II SAB/Łd 29/23

II SAB/Łd 29/23 - Wyrok WSA w Łodzi
Data orzeczenia
2023-05-16
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-03-23
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Sędziowie
Marcin Olejniczak
Robert Adamczewski /sprawozdawca/
Sławomir Wojciechowski /przewodniczący/
Symbol z opisem
6480
658
Hasła tematyczne
Dostęp do informacji publicznej
Sygn. powiązane
III OSK 1849/23 - Postanowienie NSA z 2025-01-22
Skarżony organ
Prokurator
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 902
art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a, art. 13, art. 14, art. 16, art. 17
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.
Dz.U. 2022 poz 1375
art. 331 par. 1
Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks postępowania karnego (t. j.)
Dz.U. 2019 poz 1950
art. 115 par. 13 pkt 3
Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski Sędziowie Sędzia WSA Robert Adamczewski (spr.) Asesor WSA Marcin Olejniczak po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 16 maja 2023 r. sprawy ze skargi A. M. na bezczynność Prokuratora Rejonowego dla Łodzi - Śródmieścia w Łodzi w sprawie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę. MR ,
Uzasadnienie
II SAB/Łd 29/23
Uzasadnienie
Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wpłynęła skarga A.M. z 1 marca 2023 r. na bezczynność Prokuratury Rejonowej Łódź-Śródmieście w Łodzi w sprawie udostępnienia informacji publicznej.
Skarżący podniósł, że 19 stycznia 2023 r. złożył wniosek o udostępnienie odpisu aktu oskarżenia przeciwko niemu, powołując się na ustawę z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tj.: Dz.U. z 2022 r., poz. 902 z późn. zm.) [dalej: ustawa o dostępie do informacji publicznej]. Skarżący wskazał, że 24 stycznia 2023 r. otrzymał informację, iż w Prokuraturze Rejonowej Łódź-Śródmieście nie było prowadzone postępowanie, w którym był kierowany do Sądu akt oskarżenia przeciwko niemu. W ocenie skarżącego organ nie przejawia dobrej woli do załatwienia wniosku i próbuje bezprawnie zataić wnioskowaną informacje. Skarżący zaakcentował, że do dnia wysłania tej skargi organ administracji publicznej nie udostępnił żądanej informacji ani też nie wydał decyzji odmownej zgodnie z art. 16 ustawy o dostępie do informacji publicznej, czym naruszył 14-dniowy termin określony w art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej.
Wobec powyższego skarżący wniósł o:
1) zobowiązanie Prokuratury Rejonowej Łódź-Śródmieście do udzielenia żądanej informacji publicznej w terminie czternastu dni od daty doręczenia akt organowi;
2) orzeczenie na podstawie art. 6 ustawy o odpowiedzialności funkcjonariuszy publicznych za rażące naruszenie prawa (tj.: Dz.U z 2011 r. Nr34, poz 173) w zw. z art 149 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj.: Dz.U. z 2023 r., poz. 259 ze zm.) [dalej: ustawa p.p.s.a.], czy bezczynność lub przewlekle prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa;
3) wymierzenie organowi grzywny na postawie art. 149 § 2 ustawy p.p.s.a w maksymalnej wysokości określonej w art. 154 § 6 ustawy p.p.s.a;
4) zasądzenie kosztów postępowania.
W uzupełnieniu skargi A.M. ponadto podał, że jego zdaniem w Prokuraturze Rejonowej Łódź-Śródmieście kilka lat temu został spisany przeciwko niemu akt oskarżenia bez materiału dowodowego, a następnie przesłany do Sądu Okręgowego w Łodzi. Do chwili obecnej skarżący nie został poinformowany o tym fakcie, prokurator nie postawił zarzutów. W ocenie strony organy odpowiedzialne za ten stan rzeczy od kilku lat próbują zataić wnioskowaną informację. Organy państwowe dopuściły się rażącego naruszenia prawa. Wobec zaistniałej sytuacji sprawa dotyczy funkcjonowania organów państwowych. Prawidłowe działanie organów państwowych, a przede wszystkim przestrzeganie prawa ma kluczowe znaczenie dla funkcjonowania państwa i obywateli.
W odpowiedzi na skargę Prokurator Rejonowy dla Łodzi-Śródmieścia wniósł o odrzucenie skargi.
