II SAB/Łd 188/25

II SAB/Łd 188/25 - Wyrok WSA w Łodzi
Data orzeczenia
2026-02-19
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-11-28
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Sędziowie
Jarosław Czerw /przewodniczący/
Marcin Olejniczak
Michał Zbrojewski /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6168 Weterynaria i ochrona zwierząt
658
Hasła tematyczne
Ochrona zwierząt
Skarżony organ
Wójt Gminy
Treść wyniku
Zobowiązano organ do załatwienia wniosku
Powołane przepisy
Dz.U. 2025 poz 1691
art. 6, art. 8, art. 35 § 3, art. 63 § 2, art. 64 § 2
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks  postępowania administracyjnego
Dz.U. 2023 poz 1580
art. 10 ust. 1
Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt
Dz.U. 2024 poz 935
art. 149 § 1 pkt 1, § 1a, § 2, art. 200, art. 205 § 2
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Dz.U. 2023 poz 1964
§ 14 ust. 1 pkt 1 lit. c
Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jarosław Czerw, Sędziowie Sędzia WSA Marcin Olejniczak, Sędzia WSA Michał Zbrojewski (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 19 lutego 2026 r. sprawy ze skargi K. D. na bezczynność Wójta Gminy Andrespol w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o wydanie zezwolenia na utrzymywanie psa rasy uznawanej za agresywną 1. zobowiązuje Wójta Gminy Andrespol do rozpatrzenia wniosku skarżącego K. D. z dnia 25 sierpnia 2025 r. w terminie 14 dni od doręczenia organowi odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami administracyjnymi; 2. stwierdza, że bezczynność Wójta Gminy Andrespol miała miejsce bez rażącego naruszenia prawa; 3. zasądza od Wójta Gminy Andrespol na rzecz skarżącego K. D. kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. MR
Uzasadnienie
Pismem z 17 listopada 2025 r. K. D., reprezentowany przez pełnomocnika w osobie adwokata, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na bezczynność Wójta Gminy Andrespol w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o wydanie zezwolenia na utrzymywanie psa rasy uznawanej za agresywną.
Skarżący wniósł o stwierdzenie, że organ rozpatrujący sprawę dopuścił się bezczynności i że miało to miejsce z rażącym naruszeniem prawa, zobowiązanie organu do załatwienia sprawy i o wyznaczenie terminu do jej załatwienia oraz zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego, według norm przepisanych.
W uzasadnieniu skarżący stwierdził, że bezczynność organu naruszyła prawo do terminowego rozpoznania sprawy i uzyskania decyzji na podstawie art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r. poz. 1580 ze zm.), powoływanej dalej jako: "u.o.z."
Wyjaśnił, że 25 sierpnia 2025 r. złożył na formularzu przygotowanym przez gminę wniosek o wydanie zezwolenia na utrzymywanie psa rasy uznawanej za agresywną. Wskazał w nim m.in. jakiej rasy psa zamierza utrzymywać i pod jakim adresem. W rubryce zatytułowanej "informacje dodatkowe" opisał miejsce i warunki w jakich będzie utrzymywany pies. Wobec wystąpienia o zezwolenie przed zakupem psa wskazał, że informacje co do imienia psa, a także jego datę urodzenia lub wiek, płeć, numer rejestracyjny i pochodzenie poda niezwłocznie po zakupie psa. W odpowiedzi na wniosek organ wezwał do złożenia kserokopii metryki/rodowodu psa, kserokopii aktualnego zaświadczenia o szczepieniu przeciw wściekliźnie oraz dowodu uiszczenia opłaty skarbowej. Skarżący złożył dowód uiszczenia opłaty i wyjaśnił, że na tym etapie sprawy nie jest w stanie przedstawić żądanych dokumentów, gdyż psa jeszcze nie ma i zamierza go kupić po uzyskaniu zezwolenia. W odpowiedzi na pismo organ poinformował wnioskodawcę, że z uwagi na nieuzupełnienie braków formalnych jego wniosek pozostanie bez rozpoznania.
