II SAB/Łd 209/22

II SAB/Łd 209/22 - Wyrok WSA w Łodzi
Data orzeczenia
2023-03-09
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-12-08
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Sędziowie
Jarosław Czerw
Magdalena Sieniuć /przewodniczący/
Michał Zbrojewski /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6480
658
Hasła tematyczne
Dostęp do informacji publicznej
Sygn. powiązane
III OSK 2555/23 - Wyrok NSA z 2024-07-11
III OZ 389/23 - Postanowienie NSA z 2023-09-15
Skarżony organ
Zarząd Województwa
Treść wyniku
Zobowiązano organ do załatwienia wniosku
Stwierdzono, że bezczynność organu miała miejsce bez rażącego naruszenia prawa
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 902
art. 1 ust. 1, art. 6 ust. 1, art. 13 ust. 2
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.
Dz.U. 2023 poz 259
art. 149 par. 1 pkt 1, art. 199, art. 200, art. 205 par. 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Sentencja
Dnia 9 marca 2023 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Sieniuć, Sędziowie Sędzia WSA Jarosław Czerw, Sędzia WSA Michał Zbrojewski (spr.), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 9 marca 2023 roku sprawy ze skargi M. B. na bezczynność Zarządu Województwa Łódzkiego w sprawie udostępnienia informacji publicznej 1. zobowiązuje Zarząd Województwa Łódzkiego do załatwienia wniosku skarżącego o udostępnienie informacji publicznej z dnia 26 lipca 2022 roku – w terminie 14 dni od dnia zwrotu organowi akt wraz z prawomocnym orzeczeniem; 2. stwierdza, że bezczynność organu miała miejsce bez rażącego naruszenia prawa; 3. zasądza od Zarządu Województwa Łódzkiego na rzecz skarżącego M. B. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. a.bł.
Uzasadnienie
Pismem z dnia 3 listopada 2022 r. M.B. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na bezczynność Zarządu Województwa Łódzkiego w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej zarzucając naruszenie art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej w zw. z art. 1 ust. 1 w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. a i d-f ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej w zakresie w jakim z przepisów tych wynika, że informacją publiczną jest informacja o działalności organów władzy publicznej, tj. informacja o sprawach publicznych, w tym zwłaszcza informacje o sposobach przyjmowania i załatwiania spraw, stanie przyjmowanych spraw, kolejności ich załatwiania lub rozstrzygania, prowadzonych rejestrach, ewidencjach i archiwach, a także o dysponowaniu mieniem publicznym, poprzez błędne zastosowanie, polegające na przyjęciu, że żądane informacje dotyczą indywidualnego postępowania administracyjnego i jako takie nie stanowią informacji publicznej, podczas gdy żądane informacje dotyczyły w istocie spraw związanych z gospodarowaniem mieniem publicznym, a ich uzyskanie jest szczególnie istotne dla interesu publicznego.
Skarżący wniósł o zobowiązanie Zarządu Województwa Łódzkiego do rozpatrzenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej skarżącego z dnia 2 sierpnia 2022 r. w terminie 14 dni od dnia uprawomocnienia się wyroku, stwierdzenie, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa oraz zasądzenie na rzecz skarżącego od Zarządu Województwa Łódzkiego kosztów postępowania, według norm przepisanych.
W uzasadnieniu skargi M.B. wyjaśnił, że we wniosku o udostępnienie informacji publicznej z dnia 2 sierpnia 2022 r. żądał udzielenia odpowiedzi na 25 pytań związanych z naborem wniosków o przyznanie pomocy 11 nowoutworzonym lokalnym grupom działania, powoływanym dalej jako: "LGD", uczestniczącym w II naborze wniosków o przyznanie pomocy w ramach poddziałania "Wsparcie przygotowawcze" objętego PROW na lata 2014-2020 (działanie: 19 "Wsparcie dla rozwoju lokalnego w ramach inicjatywy LEADER" , poddziałanie 19.1 "Wsparcie przygotowawcze". Pytania dotyczyły Stowarzyszenia LGD N., Stowarzyszenia Z.., Stowarzyszenia LGD S., Stowarzyszenia LGD N., Stowarzyszenia LGD P., Stowarzyszenia LGD E., Stowarzyszenia LGD O., Stowarzyszenia LGD W., Stowarzyszenia LGD N1., Stowarzyszenia LGD P1. oraz Stowarzyszenia LGD B. i brzmiały:
1. Proszę o podanie daty zebrania założycielskiego LGD;
2. Proszę o podanie daty pierwszej rejestracji LGD w KRS;
3. Proszę o podanie daty/dat zmian dokonywanych w KRS po rejestracji LGD;
4. Proszę o podanie daty złożenia wniosku w UMWŁ w ramach II naboru wniosków o przyznanie pomocy w ramach poddziałania "Wsparcie przygotowawcze";
5. Proszę o podanie statusu prawnego LGD w momencie składania wniosku w ramach naboru - (zarejestrowane / w trakcie rejestracji - dok. złożone w KRS / inny);
6. Czy wniosek złożony w UMWŁ był kompletny?;
7. Czy wnioskodawca został wezwany do uzupełnień?;
8. Kiedy (data nadania pisma) wnioskodawca został wezwany do uzupełnień?;
9. Czy uzupełnienia dotyczyły braku wskazania przedstawicieli poszczególnych sektorów?;
10. Jeśli tak z 9 pytania, jakich sektorów brakowało i w jakiej Gminie?;
11. Czy uzupełnienia dotyczyły dokumentów rejestracyjnych LGD?;
12. Jeśli tak w pyt 11, jakich dokumentów brakowało we wniosku?;
13. Kiedy wnioskodawca złożył uzupełnienia?;
14. Czy wnioskodawca złożył wymagane (kompletne) uzupełnienia?;
15. Czy złożone uzupełnienia dotyczyły wskazania brakujących przedstawicieli sektorów?;
16. Czy wnioskodawca załączył odpowiednie dokumenty na potwierdzenie przedstawicielstwa poszczególnych sektorów?;
