II SAB/LU 173/23

II SAB/Łd 57/24 - Wyrok WSA w Łodzi
Data orzeczenia
2024-06-11
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-04-15
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Sędziowie
Piotr Mikołajczyk /sprawozdawca/
Robert Adamczewski /przewodniczący/
Tomasz Porczyński
Symbol z opisem
6480
658
Hasła tematyczne
Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ
Prezydent Miasta
Treść wyniku
Zobowiązano organ do załatwienia sprawy
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 902
art. 1, art. art. 10 ust. 1, art. 13, art. 14
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.
Dz.U. 1997 nr 78 poz 483
art. 61 ust. 1 zdanie pierwsze i ust. 4
Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. uchwalona przez Zgromadzenie  Narodowe w dniu 2 kwietnia 1997 r., przyjęta przez Naród w referendum konstytucyjnym w dniu  25 maja 1997 r., podpisana przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 16 lipca 1997 r.
Sentencja
Dnia 11 czerwca 2024 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Robert Adamczewski Sędziowie Sędzia WSA Piotr Mikołajczyk (spr.) Asesor WSA Tomasz Porczyński po rozpoznaniu w dniu 11 czerwca 2024 roku na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi J. M. bezczynność Prezydenta Miasta Łodzi w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1. zobowiązuje Prezydenta Miasta Łodzi do rozpatrzenia żądania J. M. w zakresie udostępnienia elektronicznej wersji dokumentów wskazanych we wniosku z dnia 9 marca 2024 roku - w terminie 14 dni od dnia doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz aktami sprawy; 2. stwierdza, że bezczynność Prezydenta Miasta Łodzi miała miejsce bez rażącego naruszenia prawa; 3. zasądza od Prezydenta Miasta Łodzi na rzecz skarżącego J. M. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. MR
Uzasadnienie
1. Pismem z dnia 30 marca 2024 r. J. M. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na bezczynność Prezydenta Miasta Łodzi w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej.
1. Skarżący zarzucił naruszenie: 1) art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej w zakresie w jakim przepis ten stanowi podstawę prawa do uzyskiwania informacji publicznej poprzez błędne zastosowanie, polegające na nieudostępnieniu informacji publicznej na wniosek, 2) art. 10 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej w zakresie, w jakim przepis ten stanowi o tym, że informacja, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej lub centralnym repozytorium, jest udostępniana na wniosek, poprzez błędne zastosowanie polegające na braku zrealizowania wniosku o udostępnienie informacji publicznej.
2. Skarżący wniósł o zobowiązanie organu do załatwienia wniosku z dnia 9 marca 2024 r. - o przesłanie mailem elektronicznej wersji dokumentów wytworzonych, otrzymanych oraz wysłanych w związku z działaniami w zakresie organizacji ruchu na drodze 1118E po 11 października 2023 r., nadto o zasądzenie od organu kosztów postępowania według norm przepisanych.
3. W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że w dniu 9 marca 2024 r. za pomocą poczty elektronicznej złożył do Urzędu Miasta Łodzi wniosek o przesłanie zwrotnie mailem: 1) informacji na temat działań w zakresie organizacji ruchu na drodze 1118E od 11 października 2023 r., 2) elektronicznej wersji dokumentów wytworzonych, otrzymanych oraz wysłanych w związku z tymi działaniami.
4. W dniu 21 marca 2024 r. otrzymał od organu pismo, w którym poinformowano go, że okresie wskazanym we wniosku nie było zmian stałej organizacji ruchu, natomiast złożono 4 projekty czasowej organizacji ruchu. Poinformowano go również, że wobec braku elektronicznej wersji tych projektów są one do wglądu w Biurze Inżyniera Miasta.