W ocenie skarżącego takie postępowanie jest niewłaściwe i skutkuje koniecznością stwierdzenia bezczynności organu. W związku z tym skarżący wniósł ponaglenie, które przez postanowieniem Kolegium z 15 października 2025 r., znak: SKO.4104.82.2025, zostało uznane za nieuzasadnione. W jego uzasadnieniu wskazano, że toczyło się postępowanie z wniosku o wydanie zezwolenia na utrzymywanie psa rasy uznawanej za agresywną, które zakończyło się na skutek pozostawienia wniosku bez rozpoznania. W ocenie skarżącego stan taki jest oczywiście błędny, ponieważ jego wniosek nie zawierał braków formalnych, a więc należało go rozpoznać i wydać decyzję. Pozostawienie go bez rozpoznania było bezpodstawne i niezgodne z prawem, zaś uznane przez Kolegium ponaglenia za nieuzasadnione, oparte na błędnej interpretacji przepisów.
Następnie skarżący stwierdził, że w piśmiennictwie, a także w orzecznictwie za oczywiste uznaje się, że zezwolenie należy uzyskać przed rozpoczęciem hodowli lub utrzymywania psa. Oczekiwania organu dotyczących podania informacji co do imienia psa, metryki/rodowodu psa, jego daty urodzenia lub wieku, płci, numeru rejestracyjnego i pochodzenia, przedłożenia kserokopii aktualnego zaświadczenia o szczepieniu przeciw wściekliźnie nie mają podstawy prawnej, ale są wprost sprzeczne z art. 10 u.o.z., a wręcz zachęcają do łamania tego przepisu, tj. do przyjmowania psów przed uzyskaniem na to zezwolenia.
Skarżący we wniosku z 25 sierpnia 2025 r. podał wszystkie informacje, których organ może oczekiwać, wskazał, że to on zamierza utrzymywać psa, podał rasy psów, miejsce, w którym pies ma być trzymany, opisał warunki utrzymywania psa. Organ na tym etapie, w ramach postępowania administracyjnego, ma prawo zbadać, czy warunki w jakich pies będzie utrzymywany zapewniają bezpieczeństwo, także w nawiązaniu do aspektów podmiotowych samego wnioskodawcy (czy daje on rękojmię bezpieczeństwa). Organ nie ma natomiast żadnej podstawy prawnej, by oczekiwać szczegółowych informacji o psie, którego wnioskodawca jeszcze nie ma i zgodnie z u.o.z., mieć nie może (bo popełniłby wykroczenie). Wniosek skarżącego był zupełny i powinien zostać przez organ rozpoznany.
W konsekwencji pozostawienie wniosku K. D. bez rozpoznania na skutek nieuzupełnienia rzekomych braków formalnych jest niezgodne z prawem. Wnioskodawca podał wszystkie informacje, których organ może od niego oczekiwać i które są niezbędne do rozpoznania wniosku. Działanie organu stanowi bezczynność, która nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa.
W odpowiedzi na skargę organ nie zgodził się z zarzutem bezczynności, ponieważ w prawnie ustalonym terminie podjął czynności w sprawie wydania zezwolenia na utrzymywanie psa rasy uznanej z agresywną. Skomplikowany charakter postępowania spowodował, że nie było możliwe wydanie decyzji zezwalającej na utrzymywanie psa rasy uznanej za agresywną.
W ramach przedmiotowego postępowania skarżący był wezwany do uzupełnienia braków formalnych wniosku, bowiem wniosek złożony 25 sierpnia 2025 r. o wydanie zezwolenia na utrzymywanie psa rasy uznanej za agresywną nie zawierał wszystkich informacji niezbędnych do wydania takiego zezwolenia, a także zawierał nieprecyzyjnie stwierdzenia tj. "pies lub suka" czy też "pies lub psy". Zdaniem organu z wniosku powinna jednoznacznie wynikać ilość i rasa psów. Pismem z 26 sierpnia 2025 r. skarżący został wezwany do uzupełnienia braków formalnych wniesionego wniosku wraz z pouczeniem, że nieusunięcie braków w wyznaczonym terminie spowoduje pozostawienie podania bez rozpatrzenia. Skarżący nie uzupełnił wniosku o dokumenty umożliwiające merytoryczne rozpoznanie sprawy. Pismem z 16 września 2025 r. został on poinformowany, że jego podanie zostało pozostawione bez rozpatrzenia. Termin załatwienia sprawy został dotrzymany w sposób przewidziany przepisami. Pozostawienie podania bez rozpoznania oznacza, że organ nie jest w bezczynności. Organ nie miał możliwości ustalenia czy psy, które zamierza kupić wnioskodawca, należą do rasy psów uznanych za agresywną.