17. Proszę wymienić z nazwy załączone dokumenty potwierdzające przedstawicielstwo poszczególnych sektorów oraz wskazać datę ich przyjęcia/uchwalenia.;
18. Czy UMWŁ zaakceptował złożone przez LGD uzupełnienia?;
19. Czy LGD podpisała umowę o Przyznaniu Pomocy?;
20. Jeśli tak z pyt. 19 - kiedy LGD podpisało umowę o Przyznaniu Pomocy?;
21. Czy LGD wskazało w ostatniej - kompletnej wersji poprawionego wniosku terminy i miejsca spotkań z mieszkańcami?;
22. Czy wypełnione zestawienie (harmonogram) terminów i miejsc spotkań z mieszkańcami jest załącznikiem do umowy o Przyznanie Pomocy?;
23. Jeśli tak z pyt. 19. Proszę o podanie terminów i miejsc poszczególnych spotkań z mieszańcami w każdej gminie;
24. Czy LGD wskazało we wniosku o przyznanie pomocy adres strony internetowej, na której będzie publikowany harmonogram spotkań z mieszkańcami?;
25. Jeśli tak z pyt 19. Proszę o wskazanie w/w adresu strony internetowej LGD.
Pismem z dnia 16 sierpnia 2022 r. organ administracji z uwagi na obszerny zakres przygotowanego materiału, wyznaczył dzień 30 września 2022 r. jako nowy termin na załatwienie wniosku o udostępnienie informacji publicznej.
W odpowiedzi z dnia 30 września 2022 r. organ administracji wskazał, że informacje z pkt. 2 i 3 powyżej dostępne sana stronie internetowej KRS. Natomiast informacje z pkt 1 i od 4 do 25 dotyczą indywidualnego postępowania administracyjnego. Żądanie wskazania dat oraz zakresu wykonania określonych czynności w toku obsługi wniosku o przyznanie pomocy nie stanowi zatem informacji publicznej.
Skarżący nie zgodził się z wykładnią przyjętą przez organ administracji i stwierdził w pierwszej kolejności, że Zarząd Województwa Łódzkiego jest podmiotem obowiązanym do udostępnienia informacji publicznej będącej w jego posiadaniu oraz wskazał na publiczny charakter LGD, do których skierowane było wsparcie i które złożyły swoje wnioski w naborze. Pomoc przyznawano bowiem na operacje w ramach poddziałania "Wsparcie przygotowawcze", których przedmiotem było wsparcie dla rozwoju lokalnego w ramach inicjatywy LEADER. W założeniu członkami danej LGD są jednostki samorządu terytorialnego, w tym gminy i powiaty. Dodatkowo, LGD są finansowane ze składek członkowskich, a zatem również z budżetu gmin i powiatów będących członkami danej LGD. LGD realizują LSR ze środków europejskich, a zatem środków publicznych pochodzących z funduszy strukturalnych i środków na realizację wspólnej polityki rolnej. Oznacza to, że LGD realizując swoje zadania, określone zresztą ustawowo, działają w przeważającej części w oparciu o środki publiczne, dysponując zatem majątkiem publicznym. W tym kontekście LGD nie mogą zostać poczytane za podmioty prywatne, które składają wniosek o dofinansowanie określonego projektu, lecz jako podmioty uczestniczące w systemie wydatkowania środków europejskich, realizujących przy tym ściśle określone cele polityki rolnej, w związku z realizowanymi strategiami. W tym przypadku, LGD wdrażają operacje w ramach strategii rozwoju lokalnego kierowanego przez społeczność.
Następnie skarżący stwierdził, że udostępnieniu podlega informacja publiczna, w szczególności o zasadach funkcjonowania podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1 u.d.i.p., w tym o trybie działania władz publicznych i ich jednostek organizacyjnych, sposobie przyjmowania i załatwiania spraw, stanie przyjmowanych spraw, kolejności ich załatwiania lub rozstrzygania, prowadzonych rejestrach, ewidencjach i archiwach oraz o sposobach i zasadach udostępniania danych w nich zawartych. Wobec tego należy przyjąć, że informacją publiczną podlegającą udostępnieniu w trybie u.d.i.p. stanowią daty zmian dokonanych w KRS po rejestracji LGD, daty złożenia wniosków w UMWŁ w ramach II naboru, status prawny LGD w momencie składania wniosku, kompletność wniosku, wezwań do uzupełnień wniosków, nadania pisma przez organ administracji w przedmiocie wezwania do uzupełnień, przedmiotu wezwań do uzupełnienia, czy uzupełnienia dotyczył braku wskazania przedstawicieli poszczególnych sektorów (w szczególności jeżeli dotyczyło to przedstawicieli sektorów publicznych), czy uzupełnienia dotyczyły dokumentów rejestracyjnych LGD, jakich dokumentów, kiedy złożono uzupełnienia, czy były kompletne, czy wskazano brakujących przedstawicieli sektorów, czy załączono odpowiednie dokumenty w odniesieniu do przedstawicieli sektorów, nazwy tych dokumentów i daty przyjęcia, decyzję organu co do akceptacji uzupełnienia, podpisania przez organ umów o udzieleniu wsparcia i datę podpisania tej umowy, wskazanych przez LGD dat i miejsc oraz harmonogramu spotkań z mieszkańcami danej gminy, adres stron internetowych, na których będzie publikowany harmonogram spotkań z mieszkańcami. Wnioskodawca zmierzał zatem do ustalenia informacji publicznej o sposobie załatwienia sprawy przez organ administracji, będący w tym przypadku instytucją pośredniczącą w naborze. Pytania dotyczyły czynności podejmowanych przez organ administracji i sposobu załatwienia sprawy. Ponadto skarżący żądał udostępnienia wyłącznie dokumentów i informacji wytworzonych i przygotowanych przez Zarząd Województwa Łódzkiego w związku z oceną dokumentów i informacji przedstawionych przez wnioskodawców już po rozstrzygnięciu naboru. Wnioski i załączone do nich dokumenty, co do których postępowanie zostało zakończone przyznaniem pomocy finansowej zawierają informację publiczną bowiem dotyczą "sprawy publicznej", jaką się gospodarowanie mieniem publicznym i udzielanie pomocy indywidualnym podmiotom przez dysponowanie tym mieniem.
