II SAB/Kr 198/25

II SAB/Kr 198/25 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2025-11-07
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-09-22
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Anna Kopeć /sprawozdawca/
Małgorzata Łoboz
Paweł Darmoń /przewodniczący/
Symbol z opisem
6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
658
Hasła tematyczne
Inne
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
stwierdzono, że organ dopuścił się bezczynności, a bezczynność ta miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art 149
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Paweł Darmoń Sędziowie: SWSA Małgorzata Łoboz AWSA Anna Kopeć (spr.) po rozpoznaniu w dniu 7 listopada 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi J. K. i M. K. na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Nowym Targu w sprawie znak: PINB.5160.Kr.3.2019 dotyczącej legalności posadowienia tablicy reklamowej na działce nr [...] w K. I. umarza postępowanie w zakresie zobowiązania Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Nowym Targu do wydania aktu albo dokonania czynności, II. stwierdza, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Nowym Targu dopuścił się bezczynności, która miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, III. przyznaje od Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Nowym Targu na rzecz każdego ze skarżących sumę pieniężną w kwocie po 1 000 (jeden tysiąc) zł, IV. zasądza od Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Nowym Targu solidarnie na rzecz skarżących J. K. i M. K. kwotę 614 (sześćset czternaście) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
J. K. i M. K. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Nowym Targu w związku z niezałatwieniem w terminach ustawowych oraz określonym postanowieniem nr 122/2025 Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Nowym Targu, tj. do dnia 30 czerwca 2025 roku (bezczynność organu) sprawy dotyczącej legalności tablicy reklamowej usytuowanej w K. na działce ewid. nr [...], będącej własnością Gminy K. - sygn. akt: [...] Skarżący wnieśli:
1. na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a.- o zobowiązanie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Nowym Targu do załatwienia sprawy w terminie 14 dni od dnia doręczenia organowi odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy;
2. na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a. – o stwierdzenie, że bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Nowym Targu nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa;
3. na podstawie ustawy art. 149 § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 154 § 6 i 7 p.p.s.a. – o zasądzenie od Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Nowym Targu na rzecz skarżących (łącznie, do majątku wspólnego małżonków) sumy pieniężnej w wysokości 4 000 zł;
4. na podstawie art. 200 w zw. z 202 § 1 i 2 w zw. z 205 § 1 i 2 p.p.s.a. – o zasądzenie na rzecz skarżących (łącznie, do majątku wspólnego małżonków) kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych;
5. na podstawie art. 119 ust. 4 p.p.s.a. - o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym.
W uzasadnieniu skargi wskazano, że w Powiatowym Inspektoracie Nadzoru Budowlanego w Nowym Targu pod sygn. akt: [...] prowadzone jest z wniosku skarżących postępowanie administracyjne dotyczące legalności tablicy reklamowej usytuowanej w K. na działce ewid. nr [...] będącej własnością Gminy K. . W sprawie PINB w Nowym Targu wydał w dniu 12 października 2020 r. decyzję udzielającą pozwolenia na użytkowanie tej tablicy. W wyniku rozpatrzenia odwołania, Małopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Krakowie decyzją z dnia 05.08.2021 r. znak: WOB.7721.492.2020.JKUR uchylił w całości decyzję organu pierwszej instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia.
Zawiadomieniem z dnia 26 października 2021 r. sygn. akt: [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Nowym Targu zawiadomił skarżących o wszczęciu postępowania z urzędu w sprawie legalności tablicy reklamowej. Jest to jedyne pismo jakie od 2021 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Nowym Targu wytworzył w tej sprawie.
Skarżący z dnia 2 listopada 2021 r. zwrócili się do organu z prośbą o przeprowadzenie postępowania zgodnie z wytycznymi zawartymi w decyzji Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie z dnia 05.08.2021 r. znak: WOB.7721.492.2020.JKUR oraz o przeprowadzenie oględzin. Na pismo to skarżący nie otrzymali odpowiedzi.
Kolejnym pismem z dnia 7 marca 2024 r. skarżący zwrócili się do PINB w Nowym Targu z prośbą o zakończenie postępowania w ciągu miesiąca. Na to pismo również nie otrzymali żadnej odpowiedzi.
W związku z brakiem jakichkolwiek działań od dnia 26 października 2021 r. do dnia wniesienia skargi tj. 10 stycznia 2025 r. nastąpiła bezczynność organu nadzoru budowlanego wynosząca obecnie ponad 3 lata. Bezczynność organu ma miejsce z rażącym naruszeniem prawa. W tych okolicznościach istnieją również podstawy do przyznania skarżącym od organu sumy pieniężnej.