5. W dniu 26 marca 2024 r. skarżący poinformował organ, że informacja o możliwości wglądu w papierową dokumentację nie stanowi załatwienia wniosku w zakresie przesłania elektronicznej wersji dokumentacji. Przypomniał również, że od dnia 26 marca 2024 r. Prezydent Miasta Łodzi pozostaje w bezczynności w udostępnianiu informacji publicznej. Pomimo tego przez kolejne dni organ nie podjął dalszych czynności w sprawie, mimo, że termin do udostępnienia informacji publicznej upłynął w dniu 26 marca 2022 r. W tym terminie wniosek dotyczący udostępnienia elektronicznej wersji dokumentów nie został załatwiony zgodnie z ustawą.
6. Skarżący podkreślił, że Prezydent Miasta Łodzi, a więc miasta na prawach powiatu jest organem zarządzającym ruchem na wszystkich drogach na terenie miasta za wyjątkiem dróg ekspresowych i autostrad oraz zarządza tymi drogami (bez dróg klasy A/S). Podmiot zarządzający ruchem ma obowiązek analizować, opiniować, akceptować i przechowywać projekty organizacji ruchu. Ulica [...] - droga U 18E - nie jest drogą ekspresową ani autostradą, w związku z tym Prezydent Miasta Łodzi jest właściwym adresatem wniosku. Skarżący stwierdził, że tematykę organizacji ruchu na drogach, choćby z uwagi na powszechny zakres jej oddziaływania można więc traktować jako tzw. akademicki przykład informacji publicznej. Ta informacja jest bowiem inherentnym elementem życia publicznego, elementem rzutującym na życie każdego obywatela. Skarżący podkreślił, że organ poinformował o możliwości zapoznania się z dokumentacją, ale nie wskazał przyczyny takiego stanowiska, ani w żaden sposób nie uzasadnił tej ścieżki udostępnienia informacji. Skoro w ustawowym terminie nie zastosował w sposób prawidłowy przepisów ustawy, jak też nie udostępnił wnioskowanej informacji to oznacza, że popadł w bezczynność, co czynnik skargę zasadną.
2. W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta Łodzi wniósł o jej oddalenie.
1. Organ wyjaśnił, że w odpowiedzi na wniosek skarżącego z dnia 9 marca 2024 r., w dniu 21 marca 2024 r. drogą poczty elektronicznej przekazano skarżącemu skan pisma z dnia 20 marca 2024 r. W treści pisma poinformowano, że w okresie wskazanym we wniosku brak było zmian w stałej organizacji ruchu, zostały złożone projekty tymczasowej organizacji ruchu, które wprowadzają zmiany w oznakowaniu na drodze, a ponadto, że "w związku z brakiem elektronicznej wersji ww. dokumentów [...] są one do wglądu w tutejszej jednostce". W wiadomości elektronicznej z dnia 26 marca 2024 r. wnoszący wskazał, że wniosek uznaje za załatwiony częściowo, zaś w pozostałej części Prezydent Miasta Łodzi pozostaje w bezczynności.
2. W związku z powyższym organ zauważył, że zgodnie z art. 14 ust. 1 ustawy udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku. Dalej organ wskazał, że w orzecznictwie sądów administracyjnych wyjaśniono, iż organ administracji publicznej może zwolnić się z odpowiedzi na wniosek w 14-dniowym terminie, informując wnioskodawcę o niemożności udzielenia informacji publicznej w wyznaczonym terminie i o przyczynach opóźnienia, może poinformować o przeszkodach technicznych w udzieleniu informacji w żądanej formie, wreszcie poinformować, że nie jest w posiadaniu żądanej informacji. Podjęcie wymienionych działań, jakkolwiek nie prowadzi do udostępnienia wnioskodawcy informacji publicznej, jednak zwalnia z zarzutu bezczynności w jej udostępnieniu. Organ zauważył, że podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej w dniu 21 marca 2024 r. - działając zgodnie z dyspozycją art. 14 ust. 2 zdanie pierwsze ustawy - poinformował skarżącego, że ze względów technicznych nie może uczynić zadość wnioskowi co do sposobu i formy udostępnienia informacji publicznej. Dokumenty określone we wniosku nie zostały bowiem przez ich autorów sporządzone w postaci elektronicznej, lecz