Realizacja prawa do uzyskanie informacji publicznej przez skarżącego w niniejszej sprawie we wskazanym zakresie jest również szczególnie istotna dla interesu publicznego. W ramach naboru udzielono bowiem wsparcia przygotowawczego na rzecz LGD na przygotowanie LSR. Jest to pierwszy etap aplikowania o środku europejskie w związku z rozwojem lokalnym kierowanym przez społeczność. W drugim etapie, LGD przystąpią do konkursu, który zostanie ogłoszony przez Zarząd Województwa Łódzkiego, a którego przedmiotem będzie wybór LSR. Jednocześnie RLKS formułuje warunki, jakie muszą spełniać LSR, aby zostały wybrane do finansowania. W tym kontekście szczególnie istotne są wymagania odnośnie do składu LGD, które uprawnione są do ubiegania się o finansowanie w ramach rozwoju lokalnego kierowanego przez społeczność, w szczególności zaś warunku, aby wśród członków LGD znajdowali się przynajmniej po jednym przedstawicielu publicznych i prywatnych lokalnych interesów społeczno-gospodarczych. Żądane informacje pozwolą na ustalenie, czy objęte wnioskiem LGD spełniały ten warunek. Skarżący wskazał, że wszystkie te stowarzyszenia zostały zarejestrowane w rejestrze przedsiębiorców w okresie marzec-lipiec 2022 r., a zatem już w okresie trwania naboru i po jego zakończeniu. W ogłoszeniu wskazano, że zgodnie z opracowaną przez Agencję Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa i zatwierdzoną przez Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsie instrukcją wypełniania wniosku, możliwe jest, aby na etapie składania wniosków o przyznanie pomocy, wnioskodawcą było także stowarzyszenie, którego proces rejestracji z różnych powodów niezależnych od tego podmiotu nie zakończył się. Proces ten musi być zakończony przed przyznaniem pomocy. Innymi słowy, dopuszczono do udziału w naborze podmioty, które z prawnego punktu widzenia nie istniały. Po zapoznaniu się z aktami rejestrowymi wskazanych stowarzyszeń, istnieją podstawy do twierdzenia, że LGD które są objęte wnioskiem o udzielenie informacji publicznej nie spełniały warunków uzyskania wsparcia. Zastrzeżenia budził przede wszystkim skład stowarzyszeń, nierespektowanie ustawowych terminów obowiązujących w naborze, nierówny dostęp do informacji o naborze, wnioski stowarzyszeń dotknięte były wadami, brak wpisów do ewidencji producentów. Zarząd dokonał wypłat pierwszej transzy wsparcia mimo niedopełnienia warunków przez stowarzyszenia.
W ocenie skarżącego powyższe naruszenia doprowadziły do nierównego traktowania wnioskodawców uczestniczących w naborze przez Zarząd Województwa Łódzkiego poprzez stworzenie korzystniejszych warunków do ubiegania się o wsparcie przygotowawcze dla nowoutworzonych LGD. W ocenie skarżącego działania te zmierzają do wyeliminowania w kolejnym naborze LSR pozostałych LGD działających w województwie łódzkim w okresie programowania 2007-2013 i 2014-2020. Wynika to m.in. z warunków ubiegania się o wsparcie na LSR, wśród których istnieje zasada, że gmina może należeć do jednego LGD, co przy faworyzowaniu nowoutworzonych LGD spowoduje konieczność przystąpienia gminy do nowoutworzonej LGD i wykluczenie z możliwości uzyskania finansowania przez dotychczas działające LGD.
W odpowiedzi skargę organ, reprezentowany przez pełnomocnika w osobie radcy prawnego, wniósł o jej oddalenie w całości oraz zasądzenie od skarżącego na rzecz strony przeciwnej kosztów postępowania wg norm przepisanych.
W uzasadnieniu organ stwierdził, że informacje żądane przez skarżącego nie dotyczyły działań organu, a sytuacji podmiotu w naborze i treści składanych przez nich wniosków i załączników do tych wniosków, czyli zawartości akt sprawy. Przedmiotowe postępowania toczyły się na podstawie ustawy z dnia 20 lutego 2015 o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020. Powołując się na przepis art. 34 ust. 2 ww. ustawy, organ wskazał, że do postępowania zastosowanie miały przepisy k.p.a. w zakresie udostępniania akt. Dostęp do akt sprawy ma strona, a wnioskodawca nie był stroną przedmiotowych postępowań w indywidualnych sprawach. Informacje dotyczące treści akt sprawy nie mogły zostać mu udostępnione. Jeżeli dana LGD jest finansowana ze środków publicznych, to wtedy staje się podmiotem dysponującym majątkiem publicznym i na zasadzie art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p., byłaby obowiązana do udzielenia informacji.
