II SAB/Łd 208/25

II SAB/Łd 208/25 - Postanowienie WSA w Łodzi
Data orzeczenia
2026-03-04
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-12-23
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Sędziowie
Agata Sobieszek-Krzywicka /sprawozdawca/
Magdalena Sieniuć /przewodniczący sprawozdawca/
Michał Zbrojewski
Symbol z opisem
6480
658
Hasła tematyczne
Odrzucenie skargi
Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
Odrzucono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 902
Art. 13 ust. 1, art. 14 ust. 1, art. 16 ust. 1
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.
Dz.U. 2022 poz 143
Art. 58 § 1 pkt 6 i § 3, art. 149 § 1 pkt 3, art. 232 § 1 pkt 1, art. 269
Ustawa z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (t. j.)
Sentencja
Dnia 4 marca 2026 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Sieniuć, Sędziowie Sędzia WSA Agata Sobieszek-Krzywicka (spr.), Sędzia WSA Michał Zbrojewski, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 4 marca 2026 roku sprawy ze skargi K. A. na bezczynność Dyrektora Miejskiego Zakładu Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej w K. w sprawie udostępnienia informacji publicznej p o s t a n a w i a: 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić z funduszu Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na rzecz skarżącej K. A. kwotę 100 (sto) złotych tytułem uiszczonego wpisu od skargi, zaksięgowaną w dniu 12 stycznia 2026 roku, pod pozycją 106. MR
Uzasadnienie
Pismem z dnia 3 grudnia 2025 r. K. A. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na bezczynność Dyrektora Miejskiego Zakładu Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej w Krośniewicach (dalej również jako: "Dyrektor MZGKiM") w zakresie dostępu do informacji publicznej.
Skarżąca zarzuciła naruszenie:
1) art 19 ust. 2 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych (dalej jako: "MPPOIP") w zakresie w jakim przepis ten stanowi o prawie do swobodnego wyrażania opinii obejmującego swobodę poszukiwania, otrzymywania i rozpowszechniania wszelkich informacji i poglądów, bez względu na granice państwowe, ustnie, pismem lub drukiem, w postaci dzieła sztuki bądź w jakikolwiek inny sposób według własnego wyboru, poprzez jego niezastosowanie i nieudostępnienie na wniosek informacji podlegającej udostępnieniu, co w konsekwencji doprowadziło do nieuzasadnionego ograniczenia prawa człowieka do informacji,
2) art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. w zakresie, w jakim przepis ten stanowi podstawę prawa do uzyskiwania informacji poprzez błędne zastosowanie, polegające na nieudostępnieniu informacji podlegającej udostępnieniu na wniosek,
3) art. 10 ust. 1 w zw. z art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 902 dalej jako: "u.d.i.p.") w zakresie, w jakim z przepisów tych wynika, że informacja nieudostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej jest udostępniana na wniosek bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w ciągu 14 dni od dnia złożenia wniosku, poprzez brak zastosowania, polegający na niezrealizowaniu wniosku o udostępnienie informacji.
W oparciu o tak sformułowane zarzuty skarżąca wniosła o stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności oraz o ukaranie go grzywną / ograniczeniem wolności, zobowiązanie organu do załatwienia wniosków skarżącej niezwłocznie, nie później jednak niż w terminie 14 dni od uprawomocnienia się wyroku – udzielenia pełnych odpowiedzi na zapytania publiczne, a także o zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania według norm przepisanych.
Analiza akt administracyjnych wskazuje, iż w dniu 25 marca 2023 r. K. A. wystąpiła do organu, za pośrednictwem skrzynki ePUAP, o udostępnienie informacji publicznej poprzez:
1. przesłanie RB-30 S za III oraz IV kwartał 2024 wraz z podpisami elektronicznymi osób upoważnionych do sporządzania sprawozdań w zakładzie budżetowym - wraz z wydrukiem sald kont analitycznych przychodów i kosztów (zespół kont 4 i 5) z programu księgowego (data wydruku aktualna) ze stanem na 30.09.2024 oraz 31.12.2024 (powinno być zgodne z RB);
2. przesłanie zestawienia wydatków za okres październik - grudzień 2024 r. oraz I-III 2025 - dodatki specjalne, premie, nagrody, nadgodziny - pracownicy biurowi - wraz z uzasadnieniem za co otrzymali je pracownicy (bez podawania danych osobowych) oraz koszty obsługi informatycznej w tym czasie (związane z wprowadzeniem i przeszkoleniem pracownika);
3. przesłanie zestawienia przychodów i kosztów poszczególnych działów - stan na 31 grudnia 2024 r. oraz 28 lutego 2025 r. - wraz z wynikiem finansowym na poszczególnych działalnościach.