papierowej, zaś Biuro Inżyniera Miasta w Urzędzie Miasta Łodzi, czyli komórka organizacyjna, przy pomocy której Prezydent Miasta Łodzi wykonuje zadania z zakresu zarządzania ruchem na drogach publicznych, nie dysponuje skanerem zdolnym przetworzyć do postaci cyfrowej dokumenty o tak dużym formacie. Podkreślił, że określony w art. 14 ust. 2 zdanie drugie ustawy 14-dniowy termin ekspirował w dniu 4 kwietnia 2024 r., to jest dopiero po wniesieniu skargi (30 marca 2024 r.). Do tego momentu możliwa była zmiana stanowiska przez skarżącego i skorzystanie z uprawnienia do złożenia wniosku o udostępnienie informacji w sposób i w formie wskazanych w powiadomieniu z dnia 21 marca 2024 r., co finalnie nie nastąpiło. Takiego wniosku nie zawiera w szczególności wiadomość wysłana przezeń w dniu 26 marca 2024 r. W konsekwencji podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji jest zobligowany do zakończenia postępowania zainicjowanego wnioskiem z dnia 9 marca 2024 r. poprzez jego umorzenie. W tym stanie rzeczy nie zasługuje na uwzględnienie sformułowany przez skarżącego zarzut bezczynności podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji. Zdaniem organu z opisanych powyżej względów odpowiedź udzieloną pismem z dnia 20 marca 2024 r. wypada uznać za prawidłową i adekwatną do sytuacji, jak również udzieloną w terminie. Wobec tego skarga w opinii organu zasługuje na oddalenie jako pozbawiona usprawiedliwionych podstaw.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:
3. Skarga okazała się zasadna.
1. Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2492 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
W myśl art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634; dalej "p.p.s.a."), kontrola - o której mowa powyżej - obejmuje m.in. orzekanie w sprawie skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w art. 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. Jak wynika zaś z art. 3 § 3 p.p.s.a., sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach. Do takich zaś spraw należy niewątpliwie postępowanie prowadzone w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej.
2. Przedmiotem kontroli Sądu była bezczynność Prezydenta Miasta Łodzi w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej.
3. Skarżący był zgodnie z art. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 902), [dalej: "u.d.i.p."]. podmiotem legitymowanym do złożenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Z kolei Prezydent Miasta Łodzi jako organ władzy publicznej, w myśl art. 4 ust. 1 u.d.i.p., obowiązany jest do udostępniania informacji publicznej.
4. Prawo dostępu do informacji publicznej wynika w pierwszym rzędzie z przepisów Konstytucji RP. Zgodnie z art. 61 ust. 1 zdanie pierwsze i ust. 4 Konstytucji RP obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne, a tryb udzielania informacji publicznej określają ustawy. Problematyka dostępu do informacji publicznej na płaszczyźnie ustawowej została unormowana w przepisach ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. Zgodnie z treścią art. 1 u.d.i.p. każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu i ponownemu wykorzystywaniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. Pojęcie informacji publicznej jest ujmowane szeroko i odnosi się do wszelkich spraw publicznych również wówczas, gdy wiadomość ta nie została wytworzona przez podmioty publiczne, a jedynie odnosi się do nich. Prawo do informacji publicznej obejmuje m.in. dostęp do dokumentów, zarówno tych bezpośrednio wytworzonych przez organ, tych, których organ używa przy realizacji zadań przewidzianych prawem, jak i tych, które tylko w części dotyczą organu, nawet, gdy nie pochodzą wprost od niego. O zakwalifikowaniu określonej informacji jako podlegającej udostępnieniu decyduje treść i charakter informacji.
