II SAB/Łd 181/22

II SAB/Łd 181/22 - Postanowienie WSA w Łodzi
Data orzeczenia
2022-12-08
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-10-13
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Sędziowie
Agata Sobieszek-Krzywicka /przewodniczący/
Sławomir Wojciechowski /sprawozdawca/
Tomasz Furmanek
Symbol z opisem
6480
658
Hasła tematyczne
Odrzucenie skargi
Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ
Wójt Gminy
Treść wyniku
Odrzucono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 902
art. 10, art. 16 ust. 1, ust. 2
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.
Dz.U. 2022 poz 329
art. 58 par. 1 pkt 6, art. 232 par. 1 pkt 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agata Sobieszek-Krzywicka Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski (spr.) Asesor WSA Tomasz Furmanek po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 8 grudnia 2022 r. sprawy ze skargi B. K. na bezczynność Wójta Gminy Zgierz w sprawie udostępnienia informacji publicznej postanawia: 1. odrzucić skargę; 2.zwrócić z funduszu Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na rzecz skarżącej B.K. kwotę 100 (sto) złotych tytułem uiszczonego wpisu od skargi, zaksięgowaną w dniu 24 października 2022 r., pod poz. [...]. dc
Uzasadnienie
Pismem z dnia 29 września 2022 r. B.K. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na bezczynność Wójta Gminy Zgierz w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej wskazując, że wniosek i udostępnienie informacji publicznej został wysłany w dniu 16 lipca 2022 r. na email ug@gminazgierz.pl, a organ nie zwrócił się o przedłużenie terminu na odpowiedź, który może wynieść do 2 miesięcy.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddanie jako oczywiście bezzasadnej. Wójt Gminy Zgierz nie zgodził się z zarzutami skargi i wyjaśnił, że w dniu 16 lipca 2022 r. skarżąca złożyła wniosek o udostępnienie informacji publicznej. W dniu 28 lipca 2022 r. organ przekazał skarżącej informację publiczną w zakresie wynikającym z pisma z dnia 26 lipca 2022 r. (data wysłania pisma – 28 lipca 2022 r.). Jednocześnie organ poinformował skarżącą, że w ocenie organu część pytań stanowi informację przetworzoną, w związku z czym, wezwał w tym zakresie skarżącą do wykazania szczególnie istotnego interesu publicznego w pozyskaniu żądanych informacji.
W odpowiedzi na wezwanie organu, skarżąca przesłała pismo z dnia 28 lipca 2022 r. za pośrednictwem poczty elektronicznej, w którym przytoczyła treść art. 1 i 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jedn. Dz. U . z 2022 r. poz. 902), powoływanej dalej jako: "u.d.i.p." wraz z informacją, że oczekuje odpowiedzi na wniosek z dnia 16 lipca 2022 r. i jeżeli jej nie otrzyma, to złoży skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.
W dniu 1 sierpnia 2022 r. skarżąca przypomniała organowi o konieczności udzielenia odpowiedzi na wniosek o informację publiczna jednocześnie informując o upływie terminu udzielenia informacji z dniem 1 sierpnia 2022 r. Następnie w dniu 9 sierpnia 2022 r. skarżąca poinformowała organ, że "oddaje sprawę do WSA".
Organ podkreślił, że zgodnie z art. 13 u.d.i.p., udostępnienie informacji publicznej na wniosek, co do zasady następuje nie później niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku. Mając na uwadze datę wpływu wniosku oraz datę udostępnienia informacji, termin ustawowy został w całości zachowany. W zakresie zagadnień będących treścią wniosku, co do których organ zwrócił się do skarżącej o wskazanie szczególnie istotnego interesu publicznego, uzasadniającego tzw. Informację przetworzoną, organ zwrócił się ze stosownym wezwaniem z zachowaniem terminu określonego w art. 13 ust. 1 u.d.i.p., zatem, również w tym zakresie organ nie uchybił żadnemu z terminów ustawowych.