Organ nie udzielił żadnej odpowiedzi na powyższy wniosek, wobec czego K. A. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na bezczynność Dyrektora ZGKiM w zakresie udostępnienia informacji publicznej.
Wyrokiem z dnia 13 sierpnia 2025 r. w sprawie o sygn. II SAB/Łd 85/25 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zobowiązał organ do rozpatrzenia wniosku skarżącej z dnia 25 marca 2025 r. w terminie 14 dni od doręczenia organowi odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami administracyjnymi. Ponadto stwierdził, że bezczynność organu miała miejsce bez rażącego naruszenia prawa oraz zasądził od organu na rzecz skarżącej kwotę 100 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania.
W uzasadnieniu Sąd podkreślił, iż Dyrektor MZGKiM jest podmiotem obowiązanym na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej do udostępniania informacji publicznej, zaś żądana w jej wniosku z 25 marca 2025 r. informacja nosi cechy informacji publicznej, o której mowa w art. 6 ust. 1 pkt 2 i pkt 3 u.d.i.p. Odwołuje się bowiem ona wprost do podmiotu, o którym mowa w art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. i dokumentacji księgowo-finansowej sporządzonej w związku z realizacją przez ten podmiot zadań publicznych.
Tymczasem organ do dnia wniesienia skargi, a nawet do dnia wyrokowania, nie udostępnił zainteresowanemu podmiotowi żądanej informacji publicznej stosownie do przepisów u.d.i.p., nie odmówił udostępnienia informacji na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p., ani nie umorzył postępowania w myśl art. 14 ust. 2 u.d.i.p. Wniosek skarżącej o udostępnienie informacji publicznej pozostał bez jakiejkolwiek odpowiedzi. Dopiero w odpowiedzi na skargę organ wskazał, że z uwagi na obszerny zakres dokumentów i ich rodzaj wciąż analizowana jest możliwość udostępnienia tych danych. Dlatego też Sąd ocenił, iż Dyrektor MZGKiM pozostaje w bezczynności w przedmiocie udostepnienia informacji publicznej i zobowiązał organ do rozpatrzenia wniosku skarżącej w terminie 14 dni od doręczenia organowi odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami administracyjnymi. Jednocześnie Sąd uznał, że bezczynności organu w zakresie udostępnienia żądanej informacji publicznej nie można przypisać charakteru rażącego naruszenia prawa.
W dniu 30 października 2025 r. K. A. wezwała organ do natychmiastowego wykonania pozostałej części powyższego wyroku pod rygorem złożenia skargi na niewykonanie wyroku i poddania egzekucji.
Odpis prawomocnego wyroku z dnia 13 sierpnia 2025 r. ze stwierdzeniem daty jego prawomocności i uzasadnieniem został doręczony organowi w dniu 7 listopada 2025 r.
W piśmie z dnia 12 listopada 2025 r. organ wskazał, iż w związku z faktem zaistnienia sporu sądowego pomiędzy MZGKiM a skarżącą co do wykonywania przez nią obowiązków służbowych w ramach stosunku pracy (oświadczenie pracodawcy o rozwiązaniu z K. A. stosunku pracy bez wypowiedzenia z winy pracownika), zachodzi potrzeba ustalenia charakteru wniosku skarżącej w zakresie dotyczącym żądanych danych / informacji / dokumentów, tak aby potencjalnie ujawnić okoliczności, które mogą uniemożliwić uznanie korespondencji skarżącej za wniosek o udostępnienie informacji publicznej. Dlatego też organ wezwał skarżącą do wskazania, w jakim celu żąda ona pozyskania danych / informacji / dokumentów związanych z przedmiotową sprawą i do czego mogą one służyć skarżącej, a także do wykazania, iż uzyskanie żądanej informacji jest szczególnie istotne dla interesu publicznego, w terminie do dnia 17 listopada 2025 r.
