II SAB/Łd 59/25

II SAB/Łd 59/25 - Wyrok WSA w Łodzi
Data orzeczenia
2025-07-11
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2025-04-18
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Sędziowie
Agnieszka Grosińska-Grzymkowska
Piotr Mikołajczyk /przewodniczący/
Tomasz Porczyński /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6480
658
Hasła tematyczne
Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ
Burmistrz Miasta i Gminy
Treść wyniku
Stwierdzono, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 902
art. 4 pkt 1, art. 1 ust. 1 , art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. b, art. 10,
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.
Sentencja
Dnia 11 lipca 2025 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Mikołajczyk Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Grosińska-Grzymkowska Asesor WSA Tomasz Porczyński (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 11 lipca 2025 roku sprawy ze skargi Stowarzyszenia O. z siedzibą w J. na bezczynność Burmistrza W. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1. stwierdza, że bezczynność Burmistrza W. miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 2. umarza postępowanie w zakresie zobowiązania organu do załatwienia wniosku Stowarzyszenia O. z siedzibą w J. z dnia 8 marca 2024 roku o udostępnienie informacji publicznej; 3. oddala skargę w pozostałym zakresie. dc
Uzasadnienie
W dniu 5 kwietnia 2025 r. Stowarzyszenie O. z siedzibą w J. (dalej: Stowarzyszenie; strona skarżąca) wniosło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na bezczynność Burmistrza W. w sprawie udostępnienia informacji publicznej zgodnie z żądaniem zawartym we wniosku skarżącej z dnia 4 marca 2024 r. Zarzucając naruszenie art. 61 ust. 1 ust. 4 Konstytucji RP oraz art. 1 ust. 1 w zw. art. 10 ust. 1, art. 13 i art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jedn.: Dz. U. z 2022 r. poz. 902) – dalej: u.d.i.p. strona skarżąca wnosiła o: 1) zobowiązanie organu do rozpatrzenia wniosku z dnia 8 marca 2024 r., 2) stwierdzenie, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, 3) przyznanie stronie skarżącej od organu sumy pieniężnej w wysokości 2.000 zł, na podstawie art. 149 § p.p.s.a., 4) zasądzenie od organu na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania sądowoadministracyjnego.
W uzasadnieniu skargi wskazano, że wnioskiem z dnia 8 marca 2024 r., przesłanym za pośrednictwem poczty elektronicznej na adres organu pobrany z BIP Gminy W., Stowarzyszenie wystąpiło do Burmistrza W. o udzielenie informacji publicznej w następującym zakresie:
1) z kim (imię, nazwisko lub nazwa, adres) gmina miała obowiązujące w 2023 r. umowy albo komu (imię, nazwisko lub nazwa, adres) udzielała doraźnych zleceń wyłapywania/odławiania bezdomnych zwierząt?;
2) z kim (imię, nazwisko lub nazwa, adres) gmina miała obowiązujące w 2023 r. umowy albo komu (imię, nazwisko lub nazwa, adres) udzielała doraźnych zleceń zapewnienia opieki bezdomnym zwierzętom?;
3) ilu bezdomnym zwierzętom (z podziałem na psy i koty) zapewniono opiekę na koszt gminy w 2023 r. (nie licząc zwierząt, którymi zajęto się w latach poprzednich)?;
4) jaki był w 2023 r. koszt realizacji całego zadania przewidzianego ustawą o ochronie zwierząt (wyłapywanie/odławianie, opieka, usługi weterynaryjne, dokarmianie, inne)?;
5) udostępnienie treści i postaci umowy/umów (wraz z załącznikami) o zapewnienie opieki bezdomnym zwierzętom w 2023 r.
Strona wnosiła o przesłanie wnioskowanej informacji publicznej na wskazany we wniosku adres poczty elektronicznej.