Mając zaś na uwadze fakt, że w zakresie stanowiącym informację przetworzoną skarżąca do chwili sporządzenia odpowiedzi na skargę nie złożyła stosownego pisma, trudno z tego powodu czynić zarzut bezczynności działania organu. Po upływie zakreślonego terminu organ podjął niezwłocznie dalsze czynności wynikające z art. 16 u.d.i.p., a zatem również w tym zakresie, w ocenie organu, brak podstaw do zarzucenia bezczynności.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:
Skarga podlega odrzuceniu.
W pierwszym rzędzie należy wyjaśnić, że niniejsza sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym, zgodnie z art. 119 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm.), powoływanej dalej jako: "p.p.s.a.", stanowiącym, że sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania.
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r., poz. 137 ze zm.) w zw. z art. 3 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Obejmuje ona między innymi orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 p.p.s.a., a więc wówczas gdy organ pomimo ciążącego na nim obowiązku nie wydaje decyzji administracyjnej, postanowienia albo też uchyla się od podjęcia innych aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.
W rozpoznawanej sprawie przedmiotem sądowej kontroli skarżąca uczyniła bezczynność Wójta Gminy Zgierz w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej określonej we wniosku z dnia 16 lipca 2022 r., który został wysłany za pośrednictwem e-mail i wpłynął do organu tego samego dnia, o czym świadczy prezentata umieszczona na wydruku.
Wobec tego należy wyjaśnić, że problematyka dostępu do informacji publicznej została uregulowana przez ustawodawcę w przepisach ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 902), powoływanej dalej jako: "u.d.i.p.". W rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. Przykładowy katalog informacji publicznych podlegających udostępnieniu wymienia przepis art. 6 ust. 1 u.d.i.p.
Podmiotami zobowiązanymi do udostępnienia informacji, po myśli art. 4 ust. 1 u.d.i.p., są organy władzy publicznej; organy samorządów gospodarczych i zawodowych; podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa; podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego; podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Obowiązane do udostępniania informacji publicznej są podmioty, o których mowa w ust. 1 i 2, będące w posiadaniu takich informacji (art. 4 ust. 3 u.d.i.p.).
W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego podkreśla się, że definicja pojęcia "informacji publicznej", wynikająca z art. 1 ust. 1 w związku z art. 6 u.d.i.p., ma szeroki zakres przedmiotowy i obejmuje każdą wiadomość wytworzoną przez szeroko rozumiane władze publiczne i osoby pełniące funkcje publiczne lub odnoszącą się do władz publicznych, a także wytworzoną lub odnoszącą się do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem publicznym. Katalog informacji wymienionych w art. 6 u.d.i.p. ma otwarty charakter i wymienia jedynie przykładowe kategorie danych, które stanowią informację publiczną (por. wyrok z dnia 4 lutego 2016 r. sygn. akt I OSK 2223/14, dostępny w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem orzeczenia.nsa.gov.pl, powoływanej dalej jako: "CBOSA"). W jedynym z wyroków Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził zaś, że w u.d.i.p. nie określono zamkniętego katalogu informacji publicznej, ponieważ ustawodawca chciał, aby społeczeństwo posiadało instrument do jak najszerszej kontroli instytucji publicznych. Taki instrument, aby był sprawny, powinien obejmować jak największą liczbę stanów faktycznych. Liczba ta nie może być ograniczona, ponieważ dynamiczny charakter stosunków społeczno-gospodarczych rodzi nowe sytuacje, w których pojawia się aktywność podmiotów publicznych. Ta aktywność w państwie demokratycznym powinna być poddana kontroli społecznej za pośrednictwem narzędzia, jakim jest prawo dostępu do informacji publicznej. Dlatego też uznaje się, że w demokratycznym państwie prawa jak najszerszy katalog informacji musi być przedmiotem kontroli społecznej (por. wyrok z dnia 30 września 2015 r. sygn. akt I OSK 2093/1, CBOSA).
