II SAB/Po 10/25

II SAB/Po 10/25 - Wyrok WSA w Poznaniu
Data orzeczenia
2025-03-06
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-01-14
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Sędziowie
Danuta Rzyminiak-Owczarczak /przewodniczący/
Edyta Podrazik
Robert Talaga /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6480
658
Hasła tematyczne
Dostęp do informacji publicznej
Inspekcja sanitarna
Skarżony organ
Inspektor Sanitarny
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 902
art. 1 ust. 1, art. 4 ust. 1 pkt 1, art. 6, art. 13 ust. 1-2, art. 14 ust. 1, art. 16 ust. 1
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.
Dz.U. 2023 poz 338
art. 2, art. 5 pkt 1-5
Ustawa z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (t. j.)
Dz.U. 2023 poz 1284
art. 17, art. 21 ust. 1-4, art. 30 ust. 2
Ustawa z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (t. j.)
Dz.U. 2024 poz 935
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Danuta Rzyminiak - Owczarczak Sędziowie: Sędzia WSA Edyta Podrazik Asesor WSA Robert Talaga (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 6 marca 2025 r. sprawy ze skargi I. M. na bezczynność Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w J. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę
Uzasadnienie
Pismem z dnia 8 listopada 2024 r. I. M. skierowała do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w J. (dalej również jako: "PPIS w J.") wniosek o udostępnienie informacji publicznej prosząc o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania:
1) Ile lat maksymalnie utrzymuje się odporność po podaniu szczepionki osobno dla każdej: przeciwko błonicy, tężcowi, krztuścowi, poliomyelitis, inwazyjnemu zakażeniu haemophilus influenzae, gruźlicy, wirusowemu zapaleniu wątroby, odrze, śwince, różyczce oraz pneumokokom u osób szczepionych na terenie działania Państwa urzędu?
2) Czy Państwa urząd posiada listę osób dorosłych powyżej 19 roku życia uchylających się od szczepień i czy są one obarczone przymusem administracyjnym? Jaka to liczba za ostatnie 5 lat? Jeśli nie to dlaczego?
3) Według informacji od prof. I. P. ogniska odry w Polsce związane są z migracjami (chorują osoby narodowości romskiej, czeczeńskiej i ukraińskiej). Jakie są statystyki wykonanych u takich osób szczepień za ostatnie 5 lat na terenie działania Państwa urzędu?
4) Ile szczepień zostało odroczonych przez lekarzy w ciągu ostatnich 5 lat na terenie działania Państwa urzędu i kto ustala listę przeciwwskazań do szczepień w Polsce? Kto ponosi odpowiedzialność za te ustalenia?
5) Ile nałożono grzywien na lekarzy, którzy nie wywiązali się z ustawowego obowiązku zgłoszenia niepożądanego odczynu poszczepiennego w ciągu ostatnich 5 lat na terenie działania Państwa urzędu?
6) Ile dzieci i dorosłych do 19 roku życia zmarło do 4 tygodni od szczepienia na terenie działania Państwa urzędu w ciągu ostatnich 5 lat?
7) Ile odnotowano ciężkich niepożądanych odczynów poszczepiennych na terenie działania Państwa urzędu w ciągu ostatnich 5 lat? Jakie to były niepożądane odczyny poszczepienne?
8) Za ile z tych niepożądanych odczynów poszczepiennych wypłacono odszkodowanie?
9) Rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 21 grudnia 2010 r. w sprawie niepożądanych odczynów poszczepiennych oraz kryteriów ich rozpoznawania wyróżnia trzy rodzaje niepożądanych odczynów poszczepiennych: łagodne, poważne i ciężkie. Czy przymuszanie do szczepień, które mogą wywołać te odczyny nie jest sprzeczne z art. 47 Konstytucji RP, który gwarantuje każdemu prawo do ochrony życia prywatnego, rodzinnego oraz do decydowania o swoim życiu osobistym?
10) W jaki sposób możemy ubiegać się o odszkodowanie za śmierć lub uszczerbek na zdrowiu na skutek niepożądanych odczynów poszczepiennych wymienionych w rozporządzeniu Ministra Zdrowia?
11) W jaki sposób lekarz może wykluczyć nadwrażliwość na składniki szczepionki przed szczepieniem? Proszę wymienić konkretne badania, które można wykonać w celu wykluczenia nadwrażliwości na składniki szczepionki lub niedoborów odporności.