W dniu 21 listopada 2025 r. organ wydał decyzję nr 2, znak: RZW.2025.3538, w której odmówił w całości udostępnienia informacji publicznej ze względu na nadużycie prawa dostępu do informacji publicznej oraz brak wykazania szczególnego interesu publicznego. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, iż przedmiot żądania co do zasady stanowi informację publiczną zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p. W tym też zakresie organ jest innym podmiotem wykonującym zadania publiczne - art. 4 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p.
W zakresie całości wniosku, w ocenie organu, wnioskowana przez K. A. informacja podlega pod nadużycie prawa dostępu do informacji publicznej. Dodatkowo w zakresie pkt 2 oraz pkt 3 wniosku, wnioskowana informacja ma charakter informacji przetworzonej. W związku z powyższym pismem z dnia 12 listopada 2025 r. wystosowano do wnioskodawcy pismo drogą elektroniczną, w którym wezwano K. A. m.in. do wykazania celu pozyskania żądanej informacji oraz czemu te informacje mają służyć. Pismem mailowym z dnia 13 listopada 2025 r. wnioskodawczyni udzieliła odpowiedzi na wezwanie, powołując się m.in. na podejrzenie łamania / nieprzestrzegania przepisów prawa ustawy o finansach publicznych oraz ustawy o pracownikach samorządowych, podejrzenie nadmiernego i niezgodnego z prawem wydatkowania środków publicznych, niewykonywanie uchwał Rady Miejskiej w Krośniewicach w takim zakresie, w jakim uchwały stanowią, co jest również łamaniem przepisów prawa lokalnego. Wnioskodawczyni nie wskazała, z jakich przesłanek wywodzi ww. podejrzenia. W ocenie skarżącej samo podejrzenie łamania prawa implikuje szczególną istotność dla interesu publicznego. Ponadto wskazała, że nie myli interesu publicznego z interesem własnym, w przeciwieństwie do organu. Wnioskodawczyni nie odniosła się do toczącego się sporu sądowego (pracowniczego) na linii wnioskodawca - organ.
Organ podkreślił, że wzywał skarżącą m.in. do wykazania celu pozyskania żądanej informacji oraz czemu te informacje mają służyć, gdyż aktualnie strony pozostają w sporze sądowym na skutek dwukrotnie złożonego wnioskodawczyni przez organ oświadczenia o rozwiązaniu umowy o pracę bez wypowiedzenia (dyscyplinarnie) z powodu m.in. ciężkiego naruszenia obowiązków służbowych Zastępcy Głównego Księgowego (naruszania przepisów ustawy o finansach publicznych oraz ustawy o rachunkowości) oraz wyrażania w przestrzeni publicznej nieobiektywnych, deprecjonujących i negatywnych ocen działalności pracodawcy (organu). Sprawy toczą się pod sygn. akt: IV P 31/25 i IV P 45/25 w Sądzie Rejonowym w Kutnie.
W związku z faktem, iż w ocenie organu wnioskodawczyni nie wykazała, aby żądanie informacji było potrzebne w celu troski o dobro publiczne, a wyłącznie celem tego wniosku było zaspokojenie prywatnego interesu dla przeciwwagi zarzutów, które pracodawca (organ) skierował wobec wnioskodawczyni (pracownika) w ramach ww. postępowań sądowych, zaszła konieczność wydania przedmiotowej decyzji. Dokonując analizy przedmiotowego wniosku organ rozważył więc, iż żądana przez wnioskodawczynię informacja w przeważającej części stanowi nadużycie prawa dostępu do informacji publicznej, gdyż dana osoba kieruje wniosek o dostęp do informacji publicznej do organu, z którym pozostaje w jawnym konflikcie.
Ponadto w orzecznictwie ugruntowany jest pogląd, zgodnie z którym prawo do uzyskania informacji publicznej przetworzonej ma jedynie taki wnioskodawca, który jest w stanie wykazać w chwili składania wniosku swoje możliwości wykorzystania dla dobra ogółu informacji publicznej, której przygotowania się domaga, tj. uczynienia z niej użytku dla dobra ogółu w taki sposób, który będzie przeważał nad szeroko rozumianymi kosztami wytworzenia informacji przetworzonej. Innymi słowy, korzyści z upublicznienia tej informacji muszą być większe niż konsekwencje zaabsorbowania środków osobowych, rzeczowych i czasowych organu na jej przetworzenie. Zdaniem organu wnioskodawczyni nie wykazała jednak szczególnej istotności dla interesu publicznego w uzyskaniu informacji objętej żądaniem. W wyjaśnieniach, które zostały przedstawione w piśmie mailowym z dnia 13 listopada 2025 r., odniesiono się do tego, że są podejrzenia łamania prawa (bez wskazania przesłanek by tak sądzić) i dlatego to jest szczególnie istotne dla interesu publicznego.