Zgodnie z brzmieniem art. 7 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznych następuje w drodze: ogłaszania informacji publicznych, w tym dokumentów urzędowych, w Biuletynie Informacji Publicznej, o którym mowa w art. 8 (pkt 1); udostępniania, o którym mowa w art. 10 i 11 (pkt 2) – czyli na wniosek bądź w drodze wyłożenia lub wywieszenia w miejscach ogólnie dostępnych, przez zainstalowanie w miejscach, o których mowa w pkt 1, urządzenia umożliwiające zapoznanie się z tą informacją; wstępu na posiedzenia organów, o których mowa w art. 3 ust. 1 pkt 3, i udostępniania materiałów, w tym audiowizualnych i teleinformatycznych, dokumentujących te posiedzenia (pkt 3); udostępniania w portalu danych, o którym mowa w ustawie z dnia 11 sierpnia 2021 r. o otwartych danych i ponownym wykorzystywaniu informacji sektora publicznego (Dz. U. poz. 1641), zwanym dalej "portalem danych" (pkt 4).
Według art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (ust. 2). Udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku (art. 14 ust. 1 u.d.i.p.).
Ustawa o dostępie do informacji publicznych wymienia trzy formy załatwienia sprawy w przedmiocie udzielenia informacji na wniosek zainteresowanego podmiotu. Mianowicie organ, do którego wniesiono wniosek winien udostępnić tę informację w formie czynności materialno-technicznej (art. 10 u.d.i.p.) bądź też odmówić jej udostępnienia (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.) albo umorzyć postępowanie (art. 14 ust. 2 w zw. z art. 16 ust. 1 u.d.i.p.), wydając decyzję. Podkreślić w tym miejscu trzeba, że udostępnienie informacji publicznej na wniosek wchodzi w rachubę tylko wówczas, gdy informacja publiczna nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej lub portalu danych.
Bezczynność organu na gruncie przepisów u.d.i.p. polega więc na tym, że organ zobowiązany do podjęcia czynności materialno-technicznej w przedmiocie informacji publicznej, takiej czynności nie podejmuje i jednocześnie nie wydaje decyzji o odmowie jej udostępnienia, albo też udziela informacji niepełnej, czy też niezgodnej z wnioskiem, niejasnej, czy niewiarygodnej oraz gdy odmawia jej udzielenia w nieprzewidzianej do tej czynności formie, ponadto nie informuje strony o tym, że nie posiada wnioskowanej informacji.
Przenosząc powyższe rozwiązania na grunt przedmiotowej sprawy, Sąd w pierwszej kolejności stwierdza, że Wójt Gminy Zgierz będący adresatem wniosku z dnia 16 lipca 2022 r. jest podmiotem zobligowanym do udostępnienia informacji w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., jeśli tylko jest w posiadaniu takiej informacji. Niespornym jest również, że żądane przez skarżącą informacje mają charakter informacji publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. w zw. z art. 6 ust. 1 u.d.i.p. Informacją publiczną będą zatem nie tylko dokumenty bezpośrednio zredagowane i technicznie wytworzone przez taki podmiot, ale także te, których podmiot zobowiązany używa do zrealizowania zadań publicznych. Bez znaczenia jest również to w jaki sposób znalazły się one w posiadaniu podmiotu zobowiązanego i jakiej sprawy dotyczą. Ważne natomiast jest to, by dokumenty takie służyły realizowaniu zadań publicznych przez dany podmiot (organ) i odnosiły się do niego bezpośrednio. Innymi słowy, informacje takie muszą wiązać się ze sferą faktów zaistniałych po stronie podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej.
Nie pomijając powyższego twierdzenia, Sąd stwierdza, że wniesiona skarga, dotycząca bezczynności Wójta Gminy Zgierz, w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej, wywiedziona została już po zakończeniu postępowania wywołanego wnioskiem skarżącej z dnia 16 lipca 2022 r., zatem należało uznać ją za niedopuszczalną.