12) Czy prawdą jest, że Światowa Organizacja Zdrowia zaleca szczepienia ochronne? Czy zaleca przymuszanie do szczepień? Jeśli tak, to w jakiej formie?
13) W świetle wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 9 maja 2023 r. SK 81/19 kalendarz szczepień nie stanowi źródła obowiązkowych szczepień, w związku z powyższym w oparciu o jaką podstawę prawną (który artykuł) uważacie Państwo, że akurat te szczepienia są obowiązkowe i wymagalne w stosunku do dziecka skarżących.
Pismem z dnia 27 listopada 2024 r., nr [...] Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w J. udzielił następujących odpowiedzi na wniosek I. M.:
Ad. 1 Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w J. nie posiada takich informacji. Zakres pytania dotyczy wiedzy ściśle medycznej, którą może posiadać lekarz przeprowadzający badania kwalifikacyjne osób poddawanych szczepieniom obowiązkowym.
Ad. 2 Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w J. informuje, że nie posiada listy osób dorosłych powyżej 19 roku życia, uchylających się od obowiązku wykonania szczepień ochronnych, PPIS nie prowadzi nadzoru w zakresie szczepień nad osobami dorosłymi.
Ad. 3 Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w J. nie prowadzi statystyk wykonywanych w zakresie wskazanym w pytaniu szczególnie z uwzględnieniem osób ze względu na ich narodowość. Nadmienić można, że na stronie internetowej: www.szczepienia.pzh.gov.pl w zakładce "Realizacja szczepień ochronnych u dzieci z U. " zawarte są szczegółowe informacje na interesujący Panią temat.
Ad. 4 W ciągu ostatnich 5 lat dwanaście osób zostało odroczonych od wykonania szczepień ochronnych. O przeciwwskazaniach do szczepień ochronnych decyduje lekarz w Punkcie Konsultacyjnym lub lekarz specjalista.
Ad. 5 Nie odnotowano w okresie ostatnich pięciu lat przypadków nie wywiązania się przez lekarzy z obowiązku zgłaszania niepożądanego odczynu poszczepiennego na terenie działania naszej Inspekcji Sanitarnej.
Ad. 6 Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w J. informuje, że na terenie powiatu j. , nie odnotowano żadnego zgonu, który byłby związany z wykonaniem obowiązku szczepień ochronnych.
Ad. 7 W ciągu ostatnich pięciu lat na terenie powiatu j. odnotowano cztery niepożądane odczyny poszczepienne, które były o charakterze łagodnym oraz jeden ciężki niepożądany odczyn poszczepienny.
Ad. 8. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w J. nie posiada informacji o wypłaconych odszkodowaniach z tytułu niepożądanych odczynów poszczepiennych.
Ad. 9 Pytanie nie stanowi pytania z zakresu informacji publicznej, bowiem nie dotyczy faktów lub dokumentacji wytworzonej w ramach prowadzonej działalności tutejszej Inspekcji Sanitarnej, a jest pytaniem związanym z oceną prawną.
Ad. 10 Sprawy o rekompensaty (odszkodowania) za śmierć lub uszczerbek na zdrowiu reguluje art. 17 a, b, c, e ustawy o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 924). Dodatkowe informacje również znajdują się na stronie internetowej; https://www.infor.pl/prawo/prawa-konsumenta/prawa-pacjenta/5680880.odszkodowanie-po-powiklaniach-poszczepiennych.html#Swiadczenia-kopensacyjne-z-ustawy-o-nop. Pytanie nie stanowi zapytania o udostępnienie informacji publicznej tylko stanowi pytanie prawne.
Ad. 11 Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w J. nie dysponuje wiedzą na ten temat. Jest to wiedza ściśle medyczna i w kontekście niniejszej sprawy nie stanowi informacji publicznej, będącej w posiadaniu tut. Inspekcji Sanitarnej.
Ad.12 Zalecanie i formy szczepień ochronnych wynikają przede wszystkim z aktów prawodawstwa krajowego i uregulowane są w ustawie z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 924) i przepisach wykonawczych, które są aktami stosowanymi przez organy władzy publicznej w rozumieniu art. 4 ust 1. pkt. 1) ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 902). Natomiast Światowa Organizacja Zdrowia jest organizacją prawa międzynarodowego mającą na celu wspomaganie państw w realizacji poprawy i ochrony zdrowia ludzkiego na świecie. WHO nie jest organem władzy publicznej i jej jakiekolwiek zalecenia, dyrektywy czy opinie, raporty itp. służą jedynie jako wspomaganie działań władz publicznych danych krajów.