Zawartą w art. 1 ust. 1 u.d.i.p. ogólną definicję doprecyzowuje art. 6 ust. 1 u.d.i.p., który wskazuje rodzaje spraw, jakich mogą dotyczyć informacje o charakterze informacji publicznych. Za informację taką uznaje się wszelkie informacje wytworzone przez władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które wykonują funkcje publiczne lub gospodarują mieniem publicznym, jak również informacje odnoszące się do wspomnianych władz, osób i innych podmiotów, niezależnie od tego, przez kogo zostały wytworzone. Tak więc pojęcie informacji publicznej odnosi się do wszelkich spraw publicznych, również wówczas, gdy informacja nie została wytworzona przez podmioty publiczne, a jedynie się do nich odnosi. Wspomniana wykładnia pojęcia informacji publicznej opiera się przede wszystkim na treści art. 61 Konstytucji RP, wskazującego jako kryterium udostępniania informacji, czy dotyczy ona działalności organów władzy publicznej lub osób pełniących funkcje publiczne.
5. Udostępnianie informacji publicznych, jak stanowi art. 7 u.d.i.p., następuje w drodze: ogłaszania informacji publicznych, w tym dokumentów urzędowych, w Biuletynie Informacji Publicznej (pkt 1), udostępniania, o którym mowa w art. 10 i 11 (pkt 2); wstępu na posiedzenia organów, o których mowa w art. 3 ust. 1 pkt 3, i udostępniania materiałów, w tym audiowizualnych i teleinformatycznych, dokumentujących te posiedzenia (pkt 3); udostępniania w portalu danych, o którym mowa w ustawie z dnia 11 sierpnia 2021 r. o otwartych danych i ponownym wykorzystywaniu informacji sektora publicznego (Dz. U. poz. 1641), zwanym dalej "portalem danych" (pkt 4). Formami dostępu do informacji publicznej są także wskazane w art. 11 u.d.i.p. wyłożenie, wywieszenie lub zainstalowanie stosownych urządzeń oraz zapewnienie wstępu na posiedzenia zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 7 ust. 1 pkt 3 u.d.i.p.
Zgodnie z art. 10 ust. 1 u.d.i.p. informacja publiczna, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej lub portalu danych, jest udostępniana na wniosek.
Według art. 13 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku (ust. 1). Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (ust. 2). Udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku (art. 14 ust. 1 u.d.i.p.).
6. Ustawa o dostępie do informacji publicznej wymienia trzy formy załatwienia sprawy w przedmiocie udzielenia informacji na wniosek zainteresowanego podmiotu. Mianowicie organ, do którego wniesiono wniosek, winien udostępnić tę informację w formie czynności materialno-technicznej (art. 10 u.d.i.p.) bądź też odmówić jej udostępnienia (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.) albo umorzyć postępowanie (art. 14 ust. 2 w zw. z art. 16 ust. 1 u.d.i.p.).
Bezczynność organu w sytuacji określonej przepisami powołanej ustawy polega więc na tym, że organ zobowiązany do podjęcia czynności materialno-technicznej w przedmiocie informacji publicznej, takiej czynności nie podejmuje i jednocześnie nie wydaje decyzji o odmowie jej udostępnienia bądź o umorzeniu postępowania w sytuacjach określonych w ustawie, albo też udziela informacji niepełnej, czy też niezgodnej z wnioskiem.
7. Działając w tak zakreślonych normach prawnych i dokonując analizy całokształtu podjętych przez organ działań związanych z wnioskiem skarżącego uznać należy, że skarga na bezczynność w chwili jej wniesienia była zasadna. W skardze skarżący wniósł o zobowiązanie organu do załatwienia wniosku z dnia 9 marca 2024 r. - o przesłanie mailem elektronicznej wersji dokumentów wytworzonych, otrzymanych oraz wysłanych w związku z działaniami w zakresie organizacji ruchu na drodze 1118E po 11 października 2023 r.