Wobec braku udzielenia żądanej informacji publicznej w ustawowym 14 dniowym terminie, Stowarzyszenie monitowało do organu w tej sprawie w dniach: 29 listopada 2024 r., 4 stycznia 2025 r., 29 stycznia 2025 r. Brak reakcji organu przez okres 13 miesięcy skutkował wniesieniem przedmiotowej skargi i uzasadnia, zdaniem skarżącej stwierdzenie, iż bezczynność organu ma miejsce z rażącym naruszeniem prawa.
Odnosząc się do zawartego w skardze żądania przyznania od organu sumy pieniężnej w kwocie 2.000 zł. strona podnosiła, że kwota ta stanowić będzie rekompensatę straty jaką poniosła wskutek bezczynności organu. Podkreśliła, że od wielu lat prowadzi niezależny monitoring działania gmin i schronisk dla zwierząt w zakresie sposobu i skutków wykonywania przez nie zadania "opieka nad bezdomnymi zwierzętami i ich wyłapywanie". Dane te służą do tworzenia statystyk, niezbędnych do rzeczowego opisywania problemu bezdomności zwierząt w Polsce i rozwiązywania tego problemu. Brak reakcji Burmistrza W. na wniosek skarżącej stanowił realną szkodę dla wiarygodności jego projektu i ogromu pracy jaką wkłada w badanie założonego projektu, a przyznanie wnioskowanej kwoty działać będzie motywująco na staranność działań organu w przyszłości.
W odpowiedzi na skargę Burmistrz W. wnosił o umorzenie postępowania w całości, względnie o uchylenie postępowania w całości oraz o zasądzenie od strony skarżącej kosztów postępowania. W uzasadnieniu organ potwierdził fakt wniesienia przez Stowarzyszenie, w dniu 8 marca 2024 r. wniosku o udzielenie informacji publicznej we wskazanym wyżej zakresie, który to wniosek został rozpatrzony w następstwie udzielonej w dniu 14 kwietnia 2025 r. odpowiedzi, uzupełnionej na wniosek skarżącej w dniu 15 kwietnia 2025 r. Odnosząc się do przyczyn opóźnienia rozpatrzenia wniosku organ wskazał, iż pierwotny wniosek z dnia 8 marca 2024 r. został automatycznie skierowany do folderu SPAM, co skutkowało tym, iż nie został on nawet przekazany do wydziału merytorycznego. Natomiast brak reakcji na pozostałe monity skarżącej wynikał z dużego natłoku spraw, które spiętrzyły się na przełomie roku w Biurze Burmistrza Urzędu Miejskiego w W., która to okoliczność zdaniem organu wyłącza możliwość uznania bezczynności "z rażącym naruszeniem prawa". Organ podkreślił, że niezwłocznie po wniesieniu przedmiotowej skargi, podjął działania zmierzające do rozpatrzenia wniosku skarżącej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:
W pierwszej kolejności wskazać należy, że przedmiotowa skarga została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do uprawnienia wynikającego z art. 119 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn: Dz.U. 2024 r. poz. 935 ze zm.) – dalej: p.p.s.a. W myśl przywołanego przepisu sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Zgodnie z art. 120 p.p.s.a. w trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.
Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) w związku z art. 3 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Przy czym jak wynika z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a.
Zgodnie z art. 149 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a). Ponadto w myśl § 2 przywołanego przepisu sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6.
Przedmiotem niniejszej skargi Stowarzyszenie O. z siedzibą w J. uczyniło bezczynność Burmistrza W. w sprawie nieudzielenia, na kierowany do organu wniosek skarżącego z dnia 8 marca 2024 r., informacji publicznej w wskazanym już wcześniej zakresie, dotyczącym realizacji przez gminę ciążącego na niej ustawowego obowiązku zapobiegania bezdomności zwierząt i zapewnienia opieki bezdomnym zwierzętom oraz ich wyłapywanie.