Ad. 13 Pytanie nie stanowi zapytania z zakresu informacji publicznej, bowiem nie dotyczy faktów lub danych zawartych w zbiorach będących w posiadaniu Inspekcji Sanitarnej, natomiast jest zapytaniem prawnym. Na marginesie należy stwierdzić, że podstawą prawną do nałożenia obowiązku szczepień przeciw wybranym chorobom zakaźnym jest art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi, który zobowiązuje osoby przebywające na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej do poddania się obowiązkowym szczepieniom ochronnym na zasadach określonych w ustawie, przy czym zgodnie z art. 5 ust. 2 ww. ustawy, w odniesieniu osoby nieposiadającej pełnej zdolności do czynności prawnych (m. in. dziecko) odpowiedzialność za wypełnienie tego obowiązku ponosi osoba sprawująca nad tą osobą prawną pieczę, albo jej opiekun faktyczny (zwykle są to rodzice). Wykazy obowiązkowych szczepień ochronnych i grupy osób obowiązanych do poddania się tym szczepieniom zostały określone w art. 17 ust. 10 i 11 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (t.j. Dz. U z 2024 r. poz. 924) i rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 27 września 2023 r. w sprawie obowiązkowych szczepień ochronnych, które wskazuje, kto i w jakich sytuacjach podlega szczepieniu ochronnemu przeciw konkretnej chorobie, w tym - jeśli chodzi o dzieci - w jakim okresie ich życia.
Pismem z dnia 3 grudnia 2024 r. I. M. (dalej również jako: "skarżąca"), reprezentowana przez pełnomocnika, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na bezczynność Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w J. , zarzucając mu naruszenie art. 4 ust. 1 w zw. z art. 1 ust. 1, art. 2 ust. 2, art. 3 ust. 1 pkt 1 oraz art. 13 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej poprzez nieudzielenie informacji publicznej w żądanym zakresie.
Wobec powyższego skarżąca wniosła o: zobowiązanie PPIS w J. do rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej skarżącej z dnia 8 listopada 2024 r. i udzielenia informacji publicznej; orzeczenie, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; wymierzenie organowi grzywny w maksymalnej określonej prawem wysokości; zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego.
W uzasadnieniu skargi I. M. wskazała, że PPIS w J. udzielił odpowiedzi na wniosek w nikłym stopniu i odsyłając do różnych publikacji naukowych. To z kolei w ocenie skarżącej stanowi o bezczynności w rozpoznaniu jej wniosku o udostępnienie informacji publicznej.
Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w J., odpowiadając na skargę wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych.
W uzasadnieniu odpowiedzi na skargę podkreślono, że wniosek skarżącej wpłynął do PPIS w J. w dniu 13 listopada 2024 r., a więc odpowiedź udzielona została w terminie a jej zakres był wyczerpujący i opierał się na posiadanych przez organ informacjach.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.
Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej; kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej - art. 1 §1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 roku, poz. 1267). Sądowoadministracyjna kontrola działalności administracji obejmuje także brak efektywnych działań administracji w sytuacji, gdy obowiązujące przepisy nakładają na jej organy obowiązek załatwienia sprawy administracyjnej w określonym czasie i w określonej formie - art. 3 § 2 pkt 8 i 9 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 roku, poz. 935; dalej w skrócie "P.p.s.a.").
Realizując zadania wymiaru sprawiedliwości sądy administracyjne stosują środki określone w ustawie (art. 3 § 1 P.p.s.a.). W świetle art. 149 § 1 pkt 1-3 P.p.s.a. uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania sąd: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania.
W przypadku uwzględnienia skargi sąd stwierdza także, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a P.p.s.a.). Ponadto sąd może orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 (art. 149 § 2 P.p.s.a.).
Zgodnie z treścią art. 21 ustawy z dnia 6 września 2001 roku o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2022 roku, poz. 902; dalej w skrócie "u.d.i.p.") przepisy ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi stosuje się także do skarg rozpatrywanych w postępowaniach o udostępnienie informacji publicznej.
Sprawy ze skarg w przedmiocie bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, zgodnie z art. 119 pkt 4 P.p.s.a., mogą być rozpoznawane przez sąd administracyjny w trybie uproszczonym – co miało miejsce w niniejszej sprawie.
Biorąc pod uwagę wyżej wskazany zakres kontroli Sąd stwierdził, że skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.