Organ stoi na stanowisku, że zezwolenie na utrzymywanie psa rasy uznanej za agresywną wydaje się na konkretnego istniejącego psa, nie zaś na hipotetyczną chęć jego posiadania. Zezwolenia na utrzymywanie psa rasy uznanej za agresywną wydaje się na psy rasowe, zatem pies musi istnieć aby organ ustalił czy pies należy do rasy psów uznanych za agresywne. Skarżący nie przedłożył stosownych dokumentów umożliwiających merytoryczne rozpoznanie sprawy. Odnosząc się do argumentacji w zakresie dokumentów potwierdzających szczepienie przeciwko wściekliźnie organ wskazał, że nie miał możliwości zweryfikowania wieku psa, a tym samym konieczności szczepienia, gdyż do wniosku nie zostały przedłożone jakiekolwiek dokumenty opisujące psa.
Wydanie zezwolenia wymaga określenia przedmiotu decyzji. W przypadku braku jakichkolwiek danych dotyczących psa, tj. rasy, wieku albo innego oznaczenia, organ nie dysponował danymi umożliwiającymi wydanie zezwolenia w formie decyzji administracyjnej.
W ocenie organu nie można uznać, że był w bezczynności, ponieważ zakończenie postępowania musi zostać poprzedzone czynnościami zmierzającymi do zebrania kompletnego materiału dowodowego oraz wyjaśnienia istotnych kwestii. Organ dochował natomiast wszelkich obowiązków proceduralnych, a pozostawienie wniosku bez rozpoznania wynikało wyłącznie z nieuzupełnienia braków formalnych. W ocenie organu wydanie zezwolenia bez weryfikacji psa byłoby niezgodne z obowiązującymi przepisami prawa, w szczególności obowiązkiem wydawania zezwoleń tylko w zakresie psów rasy uznanych za agresywną.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:
Skarga na bezczynność organu w sprawie udostępnienia informacji publicznej zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie koniecznym staje się wyjaśnienie, że niniejsza sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. 2024 r. poz. 935 ze zm.), powoływanej dalej jako: "p.p.s.a.". Zgodnie z tym przepisem, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekle prowadzenie postępowania. W przypadku tego rodzaju sprawy sądowoadministracyjnej skierowanie jej do rozpoznania w trybie uproszczonym nie zostało uzależnione przez ustawodawcę od stosownego wniosku strony w tym zakresie. Stąd też sprawa niniejsza została skierowana do rozpoznania w tym trybie na podstawie zarządzenia z 31 grudnia 2025 r.
Następnie wskazać należy, że stosownie do treści art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 - 4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a.
Sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, o czym stanowi art. 149 § 1 p.p.s.a. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.). Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 (art. 149 § 2 p.p.s.a.).
Wyjaśnić przy tym należy, że bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w określonym w prawie terminie organ nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub, gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, jednakże, mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie kończy go wydaniem stosownego aktu lub nie podejmuje czynności (por. T. Woś, H. Krysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze "Lexis Nexis", Warszawa 2005, str. 86). Wniesienie skargi na bezczynność organu jest przy tym uzasadnione nie tylko w przypadku niedotrzymania terminu załatwienia sprawy, ale także w przypadku odmowy wydania aktu mimo istnienia ustawowego obowiązku, choćby organ mylnie sądził, że załatwienie sprawy nie wymaga wydania aktu. Dla uznania bezczynności konieczne jest zatem ustalenie, że organ administracyjny zobowiązany był na podstawie przepisów prawa do wydania decyzji lub innego aktu albo do podjęcia określonych czynności. Innymi słowy, bezczynność organu administracyjnego można najogólniej określić jako taki stan rzeczy, w którym zawisła przed organem sprawa nie została załatwiona, mimo upływu przewidzianych w przepisach prawa terminów, a organ nie podejmuje w tym zakresie żadnych działań.