Organ nie zgodził się ze skargą, ponieważ skarżący w ustawowym terminie 14 dniu otrzymał informację, że w Prokuraturze Rejonowej dla Łodzi-Śródmieścia nie było prowadzone postępowanie przeciwko A.M. i nie wysłano przeciwko skarżącemu aktu oskarżenia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:
Skargę należało oddalić.
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz.U. z 2022 r. poz. 2492), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (art. 1 § 2 ww. ustawy) w trybie i na zasadach określonych w przepisach ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2023 r., poz. 259 z późn. zm.) [dalej: ustawa p.p.s.a.]. W myśl natomiast art. 3 § 2 pkt 8 ustawy p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 - 4a tego przepisu.
Stosownie do treści art. 119 pkt 4 ustawy p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Z tego względu Sąd rozpoznał niniejszą sprawę w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym – bez wyznaczania rozprawy.
Zgodnie z art. 149 § 1 ustawy p.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a:
1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności;
2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa;
3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania.
Ponadto, w myśl § 2 sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. W razie uwzględnienia skargi, sąd może orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 ustawy p.p.s.a. Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości lub w części (art. 151 ustawy p.p.s.a.).
Bezczynność organu administracji zdefiniowana została jako niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub przepisach szczególnych, ani w terminie wyznaczonym zgodnie z art. 36 § 1 k.p.a. (art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a.), zaś przewlekłość określono jako prowadzenie postępowania dłużej, niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (art. 37 § 1 pkt 2 k.p.a.). Z treści przywołanych definicji normatywnych należy wywieść, że organ jest bezczynny, jeśli nie zakończy postępowania w przewidziany prawem sposób w ustawowym terminie lub w terminie przez siebie zmienionym na podstawie art. 36 § 1 k.p.a. Natomiast postępowanie jest przewlekle prowadzone, jeśli w granicach czasowych przeznaczonych na załatwienie sprawy, organ działa opieszale, nieefektywnie i nie rozstrzyga sprawy, mimo że brak jest do tego przeszkód.
Jak wynika z rozpoznawanej skargi, skarżący zwalcza bezczynność Prokuratora Rejonowego dla Łodzi-Śródmieścia w udostępnieniu informacji publicznej określonej w jego wniosku z 19 stycznia 2023 r. w zakresie w jakim nie otrzymał "odpisu aktu oskarżenia przeciwko mojej osobie".
Do rozpoznania wniosku skarżącego zastosowanie znalazły przepisy ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tj.: Dz.U. z 2022 r., poz. 902 z późn. zm.) [dalej: ustawa o dostępie do informacji publicznej].
Zgodnie z art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, jeżeli adresat wniosku dysponuje żądaną informacją, winien ją udostępnić w terminie 14 dni od dnia otrzymania wniosku. Jeżeli natomiast informacja publiczna nie mogła być udostępniona w tak ustalonym terminie, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia wnioskodawcę o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej). Stosownie zaś do treści art. 14 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej udostępnienie informacji następuje w formie czynności materialno-technicznej, w sposób i w formie określonych we wniosku, i nie wymaga podjęcia jakiegokolwiek rozstrzygnięcia. Dopiero stwierdzenie, że dana informacja nie może zostać udostępniona, bądź też postępowanie podlega umorzeniu, nakłada na organ obowiązek wydania decyzji administracyjnej (art. 16 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej). Natomiast w formie zwykłego pisma informuje się wnioskodawcę o tym, że podmiot nie jest zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej, dana informacja nie jest informacją publiczną, organ lub podmiot zobowiązany informacją taką nie dysponuje, ze wskazaniem przyczyn takiego stanu rzeczy, czy też zachodzi sytuacja wskazana w art. 1 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, a więc że informacja publiczna podlega udostępnieniu na podstawie innych ustaw, które ten tryb odmiennie regulują.
W świetle powyższego należy stwierdzić, że bezczynność w udostępnieniu informacji publicznej, udostępnianej na wniosek, polega więc na tym, że podmiot zobowiązany do podjęcia czynności materialno-technicznej, czyli do udostępnienia informacji publicznej (art. 14 ustawy o dostępie do informacji publicznej), takiej czynności nie podejmuje, nie wydaje decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej bądź o umorzeniu postępowania (art. 16 ust. 1 i art. 17 ustawy o dostępie do informacji publicznej), ani na piśmie nie udziela odpowiedzi, że informacja nie ma charakteru publicznej.