Pismem z dnia 21 lutego 2023 r. skarżący podtrzymał w całości dotychczasowe stanowisko i wskazał, że organ administracji nie odniósł się do zarzutów podnoszonych przez skarżącego, zaś przedstawione w odpowiedzi na skargę argumenty poczytać należy za całkowicie chybione.
W pierwszej kolejności wskazał, że nowoutworzone lokalne grupy działania podpisały już umowy o przyznaniu pomocy na działanie "Wsparcie dla rozwoju lokalnego w ramach inicjatywy LEADER" (w okresie lipiec-sierpień 2022 r.), są to zatem podmioty finansowane ze środków publicznych i dysponujące majątkiem publicznym, a więc na zasadzie art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p., zobowiązane do udzielenia takiej informacji. Podmiotem zobowiązanym do udzielenia takiej informacji jest również Zarząd Województwa Łódzkiego jako organ władzy będący w posiadaniu informacji publicznej, do którego wystąpiono ze stosownym wnioskiem.
Wbrew twierdzeniom organu administracji żądane informacje dotyczyły spraw publicznych, a nie tylko indywidualnych postępowań administracyjnych, co uzasadnia publiczny charakter LGD i wymagania prawne odnośnie do ich składu, które winny być spełnione już na etapie składania wniosków o wsparcie przygotowawcze. W ocenie skarżącego LGD nie nabiera publicznego charakteru przez przyznanie jej dofinansowania, lecz posiada status publiczny już z chwilą jej zawiązania, co wynika z regulacji prawnych dotyczących funkcjonowania LGD, w szczególności co do składu i samego mechanizmu wsparcia w ramach inicjatywy LEADER. Nadto, pytania skarżącego dotyczyły właśnie działań podjętych (lub zaniechanych) przez organ administracji w toku naboru, które organ miał obowiązek podjąć stojąc na straży praworządności, wyczerpująco rozpatrując wniosek i załączone do niego dokumenty oraz dowody przedstawione przez LGD w toku postępowania w sprawie oceny spełnienia warunków dostępu (w szczególności odnośnie do składu i reprezentatywności sektora publicznego), czym zapewnić miał równe traktowanie wszystkich LGD, a czego zaniechał.
Żądane przez skarżącego informacje dotyczyły właśnie informacji o działaniach organu władzy publicznej w ramach prowadzonego naboru i dokumentów zawierających informacje o działaniach przedstawicieli sektora publicznego - członka danej LGD. Organ błędnie przyjął, że udostępnieniu w tym trybie podlegają jedynie dokumenty urzędowe, bowiem udostępnieniu podlegają wszelkie dokumenty, jeżeli tylko zawierają dane stanowiące informację publiczną w tym prywatne.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:
Na wstępie koniecznym staje się wyjaśnienie, że niniejsza sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. 2023 r., poz. 259), powoływanej dalej jako: "p.p.s.a.". Zgodnie z tym przepisem, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekle prowadzenie postępowania. W przypadku tego rodzaju sprawy sądowoadministracyjnej skierowanie jej do rozpoznania w trybie uproszczonym nie zostało uzależnione przez ustawodawcę od stosownego wniosku strony w tym zakresie. Stąd też sprawa niniejsza została skierowana do rozpoznania w tym trybie na podstawie wskazanego powyżej zarządzenia z dnia 6 lutego 2023 r.
Następnie wskazać należy, że stosownie do treści art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 - 4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a.
Sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, o czym stanowi art. 149 § 1 p.p.s.a. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.). Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 (art. 149 § 2 p.p.s.a.).
Wyjaśnić przy tym należy, że z bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w określonym w prawie terminie organ nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub, gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, jednakże, mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie kończy go wydaniem stosownego aktu lub nie podejmuje czynności (por. T. Woś, H. Krysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze "Lexis Nexis", Warszawa 2005, str. 86). Wniesienie skargi na bezczynność organu jest przy tym uzasadnione nie tylko w przypadku niedotrzymania terminu załatwienia sprawy, ale także w przypadku odmowy wydania aktu, mimo istnienia ustawowego obowiązku, choćby organ mylnie sądził, że załatwienie sprawy nie wymaga wydania aktu. Dla uznania bezczynności konieczne jest zatem ustalenie, że organ administracyjny zobowiązany był na podstawie przepisów prawa do wydania decyzji lub innego aktu albo do podjęcia określonych czynności. Innymi słowy, bezczynność organu administracyjnego można najogólniej określić jako taki stan rzeczy, w którym zawisła przed organem sprawa nie została załatwiona, mimo upływu przewidzianych w przepisach prawa terminów, a organ nie podejmuje w tym zakresie żadnych działań.
Niniejsza sprawa dotyczy udostępnienia informacji publicznej należy zatem przypomnieć, że zgodnie z art. 61 ust. 1 Konstytucji RP, obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Przy czym prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu (ust. 2). Ograniczenie prawa, o którym mowa w ust. 1 i 2, może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa (ust. 3).
