II SAB/Łd 4/24

II SAB/Łd 4/24 - Postanowienie WSA w Łodzi
Data orzeczenia
2024-02-28
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-01-11
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Sędziowie
Jarosław Czerw /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6480
658
Hasła tematyczne
Odrzucenie skargi
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
Odrzucono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 1634
art. 46 § 2 pkt 1 lit. c), art. 49 § 1, art. 57 § 1, art. 58 § 1 pkt 3 i § 3, art. 220 § 1 i § 3, 230 § 1 i § 2
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Sentencja
Dnia 28 lutego 2024 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jarosław Czerw po rozpoznaniu w dniu 28 lutego 2024 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Redaktora Naczelnego [...] na bezczynność Skarbu Państwa Lasów Państwowych Nadleśnictwo R. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej postanawia: odrzucić skargę.
Uzasadnienie
Redaktor Naczelny [...] zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi bezczynność Skarbu Państwa Lasów Państwowych Nadleśnictwo R. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej.
Zarządzeniami Przewodniczącego Wydziału II z 31 stycznia 2024 r. skarżący został wezwany do wskazania numeru identyfikacyjnego oraz do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 100 zł. Z zawartych w ww. wezwaniach pouczeniach wynikało, że nieusunięcie braków skargi w terminie 7 dni będzie skutkowało jej odrzuceniem.
Stosowne wezwania do usunięcia braków skargi zostały doręczone skarżącemu 8 lutego 2024 r. W ustawowym terminie braki skargi nie zostały usunięte.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 57 § 1 w zw. z art. 46 § 2 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia
2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U.
z 2023 r. poz. 1634 ze zm.) (dalej: p.p.s.a.) – skarga powinna zawierać numer
w Krajowym Rejestrze Sądowym, a w przypadku jego braku - numer identyfikacyjny REGON albo numer w innym właściwym rejestrze lub ewidencji, albo numer identyfikacji podatkowej strony wnoszącej pismo, niebędącej osobą fizyczną, która nie ma obowiązku wpisu we właściwym rejestrze lub ewidencji, jeżeli jest ona obowiązana do jego posiadania.
W myśl art. 49 § 1 p.p.s.a. jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę do jego uzupełnienia lub poprawienia w terminie siedmiu dni, pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Natomiast zgodnie
z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę postanowieniem, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Postanowienie w tym przedmiocie może być wydane na posiedzeniu niejawnym (§ 3).
Stosownie do art. 230 § 1 p.p.s.a. od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Pismami, o których mowa w § 1, są skarga, sprzeciw od decyzji, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania (§ 2). Natomiast w myśl art. 220 § 1 p.p.s.a. sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku, z zastrzeżeniem § 2 i 3, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. W razie bezskutecznego upływu tego terminu przewodniczący wydaje zarządzenie o pozostawieniu pisma bez rozpoznania. Jednakże skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd (§ 3).
W uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z 3 lipca 2023 r., sygn. akt II GPS 3/22 (orzeczenie dostępne w CBOSA), podkreślono, że: "Na stronie wnoszącej pismo spoczywa obowiązek wypełnienia wszystkich warunków formalnych określonych w art. 46-47 p.p.s.a. Przepis art. 49 § 1 p.p.s.a. jednoznacznie stanowi, że na wezwanie przewodniczącego strona uzupełnia braki formalne pisma, które uniemożliwiają nadanie mu prawidłowego biegu. Wniesienie pisma zawierającego wszystkie wymagane elementy, a także uzupełnienie jego braków niewątpliwie należy zaliczyć do czynności strony. Przyjęty w ustawie - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi podział czynności z uwagi na kryterium podmiotowe (czynności sądu, strony i innych uczestników postępowania), wyklucza podejmowanie czynności nienależących do danego podmiotu, co jest związane z określoną w ustawie pozycją każdego z tych podmiotów. W związku z tym nie można oczekiwać, że sąd będzie podejmował czynności należące do strony postępowania.".
Ponadto NSA stwierdził, że: "Jeżeli strona nie skorzysta z możliwości uzupełnienia braku formalnego skargi, to z jej zaniechania nie można wyprowadzać wniosku o naruszeniu prawa strony do sądu. Równość w prawie odnosi się zaś, co do zasady, do procesu stanowienia norm prawa i nakłada na prawodawcę obowiązek nadawania prawu takich treści, które czynią zadość nakazowi jednakowego traktowania podmiotów (sytuacji) podobnych. Konstytucyjna zasada równości wobec prawa nie zwalnia wnoszących skargę od respektowania tych reguł procesowych ujętych w przepisach powszechnie obowiązujących, które odnoszą się do wszystkich skarżących.".
W ślad za powołaną wyżej uchwałą stwierdzić należy, że niezachowanie, określonego w art. 46 § 2 pkt 1 lit. c p.p.s.a., wymogu podania w skardze, będącej pierwszym pismem w sprawie, numeru identyfikacyjnego, jest brakiem formalnym, który powinien być uzupełniony w trybie art. 49 § 1 w związku z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Koncepcja o możliwości, a nawet obowiązku ustalenia przez sąd numeru identyfikacyjnego strony i uzupełnienie w ten sposób braku formalnego skargi nie ma podstaw normatywnych. Z art. 46 § 2 pkt 1 lit. c p.p.s.a. wprost wynika, że wskazanie numeru identyfikacyjnego jest obowiązkiem strony wnoszącej pierwsze pismo w sprawie.
W rozpoznawanej sprawie bezspornym jest, że skarżący został zobowiązany do uzupełnienia braków skargi, jednakże pomimo informacji o skutkach niewywiązania z ww. obowiązków w ustawowym terminie i związanym z tym rygorem odrzucenia skargi, skarżący ani nie wskazał numeru identyfikacyjnego, ani nie uiścił wymaganego wpisu sądowego. Skoro bowiem wezwanie do uzupełnienia braków skargi zostało doręczone skarżącemu 8 lutego 2024 r., to ostatnim dniem ustawowego terminu do wykonania nałożonego obowiązku był 15 lutego 2024 r. Jednakże termin ten upłynął bezskutecznie, co uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu, a zatem skarga podlega odrzuceniu.
Z tych wszystkich względów Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 oraz
art. 220 § 3 p.p.s.a. orzekł, jak w postanowieniu.