W odpowiedzi na skargę Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Nowym Targu wniósł o jej oddalenie. Potwierdził że skarga dotyczy postępowania administracyjnego ([...]) w sprawie tablicy reklamowej usytuowanej w K. na dz. ewid. nr [...] własności Gminy K. . Postępowanie wyjaśniające prowadzone było pod sygn. akt. [...], a sama skarga zarejestrowana pod sygn.. akt. [...]
Organ zakończył postępowanie decyzją nr 133/2020 z dnia 12 października 2020 znak: PINB.5160.Kr.3.2019, która została uchylona przez Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie decyzją z 5 sierpnia 2021 r.
Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowanego w Nowym Targu zawiadomieniem z dnia 26 października 2021r. znak: PINB.5160.Kr.3.2019 (karta 93), poinformował strony postępowania o ponownie prowadzonym postępowaniu.
Postanowieniem nr 186/2020 z dnia 18 listopada 2021 r. PINB w Nowym Targu nałożył na Wójta Gminy K. obowiązek przedłożenia następujących dokumentów:
1. dowodów potwierdzających czasokres budowy tablicy (np. fotografie, oświadczenia świadków składane pod odpowiedzialnością karną, faktury za robociznę etc....) w nawiązaniu do treści pisma z dnia 4 maja 2018r. Znak: GiGG 6845.22.2016/2018 aby organ bezsprzecznie ustalił czas zakończenia robót budowlanych
2. w nawiązaniu do wcześniejszego postanowienia z dnia 17 czerwca 2019 r. (karta akt 43) uzupełnić Opinię techniczną wykonaną w listopadzie 2019 r. o informację w zakresie zgodności posadowienia tablicy reklamowej z przepisem art § 13, § 57 i § 60 r. Rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tj. Dz.U. z 2019 r. poz. 1065 z późn. zm.) (do wniosków należy załączyć obliczenia i rysunki)
Dalej Inspektorat przeprowadził postępowanie wyjaśniające, w celu ustalenia czasookresu budowy obiektu – wskazano na przesłuchania świadków (karta 105, 111) oraz oświadczenie B. B..
Decyzją nr 149/2025 z dnia 15 września 2025r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Nowym Targu zakończył postępowanie. Oznacza to, że w obecnym dniu skarga na bezczynność jest bezzasadna.
Ewentualnie gdyby Sąd doszedł do przekonania, że bezczynność jednak zaistniała, organ wnosi o uznanie, iż nie miała ona miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych obowiązków, czyli także terminów załatwienia sprawy. Rażące opóźnienie w podejmowanych przez organ czynnościach ma być oczywiście pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 czerwca 2012 r., sygn. akt I OSK 675/12 - dostępny j.w.).
Organ wniósł również o niezasądzanie na rzecz skarżących sumy pieniężnej. Sama okoliczność, że organ był bezczynny i przewlekle prowadził postępowanie nie przesądza o przyznaniu sumy pieniężnej. W niniejszej sprawie nie można zarzucić organowi, że bez sankcji określonych w art. 149 § 2 p.p.s.a nie wykona ciążących na nim obowiązków, jak i nie można stwierdzić aby skarżący ponieśli jakikolwiek uszczerbek, stratę lub krzywdę, która wynikałaby z bezczynności organu. PINB w Nowym Targu nie zaprzeczy, iż skarżący mogli doznać jakichś niedogodności, lecz nie wynikały one z prowadzenia postępowania administracyjnego przez niego.
Rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Sprawa została rozpoznana w postępowaniu uproszczonym, bowiem zgodnie z art. 119 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935) - dalej określanej, jako "p.p.s.a." -- sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania.
Na podstawie art. 149 § 1 p.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1–4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a:
1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności;
2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa;
3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania.
Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.).
Jeżeli natomiast sąd dojdzie do przekonania że skarga jest bezzasadna – oddala ja na nasadzie art. 151 p.p.s.a.
Zgodnie z art. 53 § 2b p.p.s.a. skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. Skarżący poprzedzili skargę ponagleniem z 10 stycznia 2025 r., rozpoznane postanowieniem MWINB z 13 lutego 2025 r. (k. 125 akt administracyjnych), a zatem skarga mogła zostać rozpoznana merytorycznie.