Wskazać na wstępie należy, że z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności, wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a. (por. wyroki NSA z 25 września 2018 r., I OSK 1467/18; z 15 grudnia 2017 r., I FSK 1238/16; www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Bezczynność organu w udostępnieniu informacji publicznej ma zaś miejsce w sytuacji, gdy podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej posiadając żądaną informację, nie udostępnia jej i nie wydaje decyzji o odmowie udostępnienia, lub też informuje wnioskodawcę, że wnioskowana informacja nie jest informacją publiczną w sytuacji, gdy taką informację stanowi. Nie można natomiast zarzucić bezczynności adresatowi wniosku, jeżeli nie posiada on informacji wskazanej we wniosku. W takim przypadku podmiot publiczny powinien o tym fakcie powiadomić wnioskującego (por. wyroki NSA z 18 kwietnia 2012 r., I OSK 192/12; z 30 września 2015 r., I OSK 2093/14; www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Podkreślić również należy, że dla zasadności skargi na bezczynność nie ma znaczenia okoliczność, z jakich powodów określony akt nie został podjęty lub czynność dokonana, a w szczególności, czy bezczynność została spowodowana zawinioną albo też niezawinioną opieszałością organu, czy też wiąże się z jego przeświadczeniem, że stosowny akt lub czynność w ogóle nie powinny zostać dokonane (por. wyroki NSA z 25 września 2018 r., I OSK 1467/18; z 15 grudnia 2017 r., I FSK 1238/16; www.orzeczenia.nsa.gov.pl).
Szczegółowe unormowania dotyczące dostępu do informacji publicznej regulują przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r. poz. 902) -dalej: u.d.i.p. Zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu i ponownemu wykorzystywaniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. Przykładowy, otwarty katalog informacji publicznej został określony w art. 6 u.d.i.p. Prawo dostępu do informacji publicznej przysługuje każdemu, z zastrzeżeniem art. 5, a wykonanie tego prawa nie wymaga wykazania interesu prawnego lub faktycznego (art. 2 ust. 1-2 u.d.i.p.). Ponadto, jak wynika z art. 5 ust. 1 i ust. 2 u.d.i.p. prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych (ust. 1), jak również ze względu na prywatność osoby fizycznej lub przedsiębiorcy, przy czym ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji oraz w przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa (ust. 2). Zgodnie z art. 10 ust. 1 u.d.i.p. informacja publiczna, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej lub centralnym repozytorium, jest udostępniana na wniosek. Udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 1-2 u.d.i.p.). Zgodnie z art. 14 ust. 1 u.d.i.p. udostępnianie informacji na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku. Stosownie do art. 16 ust. 1 u.d.i.p. odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 przez organ władzy publicznej następują w drodze decyzji. Do decyzji, o których mowa w ust. 1, stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, z tym że: 1) odwołanie od decyzji rozpoznaje się w terminie 14 dni; 2) uzasadnienie decyzji o odmowie udostępnienia informacji zawiera także imiona, nazwiska i funkcje osób, które zajęły stanowisko w toku postępowania o udostępnienie informacji, oraz oznaczenie podmiotów, ze względu na których dobra, o których mowa w art. 5 ust. 2, wydano decyzję o odmowie udostępnienia informacji.
Podkreślenia wymaga również, że w przypadku złożenia skargi na bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej rzeczą sądu, w pierwszej kolejności jest ustalenie, czy sprawa mieści się w zakresie podmiotowym i przedmiotowym u.d.i.p. Zakres podmiotowy wyznacza wykonywanie zadań publicznych przez adresata wniosku (art. 4 ust. 1 u.d.i.p.), zaś zakres przedmiotowy obejmuje pojęcie "informacji publicznej" (art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p). Dopiero stwierdzenie, że podmiot do którego zwróciła się strona skarżąca był zobowiązany do udzielenia informacji publicznej, oraz że żądana przez stronę informacja miała charakter informacji publicznej w rozumieniu przepisów powołanej ustawy, pozwala na dokonanie oceny, czy w konkretnej sprawie można skutecznie zarzucić danemu podmiotowi bezczynność.