Zauważyć należy, że przepisy ustawy p.p.s.a. nie określają na czym polega stan bezczynności organu administracji, ani też nie definiują pojęcia "stanu bezczynności organu", nie oznacza to jednak, że treść tego pojęcia, w sensie przedmiotowym i podmiotowym jest niedookreślona, a zakres kognicji sądów administracyjnych w sprawach na bezczynność organów administracji niczym nieograniczony. Poza sporem jest bowiem, że zakres przedmiotowy skargi na bezczynność organu, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., jest wyznaczony zawartym w tym przepisie prawa odesłaniem do art. 3 § 2 pkt 1 - 4a tej ustawy, a także przepisem art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a. - definiującym bezczynność, jako niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 k.p.a. - zaś zakres podmiotowy, treścią pojęcia "działalności administracji publicznej".
Z powyższego wynika, że w sprawach ze skarg na bezczynność organu administracji publicznej, w celu ustalenia istnienia/nieistnienia stanu bezczynności istotne znaczenie ma precyzyjne zidentyfikowanie przedmiotu żądania zawartego w skardze na bezczynność i skonfrontowanie tego żądania oraz jego zasadności z istnieniem po stronie organu administracji publicznej prawnego obowiązku działania - na wniosek lub z urzędu - polegającego na załatwieniu (rozstrzygnięciu) konkretnej sprawy. W postępowaniu ze skargi na bezczynność, uwzględniając stan faktyczny i stan prawny danej sprawy sąd administracyjny rozstrzyga więc, czy rzeczywiście organ administracji pozostaje w bezczynności polegającej na tym, że w terminie wynikającym z przepisów obowiązującego prawa nie podejmuje żadnych czynności, do podjęcia których jest zobowiązany albo, że jakkolwiek czynności te podjął i prowadził postępowanie, to jednak nie były to czynności celowe służące załatwieniu sprawy co do jej istoty, albo - mimo istnienia obowiązku wynikającego z przepisów prawa - nie zakończył prowadzonego postępowania wydaniem decyzji, postanowienia lub też innego aktu, lub nie podjął innej stosownej czynności, do podjęcia której był zobowiązany lub nie wykonał obowiązku, o którym mowa w art. 36 k.p.a.
Podsumowując, ocena skargi na bezczynność organu wymaga ustalenia, czy istnieje prawny obowiązek działania organu oraz czy skarżący posiada indywidualne uprawnienie naruszane przez tę bezczynność.
W rozpatrywanej sprawie, w której istota sporu prawnego wymaga oceny co do zaistnienia stanu bezczynności Wójta Gminy Andrespol w sprawie z wniosku strony skarżącej o wydanie zezwolenia na utrzymanie psa rasy uznawanej za agresywną, podstawowe znaczenie ma więc ustalenie odnoszące się do istnienia - skorelowanego z treścią żądania tego wniosku oraz z treścią żądania skargi na bezczynność - źródła prawnego obowiązku działania organu administracji oraz treści tego obowiązku, który miałby polegać na załatwieniu wymienionej sprawy poprzez jej rozstrzygnięcie w drodze decyzji albo wydaniu innego przewidzianego przepisami prawa aktu, w tym aktu motywowanego brakiem spełniania przez ten wniosek przewidzianych prawem wymogów uniemożliwiających jego rozpoznanie i merytoryczne rozpatrzenie sprawy, a w tym kontekście oceny, czy organ administracji obowiązek ten wykonał w sposób, w formie i w terminie przewidzianym przepisami obowiązującego prawa.
W relacji do treści żądania zawartego w adresowanym do Wójta Gminy Andrespol wniosku o wydanie zezwolenia na utrzymanie psa rasy uznawanej za agresywną, źródło rekonstrukcji obowiązku działania wymienionego organu w sprawie inicjowanej tym wnioskiem z całą pewnością stanowił przepis art. 10 ustawy - o ochronie zwierząt.
W brzmieniu obowiązującym w dacie wystąpienia przez stronę skarżącą z wymienionym wnioskiem oraz w dacie wezwania przez organ administracji, na podstawie art. 64 § 2 k.p.a., do uzupełnienia braków formalnych tego wniosku, z przywołanego przepisu ustawy o ochronie zwierząt wynika, że
1. Prowadzenie hodowli lub utrzymywanie psa rasy uznawanej za agresywną wymaga zezwolenia wydanego przez wójta (burmistrza, prezydenta miasta) właściwego ze względu na planowane miejsce prowadzenia hodowli lub utrzymywania psa na wniosek osoby zamierzającej prowadzić taką hodowlę lub utrzymywać takiego psa.