W niniejszej sprawie analizie podlega zarzut bezczynności powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Nowym Targu w sprawie dotyczącej legalności tablicy reklamowej usytuowanej w K. na działce ewid. nr [...], będącej własnością Gminy K. , prowadzonej pod sygn. akt: [...] – po zwrocie akt administracyjnych przez Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie w dniu 20 października 2021 r. (prezentata na k. 92 akt administracyjnych). W następnym okresie PINB w Nowym Targu podejmował w sprawie następujące czynności:
< 26 października 2021 r. zawiadomił strony o toczącym się postępowania na podstawie art. 61 k.p.a. (k. 93)
< 3 listopada 2021 r. do akt wpłynęło pismo skarżących (k. 102)
< 18 listopada 2021 r. wydał postanowienie nakładające na inwestora Gminę K. obowiązek uzupełnienia dokumentacji do dnia 20 grudnia 2021 r. (k. 98)
< również 18 listopada 2021 r. zwrócił się do Starostwa w N. o przesłanie dokumentów dotyczących przedmiotowej tablicy reklamowej (k. 100)
< 9 grudnia 2021 r. wpłynęła odpowiedź ze Starostwa (k. 112)
< w dniach 13 i 14 grudnia przesłuchano świadków (k. 105 i 111)
< 20 grudnia 2021 r. inwestor w nawiązaniu do postanowienia z 18 listopada 2021 r. przedłożył oświadczenie byłego wójta gminy K. oświadczając, że żadnych więcej dokumentów w tej sprawie nie posiada (k. 113 – 114).
Do tego momentu organ podejmował czynności procesowe zmierzające do wyjaśnienia sprawy i zebrania pełnego materiału dowodowego. Jednakże w dalszym okresie zaniechano jakichkolwiek czynności na okres ponad 3 lat.
W dniu 8 marca 2024 r. do akt sprawy wpłynęło pismo skarżących z prośbą o załatwienie sprawy (k. 116). Organ jednakże w dalszym ciągu nie podejmował jakichkolwiek czynności aż do dnia 22 stycznia 2025 r., kiedy to wystosował do inwestora zawiadomienie "o konieczności uzupełnienia dokumentacji" informując, że w razie jej nieuzupełnienia PINB zleci wykonanie dodatkowej ekspertyzy na koszt osoby zobowiązanej (k. 117). Termin uzupełnienia dokumentacji wyznaczono na dzień 30 kwietnia 2025 r.
Na skutek rozpoznania ponaglenia, o którym mowa już była powyżej, Małopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Krakowie w postanowieniu z 13 lutego 2025 r. zobowiązał PINB do załatwienia sprawy do dnia 30 czerwca 2025 r. (k. 125).
W piśmie z 1 kwietnia 2025 r., które wpłynęło do PINB 7 kwietnia 2025 r. Gmina K. zwróciła się o przedłużenie terminu uzupełnienia dokumentacji do dnia 30 czerwca 2025 r. (k. 128), jednakże PINB odmówił przedłużenia terminu z uwagi na wyznaczony przez MWINB termin załatwienia sprawy (k. 129).
Termin uzupełnienia dokumentacji minął zatem 30 kwietnia 2025 r. Inwestor nie przedłożył żadnych dodatkowych dokumentów w sprawie.
Rozpoznawana obecnie skarga na bezczynność wpłynęła do organu w dniu 12 sierpnia 2025 r. (prezentata na skardze), jednak organ dopiero w dniu 8 września 2025 r. przesłał stronom zawiadomienie o zakończeniu postępowania na podstawie art. 10 § 1 k.p.a. (k. 133).
Tydzień później tj. 15 września 2025 r. organ zakończył postępowanie wydając decyzję nakazującą rozbiórkę tablicy reklamowej (k. 137).
Wobec wydania decyzji po wniesieniu skargi na bezczynność, Sąd w pkt I wyroku umorzył postępowanie w zakresie zobowiązania do wydania aktu albo dokonania czynności – na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a.
Okoliczność ta, wbrew stanowisku organu wyrażonemu w odpowiedzi na skargę, nie czyni jednak skargi na bezczynność bezzasadną. W dalszym ciągu ocenie Sądu podlega stwierdzenie, czy w sprawie zaistniała bezczynność oraz ewentualnie jej charakter i kwestia nałożenia na organ grzywny bądź też przyznania skarżącym sumy pieniężnej.
Zgodnie z art. 35 § 3 k.p.a. załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania.
Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Nowym Targu terminy te wielokrotnie przekroczył, zatem nie ma wątpliwości, że w sprawie doszło do bezczynności organu.