Na wstępie wskazać należy, że w rozpoznawanej sprawie skarżąca zarzuca bezczynność w udzieleniu odpowiedzi z dnia 27 listopada 2024 r. na jej wniosek o udostępnienie informacji publicznej skierowany do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w J. . Poza sporem pozostaje, że otrzymała ona odpowiedź w ustawowym terminie 14 dni. Całość skargi opiera się zatem na stanowisku, wedle którego bezczynność wynika z udzielenia przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w J. w niepełnej, niewystarczającej odpowiedzi na wymienione wyżej pytania.
Sąd analizując akta sprawy, mając na uwadze zakres wniosku oraz odpowiedź udzieloną przez PPIS w J., doszedł do przekonania, że skarga nie jest zasadna. Podmiot zobowiązany, jakim bez wątpienia jest Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w J. , będący organem władzy publicznej, zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., odpowiedział w adekwatnym zakresie do tego, w jakim zadane we wniosku pytania dotyczyły informacji publicznej, którą dysponował.
Stosownie do treści art. 1 ust. 1 u.d.i.p. informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 u.d.i.p. W orzecznictwie przyjęto, że informację publiczną stanowią co do zasady informacje zbierane i wytwarzane przez organy inspekcji sanitarnej, zgodnie z art. 2 w zw. z art. 5 pkt 1, 2, 3 i 5 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. z 2024 r. poz. 416) w ramach prowadzonego nadzoru sanitarnego, w tym sanitarnego zabezpieczania granic państwa, analiz i ocen epidemiologicznych, opracowywania programów i planów działalności zapobiegawczej i epidemiologicznej dla podmiotów leczniczych, ustalenia zakresu i terminów szczepień ochronnych oraz sprawowania nadzoru w tym zakresie (por. wyrok WSA w Poznaniu z 6 września 2017 r., sygn. akt II SAB/Po 96/17; wyrok WSA w Szczecinie z 21 listopada 2018 r., sygn. akt II SAB/Sz 119/18).
Informację publiczną stanowią przede wszystkim posiadane przez Państwową Inspekcję Sanitarną dane dotyczące niepożądanych odczynów poszczepiennych, wynikające z prowadzonych przez państwowych powiatowych inspektorów sanitarnych oraz wojewódzkich inspektorów sanitarnych rejestrów zgłoszeń niepożądanych odczynów poszczepiennych, o których mowa w art. 21 ust. 3 pkt 2 oraz ust. 4 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (Dz. U. z 2024 r. poz. 924 ze zm., dalej: "u.z.z.ch.z.") oraz § 8 i nast. rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 21 grudnia 2010 r. w sprawie niepożądanych odczynów poszczepiennych oraz kryteriów ich rozpoznawania (Dz. U. Nr 254, poz. 1711, dalej: "r.n.o.p."). Źródłami danych do wskazanych rejestrów są w tym zakresie obowiązkowo zgłaszane przez lekarzy lub felczerów rozpoznane odczyny poszczepienne (art. 21 ust. 1 u.z.z.ch.z. oraz § 5 r.n.o.p.). Ponadto, zgodnie z art. 30 ust. 1 u.z.z.ch.z., państwowi powiatowi inspektorzy sanitarni, państwowi wojewódzcy inspektorzy sanitarni lub wskazane przez nich specjalistyczne jednostki właściwe ze względu na rodzaj zakażenia lub choroby zakaźnej oraz Główny Inspektor Sanitarny lub wskazane przez niego krajowe specjalistyczne jednostki właściwe ze względu na rodzaj zakażenia lub choroby zakaźnej prowadzą też rejestr zakażeń i zachorowań na chorobę zakaźną, zgonów z powodu zakażenia lub choroby zakaźnej, ich podejrzeń oraz przypadków stwierdzenia dodatniego wyniku badania laboratoryjnego. Rejestr chorób zakaźnych zawiera wymienione enumeratywnie w ustawie dane osoby zakażonej, chorej lub zmarłej z powodu choroby zakaźnej, a także osób narażonych na chorobę zakaźną lub podejrzanych o zakażenie lub chorobę zakaźną (art. 30 ust. 2 u.z.z.ch.z.). Źródłami danych do rejestru są m.in. dane ze zgłoszeń, o których mowa w art. 27 ust. 1, art. 29 ust. 1 oraz art. 40a ust. 1 tej ustawy, dokonywane przez lekarzy lub felczerów, diagnostów laboratoryjnych oraz podmioty lecznicze. Powyższe dane również stanowią informację publiczną w rozumieniu art. 6 u.d.i.p. W zakresie obowiązkowych szczepień ochronnych zgodnie z art. 17 u.z.z.ch.z. organy inspekcji sanitarnej nie przeprowadzają szczepień ochronnych, tylko sprawują w tym zakresie nadzór, co jest realizowane poprzez przekazywane im sprawozdania lekarzy z przeprowadzonych obowiązkowych szczepień ochronnych sporządzane na urzędowych formularzach, których wzory oraz tryb przekazywania określono w rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 18 sierpnia 2011 r. w sprawie obowiązkowych szczepień ochronnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 1672). We wzorach takich sprawozdań określonych w załącznikach nr 4 i 5 do rozporządzenia jedynie zbiorczo wskazuje się liczbę osób poddanych szczepieniom w danym kwartale oraz liczbę osób, które uchyliły się w danym kwartale od obowiązku szczepień.