Wskazać w związku z tym należy, iż zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych. Pojęcie informacji publicznej jest ujmowane szeroko i odnosi się do wszelkich spraw publicznych również wówczas, gdy wiadomość ta nie została wytworzona przez podmioty publiczne, a jedynie odnosi się do nich. Prawo do informacji publicznej obejmuje m.in. dostęp do dokumentów, zarówno tych bezpośrednio wytworzonych przez organ, tych, których organ używa przy realizacji zadań przewidzianych prawem, jak i tych, które tylko w części dotyczą organu, nawet, gdy nie pochodzą wprost od niego. O zakwalifikowaniu określonej informacji, jako podlegającej udostępnieniu decyduje treść i charakter informacji.
Zawartą w art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej ogólną definicję doprecyzowuje art. 6 ust. 1 powołanej ustawy, który wymienia rodzaje spraw, jakich mogą dotyczyć informacje o charakterze informacji publicznych. Za informację taką uznaje się wszelkie informacje wytworzone przez władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które wykonują funkcje publiczne lub gospodarują mieniem publicznym (bądź komunalnym Skarbu Państwa), jak również informacje odnoszące się do wspomnianych władz, osób i innych podmiotów, niezależnie od tego, przez kogo zostały wytworzone. Tak więc pojęcie informacji publicznej odnosi się do wszelkich spraw publicznych, również wówczas, gdy informacja nie została wytworzona przez podmioty publiczne, a jedynie się do nich odnosi. Wspomniana wykładnia pojęcia informacji publicznej opiera się przede wszystkim na treści art. 61 Konstytucji RP, wskazującego jako kryterium udostępniania informacji, czy dotyczy ona działalności organów władzy publicznej lub osób pełniących funkcje publiczne.
W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie nie ulega wątpliwości, że wniosek o udostępnienie informacji publicznej został skierowany do podmiotu na którym ciąży ustawowy obowiązek udostępniania informacji publicznych. Prokuratur mieści się bowiem w pojęciu organu władzy publicznej w rozumieniu art. 4 ust. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej.
W dalszej kolejności stwierdzić należało, czy żądana informacja ma cechy informacji publicznej w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej. Innymi słowy należy wyjaśnić, czy wnioskowana przez skarżącego informacja, a więc treść aktu oskarżenia posiada walor informacji publicznej.
Sąd, w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę, stoi na stanowisku, że akt oskarżenia jako dokument urzędowy stanowi informację publiczną (art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a ustawy o dostępie do informacji publicznej). W myśl bowiem wskazanego przepisu udostępnieniu podlega informacja publiczna, w szczególności o danych publicznych, w tym treść i postać dokumentów urzędowych. Dokumentem urzędowym - zgodnie z art. 6 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej - jest treść oświadczenia woli lub wiedzy, utrwalona i podpisana w dowolnej formie przez funkcjonariusza publicznego w rozumieniu przepisów Kodeksu karnego, w ramach jego kompetencji, skierowana do innego podmiotu lub złożona do akt sprawy. Niewątpliwie akt oskarżenia stanowi zatem dokument urzędowy w rozumieniu powyższych przepisów.