8. Niesporne jest, że organ - w terminie określonym w art. 13 ust. 1 u.d.i.p., który upływał w dniu 23 marca 2024 r. - udzielił odpowiedzi na tę część wniosku z dnia 9 marca 2024 r., która dotyczy informacji na temat działań w zakresie organizacji ruchu na drodze 1118E od 11 października 2023 r. wskazując w piśmie z dnia 20 marca 2024 r. (przesłanym do skarżącego w dniu 21 marca 2024 r.), że od dnia 11 marca 2024 r. brak było zmian w stałej organizacji ruchu. Wskazał jednocześnie, że w tym okresie zostały złożone projekty tymczasowej organizacji ruchu, które wprowadzają zmiany w oznakowaniu na ww. drodze dla: zabezpieczenia planu filmowego, przebudowy sieci ciepłowniczej, budowy wentylacji dla potrzeb kanału wentylacyjnego, remontu nawierzchni na al. [...]. Jednakże w związku z brakiem elektronicznej wersji ww. dokumentów, są one dostępne do wglądu w jednostce. W realizacji tej części wniosku skarżący upatruje bezczynności organu twierdząc, że informacja o możliwości wglądu w papierową dokumentację nie stanowi załatwienia drugiej części wniosku.
9. W świetle powyższych okoliczności sprawy przyznać należy rację skarżącemu, że w świetle przepisów u.d.i.p. nie można uznać, aby organ prawidłowo załatwił wniosek skarżącego w zakresie informacji żądanych w drugiej części tego wniosku.
10. Zaznaczenia wymaga, że w myśl art. 14 ust. 1 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku. Natomiast, jeśli informacja publiczna nie może być udostępniona w sposób lub w formie określonych we wniosku, podmiot obowiązany do udostępnienia powiadamia pisemnie wnioskodawcę o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem i wskazuje, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie. W takim przypadku, jeżeli w terminie 14 dni od powiadomienia wnioskodawca nie złoży wniosku o udostępnienie informacji w sposób lub w formie wskazanych w powiadomieniu, postępowanie o udostępnienie informacji umarza się (art. 14 ust. 2 u.d.i.p.). Przepis art. 14 ust. 2 u.d.i.p. uzależnia więc możliwość uzyskania informacji publicznej od sposobu lub formy, w jakich wnioskodawca domaga się jej udostępnienia. Jeśli organ nie może zrealizować wniosku zgodnie z żądaniem, powinien poinformować wnioskodawcę, w jakim wypadku i w jaki sposób byłoby to możliwe. Powyższe powiadomienie powinno być dokonane w terminie określonym w art. 13 ust. 1 u.d.i.p., a więc w terminie 14 dni od daty wpływu wniosku do podmiotu zobowiązanego. Jeżeli wnioskodawca w terminie 14 dni od daty otrzymania wspomnianego wyżej powiadomienia nie zawiadomi adresata wniosku o wyrażeniu zgody na zaproponowaną przez niego odmienną formę udostępnienia, to dysponent informacji ma obowiązek wydać decyzję o umorzeniu postępowania (por. Wyrok WSA w Lublinie z dnia 28 grudnia 2023 r., sygn. akt II SAB/Lu 173/23; wszystkie powoływane w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych - https://orzeczenia.nsa.gov.pl).
11. W tym zakresie istotne znaczenie ma zatem, że Prezydent Miasta Łodzi był związany określonym przez stronę sposobem i formą udostępnienia żądanej informacji publicznej. Tym samym skoro organ nie udostępnił tych informacji zgodnie z tym żądaniem, a jedynie poinformował stronę, że nie posiada elektronicznej wersji żądanych dokumentów, to uznać należy, że nie udzielił stronie informacji zgodnej w wymogami art. 14 ust. 2 u.d.i.p. Nie wyjaśnił bowiem, że nie dysponuje środkami technicznymi, które umożliwiałyby udostępnienie stronie elektronicznej wersji dokumentów – wyjaśnienia szczegółowe w tym zakresie zawarte zostały dopiero w odpowiedzi na skargę.
Po drugie, organ był zobowiązany w treści pisma skierowanego do strony wskazać 14-dniowy termin (od dnia doręczenia stronie powiadomienia), w którym strona ma zająć stanowisko co do zaproponowanego sposobu i formy udzielenia informacji, czego zaniechał.
