II SAB/Łd 18/06

II SAB/Łd 18/06 - Postanowienie WSA w Łodzi
Data orzeczenia
2006-08-31
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-04-10
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Sędziowie
Barbara Rymaszewska
Grzegorz Szkudlarek /przewodniczący sprawozdawca/
Renata Kubot-Szustowska
Symbol z opisem
6099 Inne o symbolu podstawowym 609
Skarżony organ
Burmistrz Miasta
Treść wyniku
Odrzucono skargę
Sentencja
Dnia 31 sierpnia 2006 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grzegorz Szkudlarek (spr.), Sędzia WSA Barbara Rymaszewska, Asesor WSA Renata Kubot-Szustowska, Protokolant asystent sędziego Marcin Stańczyk, po rozpoznaniu w dniu 31 sierpnia 2006 roku na rozprawie sprawy ze skargi B. Z. na bezczynność Burmistrza Miasta R. w przedmiocie zezwolenia na przyłączenie do sieci wodociągowej p o s t a n o w i ł: 1. odrzucić skargę; 2. przyznać i nakazać wypłacić z Funduszu Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, adw. H. K. prowadzącemu Kancelarię Adwokacką w Ł. przy ul. A, kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych powiększoną o należny podatek od towarów i usług, tytułem wynagrodzenia za pomoc prawną udzieloną skarżącej z urzędu.
Uzasadnienie
Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wpłynęła skarga B. Z. na bezczynność Burmistrza Miasta R. w przedmiocie zezwolenia na przyłączenie do sieci wodociągowej.
W uzasadnianiu skarżąca podniosła, iż organy samorządu terytorialnego odmówiły jej możliwości podłączenia do istniejącego już przyłącza wodno - kanalizacyjnego, wybudowanego przez Urząd Miasta R. W opinii skarżącej takie zachowanie organu jest niezgodne z obowiązującymi normami prawnymi i zasadami współżycia społecznego.
W odpowiedzi na skargę Burmistrz Miasta R. wniósł o jej oddalenie.
W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że B. Z. jest współwłaścicielką nieruchomości położonej w R. przy ul. A - działka nr 566, zabudowanej budynkiem mieszkalnym dwukondygnacyjnym.
Skarżąca użytkuje parter budynku, a jej siostra W. Z. piętro. Do budynku wybudowane zostało przez W. Z. przyłącze wodociągowe. Z powodu braku porozumienia między siostrami, nie nastąpiło rozprowadzenie instalacji w całym budynku. B. Z. postanowiła wybudować drugie przyłącze wodociągowe do budynku, przebiegające przez sąsiednią nieruchomość będącą własnością J. Ż. (działka nr 567). Początkowo sąsiadka wyraziła zgodę na wykonanie przyłącza, lecz na skutek nieporozumień zgodę tę wycofała. Pomimo podjętych przez Zakład Gospodarki Komunalnej prób załagodzenia konfliktu poprzez dwukrotne zorganizowanie spotkań z udziałem wszystkich zainteresowanych, nie doszło do wyrażenia zgody.
W tej sytuacji Zakład Gospodarki Komunalnej poinformował B. Z. warunkach wykonania przyłącza, proponując przyłączenie do sieci wodociągowej znajdującej się po drugiej stronie ulicy. Jednak skarżąca nie zaakceptowała zaproponowanego rozwiązania, domagając się stworzenia możliwości podłączenia do istniejącego przyłącza na sąsiedniej działce 567.
Odnosząc się do żądania skarżącej organ powołał się na treść art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzenia w wodę i zbiorowym odprowadzeniu ścieków i wyjaśnił, że przyłącze jest własnością odbiorcy usług, wobec czego wyłącznie odbiorca tą własnością dysponuje. Z tego względu żądanie skarżącej pozostaje poza kompetencjami organów i jednostek Miasta R. i ma charakter sporu cywilno - prawnego pomiędzy dwoma osobami fizycznymi.
Ponadto organ wskazał, iż Zakład Gospodarki Komunalnej przez cały czas trwania sporu nie pozostawał bezczynny, wykonywał swoje czynności zgodnie z obowiązującym prawem podejmując się również negocjacji ze zwaśnionymi stronami o czym świadczą pisma i notatki służbowe.