Ocenie Sądu, powyższej konkluzji nie stoi na przeszkodzie uchwała 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 9 grudnia 2013 r., I OPS 7/13. Przedmiotem rozważań Naczelnego Sądu Administracyjnego była ocena czy akta zakończonego postępowania przygotowawczego jako zbiór dokumentów stanowią informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Udzielając odpowiedzi przeczącej Naczelny Sąd Administracyjny zwrócił uwagę, że nieprawidłowe jest sformułowanie wniosku o udostępnienie informacji publicznej, jeżeli wnioskodawca nie wskazuje konkretnie określonej informacji, lecz czyni to bardzo ogólnie (np. o stanie spraw, zamierzeniach działań władzy ustawodawczej oraz wykonawczej, stanie państwa). W konsekwencji, w ocenie NSA, wnioski tak sformułowane nie są żądaniem udostępnienia informacji publicznej i nie mogą być prawidłowo rozpoznane, bowiem nie jest w nich określony zakres żądania. Naczelny Sąd Administracyjny wywodził, że "Akta spraw, w tym akta postępowania przygotowawczego, jako całość są zbiorem różnorodnych materiałów usystematyzowanym przez organ, który nadał temu zbiorowi określony kształt i który się nim posługuje w prowadzonym postępowaniu. Akta są więc pewnym przedmiotem, którego dotyczą przepisy szczególne dotyczące zarówno jego tworzenia, rejestrowania, przechowywania, jak i udostępniania. Żądanie udostępnienia akt sprawy jako całości, także akt zakończonego postępowania przygotowawczego, nie jest więc wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej, ale żądaniem udostępnienia określonego zbioru materiałów. Tak sformułowany wniosek nie wskazuje na informacje publiczne, których udostępnienia domaga się wnioskodawca. Należy przy tym mieć na uwadze, że prawo do informacji dotyczy informacji o sprawie publicznej, a więc informacji o czymś, a nie udostępnienia zbioru materiałów jako takich. Wniosek taki nie zawiera zatem jednego z elementów niezbędnych do jego rozpoznania i nie może być załatwiony w oparciu o przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej."
Sytuacja analizowana w ww. uchwale jest zatem odmienna od tej rozpatrywanej w niniejszej sprawie, gdzie wniosek dotyczył określonego, jasno sprecyzowanego dokumentu urzędowego – aktu oskarżenia.
I chociaż udzielona w uchwale odpowiedź na pytanie prawne zadane przez inny skład Naczelnego Sądu Administracyjnego dotyczyła żądania udostępnienia przez prokuratora akt sprawy jako zbioru materiałów zakończonego postępowania przygotowawczego, a więc nie była wiążąca dla tego Sądu, to jednak w ocenie Sądu rozpoznającego niniejszą skargę uchwała ta powinna być przedmiotem szczególnej analizy z uwagi na fakt, że zawierała ona również istotne wskazania, co do wzajemnej relacji przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej i Kodeksu postępowania karnego. Zgodnie bowiem z art. 1 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej "[p]rzepisy ustawy nie naruszają przepisów innych ustaw określających odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi". Oznacza to, że przepisów tej ustawy nie stosuje się wyłącznie wtedy, gdy są one nie do pogodzenia z przepisami ustaw szczególnych, które w sposób odmienny regulują zasady i tryb dostępu do informacji publicznej. Jak przyjęto w ww. uchwale, przepisami takimi są m.in. przepisy art. 156 i 321 k.p.k. Przepis art. 156 § 1 k.p.k. prawo dostępu do akt sprawy sądowej oraz możność sporządzania odpisów przyznaje stronom, obrońcom, pełnomocnikom, przedstawicielom ustawowym i podmiotowi określonemu w art. 416 k.p.k. Za zgodą prezesa sądu akta te mogą być udostępniane również innym osobom. Chociaż przepis nie stanowi tego expressis verbis należy przyjąć, że dotyczy on akt sądowych zarówno toczącego się, jak i zakończonego postępowania. Art. 156 § 5 i 5a odnoszą się z kolei do postępowania przygotowawczego. Przepisy art. 156 § 1, 5 i 5a k.p.k. adresowane są w stosunku do wszystkich potencjalnych adresatów, a nie tylko wobec stron postępowania karnego, w odniesieniu do tych dokumentów, które są informacją publiczną i znajdują się w aktach sądowych spraw karnych i aktach trwającego postępowania przygotowawczego. Są one przepisami szczególnymi, o których mowa w art. 1 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej i ustawa ta nie ma do nich zastosowania.
Naczelny Sąd Administracyjny zwrócił przy tym uwagę na wysoki stopień formalizacji postępowania i dostępu do akt postępowania karnego dla stron i daleko idące odformalizowanie postępowania regulowanego ustawą o dostępie do informacji publicznej. Przyjęcie tym samym, że strona postępowania karnego, której żywotnych interesów dotyczy sprawa, uzyskuje dostęp do akt na zasadach określonych w k.p.k., bardziej sformalizowanych, niż osoby działające w oparciu o art. 10 ustawy o dostępie do informacji publicznej, byłoby naruszeniem zasady równości zapisanej w art. 32 ust. 1 Konstytucji RP.