Konkretyzacja tak kształtującego się konstytucyjnego prawa do informacji publicznej znajduje wyraz w ustawie z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 902), powoływanej dalej jako: "u.d.i.p.", regulującej zasady i tryb dostępu do informacji, mających walor informacji publicznych, wskazując, w jakich przypadkach dostęp do informacji publicznej podlega ograniczeniu i kiedy żądane przez wnioskodawcę informacje nie mogą zostać udostępnione.
W świetle art. 1 ust. 1 u.d.i.p., każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych tym aktem prawnym. W myśl art. 2 ust. 1 u.d.i.p., prawo dostępu do informacji publicznej przysługuje każdemu, z zastrzeżeniem art. 5, który wprowadza w tym zakresie pewne ograniczenia związane z ochroną informacji niejawnych oraz innych tajemnic ustawowo chronionych, a także ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Stosownie zaś do art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienie do: 1) uzyskania informacji publicznej, w tym uzyskania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego; 2) wglądu do dokumentów urzędowych; 3) dostępu do posiedzeń kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów.
Z kolei w myśl art. 4 ust. 1 i 2 u.d.i.p., obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, a w szczególności: 1) organy władzy publicznej; 2) organy samorządów gospodarczych i zawodowych, 3) podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa, 4) podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego; 5) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów, a także organizacje związkowe i organizacje pracodawców, reprezentatywne w rozumieniu ustawy z dnia 24 lipca 2015 r. o Radzie Dialogu Społecznego i innych instytucjach dialogu społecznego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2232, z 2020 r. poz. 568 i 2157 oraz z 2021 r. poz. 2445) oraz partie polityczne.
Podkreślić przy tym należy, że przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej nakładają na podmioty dysponujące informacjami publicznymi obowiązek ich udostępnienia bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 1 u.d.i.p.). W przypadku, gdy informacja publiczna nie może zostać udostępniona w czternastodniowym terminie, należy powiadomić wnioskodawcę o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni się informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (ust. 2).
Bezczynność organu w sytuacji określonej przepisami powołanej ustawy polega więc na tym, że organ zobowiązany do podjęcia czynności materialno-technicznej w przedmiocie informacji publicznej, takiej czynności nie podejmuje i jednocześnie nie wydaje decyzji o odmowie jej udostępnienia, albo też udziela informacji niepełnej, czy też niezgodnej z wnioskiem, nie informuje w formie zwykłego pisma, że nie posiada żądanej informacji publicznej bądź, że żądana informacja nie ma charakteru informacji publicznej, ewentualnie, że istnieje inny tryb dostępu do wnioskowanej informacji.
Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest bezczynność Zarządu Województwa Łódzkiego w sprawie udostępnienia informacji publicznej polegającej na udzieleniu odpowiedzi na pytania związane z naborem wniosków o przyznanie pomocy 11 nowoutworzonym lokalnym grupom działania, powoływanym dalej jako: "LGD", uczestniczącym w II naborze wniosków o przyznanie pomocy w ramach poddziałania "Wsparcie przygotowawcze" objętego PROW na lata 2014-2020 (działanie: 19 "Wsparcie dla rozwoju lokalnego w ramach inicjatywy LEADER", poddziałanie 19.1 "Wsparcie przygotowawcze".
W okolicznościach niniejszej sprawy bezspornym pozostaje, że Zarząd Województwa Łódzkiego jest podmiotem obowiązanym do udostępniania informacji publicznej, bowiem stosownie do treści art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. do udostępniania informacji publicznej zobowiązane są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności organy władzy publicznej. Zaś w myśl art. 15 pkt 2 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r. poz. 2094), zarząd województwa jest organem samorządu województwa. Wobec tego Zarząd Województwa Łódzkiego jest niewątpliwie podmiotem obowiązanym do udostępniania informacji publicznej.
Działając w tak zakreślonych normach prawnych i dokonując analizy całokształtu podjętych przez organ działań związanych z wnioskiem skarżącego z dnia 26 lipca 2022 r. sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie albowiem zarzut bezczynności organu znajduje potwierdzenie w aktach sprawy, a w szczególności w dokumentach odzwierciedlających sposób i treść przekazanych skarżącemu informacji.
Powyższej oceny nie zmienia fakt poinformowania skarżącego pismem z dnia 30 września 2022 r., że informacje, o których mowa w pkt 2 i 3 wniosku są dostępne w Krajowym Rejestrze Sądowym pod adresem strony internetowej https://ekrs.ms.gov.pl/web/wyszukiwarka-krs/strona-glowna/, a pozostałe informacje, o których mowa w pkt 1 oraz od 4 do 25 wniosku dotyczą indywidualnego postępowania administracyjnego, a żądanie wskazania dat oraz zakresu wykonania określonych czynności w toku obsługi wniosku o przyznanie pomocy nie stanowi informacji publicznej.
W judykaturze prezentowany jest jednolity pogląd, że u.d.i.p. przewiduje wydanie decyzji administracyjnej wtedy, gdy organ odmawia ujawnienia jakiegoś faktu lub dokumentu (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.), bądź umarza postępowanie w trybie przewidzianym w art. 14 ust. 2 u.d.i.p. Wydanie powyższych orzeczeń przewidziane jest w sytuacji, gdy mamy do czynienia z informacją publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Natomiast, gdy żądana informacja nie jest informacją publiczną w rozumieniu u.d.i.p., to dopuszczalną i właściwą formą odniesienia się do wniosku o udostępnienie takiej informacji jest pismo zawiadamiające wnioskodawcę o braku możliwości zastosowania przepisów u.d.i.p. ze wskazaniem przyczyn takiej oceny. Wobec powyższego w sytuacji uznania, że wniosek dotyczy informacji niemających waloru publicznej, należałoby uznać taki sposób załatwienia wniosku przez organ za prawidłowy. Jednakże w ocenie sądu stanowisko organu w tym zakresie nie poddaje się kontroli sądowej, albowiem opiera się na arbitralnym stwierdzeniu organu, że żądane informacje w pkt 1 oraz 4-25 dotyczą indywidualnego postępowania administracyjnego i jednocześnie nie stanowią informacji publicznej.