W niniejszej sprawie skarżony organ – Burmistrz W. - bez wątpienia należy do kręgu podmiotów zobowiązanych do udostępnienia informacji publicznej, o jakich mowa w art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Natomiast żądana przez stronę skarżącą informacja dotycząca realizacji ciążącego na gminie zadania własnego - zapobiegania bezdomności zwierząt i zapewnienia opieki bezdomnym zwierzętom oraz ich wyłapywanie, wynikającego z art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 2007 r. o ochronie zwierząt (tekst. jedn.: Dz.U. z 2023 r. poz. 1580), stanowi informację publiczną w rozumieniu art. 1 pkt 1 i art. 6 ust. 1 pkt 3 lit.b u.d.i.p.
Wobec powyższego, skoro złożony przez skarżące Stowarzyszenie w dniu 8 marca 2024 r. wniosek spełniał minimalne wymogi determinujące skuteczne wystąpienie z wnioskiem o udzielenie informacji publicznej; określał w sposób dokładny adresata wniosku – Burmistrza W. który niewątpliwie jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej; jak również obejmował jasne sformułowanie, co do przedmiotu żądanej informacji, to obowiązkiem organu było rozpatrzenie przedmiotowego wniosku w terminie i formie przewidzianych ustawą. Tym samym, brak reakcji organu w zakreślonym prawem terminie skutkuje stwierdzeniem, iż w sprawie zaistniała sytuacja kwalifikowana jako bezczynność w udostępnieniu informacji publicznej. Bezczynności organu administracji w powyższym zakresie nie usprawiedliwiają podnoszone w udzielonej odpowiedzi na skargę argumenty Burmistrza W., który przyznaje, iż przedmiotowy wniosek skarżącej z dnia 8 marca 2024 r. co prawda wpłynął na skrzynkę pocztową organu, jednakże z uwagi na jego automatyczne, niezależne od adresata zakwalifikowanie jako SPAM, skutkowało brakiem możliwości zapoznania się z treścią wniosku oraz odniesienia się do niej. W powyższym zakresie wskazać należy, iż w orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany został pogląd, zgodnie z którym do obowiązków organu administracji publicznej należy taka konfiguracja poczty elektronicznej, w tym filtrów antyspamowych, oraz takie zorganizowanie obsługi technicznej poczty elektronicznej organu, aby zapewnić bezproblemowy i niezwłoczny odbiór przesyłanych na ten adres podań, wobec prawnej dopuszczalności ich wnoszenia także drogą elektroniczną. Fakt, iż wniosek w postaci elektronicznej został w poczcie elektronicznej organu zakwalifikowany jako SPAM, nie zdejmuje odpowiedzialności z tego organu w zakresie jego odebrania i odczytania. Rzeczą powszechnie znaną jest bowiem fakt, że niektóre emaile są w skrzynkach pocztowych kwalifikowane przez system jako SPAM. Zatem pracownik obsługujący ten system winien przeglądać całość otrzymywanej przez organ poczty elektronicznej, również tej zakwalifikowanej jako SPAM (por. postanowienia NSA z 10 września 2015 r., I OSK 1968/15; z 3 listopada 2015 r., I OSK 1940/15; z 5 listopada 2015 r., I OZ 1414/15; wyrok NSA z 16 lutego 2016 r., I OSK 2186/14; wyrok WSA w Łodzi z 28 kwietnia 2020 r., II SAB/Łd 3/20; wyrok WSA w Białymstoku z 16 września 2021 r., II SAB/Bk 84/21; wyrok WSA w Szczecinie z 4 listopada 2021 r., II SAB/Sz 118/21; www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Nie znajduje także uzasadnienia podnoszona przez organ argumentacja, co do dużego natłoku spraw, które spiętrzyły się na przełomie roku w Biurze Burmistrza Urzędu Miejskiego w W. i skutkowały brakiem reakcji na monity skarżącej kierowane do organu. Zaznaczyć należy, iż obowiązkiem organu jest takie zapewnienie takiej organizacji pracy podległych mu komórek organizacyjnych, która pozwoli na prawidłowe funkcjonowanie organu i wykonywanie nałożonych nań obowiązków niezależnie od "natłoku spraw", czy też innych okoliczności wpływających na pracę urzędu.
Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 i § 1a stwierdził, że Burmistrz W. dopuścił się bezczynności, która to bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa (pkt 1 wyroku).
Jednocześnie wobec udzielenia stronie skarżącej, już po dacie wniesienia przedmiotowej skargi a przed jej rozpoznaniem, żądanej informacji publicznej, Sąd na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. umorzył postępowanie w zakresie żądania skargi, co do zobowiązania organu do załatwienia wniosku Stowarzyszenia z dnia 8 marca 2024 r. (pkt 2 wyroku).Stosownie bowiem do uchwały składu 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 listopada 2008 r., sygn. akt I OPS 6/08 (www.orzeczenia.nsa.gov.pl) przepis art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. ma zastosowanie także w przypadku, gdy po wniesieniu skargi na bezczynność organu, w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 - 4a p.p.s.a. organ wyda akt lub dokona czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, co do których pozostawał w bezczynności. Zatem pomimo, że w dniu wniesienia skargi organ pozostawał w bezczynności wobec udostępnienia informacji przed rozpoznaniem skargi odpadła przesłanka wydania orzeczenia na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a., tj. nakazania organowi załatwienia wniosku. Przy czym, co należy wyraźnie podkreślić, udostępnienie informacji publicznej po wniesieniu skargi na bezczynność organu w tym przedmiocie, a przed jej rozpoznaniem, nie zwalnia jednak Sądu od podjęcia pozostałych rozstrzygnięć właściwych dla tego rodzaju skargi, wymienionych w art. 149 p.p.s.a. (por. wyrok NSA z 15 grudnia 2016 r., II OSK 1441/16; www.orzeczenia.nsa.gov.pl).
Natomiast, co do zawartego w pkt 3 wyroku rozstrzygnięcia oddalającego skargę w pozostałym zakresie wskazać należy, że Sąd nie uwzględnił żądania strony skarżącej w zakresie zasądzenia sumy pieniężnej, o której mowa w art. 149 § 2 p.p.s.a., pomimo przypisanego organowi rażącego naruszenia prawa w zakresie stwierdzonej bezczynności. Należy podkreślić, że nawet w przypadku stwierdzenia, że przewlekłość organu miała postać kwalifikowaną, ustawodawca nie zobowiązał sądu do automatycznego wymierzenia organowi grzywny czy też przyznania każdemu skarżącemu sumy pieniężnej, pozostawiając te kwestie te pozostawił uznaniu sądu. Przyznanie sumy pieniężnej, o której mowa w art. 149 § 2 p.p.s.a., stanowi dodatkowy środek o charakterze dyscyplinująco-represyjnym, który powinien być stosowany w tego rodzaju sytuacjach, w których oceniając całokształt działań organu, można dojść do przekonania, że noszą one znamiona celowego unikania załatwienia sprawy, a przy tym istnieje uzasadniona obawa, że bez tych dodatkowych sankcji organ nadal nie będzie respektować obowiązków wynikających z przepisów prawa. Taka sytuacja, jak już wcześniej wskazano w niniejszej sprawie nie miała miejsca. Sąd wziął również pod uwagę również tę okoliczność, że skarga na bezczynność organu dotyczy udzielenia informacji o charakterze statystycznym, które nie wpływają na rozstrzygnięcie żadnej sprawy, nie tworzą nowej sytuacji prawnej, jak i nie kształtują bezpośrednio stosunku prawnego.
Odnośnie zaś do zawartego w skardze żądania zasądzenia od organu na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania sądowoadministracyjnego wskazać należy, że postanowieniem z dnia 22 maja 2025 r., sygn. akt II SAB/Łd 59/25, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi orzekł o zwrocie uiszczonego przez stronę skarżącą wpisu sądowego w kwocie 100 zł, na podstawie art. 225 p.p.s.a.
dc