Sąd zauważa przy tym, że pogląd, iż dokumenty i informacje mające walor informacji publicznej, zawarte w aktach postępowania przygotowawczego, w tym akt oskarżenia, podlegają udostępnieniu na zasadach określonych w ustawie o dostępie do informacji publicznej jest konsekwentnie prezentowany w orzecznictwie (por. wyrok WSA w Łodzi z 12 maja 2020 r., II SAB/Łd 18/20, wyrok WSA w Warszawie z 4 grudnia 2019 r., II SAB/Wa 671/19, wyrok WSA w Rzeszowie z 14 kwietnia 2016 r., II SAB/Rz 8/16, wyrok WSA w Warszawie z 15 marca 2017 r., II SA/Wa 1492/16, wyrok WSA w Gdańsku z 9 stycznia 2019 r., II SAB/Gd 105/18, wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z 28 lutego 2018 r., II SAB/Go 137/17).
Reasumując, Sąd – w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę - podzielając powyższy pogląd, jako zasadny uznał za konieczne dokonanie oceny zarzutu bezczynności Prokuratora w aspekcie nieudostępnienia informacji publicznej w postaci akt oskarżenia odnoszącego się do skarżącego. W konsekwencji tego uznać należało, że żądany w niniejszej sprawie do udostępnienia przez Prokuratora akt oskarżenia w stosunku do konkretnie wskazanej osoby jest informacją publiczną, której udostępnienia mogła domagać się strona skarżąca w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej.
Jak wskazano wyżej, informację publiczną stanowi treść i postać dokumentów urzędowych, co wynika wprost z art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a ustawy o dostępie do informacji publicznej. Zgodnie natomiast z art. 331 § 1 k.p.k. wniesienie do sądu aktu oskarżenia jest jednym ze sposobów zakończenia postępowania przygotowawczego, a zatem akt oskarżenia jest de facto rozstrzygnięciem, o jakim mowa w art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a tiret pierwsze powołanej ustawy. Z kolei dokumentem urzędowym - jak stanowi art. 6 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej - jest treść oświadczenia woli lub wiedzy, utrwalona i podpisana w dowolnej formie przez funkcjonariusza publicznego w rozumieniu przepisów Kodeksu karnego, w ramach jego kompetencji, skierowana do innego podmiotu lub złożona do akt sprawy. Stosownie natomiast treści do art. 115 § 13 pkt 3 k.k. prokurator jest funkcjonariuszem publicznym. Akt oskarżenia spełnia zatem konstytutywne elementy przywołanej powyżej definicji dokumentu urzędowego, a tym samym jest informacją publiczną w rozumieniu ustawy.
Dostrzec końcowo należy, iż kwestia oceny aktu oskarżenia jako informacji publicznej nie jest również jednolicie postrzegana w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. wyroki NSA z 19 grudnia 2019 r., I OSK 357/19, z 13 października 2021 r., III OSK 3861/21 oraz przeciwne stanowisko wyrażone w wyrokach NSA z 21 lutego 2018 r., I OSK 2078/16, z 15 marca 2019 r., I OSK 1420/17). Sąd rozpoznający niniejszą skargę kasacyjną podzielił jednak stanowisko zaprezentowane w ostatnich z wymienionych powyżej wyroków z przyczyn podanych w niniejszym uzasadnieniu.
Mając na uwadze powyższe należy stwierdzić, iż przedmiotowa skarga na bezczynność Prokuratora Rejonowego dla Łodzi-Śródmieście w Łodzi dotyczącą dostępu do informacji publicznej w postaci aktu oskarżenia jest dopuszczalna, co pozwala na dokonanie jej merytorycznej oceny.
Przechodząc zatem do tej oceny należy zauważyć, że skarga wniesiona w kontrolowanej przez Sąd sprawie, stosownie do jej treści, dotyczy bezczynności Prokuratora Prokuratury Rejonowej Łódź-Śródmieście w Łodzi w zakresie udostępnienie informacji objętych wnioskiem skarżącego z 19 stycznia 2023 r., odnoszącym się do kwestii: udostępnienia akt oskarżenia sporządzonego w stosunku do osoby skarżącego.