Spośród informacji dotyczących nadzoru sprawowanego nad wykonywaniem obowiązkowych szczepień ochronnych charakter informacji publicznej może mieć tylko informacja, jaką organy inspekcji sanitarnej posiadają na podstawie przekazanych im sprawozdań. Nadzór organów inspekcji sanitarnej w zakresie realizacji obowiązku szczepień ochronnych nie obejmuje kwestii odszkodowawczych. Zgodnie z art. 17a ust. 6 u.z.z.ch.z. właściwe w tym przypadku świadczenia kompensacyjne (w związku z wystąpieniem określonego rodzaju odczynów poszczepiennych) są przyznawane przez Rzecznika Praw Pacjenta, a nie przez organy inspekcji sanitarnej. Jakkolwiek informacje o odszkodowaniach z tytułu niepożądanych odczynów poszczepiennych – jako dotyczące majątku publicznego – mają walor informacji publicznej, nie sposób przyjąć, by informacje te pozostawały w dyspozycji organów inspekcji sanitarnej. Na podobnej zasadzie informacjami publicznymi nie będą zagadnienia związane z badaniami naukowymi czy opiniami prezentowanymi w środowisku naukowym
W myśl art. 13 ust. 1 u.d.i.p., jeżeli adresat wniosku dysponuje żądaną informacją, ma obowiązek udostępnić tę informację bez zbędnej zwłoki, nie później niż w terminie 14 dni od dnia otrzymania wniosku. Stosownie do treści art. 14 ust. 1 u.d.i.p. udostępnienie informacji następuje w sposób i w formie określonych we wniosku i nie wymaga podjęcia jakiegokolwiek rozstrzygnięcia. Dopiero stwierdzenie, że dana informacja nie może zostać udostępniona, bądź też postępowanie podlega umorzeniu, nakłada na organ obowiązek wydania decyzji administracyjnej (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.). Natomiast w formie zwykłego pisma informuje się wnioskodawcę o tym, że podmiot nie jest obowiązany do udostępnienia informacji publicznej, dana informacja nie jest informacją publiczną, albo że organ lub podmiot obowiązany informacją taką nie dysponuje, ze wskazaniem przyczyn takiego stanu rzeczy, czy też zachodzi sytuacja wskazana w art. 1 ust. 2 u.d.i.p., a więc że informacja publiczna podlega udostępnieniu na podstawie innych ustaw.
O bezczynności na gruncie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej można mówić, gdy podmiot obowiązany do udzielenia informacji z mocy art. 4 ust. 1 lub 2 u.d.i.p. w określonym w art. 13 ust. 1 tej ustawy terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku nie udziela jej, nie wskazuje innego terminu jej udostępnienia oraz przyczyn niezachowania terminu czternastodniowego (art. 13 ust. 2), nie powiadamia wnioskodawcy na piśmie, że nie jest obowiązany do udostępnienia informacji publicznej, dana informacja nie jest informacją publiczną, albo informacją taką nie dysponuje, czy też informacja publiczna podlega udostępnieniu na podstawie innych ustaw, ewentualnie nie wydaje decyzji odmawiającej udzielenia informacji publicznej lub umarzającej postępowanie (art. 16).
W niniejszej sprawie organ w odpowiedzi na wniosek skarżącej, który wpłynął do jego siedziby w dniu 13 listopada 2024 r., wystosował w dniu 27 listopada 2024 r. pismo, w którym ustosunkował się do wszystkich pytań objętych wnioskiem. W związku z powyższym, skoro obowiązany organ udzielił odpowiedzi na wniosek w terminie 14 dni od jego wpływu, brak jest podstaw do formułowania przez skarżącą zarzutu naruszenia art. 13 ust. 1 i 2 u.d.i.p.