2. Zezwolenia, o którym mowa w ust. 1, nie wydaje się, a wydane cofa się, jeżeli pies będzie lub jest utrzymywany w warunkach i w sposób, które stanowią zagrożenie dla ludzi lub zwierząt.
2a. Organem właściwym w sprawie cofnięcia zezwolenia, o którym mowa w ust. 1, jest wójt (burmistrz, prezydent miasta) właściwy ze względu na miejsce prowadzenia hodowli lub utrzymywania psa.
2b. W razie zmiany miejsca prowadzenia hodowli lub utrzymywania psa właściwy organ dokonuje zmiany zezwolenia, o którym mowa w ust. 1.
2c. Rozstrzygnięcia w sprawie wydania zezwolenia oraz cofnięcia zezwolenia, o którym mowa w ust. 1, są podejmowane w formie decyzji administracyjnej.
3. Minister właściwy do spraw administracji publicznej, po zasięgnięciu opinii Związku Kynologicznego w Polsce, ustala, w drodze rozporządzenia, wykaz ras psów uznawanych za agresywne, biorąc pod uwagę konieczność zapewnienia bezpieczeństwa ludzi i zwierząt.
Przepis art. 10 ustawy - o ochronie zwierząt regulując postępowanie, o którym w nim mowa, nie reguluje ani formy ani materii dotyczącej wymogów wymienionego wniosku w zakresie, w jakim miałoby się to odnosić do jego koniecznych elementów, czy też jego obligatoryjnych załączników. Regulacja tego rodzaju nie została także wprowadzona w rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych I Administracji z dnia 28 kwietnia 2003 r. w sprawie wykazu ras psów uznawanych za agresywne.
W świetle treści tego przepisu prawa, wniosek inicjujący wymienione postępowanie nie podlega szczególnym wymaganiom, co innymi słowy oznacza, że nie podlegał - jak stanowi o tym art. 64 § 2 k.p.a. - "(...) innym wymaganiom ustalonym w przepisach prawa (...)".
Tym samym organ administracji niewłaściwe zastosował art. 64 § 2 w związku z art. 63 § 2 k.p.a. oraz art. 35 § 3 k.p.a., a ponadto art. 6 i art. 8 k.p.a. i tym samym pozostaje w bezczynności w sprawie z wniosku o wydanie zezwolenia na utrzymanie psa rasy uznawanej za agresywną.
Należy podkreślić, że art. 64 § 2 k.p.a. podlega wykładni ścisłej (por. wyrok NSA z dnia 26 września 2017 r., sygn. akt II OSK 1071/16), a jego stosowanie - w relacji do określonych tym przepisem prawa przesłanek - służy wyłącznie usunięciu braków formalnych pisma wynikających ze ściśle określonych przepisów. W związku z tym też, że brakami podania są niewątpliwie takie tylko braki, które uniemożliwiają nadanie mu biegu, stosowanie przywołanego przepisu prawa nie może zmierzać do merytorycznej oceny wniosku (podania) oraz jego załączników, a w konsekwencji odnosić się do okoliczności, które organ administracji - przed którym inicjowane jest postępowanie - uznaje za istotne dla ustalenia stanu faktycznego sprawy. Zwłaszcza, że ustalenia faktyczne są przeprowadzane na etapie postępowania wyjaśniającego w sprawie (zob. np. wyroki NSA z dnia: 22 lutego 2022 r., sygn. akt II GSK 2240/21; 8 lutego 2022 r., sygn. akt II OSK 2556/21; 26 września 2017 r., sygn. akt II OSK 1071/16; 30 września 1999 r., sygn. akt I SAB/ 89/99; 23 stycznia 1996 r., sygn. akt II SA 1473/94). Co więcej, w korespondencji do powyższego za nie mniej uzasadniony należy uznać i ten wniosek, że trybowi określonemu w art. 64 § 2 k.p.a. nie podlega ustalanie rzeczywistej treści żądania zawartego w podaniu (wniosku) inicjującym postępowanie, albowiem towarzyszące temu wątpliwości nie są równoznaczne z brakiem istnienia - wymaganego przez art. 63 § 2 k.p.a. - żądania podania (wniosku), a których usunięcie - jeżeli rzeczywiście istnieją - powinno następować w toku postępowania wyjaśniającego (zob. A. Wróbel, t. 5 do art. 63 k.p.a. w: M. Jaśkowska, M. Wilbrandt-Gotowicz, A. Wróbel, Komentarz aktualizowany do Kodeksu postępowania administracyjnego, LEX/el. 2022).