Oceniając zatem czy żądana w niniejszej sprawie informacja stanowi informację publiczną wskazać trzeba, że stosownie do art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p. informacją publiczną jest każda wiadomość wytworzona lub odnosząca się do władzy publicznej, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy. Informację publiczną stanowi więc treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej, związanych z organem, bądź w jakikolwiek sposób dotyczących organu bez względu na to co jest ich przedmiotem.
Kwalifikacja informacji lub dokumentu jako informacji publicznej nie może sprowadzać się wyłącznie do analizy, czy dana informacja lub dokument zalicza się do jednej z kategorii wymienionych w przywołanym katalogu. Podkreślić bowiem należy, że jest to jedynie przykładowy zbiór, a jego podstawową funkcją jest wskazanie najbardziej typowych – ale nie wszystkich – kategorii informacji publicznych, na co wskazuje użyte w tym przepisie określenie "w szczególności". Pojęcie informacji publicznej musi być analizowane nie tylko w oparciu o powyższy katalog, ale również z uwzględnieniem treści art. 1 ust. 1 u.d.i.p. oraz art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP. Prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Wyliczenie przykładowych dokumentów i informacji, które stanowią informacje publiczne, zawarte w art. 6 ust. 1 pkt 1-5 u.d.i.p. ma na celu doprecyzowanie zakresu przedmiotowego u.d.i.p. oraz ułatwienie wykładni przepisów u.d.i.p. w kontekście przytoczonej regulacji konstytucyjnej. Nie może natomiast stanowić wyłącznej podstawy badania tego, czy dana informacja jest informacją publiczną. Przeprowadzając taką analizę należy mieć bowiem na względzie ww. przepisy Konstytucji RP oraz u.d.i.p., a wyliczenie z art. 6 ust. 1 u.d.i.p. należy traktować jedynie pomocniczo. Należy mieć na względzie, że założeniem prawodawcy było szerokie ujęcie informacji publicznej. Konstytucyjne prawo do informacji publicznej służy bowiem realizacji jednej z podstawowych wartości państwa demokratycznego – jawności działania instytucji publicznych – umożliwiając kontrolę społeczną nad funkcjonowaniem tych instytucji. Wobec tego, co do zasady, wszystko, co wiąże się bezpośrednio z funkcjonowaniem i trybem działania podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1 u.d.i.p., stanowi informację publiczną (por. wyrok NSA z dnia 16 marca 2018 r., sygn. akt I OSK 2388/17, dostępny w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem orzeczenia.nsa.gov.pl, powoływanej dalej jako: "CBOSA").
Wobec tego za informację publiczną uznaje się m.in. treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej lub podmiotu niebędącego organem administracji publicznej, ale wykonującego zadania publiczne. Informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych rozumianych jako działalność organów władzy publicznej oraz samorządów, osób i jednostek organizacyjnych w zakresie wykonywania zadań władzy publicznej oraz gospodarowania mieniem publicznym, komunalnym lub Skarbu Państwa. Za informację publiczną uważa się treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej lub podmiotu niebędącego organem administracji publicznej związanych z nimi bądź w jakikolwiek sposób dotyczących ich i są nimi zarówno treść dokumentów bezpośrednio przez nie wytworzonych jak i te, których używają przy realizacji przewidzianych prawem zadań, nawet jeżeli nie pochodzą wprost od nich (por. wyrok NSA z 25 marca 2022 r., sygn. III OSK 1188/21, CBOSA).
W ocenie Sądu, odpowiedź organu na wniosek skarżącego o udostępnienie informacji publicznej w tak przyjętej formie, a przede wszystkim treści, nie uwalnia go od zarzutu bezczynności w rozpoznawanej sprawie. Pismo Zarządu Województwa Łódzkiego zawiera wybrakowane niepełne i lakoniczne informacje, a co za tym idzie, nie spełnia zarówno celu, jak i oczekiwań skarżącego co do przesłanej treści owej informacji. W ocenie sądu odpowiedź przesłana w takiej formie jest nieadekwatna do treści wniosku. W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że o bezczynności podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej świadczy nie tylko brak udzielenia informacji, ale także przedstawienie informacji zupełnie innej niż ta, na którą oczekuje wnioskodawca, informacji niepełnej lub też wymijającej czy nieadekwatnej do treści wniosku (por. wyroki NSA z dnia 18 marca 2009 r., sygn. akt I OSK 1261/08, WSA w Łodzi z dnia 26 listopada 2019 r., sygn. akt II SAB/Łd 88/19 oraz WSA w Gorzowie Wlkp. Z dnia 14 kwietnia 2022 r., sygn. akt II SAB/Go 14/22, CBOSA).
