II SAB/Bd 83/23

II SAB/Bd 83/23 - Postanowienie WSA w Bydgoszczy
Data orzeczenia
2024-01-12
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-06-05
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Sędziowie
Jarosław Wichrowski /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
658
6480
Hasła tematyczne
Odrzucenie skargi
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
odrzucono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 259
art. 58 par. 1 pkt 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jarosław Wichrowski po rozpoznaniu w dniu 12 stycznia 2024 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. S. na bezczynność Inne w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej postanawia odrzucić skargę.
Uzasadnienie
Pismem z dnia [...] kwietnia 2023 r. S. S. (dalej: "skarżący") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na bezczynność Inne w trybie ustawy o dostępnie do informacji publicznej: "Dlaczego od początku Pana pierwszej kadencji do dnia dzisiejszego (to znaczy do [...].03.2023 r.) nie podłączono miejscowości L. do kanalizacji gminnej. Przez tak długi okres czasu nie zrobił Pan jako Inne nic aby podłączono miejscowość L. [...] do kanalizacji gminnej."
W odpowiedzi na skargę Inne wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
W świetle art. 3 § 2 pkt 8 i 9 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 1634), dalej zwanej: "p.p.s.a.", w zw. z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 2492) sądowa kontrola administracji publicznej, dokonywana w oparciu o kryterium legalności, obejmuje m.in. orzekanie przez sądy administracyjne w sprawach skarg na bezczynność i przewlekłość. Sądy administracyjne są powołane do kontroli zgodności z prawem działań czy bezczynności w zakresie dostępu do informacji publicznej, lecz tylko wówczas, gdy rzeczywiście poddana ich kognicji kwestia do tej materii należy.
Pojęcie informacji publicznej ustawodawca określa w art. 1 ust. 1 i art. 6 ustawy z 6 września 2001 roku o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r., poz. 902, t.j.), zwanej dalej: "u.d.i.p.", przy czym art. 1 u.d.i.p. zawiera ogólne ujęcie materii poddanej regulacji w tym akcie, stanowiąc, że każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. Natomiast art. 6 u.d.i.p. konkretyzuje przedmiot informacji publicznej, lecz nie tworzy zamkniętego katalogu źródeł i rodzajów informacji.
Należy stwierdzić, że o zakwalifikowaniu określonej informacji jako podlegającej udostępnieniu w rozumieniu u.d.i.p. decyduje kryterium rzeczowe, tj. treść i charakter informacji. Żądana od organu informacja publiczna powinna istnieć w formie utrwalonej w chwili złożenia wniosku, a więc odnosić się do takiego stanu rzeczy, który został utrwalony trwale w określonej formie. Oznacza to sytuację, że dysponent informacji publicznej udzielając jej, nie może mieć wpływu na jej treść, a to dlatego, że treść ta już istnieje w konkretnej utrwalonej formie. Wniosek nie może służyć wytworzeniu nowej, nieistniejącej jeszcze informacji. W konsekwencji, wniosek zawierający pytania o zdarzenia przyszłe lub takie, które jeszcze nie nastąpiły, lub co prawda nastąpiły już, lecz ich opis wymaga stworzenia merytorycznie informacji jeszcze nie istniejącej, należy zakwalifikować jako niedotyczący informacji publicznej.
Rozstrzygnięcie, czy dana informacja posiada cechy publicznej i podlega udostępnieniu w trybie ustawy, precyzowana jest przez orzecznictwo sądowe. Wskazuje się między innymi, że informacja taka musi odnosić się do faktów (Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 12 grudnia 2006 roku, I OSK 123/06, Lex 291357).
W przedmiotowej sprawie skarżący domaga się odpowiedzi na pytanie "Dlaczego od początku Pana pierwszej kadencji do dnia dzisiejszego (to znaczy do [...].03.2023 r.) nie podłączono miejscowości L. do kanalizacji gminnej. Przez tak długi okres czasu nie zrobił Pan jako Inne nic aby podłączono miejscowość L. [...] do kanalizacji gminnej." W celu udzielenia odpowiedzi na taki wniosek organ musiałby dopiero wytworzyć informację stanowiącą odpowiedź na zadane pytania. Przepisy u.d.i.p. dotyczą wyłącznie prawa do zapoznania się z informacją już przez organ posiadaną w istniejącej lub przetworzonej formie, nie regulują natomiast uprawnień do żądania informacji publicznej, która nie istnieje i którą organ miałby dopiero wytworzyć. Zakres pytania skarżącego wskazuje więc, że żądana przez niego informacja nie jest informacją publiczną.
W konsekwencji powyższego w przedmiotowej sprawie zaszły przesłanki do odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem, sąd administracyjny odrzuca skargę, gdy sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Z kolei stosownie do art. 21 u.d.i.p., do skarg rozpatrywanych w postępowaniu o udostępnienie informacji publicznej stosuje się przepisy p.p.s.a. ze zmianami w zakresie terminu przekazania akt i odpowiedzi na skargę oraz terminu rozpoznania sprawy. Z powyższego przepisu wynika, że reguluje on sytuację, w której żądanie dotyczy jedynie "informacji publicznej", a nie jakiejkolwiek innej informacji. W ocenie Sądu skarga podlegała odrzuceniu z tego właśnie powodu, że informacja, której udostępnienia domagał się skarżący, nie miała charakteru informacji publicznej. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 11 stycznia 2011 r., sygn. akt I OSK 8/11, ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej odnosi się jedynie do udzielania informacji publicznej w rozumieniu tej ustawy. Prawo dostępu do informacji publicznej obejmuje zatem prawo żądania udzielenia informacji publicznej o określonych faktach i stanach istniejących w chwili udzielania informacji. W sytuacji natomiast, gdy wnioskodawca żąda udzielenia informacji, które nie są informacjami publicznymi, organ nie ma obowiązku wydawania decyzji o odmowie udzielenia informacji.
W warunkach przedmiotowej sprawy należało uznać, że organ nie był więc zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej, ani do wydania decyzji o odmowie jej udostępnienia na podstawie u.d.i.p., a wniesienie skargi na jego bezczynność było niedopuszczalne.
W tym miejscu należy za Naczelnym Sądem Administracyjnym (postanowienie z dnia 11 stycznia 2011 r., sygn. akt I OSK 8/11) stwierdzić, że ustawa o dostępie do informacji publicznej nie jest i nie może być środkiem do wykorzystywania jej w celu występowania z wnioskiem o udzielenie każdej informacji. Przyjęcie odmiennego stanowiska prowadziłoby w rezultacie do merytorycznego rozpoznawania przez sąd tych skarg, które są tylko "inspirowane" ustawą o dostępie do informacji publicznej, a ich rzeczywista treść nie ma nic wspólnego z tą regulacją (por. postanowienie WSA w Warszawie z dnia 25 listopada 2010 r., II SAB/Wa 234/10).
Dlatego też, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. odrzucono skargę