Jeżeli więc - co ponowie trzeba podkreślić - wniosek, z którym wystąpiła strona skarżąca inicjując postępowanie w sprawie o wydanie zezwolenia na utrzymanie psa rasy uznawanej za agresywną, nie podlegał szczególnym wymaganiom, albowiem wymagań takich nie ustanawiał przepis art. 10 ustawy - o ochronie zwierząt, to oznacza to, że tym samym wniosek ten nie podlegał "(...) innym wymaganiom ustalonym w przepisach prawa (...)", o których jest mowa art. 64 § 2 k.p.a., i których istnienie (obowiązywanie) stanowi konieczny warunek stosowania instytucji wezwania do usunięcia braków formalnych podania, a co za tym idzie warunek egzekwowania konsekwencji braku wykonania tego wezwania poprzez pozostawienie podania bez rozpoznania.
Jeżeli przy tym - co także nie jest bez znaczenia i co w korespondencji do powyższego trzeba podnieść - wniosek ten zawierał wymagane przepisem art. 63 § 2 k.p.a. konieczne elementy, a mianowicie wskazanie podmiotu, od którego pochodzi, jego adres oraz żądanie a ponadto zawierał uzasadnienie, to trzeba stwierdzić, że w sprawie inicjowanej wymienionym wnioskiem nie zaktualizowały się przesłanki stosowania przepisu art. 64 § 2 k.p.a. poprzez pozostawienie tego wniosku bez rozpoznania wobec nieuzupełnienia jego braków, albowiem w rozumieniu tego przepisu prawa wniosek ten nie posiadał braków, które uniemożliwiałyby nadanie mu biegu, ocenę jego zasadności, a co za tym idzie jego merytoryczne rozpoznanie.
W konsekwencji powyższego należy więc stwierdzić, że w sprawie z wymienionego wniosku Wójt Gminy Andrespol pozostawał w bezczynności polegającej na niezałatwieniu sprawy w terminie, o czym w pełni zasadnie trzeba wnioskować na podstawie przedstawionego powyżej rozumienia stanu bezczynności organu administracji publicznej. Podkreślając w tej mierze znaczenie elementu czasu - długości - trwania postępowania administracyjnego w relacji do wyznaczonego przepisami prawa obowiązku działania organu administracji oraz obowiązku załatwienia sprawy administracyjnej trzeba bowiem stwierdzić, że organ pozostaje w bezczynności w każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a., jeżeli nie dopełnił czynności określonych w art. 36 k.p.a. lub nie podjął innych działań wynikających z przepisów procesowych mających na celu usunięcie przeszkody w wydaniu decyzji (por. np.: wyroki NSA z dnia: 20 lipca 1999 r., sygn. akt I SAB 60/99; 8 lutego 2018 r., sygn., akt II GSK 5346/16; W. Chróścielewski, Glosa do wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 kwietnia 2015 r. sygn. akt I FSK 1881/14, "OSP" 2015, z. 12, poz. 116 oraz przywołana tam literatura przedmiotu).
Z wszystkich przedstawionych powodów, Sąd uznał, że skarżony organ dopuścił się bezczynności i wobec tego zobowiązał go na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. do rozpatrzenia wniosku skarżącego, w terminie 14 dni od doręczenia organowi odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami administracyjnymi (pkt 1 sentencji wyroku).