Ocena charakteru stwierdzonej bezczynności oraz zasadności pozostałych żądań skarżącego nastąpiła z uwzględnieniem wszystkich okoliczności sprawy. Jak bowiem wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 15 maja 2025 r., sygn. III OSK 1061/24 (dostępnym w internetowej bazie orzeczeń sądów administracyjnych): "Nie budzi wątpliwości Naczelnego Sądu Administracyjnego, że Sąd I instancji dokonując oceny charakteru bezczynności organu i wniosku o wymierzenie organowi grzywny, powinien dokonać nie tylko ustaleń co do czasu nieprawidłowego załatwienia wniosku ale uwzględnić całokształt okoliczności sprawy. Ocena ta powinna być dokonana w powiazaniu z okolicznościami danej sprawy rozpatrywanej indywidualnie, wyznaczonej przez wiele zmiennych".
Ustawodawca w art. 149 § 1a p.p.s.a. nie zdefiniował pojęcia "rażącego naruszenia prawa", przyznał zatem sądowi administracyjnemu swobodę w zakresie oceny charakteru bezczynności. W orzecznictwie wskazuje się szereg przypadków rażącej bezczynności, do których zalicza się zwykle zbyt długi okres prowadzenia sprawy, niemający uzasadnienia ani w jej stopniu skomplikowania, ani w konieczności prowadzenia szerokiego postępowania dowodowego, ani w liczbie spraw do załatwienia przez organ, ani w liczbie wniosków procesowych składanych przez strony (por. przykładowo wyroki: Naczelnego Sądu Administracyjnego z 10 stycznia 2014 r., sygn. akt II OSK 2426/13, z 13 czerwca 2013 r., sygn. akt II OSK 3059/12). Utrwalony jest pogląd, że stwierdzenie przez sąd rażącego naruszenia prawa przy bezczynności lub przewlekłym prowadzeniu postępowania przez organ wymaga zaistnienia szczególnych okoliczności, które należy rozpatrywać indywidualnie, w kontekście stanu faktycznego danej sprawy. Fakt przekroczenia ustawowych terminów załatwiania spraw sam w sobie, co do zasady, nie jest taką szczególną okolicznością. W konsekwencji stan bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, chociaż niewątpliwie stanowi naruszenie prawa, nie przesądza jeszcze o rażącym charakterze tego naruszenia (por. wyroki NSA z 21 czerwca 2012 r., sygn. akt I OSK 675/12; z 21 kwietnia 2017 r. sygn. akt I OSK 2331/16). Sformułowanie "rażące" oznacza działanie bezspornie ponad miarę, niewątpliwe, wyraźne oraz oczywiste. Ocena, czy mamy do czynienia z naruszeniem rażącym, powinna być dokonywana w powiązaniu z okolicznościami danej sprawy, rozpatrywanej indywidualnie, wyznaczonej przez wiele elementów zmiennych. Nie jest bowiem możliwe przesądzenie z góry o tym, że dana kategoria naruszeń przybiera postać kwalifikowaną (por. wyroki NSA z 30 stycznia 2014 r., sygn. I OSK 2563/13, z 17 listopada 2015 r., sygn. II OSK 652/15). Kryterium pozwalającym na zakwalifikowanie przewlekłości prowadzenia postępowania przez organ do naruszającej prawo w sposób rażący, jest więc oczywistość, drastyczność naruszenia prawa, przy jednoczesnym braku racjonalnego uzasadnienia (por. wyrok NSA z 10 marca 2021 r., sygn. akt II OSK 1610/20).
Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy trzeba zauważyć, że organ nie podejmował żadnych czynności w okresie od 20 grudnia 2021 r. do 22 stycznia 2025 r. – a więc przez okres trzech lat i jednego miesiąca, a potem od 23 kwietnia do 8 września 2025 r. Łącznie jest to okres trzech lat i sześciu miesięcy całkowitej bezczynności organu. PINB w żaden sposób nie zareagował na pismo skarżących z 7 marca 2024 r. (k. 116), a decyzję wydał po upływie kolejnego miesiąca od wniesienia skargi na bezczynność. Organ zlekceważył również termin wyznaczony mu na zakończenie postępowania przez Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie i ostatecznie wydał decyzję ponad dwa miesiące później. Tymczasem z akt administracyjnych wynika, że sprawa była już wyjaśniona w sposób umożliwiający jej rozstrzygnięcie w grudniu 2021 r. i po tym terminie nie dołączono do sprawy żadnego dowodu. PINB nie zawiadamiał stron o wydłużenia terminu rozpoznania sprawy, do czego zobowiązuje go art. 36 k.p.a.