Koniecznym staje się zatem przeanalizowanie przebiegu postępowania zainicjowanego przez B.K. Wniosek skarżącej z dnia 16 lipca 2022 r. dotyczył udostępnienia informacji publicznej w zakresie:
1. skanów wszystkich faktur dot. współpracy z A, Filia w m. W. [...], [...] B., powoływanego dalej jako: "Hotel dla zwierząt", dotyczących odłowu z terenu Gminy Z. psów, kotów i opieki w schronisku za lata 2019-2022;
2. skanów wszystkich umów dotyczących współpracy z Hotelem dla zwierząt dotyczących odłowu z terenu Gminy Z. psów, kotów i opieki w schronisku za lata 2019-2022;
3. skanu umowy zawartej w celu zapewnienia opieki weterynaryjnej w przypadkach zdarzeń drogowych z udziałem zwierząt na terenie Gminy Z. z Hotelem dla zwierząt oraz wszystkich faktur opłaconych z tego tytułu w latach 2021-2022;
4. skanu umowy z weterynarzem, który zajmuje się usypianiem ślepych miotów z Gminy Z. za 2022 r.;
5. skanu regulaminu oraz podanie podstawy prawnej udzielenia "rekompensaty" za adopcję psa lub kotarze schroniska w W., raportu z ilości zwierząt wraz z określeniem gatunkowym za lata 2021-2022, ilości zawartych umów z określeniem gatunkowym za lata 2021-2022 oraz zestawienie ile dokonano wypłat w ramach rekompensaty w latach 2021-2022.
Pismem z dnia 26 lipca 2022 r., doręczonym skarżącej w dniu 28 lipca 2022 r. organ udzielił odpowiedzi na pytania w zakresie wskazanym w pkt 4 – 5. Jednocześnie, wobec stwierdzenia, że żądane informacje z pkt 1 – 3 wniosku stanowią informację przetworzoną, odrębnym pismem z dnia 26 lipca 2022 r., doręczonym skarżącej w dniu 28 lipca 2022 r., wezwał ją do wykazania, w terminie 7 dni, w jaki zakresie uzyskanie informacji przetworzonej z pkt 1 – 3 wniosku, są szczególnie istotne dla interesu społecznego.
W odpowiedzi na powyższe wezwanie, w dniu 28 lipca 2022 r. skarżąca wskazała, że informacje o które wnosiła w jej ocenie nie są ani przetworzone ani zarchiwizowane, gdyż dotyczą bieżących spraw, dlatego oczekuje odpowiedzi na wniosek z 16 lipca 2022 r.
Następnie decyzją z dnia 8 sierpnia 2022 r., znak: WS.1431.70.2022, Wójt Gminy Zgierz odmówił udostępnienia informacji publicznej w zakresie wskazanym we wniosku z dnia 16 lipca 2022 r. w pkt 1 – 3. Powyższa decyzja została wysłana do skarżącej w dniu 9 sierpnia 2022 r. za pośrednictwem e-mail i tego samego dnia doręczona, co potwierdza wiadomość e-mail skierowana od skarżącej do organu w odpowiedzi na decyzję, o treści: "Dziękuję. Oddaję sprawę do WSA".
Z akt sprawy, w tym notatki służbowej z dnia 5 grudnia 2022 r., w której potwierdzono na podstawie rozmowy z Sekretarzem Gminy Zgierz, że od ww. decyzji nie zostało wniesione odwołanie, wynika jednocześnie, że decyzja ta stała się ostateczna od dnia 24 sierpnia 2022 roku.. Natomiast w dniu 29 września 2022 r. B.K. wniosła skargę do sądu administracyjnego, zarzucając organowi bezczynność w załatwieniu powyższego wniosku.
W ocenie Sądu rozpoznającego niniejszą sprawę, zastany stan rzeczy uniemożliwia przeprowadzenie merytorycznej kontroli sądowoadministracyjnej zasadności złożonej skargi na bezczynność Wójta Gminy Zgierz w przedmiocie udostępnienia wnioskowanej informacji publicznej.
Wskazania wymaga w tym miejscu, że kwestie związane z wniesieniem skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania były przedmiotem rozważań Naczelnego Sądu Administracyjnego w uchwale z dnia 22 czerwca 2020 r., sygn. akt II OPS 5/19. Należy wyjaśnić, że uchwała ta odnosi się co prawda do skargi na bezczynność organu drugiej instancji, wniesionej już po wydaniu decyzji przez ten organ, a więc decyzji ostatecznej, jednak w ocenie Sądu, teza tego rozstrzygnięcia ma zastosowanie również do przypadku, w którym przedmiotem skargi jest bezczynność organu pierwszej instancji, a skarga została wniesiona po wydaniu przez ten organ decyzji, która wobec braku wniesienia odwołania, stała się ostateczna, a więc już po zakończeniu postępowania przez organ, wobec którego kierowany jest zarzut bezczynności. Stanowisko to wynika z założeń, które stanowiły podstawy podjęcia uchwały z dnia 22 czerwca 2020 r., aktualnych również w stanie faktycznym rozpoznawanej sprawy. W związku z tym, zdaniem Sądu, zasadnym będzie wywiedzenie tożsamych wniosków z tymi, które wyprowadzono w uchwale.