Wskazanym na wstępie pismem z dnia 3 grudnia 2025 r. K. A. złożyła skargę na bezczynność organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. W jej uzasadnieniu skarżąca wskazała, iż organ w ramach częściowej odpowiedzi na zapytania udzielił wymijającej odpowiedzi, że "nie posiada" dokumentów, o jakie skarżąca wnioskuje. Zdaniem skarżącej dokumenty te należało sporządzić jako odpowiedź na zapytania, a nie stwierdzać, że ich nie posiada. Na pozostałe pytania organ odpowiedział, że według niego skarżąca ma w zapytaniu interes prywatny ze względu na toczące się postępowanie sądowe w sądzie pracy (z jej wniosku) oraz jakieś postępowanie w prokuraturze, o którym nie została nawet zawiadomiona. Skarżąca podkreśliła, że fakt wniesienia czegoś do prokuratury nie świadczy o tym, że jest ona czegokolwiek winna. Jak skarżąca wskazała w odpowiedzi organowi, podstawą złożenia zapytania jest interes publiczny a nie prywatny. Mimo to Dyrektor MZGKiM z premedytacją odmówił udzielenia informacji publicznej lub udzielił wymijającej odpowiedzi. W ocenie skarżącej organ robi to celowo, by uniknąć konsekwencji karnych za wykazane na podstawie otrzymanych informacji wykroczenia/naruszenia/przestępstwa, jakich dopuszczono się w MZGKiM oraz Urzędzie Miejskim.
Z uwagi na powyższe okoliczności skarżąca wniosła jak w petitum skargi.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie z uwagi na merytoryczne załatwienie skarg objętych wnioskami, ewentualnie jej oddalenie jako bezzasadnej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:
Skarga podlega odrzuceniu, jest bowiem niedopuszczalna.
Jak stanowi art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm., dalej również jako: "p.p.s.a."), Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Zgodnie zaś z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg m.in. na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a tego przepisu.
Jednak przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania skargi Sąd bada z urzędu jej dopuszczalność, weryfikując, czy występują przesłanki uzasadniające jej odrzucenie, wymienione enumeratywnie w art. 58 § 1 p.p.s.a. Przepis ten stanowi mianowicie, że Sąd odrzuca skargę jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego (pkt 1); wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia (pkt 2); gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi (pkt 3); jeżeli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona (pkt 4); jeżeli jedna ze stron nie ma zdolności sądowej albo jeżeli skarżący nie ma zdolności procesowej, a nie działa za niego przedstawiciel ustawowy albo jeżeli w składzie organów jednostki organizacyjnej będącej stroną skarżącą zachodzą braki uniemożliwiające jej działanie (pkt 5); jeżeli interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, nie zostały naruszone stosownie do wymagań przepisu szczególnego (pkt 5a); jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne (pkt 6). W myśl zaś art. 58 § 3 p.p.s.a. Sąd odrzuca skargę postanowieniem. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym.
Niniejsza sprawa dotyczy wniosku o udostępnienie informacji publicznej, należy zatem podkreślić, że zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2. Udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku (art. 14 ust. 1 u.d.i.p.). Natomiast dla odmowy udostępnienia informacji publicznej, lub umorzenia postępowania ustawodawca w art. 16 ust. 1 u.d.i.p. przewidział formę decyzji administracyjnej. Specyfika spraw z zakresu informacji publicznej wyraża się zatem w tym, że forma załatwienia wniosku o udostępnienie informacji publicznej różni się w zależności od sposobu jego załatwienia.