Zatem nie tylko wyjątkowo długi okres bezczynności, ale również lekceważenie innych obowiązków wynikających z przepisów kodeksu postępowania administracyjnego oraz z postanowienia MWINB oraz brak jakiejkolwiek reakcji na pismo skarżących z marca 2024 r. wskazują, że bezczynność organu w niniejszej sprawie miała charakter rażącego naruszenia prawa - o czym Sąd orzekł w pkt II wyroku na zasadzie art. 149 § 1a p.p.s.a.
Zgodnie z art. 149 § 2 p.p.s.a. Sąd, w razie uwzględnienia skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6. Stosownie do art. 154 § 6 p.p.s.a., grzywnę wymierza się do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów.
Zgodnie z Komunikatem Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 11 lutego 2025 r. w sprawie przeciętnego wynagrodzenia w gospodarce narodowej w 2024 r. (M. P. z 2025 r. poz. 125), wydanym na podstawie art. 20 pkt 1 lit.a ustawy z dnia 17 grudnia 1998r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1631 z późn. zm.), przeciętne wynagrodzenie w gospodarce narodowej w 2024 r. wyniosło 8181,72 zł. Oznacza to, że górna granica grzywny, jaką sąd może wymierzyć w niniejszej sprawie, wynosi obecnie 81 817,20 zł, zaś sumę pieniężną od organu na rzecz skarżącego można przyznać do wysokości 40 908,60 zł.
Z użytej w art. 149 § 2 p.p.s.a. formuły "może orzec" wynika, że sąd administracyjny jest uprawniony, a nie zobowiązany do przyznania stronie skarżącej sumy pieniężnej bądź wymierzenia organowi grzywny (zob. wyrok NSA z dnia 16 maja 2023 r., II OSK 1764/22). Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 25 września 2025 r., sygn. II GSK 759/25 (LEX nr 3922838) "Fakt wydania przez organ decyzji po wniesieniu przez skarżącą skargi na bezczynność do Sądu I instancji wyłącza jedynie możliwość uwzględnienia takiej skargi poprzez zobowiązanie organu do dokonania tej czynności. Nie ma natomiast znaczenia dla oceny rażącego naruszenia prawa. Co więcej, skoro przyznanie od organu na rzecz skarżącej sumy pieniężnej ma przede wszystkim na celu danie jej "swoistego zadośćuczynienia" za ignorowanie jej uzasadnionego interesu w terminowym załatwieniu sprawy, to okoliczność wydania rozstrzygnięcia po wniesieniu skargi na bezczynność organu nie wyłącza możności przyznania stronie skarżącej sumy pieniężnej na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. Nie ma przy tym znaczenia, czy podjęta decyzja jest pozytywna, czy negatywna, ani fakt, czy skarżąca poniosła jakąkolwiek szkodę". Nie ma więc racji organ podnosząc w odpowiedzi na skargę, że brak podstaw do przyznania sumy pieniężnej w sytuacji gdy decyzja została już przez niego wydana.
W okolicznościach niniejszej sprawy Sąd doszedł do wniosku, że istniały podstawy do przyznania takiego właśnie "zaduśćuczynienia" na rzecz skarżących, jednakże żądana przez nich kwota łącznie 4 000 zł jest zbyt wygórowana. Wyjątkowo długi okres bezczynności i lekceważenie podstawowych obowiązków wynikających z k.p.a. uzasadnia przyznanie skarżącym sumy pieniężnej, z drugiej jednak strony trzeba pamiętać, że przedmiotem postępowania było samowolne wzniesienie tablicy reklamowej. Nie jest to obiekt budowlany, który w sposób nadmierny oddziałuje na nieruchomości sąsiednie, w tym działkę skarżących.
Biorąc te okoliczności pod uwagę za odpowiednią zarówno w stosunku do okresu bezczynności, jak i pozostałych okoliczności sprawy Sąd uznał kwotę po 1 000 zł na rzecz każdego ze skarżących, o przyznaniu której orzeczono w pkt III wyroku na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a.
O kosztach orzeczono na zasadzie art. 200 p.p.s.a., zgodnie z którym w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Na zasądzone koszty w wysokości 614 zł składa się: kwota 100 zł tytułem uiszczonego przez stronę skarżącą wpisu; kwota 480 zł tytułem wynagrodzenia radcy prawnego reprezentującego stronę skarżącą, ustalona jako stawka minimalna na podstawie art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt. 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 265 z późn. zm.) oraz kwota 34 (2 x 17) zł tytułem uiszczonej przez pełnomocnika opłaty skarbowej za złożony dokument pełnomocnictwa (art. 1 ust. 1 pkt. 2 w związku z cz. I.IV załącznika do ustawy z dnia 16 listopada 2006 r. o opłacie skarbowej, t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1044 z późn. zm).