Zdaniem Sądu nie zasługuje także na uwzględnienie argumentacja skarżącej, że odpowiedzi organu są niewystarczające i nie zawierają szczegółowej argumentacji. Przede wszystkim uznać należało, że jedynie informacje objęte punktami od 5 do 8 (ilość grzywien nałożonych na lekarzy z uwagi na niezgłoszenie niepożądanego odczynu poszczepiennego, ilość niepożądanych odczynów poszczepiennych w postaci zgonu do 4 tygodni od szczepienia, ilość i rodzaj zgłoszonych niepożądanych odczynów poszczepiennych oraz ilość wypłaconych odszkodowań za odczyny poszczepienne), stanowią informacje publiczne w rozumieniu u.d.i.p., które podlegały udostępnieniu przez PPIS w J. – jako organ który był właściwy do ich udostępnienia. Pozostałe, poruszone we wniosku zagadnienia nie stanowiły informacji publicznej (pytania nr: 1, 2, 9, 10, 12, 13) lub PPIS nie był właściwym organem do ich udzielenia (pytanie nr 3, 4, 11). Podkreślenia wymaga, że informacji publicznej nie stanowią bowiem dane dotyczące realizacji szczepień ochronnych wykraczające poza nadzór sprawowany przez organy inspekcji sanitarnej, którego zakres określa art. 17 u.z.z.ch.z. w powiązaniu z przepisami rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 18 sierpnia 2011 r. w sprawie obowiązkowych szczepień ochronnych. Informacji publicznej nie dotyczą także skierowane do organu zapytania o opinię czy stanowisko co do konstytucyjności obowiązujących przepisów prawa, zwracanie się do organu o dokonywanie wykładni przepisów, w tym wnioski stanowiące w istocie prośbę o udzielenie porady prawnej. Informacji publicznej nie dotyczą też pytania z zakresu wiedzy medycznej. Ponadto wiedza organu o stanowisku Światowej Organizacji Zdrowia w zakresie szczepień ochronnych oraz w zakresie regulacji prawa krajowego wykracza poza pojęcie informacji publicznej. Działalność organizacji międzynarodowej nie dotyczy bowiem polskich władz i gospodarowania mieniem publicznym. Również obowiązujące powszechnie przepisy prawa krajowego nie są informacją publiczną. Co więcej, w trybie i na zasadach przewidzianych w u.d.i.p. organ nie jest obowiązany dokonywać ocen dotyczących konstytucyjności prawa krajowego, jego wykładni, udzielać porad prawnych ani medycznych, czy też oceniać racjonalności bądź celowości regulacji prawnych stanowiących podstawę działania tego organu. Innymi słowy, na zasadach określonych w przepisach o dostępie do informacji publicznej nie można domagać się dokonywania przez organ oceny prawidłowości funkcjonowania tego bądź innych organów władzy publicznej (por. wyrok WSA w Lublinie z dnia 28 grudnia 2022 r., sygn. akt II SAB/Lu 139/22).
Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności, zdaniem składu orzekającego nie można zarzucić bezczynności Państwowemu Powiatowemu Inspektorowi Sanitarnemu w J. . Organ, który nie jest w posiadaniu żądanej informacji publicznej, nie ma bowiem obowiązku jej udostępnienia (art. 4 ust. 3 u.d.i.p.). Nie ma również obowiązku wydania decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej. Organ nie może udostępnić informacji, której sam nie posiada bez względu na to, czy zdaniem wnioskodawcy powinien nią dysponować (por.: wyrok WSA w Krakowie z 11 sierpnia 2020 r., sygn. akt II SAB/Kr 83/20). W rozpoznawanej sprawie organ udzielił w terminie odpowiedzi na każde pytanie zawarte we wniosku skarżącej, na które obowiązany był odpowiedzieć. Ponadto pomimo braku obowiązku w tym zakresie, organ poinformował ją do jakich innych podmiotów może się zwrócić o żądane informacje. Wbrew zatem zarzutom skargi organ nie naruszył wskazanych w niej przepisów prawa z zakresu ustawy o dostępie do informacji publicznej, ani nie dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu wniosku skarżących.
Z powyższych względów skarga została oddalona na podstawie art. 151 P.p.s.a.