Po trzecie, organ musiał w treści takiego powiadomienia pouczyć o skutkach niezłożenia przez stronę w terminie 14 dni od doręczenia powiadomienia wniosku o udostępnienie informacji w sposób lub w formie wskazanych w powiadomieniu, a więc o konieczności umorzenia postępowania w takim przypadku (por. Wyrok WSA w Lublinie z dnia 28 grudnia 2023 r., sygn. akt II SAB/Lu 173/23; J. Wyporska-Frankiewicz, Komentarz do art. 14, [w:] A. Piskorz-Ryń, M. Sakowska-Baryła (red.), Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, Warszawa 2023, SIP Lex). Jednak takiej informacji organ nie udzielił skarżącemu, albowiem poinformował go jedynie, że nie posiada elektronicznej wersji żądanych dokumentów.
12. Organ co do zasady zobowiązany był do przekształcenia posiadanej informacji do postaci określonej we wniosku strony, a jeśli faktycznie organ nie posiadał środków technicznych umożliwiających takie przekształcenie, to zobowiązany był to wykazać w sposób wiarygodny, pozwalający na zweryfikowanie prawdziwości tego stanowiska. Jak wskazano już wyżej wyjaśnienia w tym zakresie zostały zawarte dopiero w odpowiedzi na skargę. Organ nie wskazał ponadto 14-dniowego terminu, w którym strona miałaby zająć stanowisko co do zaproponowanego sposobu i formy udzielenia informacji i nie pouczył o skutkach niezłożenia przez stronę w terminie 14 dni od doręczenia powiadomienia wniosku o udostępnienie informacji w sposób lub w formie wskazanych w powiadomieniu, a więc o konieczności umorzenia postępowania, a w konsekwencji organ nie wydał decyzji o umorzeniu postępowania. W sprawie nie zostały tym samym wypełnione przesłanki z art. 14 ust. 2 u.d.i.p.
13. Zgodnie z art. 149 § 1 P.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a:
1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności;
2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa;
3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania.
Art. 149 § 1a P.p.s.a. stanowi zaś, że jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa.
14. Mając na uwadze całokształt okoliczności faktycznych sprawy należy stwierdzić, że organ dopuścił się w sprawie bezczynności, przy czym bezczynność ta nie miała charakteru rażącego w rozumieniu art. 149 § 1a p.p.s.a. Należy w tym miejscu wskazać, że zgodnie z powszechnie przyjętym poglądem rażące naruszenie prawa oznacza wadliwość o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym i ma miejsce w razie oczywistego lekceważenia wniosków skarżącego i jawnego braku woli do załatwienia sprawy, jak też w razie ewidentnego niestosowania przepisów prawa, czy opóźnienia w podejmowanych czynnościach pozbawionego jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia. Natomiast w niniejszej sprawie w ocenie Sądu nie sposób uznać, że działanie organu można zakwalifikować jako rażące naruszenia prawa oraz, że zaniechanie organu było zamierzone bądź też, aby miało na celu utrudnienie skarżącemu dostępu do informacji publicznej. Organ udzielił bowiem w terminie ustawowym odpowiedzi na pierwszą część wniosku, a co do drugiej pozostawał w mylnym przekonaniu, że nie jest zobowiązany do podejmowania dalszych czynności, skoro nie dysponuje określoną informacją w formie wskazanej przez skarżącego.
15. Mając na uwadze poczynione wyżej rozważania oraz fakt, że organ nie dochował terminu z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. w zakresie ww. części wniosku skarżącego, Sąd zobowiązał organ do rozpatrzenia wniosku skarżącego z dnia 9 marca 2024 r. w zakresie żądania udostępnienia elektronicznej wersji dokumentów wskazanych we wniosku, o czym Sąd orzekł na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. (pkt 1 sentencji wyroku). O tym, że bezczynność nie miała charakteru rażącego Sąd orzekł na podstawie art. 149 § 1a P.p.s.a. (pkt 2 sentencji wyroku).
16. Zważywszy, że skargę uwzględniono, orzeczono o zasądzeniu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania w wysokości 100 zł tytułem wpisu od skargi na podstawie art. 200 p.p.s.a. (pkt 3 sentencji wyroku).
17. Sąd rozpoznał skargę na posiedzeniu niejawnym, w postępowaniu uproszczonym, na podstawie art. 119 pkt 4 p.p.s.a.
dj