 2230/17). Z woli ustawodawcy przyznanie stronie skarżącej odpowiedniej sumy pieniężnej na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a., a więc w przypadku uwzględnienia jej skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, zależy od uznania sądu (może nastąpić z urzędu, bez wniosku strony) i ustawodawca nie przewidział w tym zakresie żadnych ograniczeń. Ustawodawca w ogóle nie wskazał, że suma pieniężna z art. 149 § 2 p.p.s.a. ma być przyznawana celem naprawienia poniesionej przez stronę szkody majątkowej bądź niemajątkowej, wprowadzając instytucję "sumy pieniężnej" jako całkowicie odrębną od występujących w kodeksie cywilnym "odszkodowania" i "zadośćuczynienia". W związku z tym przyznanie sumy pieniężnej na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. nie wyklucza możliwości dochodzenia przez stronę w postępowaniu cywilnym naprawienia szkody wynikłej z bezczynności organu lub przewlekłości prowadzonego postępowania. Dopiero w takim postępowaniu strona byłaby zobligowana do wykazania wystąpienia po jej stronie określonego uszczerbku majątkowego bądź niemajątkowego. W postępowaniu w przedmiocie skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania nie ma miejsca na prowadzenie postępowania dowodowego co do zaistniałej szkody (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 kwietnia 2021 r., sygn. III OSK 651/21).
Na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. orzekł o zwrocie kosztów postępowania sądowego na rzecz strony skarżącej.