W powołanej powyżej uchwale NSA podkreślił, że kontrolowany w wyniku skargi na bezczynność lub przewlekłość stan rzeczy musi być w dacie wniesienia skargi aktualny, nie zaś historyczny. Wobec takiego stwierdzenia, skarga na bezczynność jest skargą na naruszający prawo stan postępowania administracyjnego, w którym mimo upływu określonego prawem terminu właściwego dla załatwienia indywidualnej sprawy, rozstrzygnięcie nie zostało wydane.
Naczelny Sąd Administracyjny jednoznacznie stwierdził, że przyjęcie koncepcji nielimitowanego żadnym terminem prawa do złożenia skargi na bezczynność jest nie do zaakceptowania z kilku względów. Po pierwsze, pozostaje w sprzeczności z istotą skargi na bezczynność stanowiącej inicjowany na drodze sądowej protest wobec stanu czy to bezczynności, czy przewlekłego prowadzenia postępowania administracyjnego. Po drugie, dopuszczenie otwartego terminu do wniesienia skargi na bezczynność narusza przyjęty w procedurze administracyjnej i sądowoadministracyjnej system wnoszenia środków zaskarżenia co do zasady ograniczonych terminem. NSA wziął jednocześnie pod uwagę praktyczny wymiar przyjęcia otwartego terminu do złożenia skargi na bezczynność lub przewlekłość postepowania, w wyniku którego zarówno w kilkanaście, jak i w kilkadziesiąt lat po zakończeniu postępowania i załatwieniu sprawy, dopuszczalne będzie prawo do skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania.
Z powołanych przyczyn NSA stwierdził ostatecznie, że zakończenie postępowania, którego sposób prowadzenia jest skarżony, skutkuje ustaniem stanu podlegającego kontroli sądowej, tj. stanu bezczynności. Wydanie decyzji przed wniesieniem skargi na bezczynność stanowi zatem przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi i przesądza o jej niedopuszczalności. Nie sposób przyjąć, że skarga na bezczynność może być wnoszona także po ostatecznym zakończeniu postępowania administracyjnego.
Dodatkowo Naczelny Sąd Administracyjny zwrócił uwagę na fakt, że zasadniczym celem skargi na bezczynność organu administracji publicznej, jak i skargi na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki, jest doprowadzenie do usunięcia stanu bezczynności. Stąd też za niedopuszczalną należy uznać skargę na bezczynność wniesioną po zakończeniu postępowania administracyjnego. Odmienne rozumowanie oznaczałoby, że środek ten zamiast w swoim celu zmierzać do likwidacji stanu bezczynności, powiązany byłby zasadniczo z celem wykraczającym poza zakres postępowania administracyjnego, a więc z dążeniem do uzyskania prejudykatu.
W ocenie Sądu, rozważania NSA poczynione w uchwale z dnia 22 czerwca 2020 r. znajdą odpowiednie zastosowanie również w niniejsze sprawie. Wydanie decyzji w dniu 8 sierpnia 2022 r. przez Wójta Gminy Zgierz zakończyło postępowanie zainicjowane wnioskiem B.K. z dnia 16 lipca 2022 r., do którego w związku z art. 16 ust. 2 u.d.i.p. zastosowanie znajdują przepisy k.p.a.
W związku z tym, w sytuacji gdy skarga została wniesiona już po załatwieniu wniosku o udostępnienie informacji publicznej – częściowo jej udostępnieniem, a częściowo, z uwagi na niewniesienie odwołania, ostateczną decyzją organu pierwszej instancji, któremu następnie zarzucono bezczynność, przedmiot kontroli sądowej przestał istnieć, w związku z czym skargę na bezczynność organu należało uznać za niedopuszczalną.
Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. orzekł jak w pkt 1 postanowienia.
O zwrocie wpisu sądowego Sąd orzekł w pkt 2 postanowienia, na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.
is