Sąd nie przesądza jednocześnie o walorze żądanych informacji, stwierdzając, że odpowiedź organu była niewystarczająca, albowiem trudno zapoznać się i zweryfikować motywy i stanowisko organu zajęte w przywoływanym piśmie. Odnosząc się zaś do uznania organu powyższych wiadomości objętych wnioskiem z dnia 26 lipca 2022 r. za nieposiadające waloru informacji publicznej, godzi się zaznaczyć, że o ile można byłoby uznać je za dokumenty prywatne przed rozstrzygnięciem danego konkursu, o tyle wniosek o dofinansowanie z funduszy europejskich staje się informacją publiczną po podpisaniu z wnioskodawcą umowy o dofinansowanie (por. wyrok NSA z dnia 16 października 2015 r. sygn. akt I OSK 2022/14, CBOSA). Od momentu zawarcia z beneficjentami umów o dofinansowanie, dokumentacja związana z konkursem lub jego określoną turą, nie korzysta już z ochrony przepisanej przepisami prawa, co oznacza, że treść dokumentacji związanej z danym konkursem może po zawarciu umowy o dofinansowanie lub zakończenia danej tury konkursu w przypadku konkursu otwartego, stanowić przedmiot informacji publicznej, a jej udostępnienie powinno następować zgodnie z regułami u.d.i.p. (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 10 maja 2017 r., sygn. akt II SAB/Wa 710/16, CBOSA)
Powyższe rozważania prowadzą do wniosku, że organ prawidłowo i w sposób wystarczający wskazał skarżącemu, że informacje, o których mowa w pkt 2 i 3 wniosku są dostępne w Krajowym Rejestrze Sądowy. Nie może budzić wątpliwości, że ustawa z dnia 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r. poz. 1683 ze zm.), powoływana dalej jako: "u.k.r.s." w sposób kompleksowy reguluje dostęp do danych zgromadzonych w tym Rejestrze i stanowi lex specialis w stosunku do przepisów u.d.i.p. W związku z tym uprawnienia dostępu do danych zgromadzonych w Krajowym Rejestrze Sądowym nie można dochodzić powołując się na u.d.i.p., gdyż jej zastosowanie jest w takim wypadku wyłączone (por. wyroki NSA z dnia 9 sierpnia 2011 r. sygn. akt I OSK 877/11, z dnia 6 marca 2013 r., sygn. akt I OSK 2984/12 oraz z dnia 26 września 2014 r., sygn. akt I OSK 31/14).
Jednakże organ zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej odnosząc się do pozostałych pytań wniosku w sposób nieprawidłowy arbitralnie i bez dokładnego rozważenia kontekstu sprawy uznał, że żądane informacje dotyczą indywidualnego postępowania administracyjnego i nie stanowią informacji publicznej. W ocenie sądu organ błędnie przypisał każdemu z pytań wskazanych w pkt 1 oraz pkt 4-25 kategoryczny status pytania dotyczącego indywidualnego postępowania administracyjnego i braku charakteru informacji publicznej. Organ nie odniósł się indywidualnie i kompleksowo do przytoczonych pytań, co nie stanowi wypełnienia przepisów u.d.i.p. W szczególności organ powinien nawiązać do każdego elementu wniosku, rozważyć czy stanowi informację publiczną czy też nie, ewentualnie czy wnioskowaną informację publiczną można uznać za informację prostą lub przetworzoną. Jednocześnie sąd zauważa, że przykładowo pytanie nr 1 dotyczące daty zebrania założycielskiego LGD nie stanowi informacji publicznej, a pytanie nr 19 odnoszące się do wskazania czy dana LGD podpisała umowę o Przyznaniu Pomocy bezsprzecznie jest taką informacją.
Ponownie podkreślić należy, że za informację publiczną uznaje się m.in. treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej lub podmiotu niebędącego organem administracji publicznej, lecz wykonującego zadania publiczne. Są nią zarówno dokumenty bezpośrednio przez podmioty te wytworzone, jak i te, których używają one przy realizacji przewidzianych prawem zadań, nawet gdy nie pochodzą wprost od niej.
Wyłącznie klarowne, nieabstrakcyjne i szczegółowe przedstawienie przez organ swojego stanowiska, zwłaszcza odmawiającego przyznania czy skorzystania przez stronę z przysługującego jej uprawnienia, może oprzeć się zarzutowi naruszenia przepisu art. 107 § 3 k.p.a. (por. wyrok NSA z dnia 10 marca 2020 r., sygn. akt I OSK 3922/18, CBOSA). Arbitralne stanowisko organu co do charakteru żądanych informacji przez skarżącego nie poddaje się żadnej kontroli sądu administracyjnego. W szczególności podkreślić należy, że w istocie wniosek skarżącego nie obejmował 25 pytań, a 275 wobec tego, że każde z 25 pytań odnosiło się do odrębnego Stowarzyszenia LGD. Biorąc zatem pod uwagę fakt, że organ przyjął, że żądana informacja w zakresie pkt 1 oraz pkt 4-25 dotyczy indywidualnego postępowania administracyjnego i nie stanowi informacji publicznej, bez szczegółowego uzasadnienia takiego stanowiska, należy uznać, że organ dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu wniosku skarżącego z dnia 26 lipca 2022 r. co powodowało konieczność zobowiązania tego organu do rozpoznania wniosku, w zakreślonym terminie, o czym orzeczono w pkt 1 sentencji wyroku na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. O braku bezczynności w załatwieniu sprawy nie może przesądzać jakakolwiek odpowiedź zredagowana przez adresata wniosku. Nie do zaakceptowania jest bowiem stanowisko, że niezależnie od treści i formy udzielonej odpowiedzi, jakikolwiek przejaw działania ze strony podmiotu zobowiązanego w sprawie udzielenia informacji wyklucza zarzut bezczynności (por. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 29 maja 2020 r., sygn. akt IV SAB/Wr 207/19, CBOSA). Wskazać również trzeba, że stan bezczynności nie ustał po wniesieniu skargi ani na dzień wydania orzeczenia.