Sąd stwierdził jednocześnie, że bezczynność organu w zakresie rozpatrzenia wniosku skarżącego nie można przypisać charakteru rażącego naruszenia prawa. Rażącym naruszeniem prawa jest stan, w którym wyraźnie, ewidentnie, bezdyskusyjnie i drastycznie naruszono treść obowiązku wynikającego z przepisu prawa. W orzecznictwie akcentuje się, że rażącym naruszeniem prawa będzie stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań można stwierdzić, że naruszono prawo w sposób oczywisty. Kwalifikacja naruszenia jako rażące musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego po prostu jako naruszenie, bądź zwykłe naruszenie. Podkreśla się także, że dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych obowiązków, czyli także terminów załatwienia sprawy. Wspomniane przekroczenie musi być znaczne i niezaprzeczalne. Rażące opóźnienie w podejmowanych przez organ czynnościach ma być oczywiście pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia. W okolicznościach rozpoznawanej sprawy bezczynność organu, choć ewidentna, związana była jedynie z błędną wykładnią przepisów ustawy - o ochronie zwierząt, co nie sposób uznać za rażące naruszenie prawa. W sprawie nie zachodzi przypadek oczywistego braku podejmowania przez organ jakichkolwiek czynności, czy też lekceważenia wniosku skarżącego i braku woli załatwienia sprawy, które można byłoby rozpatrywać w kategoriach rażącego naruszenia prawa oznaczającego wadliwość kwalifikowaną, o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym. Organ nie zignorował bowiem wniosku skarżącego i był przekonany, że rozpoznaje go zgodnie z obowiązującym prawem i podejmuje działania przewidziane przepisami ustawy - o ochronie zwierząt. W postępowaniu organu nie można zatem dopatrzeć się złej woli, czy też próby negatywnego załatwienia wniosku strony. Dlatego nie sposób uznać, że w sprawie wystąpiła bezczynność o charakterze rażąco naruszającym prawo. W związku z tym na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a. stwierdzono, że bezczynność organu miała miejsce bez rażącego naruszenia prawa (pkt 2 sentencji wyroku).
Jednocześnie Sąd nie znalazł podstaw do wymierzenia organowi grzywny ani przyznania skarżącemu sumy pieniężnej w szczególności mając na uwadze charakter bezczynności organu oraz fakultatywność orzeczenia, o którym mowa w art. 149 § 2 p.p.s.a. Stosownie do art. 149 § 2 p.p.s.a. sąd, w przypadku uwzględnienia skargi na bezczynność, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6.
Należy w tym miejscu zwrócić uwagę, że zarówno wymierzenie grzywny jak i przyznanie sumy pieniężnej stanowi uprawnienie dyskrecjonalne sądu, gdyż jest dodatkowym środkiem o charakterze dyscyplinująco-represyjnym, które powinien być stosowany w szczególnie drastycznych przypadkach wskazujących, że bez tej dodatkowej sankcji (dolegliwości finansowej) organ nadal nie będzie respektować obowiązków wynikających z przepisów prawa. Skorzystanie z tego środka jest uzasadnione m.in., gdy realia sprawy są niemożliwe do akceptacji z punktu widzenia ochrony porządku prawnego i sprawnego działania administracji publicznej. Odnosić je należy do sytuacji, gdy oceniając całokształt działań organu, można dojść do przekonania, że działania te noszą znamiona celowego unikania podjęcia rozstrzygnięcia w sprawie, a przy tym istnieje uzasadniona obawa, że bez tej dodatkowej sankcji organ nadal nie będzie respektować obowiązków wynikających z przepisów prawa (por. wyrok NSA z 28 lipca 2020 r., sygn. akt II GSK 127/20, CBOSA). Sytuacja taka nie zachodzi w niniejszej sprawie, w której nie mamy do czynienia z umyślnym i opieszałym działaniem ze strony organu ukierunkowanym na zaniechanie rozpoznania wniosku, ale z uchybieniem odnoszącym się do błędnej wykładni przepisów. Ponadto poza nieprawidłową wykładnią analizowanych przepisów w działaniu organu nie doszło do innych naruszeń prawa.
O kosztach (pkt 3 sentencji wyroku) orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a., w tym zasądzając od organu na rzecz skarżącego zwrot kosztów postępowania, na które składają się: 100 zł tytułem zwrotu wpisu od skargi, 17 zł tytułem zwrotu opłaty skarbowej od pełnomocnictwa oraz 480 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego - wynagrodzenia reprezentującego skarżącego adwokata ustalone stosownie do § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1964 z zm.).
ds