Skarga na bezczynność skierowana jest przeciwko wadliwemu procedowaniu organu, w wyniku którego konkretna i indywidualna sprawa administracyjna nie jest załatwiona. Stan bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania przestaje w sensie prawnym istnieć wówczas, gdy organ administracji załatwi sprawę (zakończy postępowanie) we właściwej formie – poprzez udostępnienie informacji publicznej w formie materialno-technicznej, wydanie decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej lub umorzeniu postępowania, a także poinformowanie wnioskodawcy pismem, iż żądane dane nie stanowią informacji publicznej. Taka sytuacja stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu skargi (zob. postanowienie NSA z 13 października 2021 r., sygn. akt III OSK 3789/21; postanowienie NSA z 7 grudnia 2021 r., sygn. akt III OSK 7055/21 dostępne, podobnie jak inne przywoływane w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia, w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem: "www.orzeczenia.nsa.gov.pl", dalej również jako: "CBOSA").
Jednocześnie podkreślić należy, iż w uchwale 7 sędziów z dnia 22 czerwca 2020 r., sygn. II OPS 5/19 Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że: "Wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania poprzez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi". Uchwała ta pozostaje wiążąca również dla Sądu rozpoznającego niniejszą skargę na mocy art. 269 p.p.s.a. i zachowuje aktualność także w przypadkach spraw z zakresu skarg na bezczynność w udostepnieniu informacji publicznej. Jak bowiem stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 13 października 2021 r., sygn. III OSK 3789/21, skarga na bezczynność skierowana jest przeciwko wadliwemu procedowaniu organu, w wyniku którego konkretna i indywidualna sprawa administracyjna nie jest załatwiona. Czyni to koniecznym dokonanie przez sąd administracyjny oceny, czy organ pozostaje w bezczynności na dzień wniesienia skargi. W ocenie NSA zwrot mówiący o przeszkodzie w merytorycznym rozpoznaniu skargi, którym posłużono się w analizowanej uchwale, należy rozumieć, jako inną przyczynę niedopuszczalności skargi w rozumieniu art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Innymi słowy bezczynność organu trwa jedynie do chwili, kiedy załatwi on sprawę w przewidziany prawem sposób. Spełnienie tej przesłanki Sąd bada na moment wniesienia skargi na bezczynność.
Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, należy stwierdzić, iż Dyrektor MZGKiM nie pozostawał w bezczynności, bowiem decyzją Nr 2 z dnia 21 listopada 2025 r. rozpatrzył wniosek K. A. z dnia 25 marca 2025 r. i odmówił w całości udostępnienia informacji publicznej. Zatem zakresem rozstrzygnięcia przywołanej decyzji objęta została całość materii, zawartej we wniosku skarżącej z dnia 25 marca 2025 r. Natomiast z przywołanego powyżej stanowiska judykatury, które Sąd rozpoznający niniejszą sprawę w pełni podziela, wynika, iż wydanie aktu w sprawie administracyjnej sprawia, że ewentualny stan bezczynności staje się stanem historycznym. Istotą skargi na bezczynność, jak i przewlekłość, jest protest strony postępowania wobec istniejącego w tymże postępowaniu - w momencie inicjowania kontroli sądowoadministracyjnej - stanu bezczynności lub przewlekłości. Środek prawny w postaci skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania ma bowiem przede wszystkim na celu - w razie uwzględnienia skargi, a więc w istocie stwierdzenia, że w dacie wniesienia skargi organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania - zobowiązanie organu administracji do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności, ewentualnie do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku, wynikających z przepisów prawa. Cel taki nie istnieje, jeśli w momencie wniesienia takiej skargi postępowanie to już się nie toczy. W takiej sytuacji dopuszczenie możliwości merytorycznego rozpoznania skargi mogłoby prowadzić do tego, że skarga na bezczynność mogłaby być składana nawet po kilku, czy kilkunastu latach po zakończeniu postępowania, którego ta skarga dotyczy.
Reasumując, Sąd ocenił, iż jeszcze przed wniesieniem skargi na bezczynność organ w całości rozpatrzył wniosek skarżącej, wydając decyzję, obejmującą swym zakresem całość wnioskowanych przez skarżącą informacji. Czyni to analizowaną skargę niedopuszczalną. Dlatego też Sąd na mocy art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a. odrzucił skargę, o czym orzekł w pkt 1 postanowienia.
O zwrocie skarżącej uiszczonego wpisu sądowego od skargi Sąd rozstrzygnął w pkt 2 postanowienia na mocy art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a., zgodnie z którym Sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego do dnia rozpoczęcia rozprawy.
a.bł.