Jednocześnie sąd po analizie akt sprawy stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Rażącym naruszeniem prawa jest stan, w którym wyraźnie, ewidentnie, bezdyskusyjnie i drastycznie naruszono treść obowiązku wynikającego z przepisu prawa. W orzecznictwie akcentuje się, że rażącym naruszeniem prawa będzie stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań można stwierdzić, że naruszono prawo w sposób oczywisty. Kwalifikacja naruszenia jako rażące musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego po prostu jako naruszenie, bądź zwykłe naruszenie. Podkreśla się także, że dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych obowiązków, czyli także terminów załatwienia sprawy. Wspomniane przekroczenie musi być znaczne i niezaprzeczalne. Rażące opóźnienie w podejmowanych przez organ czynnościach ma być oczywiście pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia. W okolicznościach rozpoznawanej sprawy bezczynność organu, choć ewidentna, związana była jedynie z błędną, bądź odmienną wykładnią przepisów u.d.i.p., co nie sposób uznać za rażące naruszenie prawa. W sprawie nie zachodzi przypadek oczywistego braku podejmowania przez organ jakichkolwiek czynności, czy też lekceważenia wniosku skarżącego i braku woli załatwienia sprawy, które można byłoby rozpatrywać w kategoriach rażącego naruszenia prawa, oznaczającego wadliwość kwalifikowaną, o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym. W tej sytuacji, uznać należy, że bezczynność w niniejszej sprawie, wynikająca z błędnej kwalifikacji żądanej informacji, nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa o czym orzeczono w pkt 2 sentencji wyroku.
W tym miejscu godzi się jednocześnie zauważyć, że w rozpoznawanej sprawie żądanie udzielenia informacji publicznej wpłynęło do organu w dniu 2 sierpnia 2022 r. Ustawowy termin ustosunkowania się do wniosku upływał zatem w dniu 16 sierpnia 2022 r., w którym to dniu organ poinformował skarżącego o przyczynach nieudzielania żądanej informacji w terminie, wskazując nowy termin załatwienia sprawy – 30 września 2022 r. W ocenie sądu zebrany materiał dowodowy, w tym w szczególności lakoniczność odpowiedzi organu z dnia 30 września 2022 r. na wniosek skarżącego o udzielenie informacji publicznej, wskazuje, że organ nie miarkował okresu na jaki przedłużył postępowanie, lecz działał z intencją zastosowania dłuższego terminu na załatwienie sprawy.
Nie ulega wątpliwości, że organ, wyznaczając w taki sposób nowy termin załatwienia sprawy, naruszył art. 13 ust. 2 u.d.i.p stosując regulację w sposób instrumentalny. Zgodnie z powyższym przepisem podmiot obowiązany do udostępnienia informacji publicznej powiadamia wnioskodawcę o powodach opóźnienia w jej udostępnieniu oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. W niniejszej sprawie organ z formalnego punktu widzenia podjął przewidziane prawem czynności zmierzające do przedłużenia postępowania – pismem z dnia 16 sierpnia 2022 r. zawiadomił wnioskodawcę o tym fakcie, wskazał powody opóźnienia oraz nowy termin załatwienia sprawy. Jednakże powinien umotywować zarówno powody dla których żądania nie mógł zrealizować w podstawowym 14-dniowym terminie, jak również przyczyny ustalenia nowego terminu w zakreślonym przez siebie wymiarze. W kontekście powyższych ustaleń stwierdzić należy, że ustalenia organu i odpowiedź z dnia 30 września 2022 r. nie uzasadniały tak odległego wydłużenia czasu rozpoznania wniosku. Zasada szybkości postepowania obliguje organ do sprawnego dziania i załatwiania sprawy bez zbędnej zwłoki. Z tej przyczyny organ powinien był dokonać miarkowania okresu na jaki przedłużał postępowanie, jednocześnie w sposób jasny i konkretny wskazując dlaczego wydłużenie terminu jest niezbędne. W ocenie sądu okoliczności wskazane w piśmie z 16 sierpnia 2022 r. cechują się zbyt dużym stopniem ogólnikowości i nie uzasadniały przedłużenia terminu do załatwienia wniosku w kontekście wnioskowanych informacji aż do 30 września 2022 r. Powyższa okoliczność nie miała jednak zdaniem sądu przesądzającego znaczenia w kontekście możliwości uznania, że bezczynność miała charakter rażący.
Z kolei o zwrocie kosztów postępowania od organu na rzecz skarżącego sąd postanowił w pkt 3 sentencji wyroku na podstawie art. 200 w związku z art. 205 § 1 p.p.s.a. Zasądzona kwota obejmuje zwrot uiszczonego przez skarżącego wpisu od skargi w wysokości 100 zł.
Odnosząc się zaś do wniosku organu o zasądzenie od skarżącego na jego rzecz kosztów postępowania wg norm przepisanych, wskazać należy, że zgodnie z art. 199 p.p.s.a. strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Nie ulega jednocześnie wątpliwości, że przepisy p.p.s.a. nie kreują podstaw do przyznania w postępowaniu przed wojewódzkim sądem administracyjnym, a zatem sądem administracyjnym pierwszej instancji, zwrotu kosztów postępowania od skarżącego na rzecz organu, którego działanie bądź bezczynność stanowi przedmiot skargi nawet w sytuacji oddalenia skargi.
k.ż.