W odpowiedzi na powyższy wniosek Prokurator Prokuratury Rejonowej Łódź-Śródmieście pismem z 24 stycznia 2023 r. poinformował skarżącego, że "(...) w Prokuraturze Rejonowej Łódź-Śródmieście nie było prowadzone postępowanie, w którym był kierowany p-ko Panu do Sądu akt oskarżenia".
W tym stanie faktycznym, skoro wniosek A.M. dotyczył informacji publicznej i został skierowany do właściwego organu, to odpowiedź powinna być udzielona na zasadach i w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej, a mianowicie w przypadku uwzględnienia wniosku, udostępnienie informacji publicznej następuje w sposób i w formie zgodnej z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku (art. 14 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej). Jeżeli natomiast informacja publiczna nie może być udostępniona w sposób lub w formie określonych we wniosku, podmiot obowiązany do udostępnienia powiadamia pisemnie wnioskodawcę o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem i wskazuje, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie. W takim przypadku, jeżeli w terminie 14 dni od powiadomienia wnioskodawca nie złoży wniosku o udostępnienie informacji w sposób lub w formie wskazanych w powiadomieniu, postępowanie o udostępnienie informacji umarza się (art. 14 ust. 2 powoływanej ustawy).
Odmowa udzielenia informacji następuje natomiast w drodze decyzji administracyjnej, od której przysługują środki odwoławcze (art. 16 i 17 ustawy o dostępie do informacji publicznej).
Jeśli żądana informacja ma charakter informacji publicznej udostępnianej w trybie ustawy, podmiot zobowiązany do udzielenia tej informacji pozostaje w bezczynności nie tylko wówczas, gdy w terminie przewidzianym tą ustawą nie podejmuje żadnych czynności, czyli milczy i nie udziela informacji, ale również wówczas, gdy posiadając żądaną informację, udziela jej w sposób nieadekwatny do treści wniosku, informacji niepełnej lub wymijającej, albo błędnie ocenia żądanie jako niepodlegające ustawie lub też nie wydaje decyzji o odmowie udostępnienia w oparciu o przepis art. 16 lub art. 17 ustawy o dostępie do informacji publicznej.
W ocenie Sądu taka właśnie sytuacja zachodziła w niniejszej sprawie. Prokurator poinformował wnioskodawcę – A.M., że nie może uwzględnić jego wniosku, gdyż żądane przez stronę informacje w praktyce nie istnieją, albowiem w Prokuraturze Rejonowej Łódź-Śródmieście nie było prowadzone postępowanie, w którym byłby kierowany akt oskarżenia przeciwko A.M. Powyższe skutkowało zaś prawidłowym przyjęciem przez organ, że wystarczy przekazanie wnioskodawcy informacji o takim stanie rzeczy zwykłym pismem.
Wbrew zatem zarzutom skargi - w przedstawionej wyżej sytuacji - Prokurator Prokuratury Rejonowej dla Łodzi-Śródmieścia uczynił zadość obowiązkom wynikającym ze złożenia przez skarżącego wniosku z 19 stycznia 2023 r. Czynność podjęta przez wymieniony podmiot - skierowanie do skarżącego pisma z 24 stycznia 2023 r. - została dokonana w prawidłowym terminie oraz formie. Jeśli bowiem żądana informacja w praktyce nie istniej, organ nie jest zobligowany do wydania decyzji o odmowie udostępnienia informacji, a jedynie do zawiadomienia o tym wnioskodawcy w formie zwykłego pisma.
Podkreślić przy tym raz jeszcze należy, że w świetle regulacji art. 16 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej forma decyzji została przewidziana jedynie dla odmowy udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenia postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2. Natomiast w przedmiotowej sprawie - jak już zostało to podniesione powyżej - wskazany wniosek skarżącego dotyczył żądania przekazania dokumentu, który w praktyce nie istnieje, nie został sporządzony, wytworzony przez organ administracji publicznej.
Z tych wszystkich względów, w ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi organ - w myśl powoływanych na wstępie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej - nie może zostać uznany za bezczynny, albowiem udzielił odpowiedzi na wniosek zgodnie z właściwymi przepisami ustawy o dostępie do informacji publicznej, tj. w formie zwykłego pisma poinformował, że nie dysponuje żądaną informacją.
Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, działając na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.
is