Jednocześnie organ podkreślił, że skarga z dnia 16 września 2005 r. na bezczynność Burmistrza Miasta jest pierwszym pismem B.Z. w tej sprawie kierowanym poza Zakład Gospodarki Komunalnej, jednakże nie do Burmistrza Miasta, a do Rady Miasta. Natomiast Burmistrz Miasta nigdy nie otrzymał w tej sprawie żadnej korespondencji od skarżącej .
W dniu 31 sierpnia 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi na posiedzeniu jawnym rozpoznał sprawę B.Z. na bezczynność Burmistrza Miasta R. w przedmiocie zezwolenia na przyłączenie do sieci wodociągowej.
Po wywołaniu sprawy stawili się: skarżąca wraz z pełnomocnikiem z urzędu oraz pełnomocnik organu.
Pełnomocnik skarżącej poparł skargę, wnosząc o zasądzenie kosztów pomocy prawnej udzielonej skarżącej z urzędu. Pełnomocnik organu wniósł o odrzucenie skargi bądź jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga podlega odrzuceniu.
Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej.
W myśl art. 3 § 2 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej obejmuje orzekanie w sprawach między innymi skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4 ( pkt 8 ), tj. w sprawach, gdy organ ma wydać decyzję administracyjną.
Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale – mimo istnienia ustawowego obowiązku – nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności.
Stosownie do treści art. 52 § 1 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich.
Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie ( art. 52 § 2 ), a także wezwanie do usunięcia naruszenia prawa ( art. 52 § 3 i 4 ).
W odniesieniu do skarg na bezczynność, polegającą na niewydaniu w terminie decyzji oraz postanowień, skarżący obowiązany jest przed wniesieniem skargi wyczerpać środek prawny przewidziany w art. 37 § 1 k.p.a., tzn. wnieść zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia na niezałatwienie sprawy w terminie.
Należy jednocześnie stwierdzić, iż w odniesieniu do wszystkich kategorii skarg na bezczynność organów administracji publicznej nie znajdują zastosowania ograniczenia czasowe we wnoszeniu skargi, określone w art. 53 p.p.s.a. (por. T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2005, s. 87-9 oraz orzeczenia NSA wydane pod rządem ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym – Dz. U. nr 74, poz. 368 ze zm., które zachowują aktualność pod rządem p.p.s.a., tj. np. postanowienie z dnia 21 września 2001 r. I SAB 131/00 - LEX nr 55763; z dnia 29 kwietnia 1998 r. I SAB/Gd 8/97 - LEX 33599; z dnia 17 października 1997 r. IV SAB 31/97 - OSP 1998/10/185; z dnia 5 marca 1997 r. - III SAB 47/96 - LEX 30232, z dnia 7 maja 2002 r. I SAB 33/2002 - nie publik.).
Celem skargi na bezczynność jest wymuszenie na organie administracji publicznej zachowań, do których nawiązuje art. 149 p.p.s.a. Stosownie bowiem do treści tego przepisu sąd uwzględniając skargę na bezczynność organów w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa.
Skarga na bezczynność organu, wniesiona do sądu administracyjnego bez uprzedniego wyczerpania środków w postaci zażalenia do organu wyższej instancji nad organem właściwym do załatwienia sprawy, jest niedopuszczalna i z mocy art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. podlega odrzuceniu.
Organem nadrzędnym, do którego winno być skierowane zażalenie jest Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S.
W przedmiotowej sprawie, analizując przesłane przez skarżącą dokumenty oraz nadesłane przez organ akta administracyjne Sąd stwierdził, że B. Z. nie wyczerpała trybu określonego w art. 37 Kodeksu postępowania administracyjnego.
Kierowanie skargi do Marszałka Województwa [...] i Wojewody nie można uznać za zażalenie w trybie art. 37 k.p.a..
Na marginesie należy podkreślić, wyjątkową wręcz arogancję organów administracji publicznej w stosunku do skarżącej, które swoim postępowaniem od trzech lat nie potrafą wskazać właściwej drogi załatwienia sprawy, choć są do tego zobowiązane.
W związku z powyższym Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 w związku z art. 52 § 1 i § 2 p.p.s.a. orzekł o odrzuceniu przedmiotowej skargi, o zwrocie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu orzeczono na podstawie art. 250 p.p.s.a. i § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. (Dz. U. 163 Nr 1348), w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenie przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.